Telepraca, czyli samotny biały żagiel

[Gość: leniuch]

Jak w tytule. Sam telepracuję od 8 lat jako samodzielny inzynier serwisowy na
wysuniętym posterunku (firma IT, czyli komputery).
Zdaję sobie sprawę, że nie jest to do końca klasyczna telepraca
(telecommuting), kiedy pracownik stricte biurowy wysyłany jest do domu, aby za
pomocą telefonu/faxu/internetu robić to, co robił dotychczas w budynku firmy.
Tym niemniej szef (a także księgowa, personalna, magazynier) trzymający się na
dystans 400 km, jak również możliwość rozpoczęcia dnia pracy w piżamie
(zgadliście, dziesiąta, a ja wciąż w piżamie) są fenomenami godnymi tego forum.

Dziś odcinek I, czyli:

Taki tu nie pracuje.

Problemem w firmie z telepracownikami jest zaistnienie. Pojawiasz się w W-wie z
głębokiej prowincji jako wynik ambitnego planu wzrostu, by po podpisaniu umowy
zapaść z powrotem w niebyt. W moim przypadku autor planu wzrostu zniknął z
horyzontu firmy tuż po zatrudnieniu mnie i 2 kolegów.
Firma (Gott erhalte, Gott beschuetze unser Prezes, unser Firm !) płaciła
regularnie, ale b. powoli dochodził do niej fakt istnienia wykwalifikowanych
bądź co bądź pracowników, których przeznaczenie, umiejętności i twarze znane
były tylko zredukowanemu menedżerowi.
Stąd, jeśli już dostawaliśmy coś do roboty, to niemożliwością było np.
rozliczenie delegacji, bo "taki tu nie pracuje".
O ile wątpliwości ze strony księgowej, która widziała mnie na oczy przez 7
sekund, mogę zrozumieć, o tyle podejrzliwość własnej rodziny bolała, choć też
miała swoje przyczyny.
Z zapracowanego, ambitnego młodego człowieka przeistaczałem się powoli w
zarośnięte "couch potato" snujące się po domu z puszką piwa w ręku.
To wtedy zdobyłem dumnego nick-a "leniuch". Po odbębnieniu 8 godz. przed
telewizorem szedłem na siłownię. Gdyby nie ogólna wątła postura i okulary, tryb
życia zbliżyłby mnie niechybnie do ćwiczących na sąsiednich
maszynach "ochroniarzy". Wszystko co dobre ma jednak swój koniec...

PS
Oczywiście zagadnienie abnegacji telepracowników zostało narysowane w niejednym
odcinku Dilberta. Ciekaw jestem wrażeń innych zdalnych, regionalnych,
reprezentantów itp.

[Gość: Leah]

8 lat, szmat czasu! Ja uprawiam ten sport ektremalny od dwóch miesięcy, nieco
niepokojąc się, jak wpłynie na moje zdrowie psychiczne. Ale widzę, że ty
całkiem składnie się wypowiadasz, na pierwszy rzut oka wydajesz się całkiem
normalny, coś podobnego. Natchnąłeś mnie otuchą. Jak długo trwała faza
lenistwa? Ja zazwyczaj wstaję rano, włączam komputer i pełna zapału przystępuję
do czytania GW i korespondencji ze znajomymi...
Czekam na odc. 2.
Pozdrawiam

[Gość: jamo]

Mimo że nie jestem z Wami związany charakterem pracy (pracuję od-do jako
opiekun, bo nie śmiem nazwać tego administrowaniem, małej sieci komputerowej -
10 stanowisk plus serwer), to zainteresowały mnie Wasze zapiski z tej racji, że
ten rynek jest mało spopularyzowany i osobom spoza branży niełatwo się czegoś
dowiedzieć. Jeśli nie będziecie mieli nic przeciwko, to bardzo chętnie będę się
przypatrywał rozwojowi post''ów w tym wątku. Trzymajcie się.

[Gość: Leah]

Jeśli nie będziecie mieli nic przeciwko, to bardzo chętnie będę się przypatrywał
rozwojowi post''''ów w tym wątku. Trzymajcie się.

Ja raczej nie jestem ekshibicjonistką, no ale skoro tak grzecznie prosisz to się
zgadzam, możesz się przypatrywać. Tylko nie wiem, jak to będzie z tym rozwojem
postów, może Leniuchowi nie będzie się chciało.

Pozdrawiam

[Gość: Ksi]

Mam nadzieję, że bedzie się chciało...

[Gość: jamo]

Wielkie dzieki :)). Wiesz, ze sie przyglądam, wiec Twoje "obnazanie" bedzie tak
jakby dobrowolne - chyba tak jest najlepiej. Jak juz przeczytalem Leniuch
kontynuuje swoje dzielo, co bardzo mnie cieszy, bo dla mnie ciekawszy jest ten
wątek, poniewaz Dyrektora Buraka mam na co dzień.

[Gość: Lila]

Ja rowniez w pewnym sensie telepracuje, tzn jestem niezalezna i pracuje na
zlecenia. Ma to rzeczywiscie te dobra strone, ze nie musisz co rano wybierac
sie do pracy i wysiadywac 8 godzin albo wiecej na niewygodnym krzesle, w butach
na wysokich obcasach i w kostiumie. Kiedy sie zmecze, robie sobie przerwe na
lekkie prace domowe i na poglaskanie kota. Jestem absolutnie za tym, zeby ta
forma pracy rozpowszechnila sie, a pracodawcy przekonali sie do niej. Tak, zeby
to nie byla praca niezalezna, lecz na lonie firmy, tylko ze przez Internet.

[ynga]

To prawda... ta forma pracy jest wygodna dla obu stron: pracownika i
pracodawcy, ale z tego co widze, raczej z obawa podchodzi sie do niej. Jest
jeden minus, jaki zauwazylam podczas takiej pracy... stalam sie zupelnym
odludkiem, nie wychodzilam w ogole z domu i zaczelam tracic kontakt z ludzmi,
ze znajomymi. Pracowalam, pracowalam, pracowalam. Bylo to o tyle straszne, ze
zaczelam sie wypalac, a moja praca wymaga sporej kreatywnosci (grafika
komputerowa). Zmusilam sie wiec do podjecia pracy poza domem, by wieczorami
zajac sie tym, co daje mi prawdziwa satysfakcje. Dowiedzialam sie o sobie
jednej waznej rzeczy.... jestem domatorka! to bylo dla mnie ogromne
zaskoczenie... ;)

[Gość: Leah]

Zmusilam sie wiec do podjecia pracy poza domem, by wieczorami
> zajac sie tym, co daje mi prawdziwa satysfakcje.

