Coś Wam opowiem.....

[natla]

Przyszło mi do głowy, że możemy tutaj opowiadać sobie różne rzeczy -przygody,
przeżycia aktualne i sprzed lat itd.

[ona44]

Dziś przeżyłam koszmar historię
wybrałam się na giełdę samochodową
auta poparkowane po obu stronach jezdni na wiadukcie
w razie jakiegoś niebezpieczeństwa
służby ratownicze miałyby utrudniony wjazd
/straż,pogotowie/nikt nie pilnuje porządku
jest ochrona ale tylko pobiera opłatę
brud, fruwające papiery i worki z folii
a jest to jedna z największych giełd na wschód od Wisły, wstyd

[lilimarlene1]

W zeszłym roku,w naszej klatce,w nocy ktoś zwymiotował przez okno.
Mieszkam na 1 piętrze,a na trzecim była impreza.
Wracając z córką na drugi dzień z miasta zadzwoniłam domofonem do tego
mieszkania.
Odebrał syn,którego znam od dziecka-obecnie jest znanym sportowcem
a zamieszkuje razem z rodzicami.
Powiedziałam,że chciałabym aby to co jest na moim parapecie zniknęło.
On przeprosił,tłumacząc się,że to dziewczyna kolegi była sprawcą tego
nieprzyjemnego incydentu i zaraz to sprzątnie.
Po chwili do drzwi zadzwoniła jego b.ładna dziewczyna- z którą miał się żenić-
ze ściereczką w dłoni.
Córka wprowadziła ją do sypialni i wskazała na zanieczyszczony parapet.
Dziewczyna z uśmiechem wszystko zmyła i poszła.
Po jej wizycie byłam w szoku i zyskałam pewność,że z tej mąki chleba nie będzie.
Jak można nie mieć szacunku do samej siebie i na polecenie narzeczonego tak się
poniżyć.
Po jakimś czasie dziewczyna znikneła z horyzontu,a ojciec sportowca naprawiając
u mnie jakąś rzecz powiedział,że ślubu nie będzie.

Dzisiaj rano wychodząc z domu,natknełam się na syna,jak po nocy wychodził z
małą,czarną-przeciwieństwo poprzedniczki.

[mada50]

Miałam dwa lata temu okropnie głupią przygodę ze swoją renówką.
>Zdarła się na skutek przytrzaskiwania pasami od strony pasażera tzw.tabliczka
znamionowa.To takie coś na kórym wybity jest nr nadwozia,silnika,kolor lakieru
i coś tam jeszcze.
>Tabliczka zrobiona z folii samoprzylepnej.
Jej brak wykryto podczas badania technicznego.Bardzo ważne, bo dostaje się
stempel w dow.rej.,a bez przedłużenia ważności nie wolno jeżdzić.
>Pierwsze kroki do rzeczoznawcy,który nie wiedział gdzie w aucie mam wybity(na
metalowej tabliczce) nr nadwozia i stwierdził jego brak.
Wszystkie badania zaznaczam - płatne.
>Daruję sobie opisywanie ilości urzędów w których załatwiałam dalsze
sprawy,byłam odsyłana od Annasza do Kajfasza i jescze raz do rzeczoznawcy.
>Wyszło na to,że nie wolno mi jeździć tym samochodem,nie mogę go
sprzedać.Sytuacja bez wyjścia,bo brak nr nadwozia sugeruje,że kupiłam kradzione
auto,albo sama ukradłam.
>Musiałam dojść do tego o co chodzi w całej tej sprawie,żeby wiedzieć o co
pytać i czego się domagać.
>Po dwóch tygodniach nerwów i bieganiny dostałam decyzję ,zrobili nową
tabliczkę i zapytali gdzie sobie życzę ją przykleić.
>W między czasie u przedstawiciela Renault na Polskę napisałam krótkie podanie
do f-my Renault we Francji o przysłanie takiej tabliczki do takiego samochodu.
>Przysłali,przykleili i po sprawie.
>Kochane nasze urzędy,urzędniczki i urzędnicy gubią się w gąszczu
przepisów,które nikomu nie służą.Ludziska coś tam robią, stwarzają pozory pracy
i utrudniają innym życie.
>Teraz jestem posiadaczką dwóch tabliczek znamionowych,podobno od przybytku
głowa nie boli.

[natla]

Włosy dęba stają. Dzięki Tobie przypomniałam sobie o najważniejszych życzeniach
noworocznych.)

[mada50]

Mam jeszcze opowiastkę o tele2 i tp.S.A,ale też dołującą więc daruję sobie.
>Jak mi się przypomni coś wesołego (właśnie dlaczego nic nie przychodzi do
głowy?)napiszę.

[natla]

Właśnie! ) Ale napisz te dolujące opowistki. Przy nasze dozie optymizmu, to
nie zaszkodzi. Mamy humor Miry i opowieść o jądrach chomików na "naszych
zwierzetach". ))

[lilimarlene1]

Nastluś!
z tymi chomikami było dobre.Śmiałyśmy sie z córą dwa dni.

[nitka3]

................................................................................
..............................................
MÓJ WSPANIAŁY WYCZYN
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
wyczyniony w styczniu 2005 roku
* * *
miejsce akcji: moje mieszkanie ,pokój i korytarz
elementy akcji:JA,komputer,monitor,głośniki,klawiatura,stół,gniazdko
elektryczne,gniazdko telefoniczne,router,dwa telefony,(poza tym cała reszta
mebli w miarę potrzeby ich przesuwania i odsuwania)dywan,drzwi,dziura w
ścianie miedzy korytarzem a pokojem...może cos zapomniałam!
Warunki wstępne: 1. ja sie bardzo boję prądu!!
2.jestem roztargniona i zawsze czegoś zapomnę lub poplączę!!!!!!!!!!!!!!
o co chodzi???
No wiec rzecz jest następująca-Pokój ma okno,gniazdko do prądu jest przy
oknie,gniazdko telefoniczne i do neostrady jest w korytarzy przy
drzwiach.....pomiędzy tym 6 metrów od neostrady i około 4 metry od prądu stoi
komputer,monitor,głośniki klawiatura..Od gniazdkaelektrycznego idzie
przedłużacz w stronę komputera ,który ma 8 oczek i nigdy niegasnącą lampkę..od
tego przedłużacza idzie przedłużacz do tego routera co jest w korytarzu( bo w
korytarzu w ogóle nie ma żadnego kontaktu elektrycznego!) a router z tym
przedłużaczem jest połączony taka jakąś kostka,a sam jest połaczony z
gniazdkiem telefonicznym..z korytarza przez ten router idzie przewód
naeostrady, i przewód do telefonu(telefon w pobliżu okna!)Z monitora idzie
przewód do komputera i do przedłużacza,z głośników do komputera i do
przedłużacza po dwa z każdego (chyba?)z komputera do klawiatury,z neostrady do
komputera przez dziurkę w ścianie miedzy pokojem i korytarzem i pod
dywanem,ale z przedłużacza do routera na dywanie i pod drzwiami (specjalnie
podcięte!) przestaliście rozumieć ????Nie martwcie sie ,ja nigdy tego nie
rozumiałam!!!!!!
No i to wszystko kłębiło mi sie pod stołem na którym stoi komputer i ta cała
cholerna reszta!!! Wraz z ogromnymi naelektryzowanymi Kotami z kurzu!Od wielu
miesięcy!!Te wszystkie przewody splatane z sobą ,idące w przeróżnych
kierunkach,pod różnymi kątami,do i od czegoś ,powtykane w przeróżne tajemne
dziurki,
i co najgorsze mruczące i szumiące z cicha -jak żywe!
no i wiecie co?Wczołgałam sie tam dzisiaj,rozplątałam(żeby rozplątać musiałam
powyciągać to cholerstwo z tych dziurek i cały czas pamiętać w której dziurce
co było....!)Złapałam to w specjalne zagraniczne "łapki" które przed rokiem
dostałam w tym celu od przyjaciółki i w których to mniej więcej poukładałam te
przewody,włożyłam to wszystko w kosz wiklinowy który przed rokiem kupiłam i
przed pół rokiem nawet pomalowałam na biało,ten kosz pięknie wsunęłam pod
stół.............
no ........i co .....wy na to ????
oto moje bohaterstwo dnia codziennego
pozdrowienia

[tesunia]

o rany niteczko!!!!!!!!!!!!!!
ja czytajac toto poplatalam sie sama jak Twe kable))))))))))))
ale medal przydzielma co prawda,
bylas dzielna....

ja tez pradu sie strasznie boje i w dodatku jestem nietechniczna)

[natla]

))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))DO ŁEZ!

