ILE MOŻNA?

[Gość: desperat]

chciałam się zapytać jak radzicie sobie z długotrwałym szukaniem pracy i nie
popadacie w depresję? łącznie szukam już pracy 12 miesięcy i powoli przestaje
wierzyć że jestem w stanie się przedstawić, straciłam wiarę w siebie i już
nie wierzę że cokolwiek mi się uda bo nic mi sie nie udało. Może po takim
czasie ( to łączny czas bo poprzednio szukalam 8 miesiecy i teraz prawie 4 )
i w zasadzie bezustannym płaczu i załamaniu nie powinnam zacząc odwiedzać
raczej forum: depresja...
I pomyśleć że kiedyś z nadzieją szlam na studia, radośnie latałam na
dodatkowe kursy, języki , staże, i inne rzeczy. Tylko nie piszcie że mam
postawę rozszczeniową bo kto nie szukał pracy bez znajomości w tym kraju ten
mnie nigdy nie zrozumie.

[wieslaw.rewerski]

Pracy szukam już 22 miesiące. A trzymam się jakoś dzięki temu, że piszę pracę
doktorską.

Nie wiem, co mógłbym Ci doradzić. Przede wszystkim dlatego, że nie znam Twojej
sytuacji (materialnej, rodzinnej itp.), ani konstrukcji psychicznej. Ale jedno
wiem: że musisz walczyć z apatią i popadaniem w depresję. W ubiegłym roku byłem
rachmistrzem spisowym i spisywałem wielu bezrobotnych, którzy zrezygnowali już
z szukania pracy. Pamiętam jednego pana, który pracował jako dyrektor i po 4
latach szukania pracy właśnie zrezygnował z kolejnych prób. Żal było patrzeć na
niego... Nie zachował niczego, co pozwalałoby przypuszczać, kim był poprzednio.
Wrak człowieka...

Wiesław Rewerski
pan_bezrobotny

desperat

[agenor]

wieslaw.rewerski napisał:

> Nie wiem, co mógłbym Ci doradzić.

Zainteresuj się tym, co p. Rewerski proponuje w wątku "17,8%".
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23&w=8234623
To może być rozwiązanie Twojego problemu bezczynności, a i w skali społecznej
wydaje się rozsądne.

I nie dawaj się!

[Gość: Margareta]

Oj długo można. I nic na to nie poradzisz. Najlepiej szukać jednak znajomości
bo to niestety najszybszy sposób. Możesz też schować dumę i dyplom do kieszeni
i szukac bylejakiego zajęcia za marne grosze. Mając bylejaką pracę ma się
przynajmniej pieniądze na znaczki i Wyborczą. Mój mąż- mgr inż. pracował jako
sprzedawca lodów i pomocnik budowlany aż w końcu zahaczył się w firmie
znajomego (oj te znajomości) i tam nauczył się nowego "zawodu" w nowej
dziedzinie. Został specem od tego co robił i już bez znajomości a z Wyborczej
właśnie dostał pracę w dobrej firmie. Ale co przebiedował to jego.