Ynga, czyli praktycznie w Twoim przypadku eksperyment się nie udał, znów
pracujesz normalnie, a telepraca to zajęcie dodatkowe? Czy możesz mi powiedzieć,
jak długo pracowałaś w domu? Ja właśnie trochę się obawiam tej utraty kontaktu z
ludźmi. Mejle, forum, czat, w tej chwili większość moich znajomych to postaci
wirtualne. Ciekawi mnie, jak długo tak można.

[Gość: Leah]

Zmusilam sie wiec do podjecia pracy poza domem, by wieczorami
> zajac sie tym, co daje mi prawdziwa satysfakcje.

Ynga, czyli praktycznie w Twoim przypadku eksperyment się nie udał, znów
pracujesz normalnie, a telepraca to zajęcie dodatkowe? Czy możesz mi powiedzieć,
jak długo pracowałaś w domu? Ja właśnie trochę się obawiam tej utraty kontaktu z
ludźmi. Mejle, forum, czat, w tej chwili większość moich znajomych to postaci
wirtualne. Ciekawi mnie, jak długo tak można.

[Gość: Leah]

Zmusilam sie wiec do podjecia pracy poza domem, by wieczorami
> zajac sie tym, co daje mi prawdziwa satysfakcje.

Ynga, czyli praktycznie w Twoim przypadku eksperyment się nie udał, znów
pracujesz normalnie, a telepraca to zajęcie dodatkowe? Czy możesz mi powiedzieć,
jak długo pracowałaś w domu? Ja właśnie trochę się obawiam tej utraty kontaktu z
ludźmi. Mejle, forum, czat, w tej chwili większość moich znajomych to postaci
wirtualne. Ciekawi mnie, jak długo tak można.

[Gość: pingu]

Gość portalu: Lila napisał(a):

> Jestem absolutnie za tym, zeby ta
> forma pracy rozpowszechnila sie, a pracodawcy przekonali sie do niej. Tak, zeby
> to nie byla praca niezalezna, lecz na lonie firmy, tylko ze przez Internet.

Oh, ja tez. Im dluzej pracuje w tzw. srodowisku biurowym, tym bardziej marze o
wyrwaniu sie z niego i dostarczaniu wynikow swojej pracy przez Internet. Z reszta
zespolu mozna sie przeciez spotykac co jakis czas i ustalac dalsze dzialania. I
nie miec do czynienia z polityka biurowa, rozbieganymi szefami i innymi tego typu
nieprzyjemnosciami.

[Gość: leniuch]

Odcinek 2: Inżynierze, umiesz liczyć, licz na siebie
Pomaleńku istnienie telepracowników dociera do reszty firmy. Ja np. zaistniałem
jako Człowiek W Zielonej Marynarce Który Zniszczył Ksero. Pan Czesio,
powiedzmy, z Katowic, obflirtował w trakcie pobytów w Warszawie pół biura,
pozostając w pamięci jako Zgrywus Z Kucykiem. Niestety, również bezpośredni
przełożony zorientował się, że ma pod sobą paru wałkoni i zaczął przydzielać
nam zadania. Z powodów nam nie znanych nie przydzielał nam jednak środków, tzn.
szkoleń, narzędzi i takich tam dupereli, zdając się niemal całkowicie na naszą
zdolność improwizacji.
Warunkiem przyjęcia do roboty było posiadanie samochodu. Mama-emerytka za
odprawę nabyła malucha 126 w wersji bis. Na razie samojazd ten wystarczał, bo
szef-asekurant wysyłał nas na robotę pociągiem (koszty, koszty !). Miewało to
aspekt komiczny, zwłaszcza w połączeniu z wymogiem występowania w garniturze.
Otóż rzeczony Czesio udał się do jakiejś pipidówy, gdzie jak raz dochodził
tylko osobowy. Trafił do wagonu z górnikami wracającymi z szychty, którzy
zagaili przyjaźnie w stylu „te, byznesmen”. Na swoje nieszczęście Czesio się
odszczeknął, więc w rezultacie musiał opuścić pociąg przed stacją docelową.
Ściślej rzecz biorąc przed jakąkolwiek stacją, tzn. wyskakiwał w biegu.
Mnie z kolei wysłano w mission impossible do Piotrkowa. Pociągów do Piotrkowa
niet, zaokrętowałem się na pekaes. Dzień mijał szybko, w pewnym momencie
okazało się, że mijamy Tomaszów Mazowiecki. Delikatnie spytałem kierowcy, czy
czasem nie zawiniemy do Piotrkowa. Piotrków !!? A czemu pan nic nie mówił ?
(Naiwny, myślałem, że wystarczy kupić bilet !). Trochę głupio potem wyglądałem
w gajerze na poboczu łapiąc stopa.
Czy ktoś poza mną jechał stopem w delegację z NAPRAWDĘ PORZĄDNEJ firmy ?
(słowo wyjaśnienia: firma jako taka jest naprawdę porządna... nie podam nazwy,
bo mógłbym wylecieć, ale chłopaki trochę się dla branży zasłużyli... a
opisywane historie, no cóż, warunki brzegowe)
Wszystko to razem sprawiło, że szef zaczął się zastanawiać nad
sprofesjonalizowaniem naszych działań.
Miało to skutki groźne, a przy okazji wyjaśniło nieznane nam dotąd motywacje
szefa....
(cdn)

[Gość: Lila]

Rosnie nam drugi RIFUN.

[Gość: motek]

Niech rosnie. Czekam na jeszcze.

-m-

[civic_vtec]

Leniuchu! Czy mam sie szykowac do stworzenia drugiego watku w trybie - wszystko
razem do kupy und zusammen?

Sam pracuje w stylu posrednim - szefostwo (czyt. Burak jeden, niech go...)
zeslal mnie do pracy w firmie-matce za granica. Duzo zalet (wreszcie mozna
pracowac normalnie i z normalnymi ludzmi) i duzo wad (do domu ach jak daleko).
Moje dzialania zmierzaja do przeniesienia miejsca pracy do Polski przy
zachowaniu podleglosci w projekcie do zagranicznego szefa. Efekt - ni pies ni
wydra, a ja blakam sie po lotniskach jak Holender-tulacz, psia go mac.
Ciekaw jestem Twoich i kolezenstwa doswiadczen, moze cos z nich przeniose na
wlasny grunt?

[Gość: lili]

Przypuszczam, civic_vtec, ze juz pomalu mozesz oswajac sie z mysla o stworzeniu
wersji ciaglej o samotnym, bialym zaglu.
W przeciwienstwie do RIFUNA, leniuch z pewnoscia, z tytulu wykonywanej pracy,
posiada komputerek w domu, wiec moze nie bedzie "przerw z zasilaniu" z powodu
dni wolnych, wyjazdow itp.
Pozdro!
l.