[lilimarlene1]

Nitko!
nigdy bym się za to nie wzieła.
Od początku musiałoby to całe okablowanie być w jednym plastikowym
tunelu.Jestem leniwcem i zawsze żądam od wykonawców wszelkich robót,aby tak to
wykonali,żeby było prosto,bezpiecznie i jak najmniej uciązliwe w codziennym
życiu.
A jakie pole elektromagnetyczne,w czasie burzy to bym chyba ze strachu umarła.

[mada50]

nitka,jesteś bardzo dzielna.
Nie pogubić się w tej "technice pod napięciem" to nie lada wyczyn.
Też mam niezłe kłębowisko pod biurkiem, ale ja tam nie zaglądam.
Robi to tylko mój odkurzacz przy pomocy długiej rurki i włochatej szczotki.
To też elektronika więc się jakoś dogadują.

[maryna04]

Ktoregos dnia mam gdzies jechac autem naciskam pilota, azeby otworzyc drzwi,
cisza - nic nie kliknelo. Ponawiam proby i cisza - szarpie, drzwi zamkniete.
Groza, nie tylko nie dojade, ale za pol godziny jest sprzatanie ulicy
(zgodnie z rozkladem na znaku drogowym) jak nie usune auta - to mandat. Ukladam
plany strategiczne w glowie, nadchodzi moja sasiadka z pietra. Pyta - co sie
dzieje. Wyjasniam, ona na to pyta cichutko (aktualnie nie ma auta - to zapewne
nie byla pewna swojej wiedzy), a nie mozna ich otworzyc za pomoca kluczyka w
zamku? Ano mozna. Potem okazalo sie,ze bateryjke do pilota mialam w kieszeni.
Kiedy poltora roku temu wysiadlo w polowie Ameryki Pln swiatlo amerykanski
czlonek mojej rodziny zmartwil sie - no i jak teraz zapalimy gaz. Zapalkami,
zapalkami - kochanie. (W amerykanskich kuchenkach zapala sie na iskre
elektryczna, a w starych na plomyczek gazowy). Opowiedzialam to moim
amerykanskim znajomym jako anegdote. Okazuje sie, ze im nie mial kto
podpowiedziec o tych cudownych wlasciwosciach zapalek i gazu nie uzywali przez
dwa dni. Na dodatek mimo, ze mieszkaja na 20-tym pietrze nie przyszlo im do
glowy, ze pompy wysiada i nie bedzie wody. Na to z duma powiedzialam, ze w
moim miescie, w dawnych czasach, gdy czesto swiatlo gaslo - pierwsze co robili
mieszkancy? Lecieli "nalapac" wody.

[natla]

Jadnak wolę Polaków, my sobie w każdej sytuacji damy radę. A jak u Amerykanów
z inteligencją wrodzoną? ))

[maryna04]

Ale to ja , Polka, zapomnialam, ze mozna otworzyc auto przy pomocy kluczyka a
pamietala o tym czystej krwi Amerykanka. Unikajmy stereotypow. My mamy zdolnosc
przetrwania, wskutkiem takich czy innych zaszlosci dziejowych, Amerykanie nie
musieli uczyc sie przetrwania. My jestesmy zaradniejsi, ale za to przecietny
Amerykanin jest o cale niebo uczciwszy i on wcale nie widzi powodu do wstydu,
ze zginalby w polskim balaganie, jesliby na takowy natrafil. Nie wiem
dokladnie, czym sie objawia inteligencja wrodzona, na pewno jest prawda, ze
najzdolniejsi, najambitniejsi to dzieci pierwszego pokolenia emigrantow.
Zwlaszcza dzieci emigrantow z dalekiej Azji oraz Zydow z Rosji, ktore stanowia
obecnie wiekszosc w najlepszych szkolach srednich i wyzszych stanow, gdzie
osiedlaja sie emigranci. Polacy tez sie staraja, ale chyba mogliby duzo wiecej.

[natla]

Maryniu, masz racje, to była tylko taka luźn, skrótowa i zartobliwa uwaga.
Niegdy niczego nie wolno generalizować, a tym bardziej ludzkich charakterów.
Znam tylko Amerykanów z filmów i spotkań zagranicznych. I to albo sa herosi,
albo mocno ograniczeni, bezmyślni ludzie. Jak w kazdym narodzie. Co do
porównania uczciwosci, to niestety Ty masz racje -chyba. Ale znów nie można
generalizować. Itd. )

[axsa]

Zdarzyło się to kilka lat temu,
ale do dziś wybuchamy śmiechem,
gdy ktoś mówi latem o przeziębieniu,
albo o zimie stulecia.

Było upalne lato.
Zatelefonowała znajoma, żeby zaprosić nas na spotkanie na działce.
Powiedziałam, że nie przyjedziemy, bo mój mąż jest przeziębiony.
-Przy takim upale? Jak to możliwe?
Ja na to palnęłam bez zastanowienia:
-Zaziębił sie przez telewizję.
-???
-No cóż – siedział na kanapie, ubrany tylko w krótkie spodenki
i przez dwie godziny oglądał film, którego akcja toczyła się podczas
zimy stulecia.

[mada50]

Taka niezręczność mi się przytrafiła.
>Byłam z facetem i jego siostrą w herbaciarni.
Nastrój jak lubię,przyciemnione światła,małe lampki na stolikach.
>Usiedliśmy,ale ja nie mogę przeczytać co w karcie,bo nic nie widzę.
Odezwałam się do swoich dość głośno:"ciemno tu jak w d.... u murzyna".
>Nie zauważyłam,że obok przy stoliku siedziała para,a on czarny jak heban.
Moje towarzystwo jak na komendę chrząkało i dawało rozpaczliwe znaki.
>Chciałam ze wstydu zapaść się pod ziemię.

[ada296]

z d..ą murzyna też się spotkałam
Murzyn był kolegą ze studiów
wspólna impreza i mój przyszły doszły też tak palnął coś opowiadając

ja zrobiłam też niezły numer
był znajomy ale dalszy
rozmowa o niczym
zeszło na komórki
pokazywał mi jakie ma dzwonki w telefonie
jeden totalnie fikuśny: drin, drin
potem się znowu spotkaliśmy
miły pan spytał czy go poznaję
odpowiedziałam: oczywiście poznaję pana po dzwonku
najpierw powiedziałam
potem do nas sens dotarł

pozdrawiam

[maryna04]

Wydarzenie sprzed kilku dni, nie tak calkiem moje, ale jestem tez
jego "bohaterka". Moja corka pracuje na oddziale intensywnej terapii w szpitalu
na Manhattanie. W czwartek rano jak zwykle przejrzala liste nowoprzyjetych
pacjentow. Czyta - Radowski, zeby nie bylo imie Ewelina - mysli (jak wiemy za
granica nie odmienia sie nazwisk), jest - Ewelina, zeby nie byla z 1914 r.;
jest- z 1914r. Wiec wlasciwie jest juz pewna, kiedy wchodzi do zaintubowanej,
nieprzytomnej pacjentki pytaja, czy cos sie stalo, bo jestes taka
zdenerwowana. Corka; stalo sie, ta starsza pani jest przyjaciolka mojej babci z
dziecinstwa, mlodosci i lat doroslych. Nigdy jej nie znala, gdyz pani ta
wywedrowala do Ameryki wraz z rodzina przed jej urodzeniem, ale znala ja z
opowiadan, listow do babci. Teraz spotkala tak przypadkowo kogos, kto znal jej
ukochana, dawno zmarla babcie jeszcze w dziecinstwie. Dobrze starsza pani
miala zawal. Stan ciezki, ale stabilny. Ktos mowi: jej syn jest obok w
poczekalni. Idzie, a tam spi na fotelu dwoje ludzi, oczywiscie juz starszawych.
Najpierw mowi o stanie matki, nastepnie przechodzi na polski i mowi, a ja
jestem wnuczka p.K....Oslupienie tamtych (to corka i syn), oni tez oczywiscie
doskonale pamietaja babcie. Ponadto, zdazyli ukonczyc szkole srednia ( a
kobieta jeszcze studia we Wroclawiu) ta samo co moje rodzenstwo. W tej smutnej
sytuacji zaczynaja sie opowiadania, o mnie, o moich rodzicach (czyli dziadkach
corki), o miescie, ulicach, ktore ona a zna juz niewiele, przepytywania,
wspolne znane nazwiska. Corka ma potem do mnie zal - czego tak malo mowisz o
sobie, o swojej mlodosci. Acha, ta rodzina to Zydzi , mowia absolutnie
nienaganna polszczyzna i mimo wielu lat w Ameryce sa tacy polscy. Syn
przepytuje, gdzie tu mozna kupic dobre ciasteczka i kawe, zaraz leci kupic -
zeby personel sie pozywil, zadnemu Amerykaninowi nie przyszlo by to do glowy.
Nastepnego dnia, przylecial samolotem maz corki tej starszej pani, koniecznie
chce spotkac moja corke, on jest tez z tego samego liceum z Polski. Wspolnych
spraw coraz wiecej. Moze pani odzyska przytomnosc i zobaczy wnuczke swojej
przyjaciolki? Moja corka strasznie to przezywa, mowi - to wiecej niz zbieg
okolicznosci.