[caerme]

Pracowalem w firmie gdzie wyjazdy w stylu krakow - poznan - gdansk - lublin -
krakow polaczone z wizyta garniturem itd w poltora dnia byly niemalze norma.
roznica byla jedna i istotna, firma dawala na auta / paliwo, z drugiej jak
wyliczylem sobie czas na trase [v sr to mi wyszloc os ponad 120]...
.. to sie okazywalo ze nie dawala na mandaty, wszlekie tlumaczenia pelzly na
niczym, wymowka byla jakas. czasem mozna bylo zobaczyc tych ludzi, wygladali po
takiej trasie jak lepszy szatan.
o opowiesciach ze woza pol bagaznika "upominkow rzeczowych dla wladzy" a i tak
z takiej trasy przywoza srednio pol bloczkow mandatowych nie wspominam... jeden
sie chwailil ze w miesiacu zainkasowal "tylko 900 zl"...
podejrzewam ze jakby byla mozliwosc jazdy pociagiem tez by przystala firma..
ale nie bylo

[Gość: pingu]

To zabrzmi jak upomnienia starej ciotki (przepraszam ciocie z tego forum - nie
o Ciebie tu chodzi!), ale ja tez mielam kolege, ktory jezdzil jak wariat tam,
gdzie go firma posylala, staral sie bardzo zawsze zdazyc na czas, a przy okazji
odwiedzic czasami zone i dwoch synkow. Czas przeszly jest tu jak najbardziej na
miejscu, bo niestety pewnego dnia powiekszyl statystyke smiertelnosci na
naszych drogach. Czasami chyba naprawde nie warto, bo konsekwencje moga byc
wieksze niz bloczek mandatow do kolekcji.

[Gość: ciocia]

Nic sie nie stanęło pingu :)

Mój kolega też się szarpał (informatyk)

[Gość: Lechu]

Dużo kawy, papierosów, pracy (satysfakcjonującej), wstać o 4.00, żeby jechać
daleko do klienta to był dla niego żaden problem. Jak miał 33 lata zmarł na
atak serca. Zostawił żonę i 2 synków.

[Gość: leniuch]

Odcinek 3: Zazdrość szefa
Jeżeli własny szef zazdrości ci roboty, to znaczy, że jest naprawdę dobra. To
znaczy byłaby naprawdę dobra, gdyby nie zazdrość szefa właśnie. To niskie
uczucie było skrywaną motywacją naszego bossa. On musiał codziennie zasuwać do
biura (niechby klimatyzowanego, niechby w prestiżowym biurowcu), a my w tym
czasie przewracaliśmy się z na drugi bok. Z perspektywy czasu widzimy, że koleś
knuł na naszą zgubę. W miarę przybywania zleceń zmuszony był pozwolić nam
jeździć do klienta autem. Wpędzało go to w jeszcze większą frustrację, bo
zarabialiśmy dodatkowo na ryczałcie ! Oprócz zazdrości dodatkowym dopingiem był
fakt, że boss nie był prawdziwym menadżerem, a tylko tymczasowym team leaderem,
w bizantyjskiej strukturze korporacji różnica fundamentalna. Umyślił sobie
pewnie, że my będziemy taranem, którym wywali sobie wejście w zaklęte kręgi
władzy.
Od tego momentu na wszystkie nasze wnioski rozkładał ręce – cóż on może,
decyzje, zakupy, szkolenia – cokolwiek poza popędzaniem do roboty – to nie on.
W głębokim domyśle: trujcie d. Timowi (bossowi bossa - angolowi, który miał u
nas doczekać emerytury chyba. Swoją drogą ciekawe co trzeba zmalować w Anglii,
żeby być zesłanym do Polski przed emeryturą: seria morderstw, gwałt na
sekretarce?)
Żałuję, że nie nagrałem paru dialogów z tego okresu – Mrożek to po prostu pikuś.
Jednocześnie zaś chciał wykazać się przed obermenedżmentem braniem nas w karby.
Pewnego pięknego dnia do moich drzwi zastukał kurier trzymając w rękach paczkę,
która zmieniła moje dotychczasowe pojęcie o telepracy...

[Gość: Tehanu]

Leniuch? Ale napiszesz coś jeszcze dziś? Ciekawość mnie zżera...
Litości.

[Gość: kiciaf]

To miło że jest wreszczie na forum coś interesującego
co można z poczytać. Mam na myśli teksty powyższe i
przypadki dyr.Buraka, które można powiedzieć
powoli stają się klasyką gatunku.
I do tego jeszcze istnieje możliwość bezpośredniego
kontaktu z autorem. Można pochwalić, skrytykować -
usłyszeć ripostę autora. Tak to jest bardzo ciekawe.
Ma tylko jedną wadę, wśród zalet tylu - trzeba mieć
albo bardzo dużo czasu albo rzeczywiście telepracę aby
śledzić to wszystko na bieżaco.
Od kiedy trafiłam na Buraka a teraz tu, większość
czasu który spędzam przy komputerze poświęcam na
sprawdzenie czy nie ma tu czegoś nowego zamiast robić
to co powinnam.

Jednakże z niecierpliwością czekam dalszego ciągu.
Również tu autor porzuca opowieść w najbardziej
interesującym momencie ...

Pozdrowienia

[Gość: Lila]

Tylko nie wiem czy jezdzenie w teren to rzeczywiscie telepraca. Chyba, ze
telepraca to siedzenie w domu w miedzyczasie. Dla mnie najczystsza forma
telepracy jest praca w domu, i przesylanie jej rezultatow szefowi, ktorego
twarzy a czasem i glosu nawet sie nie zna. Ne mam nic przeciwko opowiesci
Leniucha, ale chcialabym przeczytac wypowiedzi takich telepracownikow.

[Gość: agulha]

Nieźle, nieźle, coraz lepiej! Będę śledzić rozwój Twojej kariery pisarskiej,
może dogonisz RIFUNa?
Ja miesiąc temu trafiłam do małej firmy... nieco dziwnej.
Czy ktokolwiek z was spotkał się z żądaniem wyłączania prywatnej komórki w
czasie pracy? Zaznaczam, że nie chodzi o interferencję z żadnymi urządzeniami.
Tło: w firmie pracują 3 osoby (szef+2), są 2 linie telefoniczne, na mojej wiszę
ja, kolega, faks i internet. Niektórym, powiedzmy, klientom podałam już swój
numer komórki (służbowej nie dostałam). Aha, do biura żadni klienci nie
przychodzą.

[Gość: leniuch]

Odcinek 4: Biały niewolnik
W paczce znajdował się telen komórkowy. Był rok bodajże 1995, a może 94, 100%
rynku miał Centertel a komórka z aktywacją kosztowała ok. 2000$, czyli jakieś 4
przyzwoite pensje. Problem w tym, że dostałem model Nokia 720, popularnie zwany
cegłą, trochę przestarzały już wtedy. Dodatkowo antenka (długości 4 ułożonych
jeden za drugim współczesnych telefonów komórkowych) trzymała się na słowie
honoru i drucie wiązałkowym. Cudo to służyć mi miało do kontaktu z
korporacją „o każdej porze dnia i nocy”. Żeby nie robić sobie obciachu nosiłem
to coś w teczce. Gdy, załóżmy w knajpie, rozbrzmiewał dźwięk komórki,
otwierałem teczkę, prostowałem antenkę i nawiązywałem seans łączności w
stylu „Hier Gustaw, hier Gustaw, hoerst du mich ?”. Słowem, byłem ugotowany.

Dodać należy, że jako telepracownik otrzymałem również (po jakimś roku) sprzęt
biurowy, dla wtajemniczonych 386SX (16 MHz) z dyskiem (!) 40 MB, a było to w
czasach, gdy Pentium już było standardem. Jakiś figlarz zdołał upchnąć tam całe
MS office, i, jak można było się spodziewać, zażądano ode mnie rozliczeń w
Excelu. Odtąd oczekiwanie na start maszyny wypełniało mi bez reszty coraz
rzadsze wolne chwile, a kiedy już wystartowała, mogłem pracowicie przepisywać z
wydruków TP S.A. rozmowy telefoniczne, które w swej bezczelności chciałem
rozliczać jako służbowe.

Pewnego dnia wpadł mi w ręce prospekt firmy. Dowiedziałem się z niego, że
dysponują w moim mieście Centrum Serwisowym. Już miałem dzwonić po namiar na
bratnią palcówkę, kiedy dotarło do mnie, że to Centrum to Ja. Ja, komórka
cegiełka, maluch mamusi i w/w liczydełko.

Znikąd ratunku, znikąd nadziei. Do czasu.

[Gość: Ksi]

Rewelacja.
Czekam na kolejne:)

[Gość: kiciaf]

Łza w oku się kręci na przypomnienie komórki cegiełki.
Mój mąż miał taką... Istne cudo. ;)
I komputer 386SX.
Cóż to były za czasy...

[Gość: leniuch]

Odcinek 5: Rzeź niewiniątek
Jedną z niewielu rozrywek i okazji do odwiedzenia stolicy, poza „kolacjami
wigilijnymi”, były zbiorowe zwolnienia. Korporacja restrukturyzowała się w
bolesny sposób, warszawskie biuro w piątek dostawało liczbę głów do odstrzału a
w poniedziałek wszyscy pracownicy stawiali się na egzekucję.

Jednorazowo leciało ca 30% pracowników. „Kolegów z terenu” zapraszano pod
pozorem „szkolenia”. Boss ciągnął nas do jakiegoś klienta, pokazywał maszynę,
której nigdy więcej nie mieliśmy okazji dotknąć, a sam przez komórkę
nasłuchiwał wieści z frontu.

W założeniu wylatywać mieli najmniej efektywni, ale dziwnym zbiegiem
okoliczności trafiało w najmniej estetycznych: babka oddająca się nałogowi
nikotynowemu w kąciku dla palaczy, koleś osentacyjnie (miał wielką gębę)
obżerający się drugośniadaniową bułą, typek, który nie zdołał wyzbyć się
regionalnego warszawskiego „ly”.
Słowem kryptoesesmani z naczalstwa prowadzili eksterminację niekulturnych
głąbów. Jakimś cudem Człowiek W Zielonej Marynarce Który Zepsuł Ksero (czyli
ja) przeszedł eliminacje. Patrząc wstecz przypisuję to raczej niechęci do
parusetkilometrowej podróży celem rekrutacji ewentualnego następcy. To
niewątpliwy przywilej telepracownika: przetrwałem trzech prezesów i pod
względem stażu (i tylko stażu) należę do elity firmy.

Każdy kryzys oprócz zagrożeń niesie nowe szanse. Naszą stał się nowy Menedżer.
Z jego zatrudnieniem dotychczasowy Boss okopał się na pozycji team lidera i
zaczął kooperować. Menedżer miał mocne umocowanie i nie potrzebował pomagierów,
dni Bossa były zatem policzone. Atutem Bossa była intymna znajomość pewnej
maszyny-monstrum za grube miliony. Drugi fachowiec jako za niski i łysiejący
wyleciał był bowiem z hukiem.

Menedżer rozegrał swą partię po mistrzowsku; najpierw roztoczył przed Bossem
miraż dożywotniego liderowania teamowi od maszyny-monstrum. Żeby nie liderować
sam sobie, Boss zaczął montować zespół, zaczynając od pozyskania wykopanego
fachury. Gruba nieostrożność. Chwilę po podpisaniu umowy z nowym-starym kolegą
Boss musiał sam udać się po 3 miesięczną odprawę (mówiłem, że firma porządna –
potrójne pobory za natychmiastowe opuszczenie biura są tu regułą).

Zapomniałbym: Czesio, Zgrywus Z Kucykiem, nie wytrzymał stresów telepracy i
rzucił papierami. Poszło o kamyczek. Kamyczek spod kół stara, który rozbił
szybę w jego prywatnej toyocie podczas jednej ze służbowych podróży. Wymiana
kosztowała więcej niż cały mój (pardon, mamy) samochód (pardon, maluch (pardon,
bis (właściciele bisów uważają się je za nieskończenie lepsze od zwykłych
kaszlaków))). A w dodatku rozliczenia Czesia na grubą kasę ugrzęzły w biurku
kogoś, kto ubierał się zbyt krzykliwie. Tkwią tam zapewne do dziś.

Czesio tłumaczył swój krok niemożnością kupna dzieciom bułki przy skądinąd
przyzwoitych zarobkach. Tak czy inaczej popełnił życiowy błąd, bo w nasze
samotne żagle powiały wkrótce zgoła inne wiatry.

[Gość: Q3]

Witam!