[tesunia]

..maryniu
ale jestem pod wrazeniem...czytajac az gesiej skorki dostawalam,
trzymam kciuki za zdrowie "przyjaciolki"
i mysle,ze bedzie cd.opowiadania w krotkim czasie

pozdrawiam ciepluko.

[tesunia]

ada296 napisała:

> z d..ą murzyna też się spotkałam
> Murzyn był kolegą ze studiów
> wspólna impreza i mój przyszły doszły też tak palnął coś opowiadając
>
> ja zrobiłam też niezły numer
> był znajomy ale dalszy
> rozmowa o niczym
> zeszło na komórki
> pokazywał mi jakie ma dzwonki w telefonie
> jeden totalnie fikuśny: drin, drin
> potem się znowu spotkaliśmy
> miły pan spytał czy go poznaję
> odpowiedziałam: oczywiście poznaję pana po dzwonku
> najpierw powiedziałam
> potem do nas sens dotarł
>
> pozdrawiam
>
hi,hi,..mozna to jako kawla dnia nazwac))))))))

[august2]

Maryna,
To zdarzenie to juz gotowy scenariusz..

[mira54]

Wczoraj mialam przykra sytuacje. Otoz po Przegladzie Koled i Pastoralek od
godziny 12.30 dla wszystkich Seniorow, a bylo 160 osob, odbyl sie wspolny obiad
w restauracji i szybko zorganizowalam dodatkowo tance. Karnawal jest krotki w
tym roku, a Seniorzy lubia sie bawic, wiec postanowilam chociaz w ten sposob
umilic im wieczor. Wszystko sie udalo, bylo fajnie, ludzie sie bawili, a ja
przezylam troche strachu. Otoz jedna z Seniorek z Radomia siedzac za stolem
zaslabla. Przenioslysmy ja do salki, gdzie bylo duzo miejsca, ulozylysmy na
krzeselkach, nogi w gore na oparciu. Robila sie coraz bledsza i tracila
przytomnosc. Szybko wezwalam wiec katretke Pogotowia. Bylam w strasznym
stresie, balam sie, zeby tylko nie zdarzylo sie nic zlego. Kobietka ma 53 lata
i okazalo sie, ze ma klopoty z sercem. Jest na rencie od wielu lat, dziura w
sercu. Karetka jak zwykle, kiedy potrzeba, jedzie dlugo, czas mi sie bardzo
dluzyl, az wreszcie po 15 minutach przyjechala. Lekarz szybko zbadal cisnienie
80/40. Zabrali ja na noszach do szpitala. Za karetka pojechala przewodniczaca
Klubu Seniora z Radomia. Ta kobieta rowniez przezyla niesamowity stres. Ja
pozostalam dalej na sali ze wszystkimi. Bylam organizatorem i nie moglam
wczesniej zakonczyc imprezy. Ludzie sie bawili i nawet nie zauwazyli, kiedy na
noszach wynoszono ich kolezanke. Byla to godzina 15-ta. Bawili sie do 16-tej,
zachecajac do zabawy, zapraszajac do tanca. Nie moglam juz sie bawic, caly czas
myslalam co z ta dziewczyna sie dzieje. W koncu towarzystwo sie rozjechalo a ja
zabierajac do samochodu swoja przewodniczaca Klubu Seniora pojechalam do
szpitala.
Nie zaznałabym spokoju, gdybym tam nie pojechala i nie poznala calej tej
sytuacji. W szpitalu podano kobiecie dwie kroplowki, zrobiono EKG i pod opieka
lekarza karetka Pogotowia zawiozla ja juz przytomna do szpitala do Radomia.
Mowila, ze nie wie co sie z nia dzialo, film jej sie urwal. Dobrze, ze mieli
jeszcze do dyspozycji samochod osobowy, wiec przewodniczaca z Radomia pojechala
za karetka.
Przy jej lozku przesiedzialysmy we trzy do godziny 18-tej. Nie moglam, przew.KS
z Radomia pozostawic samej w szpitalu w obcym miescie. Na szczescie, chora
pozostala w szpitalu w Radomiu i tam sie nia zaopiekowali lekarze.
Ta impreza chyba dlugo pozostanie mi w pamieci. Zdaje sobie sprawe z tego, ze
mam do czynienia ze starszymi ludzmi i w moim zespole tez moze byc roznie.

[tesunia]

ale dzieki Bogu,ze tak sie zakonczylo,
dostalas "lekcje przygotowawcza" gdy moze i u Ciebie sie cos stac podobnego.

zycze nastepnych udanych bezincydentowych koncertow)

[tesunia]

tak czytajac twoje opowiadanie,zwrocilam uwage
na zdanie;ze masz pretesje do Mamy,ze tak malo Ci opowiada
o zyciu i jej znajomych/przyjaciolach.

ja swa mame poprosilam by zaczela spisywac swe wspomnienia zycia,
sa bardzo bogate ,daja nam jakby "spadek po nich"
my dziedziczymy czesc ich wspomnien.

[krista57]

Niecierpliwie czekam na cd opowiadania Maryny.

Jak już zabrakło moich rodziców jestem zła na siebie ,że tak mało wsłuchiwałam
sie w ich opowieści....przecież to też moja historia.

Moje zdarzenie często śni mi sie po nocach.....jakies 15 lat zaczęłam pracę na
granicy,a poniewaz to daleko od domu,musiałam zrobić prawo jazdy i kupić auto.
Bylam niedoświadczonym kierowcą a samochód do "maluch".Opuszczając po nocnej
zmianie granicę byłam ledwo żywa ,pracownik strazy granicznej tez ledwo
żywy....no i wsadził mi szlaban w przednią szybę/kiedyś były szlabany/
Nic mi sie nie stało,pracownicy do końca wyjęli mi tę szybę,zebym sie nie
skaleczyła.Jadę do domu bez szyby...ale to rano...żadnego rodzinnego chłopa nie
ma....trzeba jechać do serwisu po tę cholerną szybę.Jadę..a zaczął padać ulewny
deszcz...nic nie widzę...nie mogę się zatrzymać na poboczu.Pomijam fakt,że
jestem mokra..jedyne szczęście,ze było to lato.

[tesunia]

krista57 napisała:

> Niecierpliwie czekam na cd opowiadania Maryny.
>
> Jak już zabrakło moich rodziców jestem zła na siebie ,że tak mało
wsłuchiwałam
> sie w ich opowieści....przecież to też moja historia.
>
> Moje zdarzenie często śni mi sie po nocach.....jakies 15 lat zaczęłam pracę
na
> granicy,a poniewaz to daleko od domu,musiałam zrobić prawo jazdy i kupić
auto.
> Bylam niedoświadczonym kierowcą a samochód do "maluch".Opuszczając po nocnej
> zmianie granicę byłam ledwo żywa ,pracownik strazy granicznej tez ledwo
> żywy....no i wsadził mi szlaban w przednią szybę/kiedyś były szlabany/
> Nic mi sie nie stało,pracownicy do końca wyjęli mi tę szybę,zebym sie nie
> skaleczyła.Jadę do domu bez szyby...ale to rano...żadnego rodzinnego chłopa
nie
>
> ma....trzeba jechać do serwisu po tę cholerną szybę.Jadę..a zaczął padać
ulewny
>
> deszcz...nic nie widzę...nie mogę się zatrzymać na poboczu.Pomijam fakt,że
> jestem mokra..jedyne szczęście,ze było to lato.

ojej! ale przygoda....

[krista57]

TESUNIU ......tu juz przesadziłas.............

[natla]

..... tak a propos dyskusji na wątku o kolędzie.
Dzisiaj ojciec opowiedził mi wspomnienie z ostatniego dnia wojny w Krakowie,
czyli właśnie w tych dniach stycznia. Stał przy oknie ( Basztowa 3, parter).
Cisza, biało. Nagle w tej ciszy zaszumiały motory i pokazały się wozy pancerne
z ucikajacymi Niemcami. Jechali cichutko, przytuleni do wozów. Jeden z nich
zobaczył chyba ojca w oknie ( a był zakaz podchdzenia do okien). Podniósł
karabin i strzelił... w niebo. Smutek tej sceny był tak silny, że mojemu tacie
zrobiło się żal tych przegranych ludzi. Mówi, że nawet nie pomogło przywołanie
okrucieństw jakie popełniali. Teraz byli przegrani i warci litości.
We mnie sie cos zagotowało, ale zaraz skojarzyłam dyskusję na temat katolików
i chrześcijan. Czy który "prawdziwy" katolik byłby w stanie, choc na chwilę
przebaczyć?

[lilimarlene1]

wiesz Natluś,
moja teściowa(austriaczka urodzona w Lwowie)tez koniec wojny,z matką i synkiem
spędzaław Krakowie,
czekając na powrót mężczyzn(brata i męża)ze stalagów.
Jak to te ludzkie ścieżki się plączą.

[natla]

Ha, moi rodzice też wschód (Stanisławów) i Kraków, babcie też Austryjaczki. I
stalagi też.

[takanietaka]

RZYGODA Z DUDKIEM.
Bardzo bardzo dawno temu,studiowałam w warszawie ,byłam juz bardzo dorosła (bo
to pomagisterskie) i nagle w poczcie na dom studencki dostałam zaproszenie na
dwie osoby do kabaretu Dudek!Wpadłam w ogromne podniecenie i zadziwienie bo
wtedy sie jeszcze takie rzeczy nie zdarzały,zeby cos za darmo,a bilety na Dudka
to w ogółe były nie do zdobycia (sprawa sie nigdy nie wyjasniła!)!Kawiarnia
Nowy świat to raczej droga kawiarnia ,kolezanka i ja nie miałysmy
pieniedzy ,ale oczywiscie na jakies tam herbaty żesmy uściboliły no i poszłysmy
(oczywiście elegancko ubrane ..itd)No to siedzimy ..patrzymy w
karte .zamowiłysmy dokładnie tyle na ile żesmy miały .No i cudownie
było ,obśmiałyśmy sie do łez..jak norki!!No i na końcu tego
wszystkiego ...nagle zdajemy sobie sprawe ze nie mamy na szatnie !
Strasznie ..sromota itd.Ale nie ma rady ,postanowiłysmy przeczekac
wszystkich ..i na końcu powiedziec ze ...no przeciez płaszcze i tak nam
wydadza! !Kolezanka w trakcie tego czekania mówi -pójde jeszcze do
toalety..Poszła ,wróciła ...stanęła w kolejce ..wzieła płaszcze ,dała
złotówke ....!!???!!!Skąd miałas złotówke ???No to ona cała zmieszana i
równoczesnie smiejaca sie do rozpuku "Zobaczyłam spodeczek z pieniedzmi babci
klozetowej i zamiast dodać swoja złótówke ..wzięłam..po prostu!!!
No i co mam dalej mówic !!??przez następne lata naszych studiów była to jedna z
głównych opowiesci jak to moja przyjaciółka przebiegle oszukała babcie
klozetowa ,a ilekroć przechodziłyśmy koło Nowego Swiatu (codzień prawie) była
wałkowana sprawa kiedy ona wreszcie zwróci tą złotówke!

[natla]

I co, zwróciała? ))
Tak , życie nas czasem zmusza do takich "akcji".
Myśmy z przyjaciółką nagminnie kradły cukier w 'naszej' kawiarence w Darłówku
na wakacjach w 1981 roku. Jedna łyżeczka do kawy , 2 na serwetkę i do kieszeni.
Pod koniec wakacji udało nam się zdobyć kilogram i tuż przed wyjazdem poszłyśmy
tam z połówką. Pani się uśmiechnęła, powiedziała, że widziała nasze podchody,
ale cukru mają pod dostatkiem (rzeczywiscie, to była jedyna kawiwrnia, w której
cukier był w cukierniczkach), a takie fajne jesteśmy, że udawała ślepotę. )

[takanietaka]

Chyba nie ..pewmie nie chciała nam psuć żartów!!Ale skojarzenie mam na
zawszeudek-NowyŚwiat-złotówka -babcia klozetowa

[takanietaka]

AHA,przed kilku laty wreszcie kupiłam sobie nowe radio ,bo zmieniali te
długości FM i moja "dwójka" miała byc niesłyszalna.Przy okazji oczywiscie było
to radio z audio CD (wszyscy mieli płyty kompaktowe tylko ja nie !) no i
postanowiłam sobie kupic jakąś płyte aby mieć pełne doznanie nowości!Weszłam do
sklepu ,biore do ręki te płyty ....stoję ...oglądam....obracam....nic nie
rozumiem.....w końcu podchodzi do mnie młody sprzedawca i pyta czy mi w czyms
pomóc (widocznie tak wygladałam - i słusznie!)-na to ja odpowiadam ze i
owszem ..bo tak patrze i patrze i widze co jest na stronie "A" ,ale co jest na
stronie "B".????? Na to on -????????? ))))))))))) !!!!!!!!!!!

[natla]

)))) Miałam identyczną przygodę.

[tesunia]

natla napisała:

> )))) Miałam identyczną przygodę.
>
hi,hi,...jak ja to znam))))))
swiecie ale my czasami do tylu z nowosciami)))))))))))

moj syn wstydzi sie kupowac ze mna takie ustrojstwa,
bo zadaje glupie pytania,
mowi..."mama zostan w domu,ja ci to kupie"
i usmiecha sie pod nosem)))))))))))

[maryna04]

Czy pamietacie moja opowiesc na tym watku sprzed dwoch tygodni. O tym jak moja
corka spotkala w szpitalu na Mahnattanie, gdzie pracuje przyjaciolke od
dziecinstwa swojej babci, czyli mojej mamy. Zydowke. A oto ciag dalszy historii:
Stan zdrowia 90--letniej pani po zawale nie poprawial sie, caly czas pod
rozliczna aparatura utrzymujaca i kontrolujaca zycie. Ona sama w stanie
spiaczki, (stosowana teraz powszechnie metoda utrzymywania we snie w stanach
ciezkich), dwoje doroslo - starych dzieci koczowalo przy matce caly czas. Po
tygodniu nadzieji, ze moze uda sie wiekowa pania odintubowac nadzieje spadly. W
miedzyczasie moja corka i jej dzieci zaprzyjaznili sie ogromnie. Codziennie
dostawalam nowe komunikaty, nowe nazwiska z miasta naszej mlodosci, ktore moja
corka znala wiecej z opowiadan, ja dostarczalam im swoje wiadomosci.
Zwierzenia, smutek, anegdoty, w ostatni czwartek za zgoda rodziny zebrala sie
rada etyczna szpitala - pani zgodnie z amerykanska praktyka miala spisana wole
zgodnie z ktora jesli nie ma szans na powrot do zycia bez aparatury
podtrzymujacej nalezy ja odlaczyc. Nastapilo to w sobote. Dzis w poniedzialek
bylysmy na uroczystosci pogrzebowej. Praktycznie wszyscy znali jezyk polski,
chociaz niekoniecznie mowili. Prowadzaca kobieta - rabin odmowila modlitwe,
nastepnie corka zaczela czytac wspomnienia o mamie, dokonczyla rabin, ktora
odczytala chwilami wzruszajace, chwilami wesole wspomnienia syna, ktory sam nie
byl w stanie tego zrobic, rowniez milo wspominal babcie 39- letni wnuk
(powiedzial, azeby odprezyc zebranych) ze kazdego roku babcia na urodziny
przysylala mu czek na ilosc lat plus dwa zera. Po odspiewaniu modliwty za
umarlych tzw. Kadisz przez rabin poinformowano, ze nastepnie trumna i goscie
pojada na cmentarz, gdzie zwloki zostana spopielone. Trumna w zwiazku z tym
byla prosciutenka z niemalowanego drzewa. Kiedy skladalysmy kondolencje corka
powiedziala - stracilismy mame, ale zyskalismy przyjaciol. A z dwoma jej
przyjaciolkami z Polski, ktore pamietaly mnie z obozow harcerskich zdazylazmy
wymienic tyle cieplych wspomnien. Na pewno na tym nasza znajomosc sie nie
skonczy. Prosto, wzruszajaco - kazdemu zyczyc tak pelnego i interesujacego
zycia, sprawnosci do ostatniej chwili(w listopadzie dziewiedziesiolatka
poleciala sama do corki samolotem do Waszyngtonu), odejscia w otoczeniu
kochajacych dzieci.

[krista57]

...piękna,wzruszająca i prawdziwa historia...i że tez Rodzina potrafi tak sie
kochać i wzajemnie szanować .Szczęśliwa Babcia,która odeszła z tego swiata
otoczona miłościa.
Czy jest cos wazniejszego w naszym zyciu niż miłość najbliższych ?

[tesunia]

martyno
pamietam Twa opowiesc,
niesamowite zakonczenie,
smutne a zarazem pelne respektu i milosci.

[natla]

I jeszcze na koniec zdołała zaprzyjaźnić następne pokolenie. Piękne
i wzruszające.

[ga10]

Mój ojciec urodził się w Stanisławowie!!
GA

Coś Wam opowiem.....