Korzystając z chwili przerwy w mojej telepracy postanowiłem dorzucić kamyczek
do ogródka.
Telepracuję już ok 1,5 roku i jestem z tego zadowolony. Rzeczywiście początki
były trudne - strasznie trudno się zabrać do pracy siedząc w domu. Opracowałem
sobie metodę wg której dawkuję sobie pracę i staram się jej trzymać żeby nie
pracować 24 h/dobę :o).
Pracuję jako programista i z założenia prawie nie jeżdżę do klientów. Dzięki
temu nie mam problemów z moją prywatną toyotą :o), rozliczaniem delegacji ani z
tym że nie widzę rodziny (nawet jak mam b. dużo pracy wystarczy wyjść na chwilę
z "biura" i jest się w domu).
Być może brakuje trochę kontaktu ze współpracownikami "na żywo", ale po pracy
zawsze można spotkać się z przyjaciółmi i popatrzeć na żywych ;o) ludzi.
Reasumując - telepraca nie musi być taka straszna jak ją malują!
A może po prostu tak dobrze trafiłem ?

Pozdrawiam!
Q3

[Gość: pingu]

No i co dalej, wykryli Cie, czy straciles motywacje ?
Ja naprawde chce wiedziec jak sie sytuacja rozwinela, bo z opowiesci wynika, ze
dawka surrealizmu w tej Twojej firmie jest calkiem niemala.

Zycze nawrotu weny literackiej

[Gość: leniuch]

Część 6: Panisko
Zarządzanie zadowolnym inżynierem jest przyjemniejsze od zarządzania pomiatanym
pariasem, bowiem podnosi prestiż zarządzającego. Wkrótce zamieniłem ceglaną
nokię na sprzęt dający się nosić na pasku. Pod marynarką mógł udawać gnata lub
embrion niedorozwiniętego brata-bliźniaka w stylu Quato z „Total Recall”. Bis
przeszedł na służbę do siostry, a ja przesiadłem się do prawie nowego (tylko
100 tys. przebiegu) autka klasy fiesty. Odtąd mknąłem od morza do gór wesoło
podskakując na koleinach. Przy okazji: Jakie auto wjeżdża bez problemu na
półmetrowy krawężnik ? Zgadliście, służbowe. Ech, łza się w oku kręci.

Problemy psychologiczne związane z brakiem kontaktów z kolegami/koleżankami z
pracy, zanim zdążyły się na dobre ujawnić, rozwiązałem przez ożenek. Odtąd
chwile dolce far niente, sorry, telepracy, spędzałem ze młodą żoną, wówczas
studentką. Przytomnie zaalokowałem na swoje potrzeby pokoik, który wkrótce
zaczął zapełniać się sprzętem biurowym, częściami zamiennymi, dokumentacją,
złomem oczekującym na instalację u klientów i takimi tam. Nie było dnia, aby
kurier wzorem Świętego Mikołaja nie podrzucił gustownie oblepionej firmową
taśmą paczuszki. Co rano przedzierałem się do biurka nucąc na harcerską nutę
piosnkę magazyniera: „Jeszcze jedno k... pudło ch.. wie z czym ! Bum bum !”

W wakacje wytaczaliśmy służbowe autko na drogi Europy zgodnie z chińskim
powiedzeniem, że ślepiec nie boi się węża. I nie jest to nawiązanie do moich
pięciu dioptrii, lecz do groźnych zarządzeń zarządu, które surowo zabraniały
podobnych praktyk, ale szczęśliwie nie docierały do „Regionalnego Centrum
Serwisowego”. Demon kontroli, który wkrótce miał zapanować nad polską odnogą
korporacji nie wychynął jeszcze z biurokratycznych ostępów.

[Gość: TT]

Małżeństwo tylko jako sposób na samotość w pracy? To się nie godzi!!

[Gość: leniuch]

Gość portalu: TT napisał(a):

> Małżeństwo tylko jako sposób na samotość w pracy? To się nie godzi!!
>

Jeśli pracujesz w trybie 24h/dobę 7 dni/tydzień, samotność w pracy staje się
samotnością w życiu...

[Gość: Ksi]

więcej, chcemy więcej!

[Gość: ab]

Gość portalu: Ksi napisał(a):

> więcej, chcemy więcej!

i czesciej, chcemy czesciej! :-)))

Telepraca - "Telecommuting" za Oceanem

[Gość: Mirko]

Ja przepraszam, ze sie wtracam bez przeczytania WSZYSTKICH wypowiedzi
(przyjdzie i na to pora), ale mimo to pozwole sobie wtracis swoje trzy grosze.
Przez 8 lat pracowalem (pracowalismy z zona) z domu a teraz ona od dwoch lat a
ja od roku jezdziamy do roznych firm.
Nie, nie posprzeczalismy sie o nic i awans do "prawdziwej" pracy wynikl z checi
(przymusu) zarabiania wiecej, poznawania nowego, spotykania sie z ludzmi.

Za "Telecommuting" - bo tak sie to tu w Ameryce nazywa - jestem jak
najbardziej, tyle ze nie za skrajnoscia typu 7 dni w tygodniu w domu a
powiedzmy 3 w firmie - 2 w domu itd. To bylby moj ideal. Moze kiedys sie spelni.

Telecommuting rozwinal sie w Stanach tak naprawde z 2-ch
przyczyn: "outsourcing" - wynajmowanie kogos kto robilby lepiej, taniej to co
dotad robilo sie w firmie (niestety efektem ubocznym sa zwolnienia ludzi,
ktorzy to dotad robili) i trzesien ziemi w Los Angeles pare lat temu.

Ostatnie tragiczne wydarzenia otworza zapewne nowy rozdzial w tej dziedzinie,
szczegolnie, ze dzisiaj technologia, ktora na to pozwala kosztuje ulamek tego
co kilka lat temu. Fakt, ze WTC byl kompleksem biurowym i stracilo tam zycie w
horrendalny sposob blisko 7 tys. ludzi, ktorzy tego dnia wstali, ubrali sie
ladnie i pojechali do pracy nie jest bez znaczenia. Inna czynnik w tych dniach
to nagly i ogromny brak przestrzeni biurowej na Manhattanie i w pobliskim New
Jersey z oczywistych wzgledow.
Odbudowa dolnego Manhattanu potrawa pare lat.

Poki co, od paru miesiecy na codzien praktycznie uzywamy f-my www.webex.com, do
spotkan, poprawek i demonstracji nowych produktow (oprogramowanie) zamiast
tracic pol, lub caly dzien na wyjazdy do pobliskiego (~20 km) Nowego Jorku na
n.p. godzinne spotkanie prezentacyjne.

[Gość: agulha]

Tak! Tak! Więcej! Częściej!

[Gość: leniuch]

Część 7: Paranoja jest goła

Zaczęło się od niewinnej bazy danych w Accessie i nie mniej niewinnego
dziewczęcia wklepującego wykonane zlecenia. Dziewczę nadawało zleceniom
długaśne numery, te numery przepisywaliśmy na świchy i finał.
Wkrótce zażyczono sobie tych numerów na delegacjach. Potem na rachunkach za
benzynę. Potem dziewczę zwolniono z wyliczania nadgodzin i numery zleceń
dopadły nas raz jeszcze. No i jeszcze na wuzetkach. I zamówieniach części. I
świchach reklamacyjnych. No i jeszcze w ogólnokorporacyjnym rejestrze czasu
pracy.

Bazę, nad którą dziewczę jako tako panowało, zastąpiono Systemem. System
pracował na mainframe gdzieś w Stanach i chyba tak jak ja miał poczucie
niespełnienia zawodowego, bo co i rusz popadał w melancholijne zamyślenia. A że
był to System Rejestracji Rzeczywistego Czasu Pracy jego zamyśleniom
towarzyszyły głuche przekleństwa dziewczęcia, któremu wtórował wiszący na
telefonie inżynier.

Do tego doszło skrupulatne egzekwowanie dostępności via komórka w trakcie
dyżurów - 24h/dobę 7 dni/tydzień. Póki byliśmy erze dawało się to przełknąć, w
idei jestem jak burek na krótkiej smyczy – każda wycieczka za miasto łączy się
z trwożliwym zerkaniem na pasek mocy nadajnika. Tak, tak – idźcie do
schroniska, ja tu popatrzę na te świerki, może jakieś zdjątko strzelę (może
zobaczę nadajnik 50 km stąd) ...

Zaciskanie pętli zbiegło się z awansem Menedżera. Na odchodnym uszczęśliwił
mnie jeszcze nowym (tylko 70 tys. przebiegu) wozem. Silnik 16 zaworów, sto parę
koni, elektryczne szyby, alufelgi... Zgadliście, polonez. Lwie, dobrze
ryknąłeś ... pomyślałem po pierwszym przygazowaniu. Lew ryczał całą drogę do
Wrocławia, gdzie z punktu oddałem go do warsztatu w złudnej nadziei wyciszenia.
Tam w towarzystwie gości we włóczkowych beretach z antenką (strój klubowy
posiadaczy poloneza) pławiłem się w zachwytach nad alufelgami, silnikiem...

Szczycę się, iż jestem jednym z nielicznych, którzy jechali poldkiem ponad 180
km/h i przeżyli. To trochę jak po przebiciu bariery dźwięku – przestajesz
słyszeć silnik. Głównie dlatego, że powietrze strasznie hałasuje o kanciate
kształty. Znalazłem uznanie nawet w oczach drogówki: był pan dzisiaj
najszybszy – powiedział kapral flak wręczając mandat na pięć stówek (1997r.) za
trzykrotne (3 x 60) przekroczenie ograniczenia prędkości. Polak potrafi !

Dla wyjaśnienia dodam, że amerykański System zakłada średnią na poziomie 70
km/h. Jeżdżący po polskich drogach orientują się, jaki styl jazdy to narzuca.

[Gość: tehanu]

Oj, jak na leniucha to wcześnie dziś wstałeś?...
No i pisz - masz tu swoich wielbicieli na równi z Rifunem - Piewcą Sagi o
Buraku.

[Gość: pingu]

I znowu przerwa :-( Juz tylko Szczur pisuje regularnie. Co bedzie jak i on sie
zniecheci ? Ja nie ogladam telewizji, wiec nie zrekompensuje sobie tego
serialami poludniowoamerykanskimi, a juz przywyklam do 'odcinkowych' emocji.
No jak tam leniu, moze sie zmobilizujesz i skrobniesz cos dla wiernych
czytelnikow ?
Czekam...

[Gość: ona]

Skrobnij coś proszę przyjacielu. Wiernie Ci kibiciję i czekam na więcej.

[Gość: leniuch]

Moi klienci I – NDIF

Może temat jest trochę w bok od telepracy, ale nie mogę się powstrzymać,
zwłaszcza, że kontynuacja wątku głównego nie przyniosłaby wiele ponad opisy
kolejnych gadżetów – aut, komórek, notebooków, które wraz z okrzepnięciem firmy
stały się banalnie porządne. Poza tym moi „biurowi” koledzy to abstrakcyjne
byty gdzieś hen, na drugim końcu międzymiastowej linii telefonicznej, które
przyoblekają cielesną postać raz do roku w czasie firmowej kolacji
przedwigilijnej. Klienci zaś – cóż, to samo mięso codziennej harówki, spotykani
w sytuacjach ciężko stresujących (awarie, instalacje) prezentują pełny zakres
ludzkich typów i zachowań. Możnaby tygodniami; na stałe pod swymi skrzydłami
mam jakieś 70 placówek – oddziały banków, firm spedycyjnych,
telekomunikacyjnych itp., gdzie dzień, jeśli nie zaczyna się grubo przed
świtem, to na ogół kończy dobrze po północy. Geograficznie od województwa
lubuskiego po Górny Śląsk, w okresach urlopowych praktycznie cała Polska, od
Świnoujścia po Przemyśl i Suwałki. W każdym z tych punktów są miejscowi spece
od komputerów na 2, 3 zmiany plus lokalny kacyk-nadzorca: przemnożeni przez
ilość lokalizacji tworzą armię której stawiam zroszone codziennym znojem czoło.

Moja kochana firma, której dobrego imienia, a pewno i swojej posady, strzegę,
starając się wplatać w opowiadanie mylne tropy, to korporacja z tradycjami.
Kiedy powiedziałem o niej, opuszczając poprzednią pracę prezesowi (a była to
spółka joint-venture: dziecko II etapu reformy, pamiętacie te czasy?), to stary
polonus niemal się wzruszył – dobry wybór, powiedział, chcieliśmy kiedyś
kupować od nich sprzęt, ale był za drogi, musieliśmy iść do HP (! dla
niewtajemniczonych spoza branży – to HP właśnie złośliwie bywa tłumaczona jako
High Prices)

W wyniku takiej strategii korporacja z roku na rok redukuje udział w rynku i
cienko przędzie bez względu na okresy hossy w całej branży – śmiem twierdzić,
że podczas hossy sypie się nawet szybciej niż w okresach bessy.

Tak czy inaczej w Polsce obsługujemy tylko Naprawdę Dużych, bo ze średniakami
korporacji nie chce się gadać. Wraz z kolegami zostałem zatrudniony do obsługi
kontraktu w Naprawdę Dużej Instytucji Finansowej – NDIF. NDIF zażyczyła sobie
maszynkę typu mainframe czyli komputerek na miarę, żadna tam masówka: Intele
czy szajsowate Windowsy, a nie daj Boże Oracle. Specjalny procesor, system
operacyjny do tegoż właśnie procesora, uczciwa baza danych, na niej
specjalizowana aplikacja, rzecz jasna wszystko z jednego źródła, czyli naszej
Korporacji.