[axsa]

Jak zaczęłam pracować,
miałam mało pieniędzy i mało ciuchów.
Dłubałam więc coś na drutach, nawet nie najgorzej.
Pracowała ze mną taka bogata paniusia,
której ktoś przysyłał z Niemiec
Schick&strick /pisowni nie pomnę/.
Kiedy już dostała pisemnko,
wkraczała z nim i z wyższościa oznajmiała
który sweterek bedzie niedługo miała.
Robił jej ktos te sweterki
i rzeczywiście prezentowała je potem.
Opowiedziałam to kiedyś siostrze,
a ona wymyśliła taki numer.
W KMPiK-u były te czasopisma.
My tam szłyśmy
i zupełnie nie zajmowałyśmy się tym
co zawierał aktualny numer, którym owa pani machała wszystkim przed nosem,
poza ostatnią stroną,
gdzie była "zajawka" zawartości następnego numeru.
Ogladałyśmy to przez lupe, robiłyśmy zapiskii niejednokrotnie wracałyśmy tam,
żeby coś "dopatrzeć" i robiłyśmy 2 sweterki na podstawie tych obserwacji i
zapisków.
Po co tak się trudziłyśmy?
Generalnie, żeby utrzeć nosa nieprzyjemnej paniusi nosa, ale tez, żeby mieć
nowe ciuchy.
Jak to działało?
Jedna z nas produkowała sweterek z okładki
tego numeru, który miał wyjść dopiero za trzy tygodnie,
a druga taki jaki jeszcze był pokazany.
Kiedy owa pani wkraczała z żurnalem,
ja miałam na sobie "okładkowy" sweterek,
a następnego dnia drugi.
Głupie to było, ale wszystkich niezmiernie cieszyło zdziwienie,
zdunienie i pioruny w oczach tej pani, ktora ani w ząb nie była w stanie
zrozumiec jak to sie dzieje.
ni A mnie dodatkowo cieszyło to , ze mam nowy ciuch.

[takanietaka]

Fajne!!też umiem na drutach i w czasach gdy trzeba było samemu robic
nadzwyczajne kreacje ,bo sklepach nic nie było, to robiłam ja i kolezanku
cudownosci z włóczek-tylko trzeba je było kupic(!!) ,albo przywieźć z jakiegos
zagranicznego wyjazdu. Ale potem ..duza satysfakcja!

[axsa]

Albo trzeba było spruć cos używanego, wyprostować i "napuszyć" włóczkę.

[natla]

Klara ćwiczy, reszta śpi więc coś Wam opowiem.
To było jakieś 20 lat temu.
Pojechałam w lutym na tydzień do Zakopanego. Tak się złozyło, że stare kwatery
były zajęte, więc poszukałam nowej. Śliczna, zadbana willa na Orkana.
Właściciel starszy, przystojny i samotny pan. Miłe wejście, cena troche
wygórowana ale warunki bdb i 7 wieczór, więc sie nie zastanawiałam. Oczywiście
łaziłam po ośnieżonych górach. Najpierw po dolinkach i reglach , potem
zaryzykowałam wyżej, ale nie za wysoko, bo to w końcu zima.
W trzecim dniu, po kolejnej wycieczce, wlazłam wieczorem do łóżka. W domu byłam
tylko ja i właściciel. Najpierw słyszałam przez dobra godzinę. jak pan sie
pluskał w łazience, podspiewując całkiem głośno i fałszywie. Potem zaczęło się
pukanie do dzrwi. Udawałam, ze śpie, ale ile można udawać, więc go odgoniłam.
Były prośby, groźby i szantaz, że od jutra mam sobie poszukac nowego lokum.
Pan się obraził i chwała Bogu. To tak na marginesie.
Na drugi dzień była piekna pogoda. Pojechałam do doliny Chochołowskiej
i poszłam do jej odnogi, dol. Starorobociańskiej. Jest to dol. z prześliczną
halą pnącą sie az pod szczyty Starorobociańskiego i Ornaku.
Szłam oczywiście tylko do samej hali, w śniegu po kolana. Pogoda jak z basni:
granatowe niebo, bielutki śnieg, zielone iglaki no i słońce, a na hali szałasy.
Kompletna cisza. Byłam samiutka. Wprost rewelacja. na hali sobie posiedziałam
trochę, ale było dopiero ok. 11-tej, więc zaczęłam iść halą troszeczkę wyżej.
Tak i się dobrze szło,że nie zauwazyłam, iż hala robi sie coraz stromsza. Kiedy
to w końcu do mne dotarło, było juz za późno. Zejście w dół wydawało mi sie
niemożliwe., a i w górę zaczęło byc slisko, gdyż śnieg był pokryty lodem. Cóż
miałam zrobić? Wyjęłam krem Niwea, zdjełam jego "metalową" pokrywkę i wyrąbując
nią uchwyty i stopnie wylazłam na przełęcz. Było po drugiej. Widoki
nieprawdopodobne. Do opisanych barw doszedł jeszcze silny róż zachodzącego
słońca na olbrzymim masywie Czerwonych wierchów. Stałam jak urzeczona. Nagle do
mnie dotarło, że za troszkę ponad godzinę zajdzie słońce. Więc aczkolwiek
niechetnie ruszyłam dalej. Jedyna droga przez szczyt Ornaku okazała sie nie do
przejścia. Wróciłam na przełęcz, szukając drogi obejścia szczytu, Znalazłam
ale.....musiałam zrobić trawers ok. 10-metrowy na zboczu prawie ponowym (w
zimie piony sę zwiększają). Doszło do mnie, że nie dam rady. Zaczęła do mnie
docierać groza i moja osobista głupota. Zaczynałam trawers trzykrotnie
i trzykrotnie się wracała ze spodniami pełnymi strachu. Zaczęłam kombinowac,
czy uda mi się przenocować. Doszłam do wniosku, że przy moim ekwipunku (szłam
w koncu na mały spacer) i 20- stopniowym mrozie, jest to niemozliwe. Miałam
więc do wyboru: albo zamarznięcie, albo ekspresowe ladowanie w dol. Kościelisk,
albo szczęście w przjściu przez zbocze. Te wszystkie możliwości kotłowały się
w mojej mózgownicy, w okropnej panice. Wiedziałam, że w tym stanie nie mogę nic
zrobić. Znalazłam sobie dogodny głaz, zasiadłam na kurtce i zaczęłam płakać,
najpierw cichutko , potem coraz głośniej. Trwało to chyba dobrych kilkanaście
minut .......
cdn (lecę , bo goście).)

[yoanna]

Natla!!!
gdzieżeś????
czekam na c.d !!!
przecież nie wiem czy przeżyłaś...? )))

może jednak ... bo goście jacyś...))

[krista57]

wiesz co Natla,czy Ty wiecznie musisz si gościc,czy znajomi nie powinni zapukac
do innych drzwi...i znowu musisz siedziec w kuchni aby to towarzystwo nakarmic
i napoic?
A juz miałam zacząc rozmyslania na temat przydatności kremu Nivea!

Uratował Cie rycerz na białym rumaku...jak w romansach ?

[a000000]

Chyba jednak nie przeżyła, bo się nie odzywa......

[yoanna]

przeżyyyyła...
odgrażała się przed momentem...,że wraca do kompa )))

[natla]

Nie macie dla mnie litości, ja o takich poważnych przeżyciach, a Wy mnięę
rozśmieszacie.
Czy przeżyłam to nie wiadomo!!! Wierzycie w duchy???? Auuuuuuuuuuuuuuuuuu....
.....uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu witam Cię u nas A0000000000 (kurcze, nie
policzyłam tych "0") ale wiesz, ze to o Ciebie chodzi ...uuuuuuuuuuuuuuuuuuuu

[a000000]

zer jest SZEŚĆ. Jak w milionie. Nieosiągalnym, prawie jak zejście ze stromej
góry zimową porą.
Witam, witam, drogie koleżanki. Na forum już niedługo dwa lata jak siedzę. Ale
nie wszędzie, nie wszędzie. Tutaj pierwszy raz zajrzałam.

A ja się duchów nie boję!! hehehe

[krista57]

Cudnie ,ze taka weteranka internetowa nas znalazła.Dopiero skonczone mamy /10/
4 miesiace i bawimy sie dobrze ja przystało na 50 +.
Zostan z nami !
Witam!

[yoanna]

Witaj a00... )))
Miło Cię spotkać ))

[natla]

No to dla mnie bedziesz już Milionem. )
Rany, kobieto jak Ty zyjesz? 2 lata na forach??? Ja dopiero od października,
a juz się o siebię boje. Widzisz, juz strasze...a co będzie dalej?)
Weteranka sie nam tu bardzo przyda, więc zostań i nie łaź "byle gdzie". My tu
mamy salonik czatowy, organizujemy przyjęcia z przepysznym papusiu, obchodzimy
urodziny i inne swieta narodowe, i w ogóle jest wesoło, przytulnie i cieplutko.