Suma wyszła taka, że serwis z czasem naprawy 4 godziny w całym kraju był
niegodną wzmianki oczywistością. Naszą trójkę dorzucono więc klientowi jak kość
do ładnego kawałka wołowego.

Problem w tym, że wspomniane cudo techniki za chińskiego boga nie chciało się
psuć co skutkowało niemal zerową aktywnością zawodową przez ponad rok. A był to
rok, w którym przez kraj przewalała się reforma Balcerowicza, górnicy, prządki
i rybacy szli masowo na bruk, a my kasowaliśmy za nic !!!

I to jest rodzaj klienta jakiego sobie i Wam życzę jak najczęściej – płaci i
nie naprzykrza się.

[Gość: Gregor]

Widac nikt nie potrafil tego mainframe popsuc, albo tacy dobrzy informatycy
byli w tej firmie, albo nikt sie do tego nie dotykal bo sie bal cos popsuc i
sobie moglo to ustrojstwo spokojnie pracowac.

Gregor
P.S. Czy przypadkiem nie pracujesz w jakims Sunie lub IBMie??

[Gość: leniuch]

Gość portalu: Gregor napisał(a):

> Widac nikt nie potrafil tego mainframe popsuc, albo tacy dobrzy informatycy
> byli w tej firmie, albo nikt sie do tego nie dotykal bo sie bal cos popsuc i
> sobie moglo to ustrojstwo spokojnie pracowac.

Cały urok mainframu to trzymanie na dystans "złotych rączek" - nikt się na
mainframe nie zna, literatury do tego nie kupisz, chyba że u dostawcy, zawsze
wiadomo, kto grzebie. Wiem na pewno, że "węzły dostępowe" (w tej samej
technologii, maszynki z aplikacjami klienckimi) do mainframe nie zepsuły się ani
razu, poza rutynową wymianą szwankującego dysku.

> Gregor
> P.S. Czy przypadkiem nie pracujesz w jakims Sunie lub IBMie??

Być może. Ale własne mainframy robi jeszcze sporo firm.

[gal2]

Gość portalu: leniuch napisał(a):

> Gość portalu: Gregor napisał(a):
>
> > Widac nikt nie potrafil tego mainframe popsuc, albo tacy dobrzy informatyc
> y
> > byli w tej firmie, albo nikt sie do tego nie dotykal bo sie bal cos popsuc
> i
> > sobie moglo to ustrojstwo spokojnie pracowac.
>
> Cały urok mainframu to trzymanie na dystans "złotych rączek" - nikt się na
> mainframe nie zna, literatury do tego nie kupisz, chyba że u dostawcy, zawsze
> wiadomo, kto grzebie. Wiem na pewno, że "węzły dostępowe" (w tej samej
> technologii, maszynki z aplikacjami klienckimi) do mainframe nie zepsuły się an
> i
> razu, poza rutynową wymianą szwankującego dysku.
>
> > Gregor
> > P.S. Czy przypadkiem nie pracujesz w jakims Sunie lub IBMie??
>
> Być może. Ale własne mainframy robi jeszcze sporo firm.

Czyżby sugestia Gregora spłoszyła Leniucha tak,że porzucił ten wątek? Szkoda,
ładnie się rozwijało.

[Gość: pierans]

Leniuch! Do pracy! Pisz, chłopie, bo to 1/2 roku mija i nic. Chyba, ze sie
jednak zepsul ten mainframe u NDIF i naprawiasz.

[leniuch102]

Zacytuję swój własny post na tym forum,

tytuł "Na Mikołajki wy..bali mnie z roboty":

W mojej firmie św Mikołaj przyniósł zwolnienie grupowe
Happy Xmas !
Na szczęście pracuję daleko od centrali i dla
przegrupowania sił poszedłem na
chorobowe. Szef się wściekł: lubił mnie chłopina i
wyobraził sobie, że
samodzielnie machnie się 400 kilosów z wypowiedzeniem, a
ja mu zawistowałem w
L4 !
Obraził się, groził, szantażował - słowem przeżywał.
Dobrze, że nie zagroził mi
zwolnieniem :-))"

koniec cytatu, teraz update właściwy.
Dalej wszystko potoczyło się zgodnie z zasadą Dilberta.
Tuż po wypowiedzeniu założyłem własną działalność i
świadczę usługi dla mojej byłej firmy. I nie chodzi tu o
powszechną w tej chwili praktykę samozatrudniania np.
betoniarzy w betoniarni. Firma naprawdę wierzyła, że
sobie beze mnie poradzi i się przeliczyła. W sumie robię
to co robiłem, za ten sam szmal, który być może jest
szmalem relatywnie większym, a to dlatego, że kolegom
pozostałym na etacie mocno pogorszyły się warunki.
Jest jeden kwiatek superdilbertowy: wierchuszka firmy
nalegała, żeby w rozliczeniach i umowach nie figurowało
moje skromne nazwisko, a to dlatego, że ich poganiacze
tropią "hidden headcount". Po mojemu to wytropili by
najwyżej indolencję bossów, którzy zwolnili żeby
zatrudnić. Tak czy tak upełnomocniłem szwagra i on
podpisuje mi faktury. Poza tym nie narzekam: umowa jest
beterminowa i z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia.
Jakby co nie dostanę najwyżej odprawy :-).

[Gość: agulha]

Miło znowu Cię słyszeć, Leniuchu. Chyba przestałeś leniuchować, skoro przez tak
długi czas nie miałeś czasu na forum stukać :-)). Napisz coś czasem, naprawdę
sypmatycznie mi się Twoje posty czytało. Pozdroofka.

Sylwester w pracy i telepracy

[leniuch102]

Ktoś nie śpi, żeby spać mógł ktoś, to są zwyczajne dzieje. Ty sobie podrygujesz
na parkiecie Domu Kultury w Siechnicach (150 zł od pary, alkohol własny) a w
tym czasie bohaterski bankowiec robi przetwarzanie roczne. I chyba też sobie
nie żałuje, bo o 2:51 dostaję telefon, że zaliczyli pierwszy sukces w nowyn
roku i udało im się wepchnąć kasetkę do streamera w OPAKOWANIU !