[a000000]

Na forach zwią mnie Azerką. Jak żyję? W poczuciu uzależnienia. Ten wirtualny
świat strasznie wciąga. Widać odczuwamy jakiś niedostatek w realu. I nie ma w
tym niczego nadzwyczajnego, pod uwagę wziąwszy nasze "życiowe doświadczenie" no
i fakt, że nasze dzieci już dawno z gniazdek wyfrunęły. Dziwi mnie, że na
forach najwięcej jest osób około 30, które życie powinny mieć wypełnione do
ostatniej sekundki dniem bieżącym, dziećmi, pracą.....Rozumiem zaś tych, którzy
nadają z obczyzny - choć na chwilkę wpadają do domu ojczystego pogadać.
Idzie wiosna, trzeba będzie ograniczyć krzesłogodziny.

[natla]

Ty Sumo Olbrzymia, staram się jak mogę ograniczyć przyklejenie do krzesła, ale
potem nie mogę zdążyć z czytaniem i odpisywaniem. Jednak trzeba będzie coś
wymyślić, bo w domu bałagan, znajomi dziwne miny mają, a ja wpadam w słowotok.
)

[yoanna]

natla napisała:

> potem nie mogę zdążyć z czytaniem i odpisywaniem. Jednak trzeba będzie coś
> wymyślić, bo w domu bałagan, znajomi dziwne miny mają, a ja wpadam w słowotok.

Coś znajomo to brzmi...
Zaraz jakaś chyba...)))

[yoanna]

Zaraza miało być...
choć zaraz pewnie bardziej dokuczliwy ... bo rodzaju męskiego ))))

A teraz pewnie po głowie od płci płaskiej dostanę )

pozdrawiam okrągło

[natla]

....znowu piłaś??? ))) Zaraz przyjadę na inspekcję, bo mi się personel
biesi!! ))))

[yoanna]

natla napisała:

> ....znowu piłaś??? ))) Zaraz przyjadę na inspekcję, bo mi się personel
> biesi!! ))))
>
co Ty podglądasz cy cóś ?))
Jeszcze nie piłam ale zamierzaM )))
Potem wezmeę druk czerwony na okoliczność nieobecności... bo pewnie zaszkodzi mi
ta rozpusta .)))

[natla]

A idziesz Ty na Małysza???!!!!!!

[yoanna]

Natusiu... pozwolisz,że powiem tak słodko...?))
Przestań liczyć, skończ wyć.....
i zacznij opowiadać ....))
krem nivea marznie ...
please

[natla]

A własnie! Co się stało z kremem??? Nie wiem, chyba zaśmieciłam Tatry. Może tam
gdzies jeszcze leży zardzewiałe pudełeczko.

[natla]

No dobra, zastój jakiś, więc dokańczam tę krew w zyłach mrożącą histerię tj
historię.

Tak, to był na pewno napad histerii. Wyryczłam się, wypaliłam 3 papierosy
i "raz kozie śmierć".
Oblodzony stromy, wschodni stok Ornaku przeszłam leżąc prawie oparta na prawym
boku. Raz mi sie noga "omskła"(jak w każdym katastroficznym filmie, ale na
szczęście natrafiłam na jedyny minimalnie wystający kamol.
Nie bede Was już dłużej trzymać w niepewności. Przeszłam i wyszłam w swiatło
zachodzącego czerwonego słońca na płaski szczyt Ornaku. Na odmiane wpadłam
w krótkotrwałą euforię i idąc grzbietem góry śmiałam się jak wariatka (ale
cichutko) Zobaczyłam nawet ludzi, ale tak nisko i daleko, że nie próbowałam
wołać. Zresztą byłoby mi wstyd. A jakbyście mnie zobaczyli....Byłam ubrana
w buty na grubej podeszwie, ale gładkiej (bo to miał byc tylko malutki
spacerek), dzinsy, koszulke na ramiączkach. Średnio gruby golf i letnia kurtka
ortalionowa były zawiązane w pasie.
No i tak szczęśliwa idę sobie do zejścia ze szczytu. Cicho , tylko snieg coraz
bardziej zmrożony chrzęści. I nagle słyszę jakis hałas za mną. Oglądam się,
a tu olbrzymi kawał śniegu, który okazł sie nawisem i na którym były moje
slady , zaczął odrywac się i leciec do Koscieliskiej. Stanełam jak wryta, serce
poleciało w kosmos, a za to wracać zaczął rozsądek.
Zanim doszłam do zejscia, znikł rózowy kolor. Schodzić zaczęłam do Iwaniackiej
przełeczy juz w szarudze. Wtedy zdałam sobie sprawę, że jestem w naprawde
trudnej sytuacji. Za chwile bedzie ciemno, zejście w lecie strome, w zimie robi
wrażenie prawie prostopadłego, drogi żadnej nie widać i zbocze oblodzone.
Miałam szczęście. Przede mną kiedyś tam musiał iść ktoś z kijkiem narciarskim.
Siadłam więc na śniegu, wbiłam wskazujący palec prawej ręki w dziurę po kijku,
lewą pietą wyrąbałam oparcie w lodzie i kawałek zjechałam, wbiłam, wyrąbałam
zjechałam....i tak az do przełęczy. Stanełam na własnych, trzęsacych sie ze
zmeczenia nogach opierajac sie o drzewo. Było juz ciemno, noc bezksięzycowa,
śniegu coraz mniej, ale za to lód. Do tej pory tak zajeta byłam schodzeniem na
4 literach i palcu, że dopiero teraz zdałam sobie sprawe, że to tylko pół
drogi. Teraz zaczęłam bać sie swojego zmeczenia i złamania czegokolwiek.
Oszczędzę Wam już szczegółów , a było wiele chwil grozy.
Znalazłam się wreszcie na hali Pisanej (dalej w koszulce bez ramiączek )
i dopiero tu po chwili odczułam zimno. Tak mocno przez cały czas grzały mnie
emocje. Ubrałam sie w to com miała i potwornie zmeczona zaczełam isć te kilka
km w kierunku wylotu doliny. Jedynym jasniejszym odcieniem na tle czerni był
śnieg i lód. To one "oświetlały" mi drogę.
Tak się zmeczyłam tym zejściem, że musze odpocząć, bo to jeszcze nie
koniec.....) Ale zawsze możecie się przespac lub zamknąć kompa. )

[takanietaka]

NIE MOGE SIEE DOCZEKAĆ!mÓWŻE..PISZŻE! NO I CO???

[august2]

Tak pisz dalej Natlo..

[natla]

dobra. Odpoczęłam i lecę dalej.

Na hali Pisanej przez lata stały dorozki, którymi zmęczone cepry mogły wrocić
do wylotu doliny. Ja oczywiscie nigdy nie "zbrukałam" sie taka jazdą.
Wstdziłabym się, taka taterniczka.))))) Ale ile razy o tym marzyłam, po
przeżyciu całego dnia wysoko w górach, to tylko ja wiem.

Otóż powłócząc nogami lazłam w dół hali i nagle tuż przy uchu usłyszałam rżenie
konia. Zamarłam, bo wiedziałam, że tam już dawno nie ma postoju, zreszta na
pewno nie o tej porze w zimie. Bardzo powoli zaczęłam się rozglądać. Zadnego
konia nie było. Do dziś nie rozumiem tego zdarzenia. Rżeninie było tak
wyraziste i głośne i tak blisko, że mogłabym przysięgać, iż koń musiał być tuż
obok mnie. Ale nie, nie było. Wiecej sie to nie powtórzyło. Zawsze myslałam
i myslę do dziś, że całkowicie panuję nad swoim umysłem, a jednak wtedy musiała
zadziałać podświadomość. Podświadome marzenie o transporcie, podświadome, bo na
jawie mi to nawet do głowy nie przyszło,jako rzecz nierealna.
Muszę przyznac, że w tym momencie dostałam lekkiego przyspieszenia)
Po kilkudziesięciu krokach zobaczyłam w odległości kilkudziesięciu metrów, po
drugiej stronie potoku, olbrzymia zajawę, białego ducha, ku któremu zmierzałam.
Serce znów powędrowało gdzieś sobie, ale nogi nie zwolniły, było mi wszystko
jedno, w duchy nie wierzę i choć się przestraszyłam, myslałam racjonalnie,
broniąc sie tym przed zwidami. Po kilku krokach zorientowałam się, że to
zamarznięty wodospadzik. ))
Ale szłam zdenerwowana, rozglądając sie, czy znów mnie coś nie zaskoczy. Tak
gdzieś w połowie doliny usłyszałam tupot konia i trzeszcznie sań. Po sekundzie
przerazenia , zorientowałam się , że jedzie dorożka. Zatrzymała się, dorozkakrz
i bardzo przystojny pasażer zaniemówili na mój widok. "Co pani tu robi?". Nie
puscili mnie, namówili na jazdę do schroniska, do którego jechał pasażer na
towarzyskie spotkanie. Po drodze opowiedziałam w skrócie swoje przygody,
wysłuchałam kazania dorożkarza ( a gdzie ma pani plecak, chciałam skłamac, że
zgubiłam, ale się przyznałam , że nie mam nic innego przy sobie, poza odzieżą),
i zaczęły się opowiesci pasażarera. Otóż ten pan też przezył w tym dniu niezłą
przygodę. Jechał samochodem i nadział się na dyszel wozu w ten sposób, że
przebił on przednią szybę i przeleciał tuz obok prawego jego ramienia, "lekko"
o nie zahaczając. Potem policja, szpital, ale ze spotkania nie chciał
zrezygnować. W czasie tych wszystkich opowiesci wypilsmy pirsióweczkę, bo zimno
było jak cholera (nawet mnie) Pasażer jechał zaopatrzony na spotkanie).
W schronisku towarzystwo (najlepsze, bo taternickie, to wspaniała rasa ludzi)
zatrzymywło mnie , namawiało do wspólnej zabawy, ale z żalem musiałam odmówić,
gdyż bałam się, że mój gospodarz w Zakopanem zawiadomi policję. Jak sie później
okazało, miał taki zamiar.
Wsiadłam z powrotem w sanie i wróciłam do wylotu doliny. Kiedy dojeżdżaliśmy,
widziałam, że na przystanku stoi autobus do Zakopanego, więc pędem rzuciłam sie
w jego kierunku, gdyż nastepny mógł byc nie widomo kiedy. Ulica była czarna
i sucha. Kierowca widząc mój rozpaczliwy bieg i machanie rekami , zaczekał.
Dopadłam przednich drzwi, otworzyłam je i znalazłam się ...pod autobusem. Po
raz drugi tego dnia sie serdecznie rozpłakałam, raczej ze złości i z komicznej
sytuacji też. Nie mogłam się przez dłuższą chwile podnieść, bo na tej czarnej ,
suchej drodze, była jedyna ok. metrowa tafla lodu i to akurat tam, gdzie ja
wsiadałam do autobusu.)
Przyjechałam w końcu do Zakpanego, ale na dworzec, więc musiałam jeszcze
przejść całe miasto, żeby wylądować w domu.
Zadzwoniłam, w drzwiach pokazał sie zdenerwowany gospodarz, pachnący,
śliczniutki, w garniturku, jakby na pogrzeb się wybierał i natychmiast poprosił
mnie do swojego pokoju. Poszłam , bo w międzyczasie, juz ktoś w domu poza mną
zamieszkiwał. Zdębiałam. Stół nakryty, żarcia na kompanię wojska, koniaczek
też, a jakże. Ponieważ cały dzień nic nie jadłam, więc rzuciłam się na to
wszystko, jak dziki pies, w przerwach kłapiąc dziobem o swoich przygodach. Na
koniec łyknęłam kielonka, podziękowałam za pyszną kolację i zaczęłam się
zbierac do swojego pokoju. Na to pan powiedział, że taką kolację
należy "odpracować towarzysko", chciał zamknąć drzwi na klucz, ale
powiedziałam, że będe tak wrzeszczeć, że pół Zakopanego sie dowie co z niego za
drań. Udało mi się wyrwać. Zamknełam się na klucz w moim pokoju. Chyłkiem
przemknęłam do łazienki i tak też wróciłam do siebie. Otwieram drzwi, a to
podstarzałe męskie pudło, leży w moim łóżku w pachnącej wyprasowanej piżamie.
Dostałam takiego napadu szału, że chłop wylądował z zaczerwienionym policzkiem
na korytarzu, wrzeszcząc , że jutro mnie tu nie chce widzieć. Uspokoił się
w chwili, w której z pokoju wylazła młoda kobieta z wałkami na głowie i prośbą
na ustach o spokój. Na drugi dzień wyjechałam zostawiając panu kartkę
o treści "za kolację", w którą zawinęłam odpowiednią sumkę pieniędzy. Kolejne 3
dni zamieszkiwałam u bardzo sympatycznej pani.
Nigdy przedtem, ani nigdy potem nie miałam takigo dnia. Nazywam ten dzień "moim
życiowym dniem". Nauczyłam się bardzo wiele, a bliskość śmierci pozwoliła mi
inaczej spoglądać na życie.
Każdemu młodemu człowiekowiekowi należy zyczyć takich przygód, ze szczęśliwym
końcem.
A do widoków z tego dnia wracam zawsze w trudnych i nie tylko , chwilach. Te
kolory, kształty i widoki......)
No, już Wam daje odpocząć. Pardon, ale chętnie o tym opowiadam, przezywając
wszystko jeszcze raz.

[yoanna]

Świetnie opowiedziałaś Natlo...rób to częściej
Pewnie tam w górach...było Ci odpuszczone, a Twoje barwne opowieści są pokutą...)
Takie przeżycia ... uczą pokory ...to prawda.


A gospodarzowi trzeba było wlać bardziej ))

[natla]

Mam nadzieję, że to nie kurtuazja z Twojej strony. )))) Przeczytałam całość
i stwierdzam, że z tym "świetnie" to przesada, choć łechce przyjemnie.
Jak nie zasnęłaś to juz mi wystarczy. )))))))))))))))))))))))
A gnojkowi więcej nie wlałam, bo równocześnie wyładowywałam się wrzeszcząc
i "wysypując" go z łózka metalowego. Chyba w to cała energia poszła no
i jeszcze na zakończenie w jego policzek.)))))

[yoanna]

natla napisała:

> Mam nadzieję, że to nie kurtuazja z Twojej strony. )))) Przeczytałam całość
> i stwierdzam, że z tym "świetnie" to przesada, choć łechce przyjemnie.

To nie przesada..))
Niech łechce ... może cos jeszcze skrobniesz ))
Dobrze sie to czyta )))
Mówię poważnie
Dobrej nocki

[natla]

Kurczę, czuję bąbelki w głowie.)))) Śpij dobrze.

[krista57]

No przestać Natla tak sie krygowac ...masz wielki dar pisania i wenę tworczą,
zawsze z przyjemnośćia czytam Twoje opowiadania , opowiastki czy historyjki.

Zresztą wiele osób z naszego forum ten dar posiada,prawda ?

No...cóż,nie kazdemu Bozia "to cos " dała...naturalnie myślę o sobie.

[natla]

Krista, to nie jest chyba krygowanie. Ja po prostu nie wiem , czy potrafię
pisać. Sprawia mi to dużą przyjemność, natomiast ocenić się nie potrafię.
Potrafię oczywiście innych i właściwe na forum mamy bdb "póra" np. Toskania,
prześmieszna Owaka, Mada .....i jeszce kilka. Reszta nie dała się poznać, bo
piszą krótko.
W każdym razie jest mi miło , że w ogóle kogoś potrafię zainteresować swoimi
historyjkami. )))

[natla]