Dla ciekawych: streamer typu dlt, opakowanie tekturowe. Numer nie ? Dla
niezorientowanych: to tak jakbyś włożyła kasetę do video nie zdejmując tego
papierowego! Może się udać, jeśli się sprężysz, ale nie chwal się tym
chłopakowi...

Na miejscu okazało się, że wszyscy byli z grubsza trzeźwi, z czego wnioskuję,
że sprawczyni została za karę zamknięta w skarbcu.

Potem to już normalka: po wydłubaniu kasety i ponownym uruchomienu serwera nie
startuje jeden z dysków (nie wyłączali maszyny od dwu lat, dla ciekawych: dysk
seagate cheetah 18G) i takie tam, koniec końców wracam z Sylwka w południe.
Kul, nie ?

[Gość: Karol_K]

Fantastyczne.
Talent literacki
Pozdrawiam i czekam na więcej

Wsi spokojna, wsi wesoła

[leniuch102]

Och Karol... Życzenie czytelnika moim rozkazem.

Wsi spokojna, wsi wesoła.

Telekomuter każdą wolną chwilę może wykorzystać na sporty ekstremalne. Mając do
wyboru wspinaczkę skałkową, rafting i napady na listonoszy mój kolega
postanowił poświęcić się wychowywaniu syna. Stary, to jak... odsiadka w
koreańskim więzieniu – relacjonował. W nocy co dwie godziny zapalają światło w
celi... W jego przypadku porównanie odnosiło się również do lokum, które
zajmował wraz ze świeżo powiększona rodziną, niewiele większego od wspomnianej
celi. Tym prędzej przerzucił się na dyscyplinę równie ryzykowną, a uprawianą
przeze mnie przez ostatnie pięć lat, czyli budowę domku za miastem.

Pora sformułować 1. prawo telekomutera: “Kiedy robisz coś naprawdę
absorbującego w godzinach pracy, zawsze odezwie się komórka”. Zgodnie z tą
zasadą szefowi udało się dodzwonić w momencie zalewania fundamentów i stropu,
choć np. kierownik budowy spóźnił się na oba te wydarzenia. W takich chwilach
potrafię być szorstki, i wykrzykując w stronę ekipy polecenia łamaną
ruszczyzną, dać do zrozumienia, że tu wre prawdziwa robota i nie mam czasu na
pierdoły. Ale nie za to mnie wywalili :-) (patrz odcinki poprzednie).

Nareszcie pięcioletnia przygoda dobiegła końca i dziś w pełni korzystam z
uroków telecommutingu, wysiadując nad rzeką Dobrą, “w pięknych okolicznościach
przyrody”, gdzie tylko lekki ucisk na półdupek (komórkę noszę w tylnej
kieszeni) przypomina mi, że jestem w (tele) pracy. Jedynym zmartwieniem jest
bujna zielona wegetacja wokół, z którą walczę już to kosą, już to herbicydem.

Biegnąc myślą wstecz, zatrzymuję się przy problemie, który jakieś pół roku temu
postawił pod znakiem zapytania moją przeprowadzkę, mianowicie brakowi telefonu.
Mam na myśli telefon “naziemny”, warunek połączenia z internetem, faksowania
itp. czynności niezbędnych w teleharówie. Cóż realia prowincji, co prawda tylko
o parę kilometrów od Wrocławia.

Zgłosiłem się do kierownika telekomuny w gminie, nerwowo mnąc kopię podania o
telefon z 1996 roku. -Nie, takiego podania pan nie składał - stwierdził patrząc
pożądliwie na kwit potwierdzający fakt zgoła przeciwny. - Jakby pan sam sobie
takie przyłącze zaprojektował – no, mapka, przebieg kabelka, zgody sąsiadów, to
my je ostatecznie wykonamy.
Warunek spełniam, mija miesiąc nic. Łapię typka na korytarzu, mnę już dwa
podania i mapkę, kiero marszczy czoło... - Ekipy, mówi, nie mam, ale jak już
się panu tak pali (pali pali, od siedmiu lat, pacanie), chodź pan ze mną.
Prowadzi mnie do garażu zaadaptowanego na magazyn. -Mietek, wydaj panu stówkę
kabla. Jak pan sobie wykopiesz, to się zgłoś, podłączymy raz dwa. Tylko
porządnie, tak na meter, bo się czepiać będą. Osłupiały biorę zwój. Na podwórku
dogania mnie z moją własną mapką i drugim zwojem w ręku. Wiesz pan co, ciągnij
od razu dwa, i zakop sąsiadowi w granicy...

Którą to porcję polskiego lokalnego kolorytu czytelnikom zza granic dedykuję.

[Gość: Oż Cię Karol]

Czy u Was w biurach piątki tez są "dniem luźnego ubioru"?
www.gogreen.com/choices/sevengreatways/images/telecommuting.gif

Telepracownicy z kolei wiekszość dni tygodnia zaczynają w piżamkach.
home.tampabay.rr.com/dhiggin1/Don_At_Work.htm
siracusa.home.mindspring.com/images/telecommuting.jpg
A taka dwufunkcyjna piżamka juz ok. piątku powinna znaleźć się w pralce więc
www.resumedesign.com/telecommute.gif

Leniuch jeszcze!!!~!!!

[fem.me]

rewelacyjnie lekkie pióro(?) !!!!!
chcę jeszcze...może byc o polskim kolorycie, jak juz nie masz o telepracy :)))
pozdrawiam i dzięki za poprawienie humoru w pracy będąc :)

ślizg katamaranem I

[leniuch102]

Lata mijają, samotny biały żagiel chyżo mknie w kierunku emerytury.
Samozatrudnienie weszło mi w krew, bez pita co miesiąc czułbym się nieswój .
Tym niemniej bogaty a rozrzutny klient, który utrzymywał mnie i resztę
darmozjadów w firmie, powiedzmy, "A", wypchnął wreszcie nasz złom ze swoich
serwerowni i mimo że wciąż bulił za serwis, stało się jasne, że trzeba szukać
alternatywy.
pl.praca.oferowana zadziałała niezawodnie i po krótkiej wymianie mejli znów
siedzę na interview w stolycy. Firma, he he, B, trochę sknerzy, ale wyczuwam
pewną elastyczność. Jako że charakter pracy - telepracy ma być podobny, w moim
przytępionym nieróbstwem kaczanie powoli zaczyna formować się plan...

transfer do bloga: leniuch.blox.pl

[leniuch102]

postanowiłem przenieść wątek do blogowni gazety. jakoś tam weselej trochę.
prawie od razu to docenili, bo dzisiaj blog leniuch.blox.pl trafił na na
listę poleconych, obok, a nawet trochę nad blog Talków (!). wkrótce nowe odcinki !