Za dobrych czasów gierkowskich , pojechałyśmy z Mamą do Egiptu w wycieczce
orbisowskiej.
O przelocie samolotem nie będę pisać, choc mnie korci. Te widoki.... mogłabym
latac całe życie.
Międzylądowanie w Nikozji na Cyprze i pierwsze wrażenia. Wyjście z samolotu
i przejście do portu, w szpalerze uzbrojonych po zęby mężczyzn. Zrobiło to na
mnie strasznie wrażenie. Również zaskakujące było fizyczne uderzenie gorącego
powietrza W porcie mielismy przeczekać ok. 1 godz.Okropne sie wszystkim
chciało pić , a nikt (przynajmnie) oficjalnie) nie miał przy sobie
pieniędzy. Jeszcze jako naród bylismy conieco onieśmieleni i nikt nie ruszył
się za jaimś napitkiem. Poniewaz ja jestem bardzo nieodporna na pragnienie,
więc po kilkunastu min.podeszłam do baru (lotnisko było duże i puste)
i poprosiłam barmana o szklanke wody z kranu. On niezadowolony, koniecznie
chciał, żebym kupiła jakiś sok, ale mu wytłumaczyłam, że nie mam i nikt
z obecnych nie ma przy sobie pieniędzy. Woda była wspaniała i lodowata.
Po moim odwaznym kroku, cała grupa ruszyła po to
samo, a barman bardzo cierpliwie "wydawał" tą wode z kranu. Ja oczywiście
starałam sie go cały czas bajrować. Kiedy zaczęliśmy iść do samolotu,
wyleciał za mną i dał mi oszronioną butlę coca-coli.
Pierwszy tydzień spędzaliśmy w Kairze. Oczywiście zwiedzanie. I ten potworny
upał. Na każdym kroku, przy wejściach do muzeów, restauracji i innych lokali
stały worki z piaskiem. Też bardzo niesympatyczne wrażenie wojny i czyhającego
niebezpieczeństwa. Przy posiłkach w pieknym ukwieconym patio, cichutko krążyli
koło nas kelnerzy w galabijach, a od pierwszej kolacji pokazywał się też jakiś
jegomość wzrostu siedzacego psa (Chmielewska), ubrany prawie w łachmany,
robiacy wrażenie brudnego. Myslałam, że to żebrak. Jak kolejny wieczór podszedł
do naszego stolika i zaczął zagadywać, dałam mu polska monetę, którą przyjął
z uśmiechem i entuzjazmem. Poogladał, schował do kieszeni i poszedł. O tym
incydencie opowiedziałam naszemu egipskiemu przewodnikowi ( mówił perfekt po
polsku) na wieczornym winku w naszym pokoju. I on nas uswiadomił. Ten człowiek
o wygladzie zebraka był jednym z najbogatszych Egipcjan. Olbrzymia sieć hoteli
i cała flota pływajaca po Nilu to jego własność. Chyba to była pierwsza nuczka,
że człowieka nie ocenia sie po wyglądzie. W przedostatnim dniu naszej bytności
w Kairze, pan ów zaproponował nam (4 osobom) przejażdżkę po Nilu, w czasie
zachodu słońca i miasta w światłach. Wrażenia nie do opisania. Pod koniec tej
przejażdżki, pan poczestował mnie jakimś proszkiem. Wysypał go sobie u nasady
kciuka i kazał mi powachać, ale mocno wciagając powietrze. Nic nie
podejrzewałam. To była tabaka, której w życiu nie widziałam. Pociagnęłam!!!
Dobrze, że zrobił mi tego psikusa pod koniec, bo straciłabym całą przyjemność
z widoków. Przestałam płakać późnym wieczorem w pokoju. Na drugi dzień dostałam
przepiekny bukiet egzotycznych kwiatów. Myślałam, że to przeprosiny, a to były
oswiadczyny ojca w imieniu jednego z 4 synów (nie widziałam ani jednego)).
Na prędce wymysliłam kochającego męża w Polsce, na co on mi pokazał zdjecie
swojego syna. Fakt, dech mi zaparło. Niemożliwe aby on był ojcem.))
W czasie pobytu w Kairze, oczywiście było ogladanie piramid i Sfinksa,
spektaklu swiatło i dźwięk pod piramidami, dzienna i nocna (piramidy
podświetlone od tyłu księżycem w pełmi) przejażdżka wielbładem, wszechobecny
bakszysz i powtarzaną na okragło przez dzieci i dorosłych Bolandą (Polska),
zapachami itp.
Po tym tygodniu autokar zawiózł nas do kurortu pod Aleksandrią, gdzie
byczyłyśmy sie 2 tygodnie i gdzie przezywałam chwile wstydu, radosci i zabawy.
Ale to juz jutro.

[yoanna]

natla napisała:

> Ale to juz jutro.

Przypominam uprzejmie, że jutro mija...))

[natla]

Nie dam rady "łapaczko za słoa", a poza tym czekam, aż Hańcza wroci do
opowieści. )))))

[yoanna]

natla napisała:

> Nie dam rady "łapaczko za słoa", a poza tym czekam, aż Hańcza wroci do
> opowieści. )))))
Usprawiedliwienie chwilowo przyjęte....zasługi przeważyły )))

[natla]

))))))))

[maladanka]

Dawno temu wybrałam się z koleżanką w Tatry.Czekałam na nią na jednej z ławek
przy parkingu pod kolejką na Kasprowy - koleżanka poszła w ustronne miejsce.
Po 3-godz.jeździe autobusem trochę mnie siedzenie bolało więc wstałam i oparłam
się o ławkę,a buzia do słoneczka i oczy zamknięte.Nagle poczułam gwałtownego
klapsa w pupę! Odwracam się - a tam rozpromieniona twarz górala i pada pytanie -
Pani,co robicie,zeście tako gruba?

[natla]

)))))))))))))))))))))))))))))
Zgadza sie ich szczerość jest zniewalająca.

[natla]

Mieszkałysmy w ślicznym hotelu, na skraju plaży, z wyjściem z osobistego tarasu
po paru schodkach prosto na na szeroką, bezkresną plażę o nieco szarawym
piasku. Plaża była półpusta, właściwie tylko dla naszej grupy. Pokój codziennie
sprzątał "niańka", jak nazwałyśmy go z Mama. Niańka dbał o nas niesamowicie,
Pokój i łazienka były utrzymane we wzorowej czystości, codziennie świeże
kwiaty, dobre rady m.in. jak uchroić się przed karaluchami, które czasem się
pojawiają. Pamiętam, że w nocy nie spałam tylko nasłuchiwałam szelestu. Nianka
bywał u nas kilka razy dziennie i sprawdzał czy wszystko w porządku, musiałyśmy
uważać, żeby nie zostawić brudnej bielizny, czy ubrań na wierzchu, bo zaraz
prał i.... perfumował. A przy tym był bardzo dyskretny, cichutki, uśmiechnięty
i nie właził do pokoju jak mysmy w nim były. Nieraz w życiu marzyłam potem
o takim Niańce w domu. )) No i cóż Wam tu będe opowiadać. Dolce farniente.
Rano po wspaniałym śniadaniu, plaża z atrakcjami, zabawami, wygłupami. Po
obiedzie plaża, potem "strojenie się " na kolację, no i na ogół dyskoteka.
Miałam świetne towarzystwo, 2 medyków na poziomie, więc szaleliśmy prawie co
wieczór, obsrwując przy tym zwyczaje zabawowe Egipcjan.
Spędzaliśmy też urocze wieczory na tarasie, z winkiem i do późnej nocy
toczyliśmy nocne Polaków rozmowy. Nastrój tych wieczorów był niepowtarzalny, bo
mieliśmy w grupie wielu ciekawych ludzi, m.in. poetkę -matematyczkę, komika
prawie zawodowego, rzeżbiarza, nade wszystko historyka zajmującego się
starozytnością i jedną czarna owcę, którą wszyscyśmy dokładnie obgadywali. )))
Ponieważ byłam wtedy jasną, wypłowiałą już w słońcu blondynką, to musiałam
wszędzie chadzać z asystą, a po ostrzeżeniu od bardzo przestraszonego piota, że
szykują sie na porwanie mnie, moi medycy pojechali po nóż sprężynowy do
Aleksandrii i nie odstępowali mnie na krok. Muszę powiedzieć, że miałam pietra,
choć dodało to troche pieprzyka do wakacji.
Wprowadzić Egipcjan w zachwyt jest bardzo łatwo, wystarczą blond włosy
i jasne oczy, reszta sie nie liczy za bardzo. W życiu (poza moja pracą) nie
dostawałm tylu kwiatów co tam. A co najsmieszniejsze, były to na ogół kwiaty
kradzione z przepięknych ogrodów, przepięknych wilii bogaczy.
Moja Mama, która wtedy była mniej więcej w naszym wieku, ze swoimi prawdziwymi
jsnozłocistymi włosami, też chodziła cały czas w asyście przemiłego małżeństwa.
Oczywiście nie byczyłyśmy sie tylko na plaży. Jeździłyśmy na tzw. wycieczki
fakultatywne. M.in el Alamain czy Aleksandria. Nie pokuszę sie o opisywanie
ich, bo po tych wielu latach zostały tylko wrażenia i duże przeżycia .
Upał nad morzem w ogóle nie doskwierał, gorzej było w miastach, a najgorzej
w autokarach, chyba bez klimatyzacji. Pamietam, że zawsze miałyśmy mokre
ręczniki, które lądowały na dermowych siedzach i dzięki temu nie przyklejałysmy
sie do nich.
Grobowce faraonów, wiek ruin, historia robiły na mnie niesamowite wrażenie.
Chodziłam jak zaczarowana, w jakims nierealnym świecie.
Pod koniec pobytu w Egipcie nauczyłam się trochę ich języka, a jakim cudem?
Napiszę.

[natla]

Otóz pewnego dnia, po obiedzie pojechalismy "na zwiedzanie" po raz 2
Aleksandrii.
Wysiedliśmy w centrum na olbrzymim placu. Na prośbę kilku osób , pilot zgodził
się na 3 h czasu wolnego.
Szliśmy grupą szeroka ulicą.
Tu musze powiedziec jak byłm ubrana. Biała mini sukienka, no nie taka jak
dziesiaj, ale zawsze, duży dekold w szpic z przodu i z tyłu. No w koncu upał
prawie 40 st., na nogach szpilki, bo całe lata w nich chodziłam. Makijażu 0,
długie włosy upięte.
Po kilkunastu metrach przejścia z grupą jakąś dużą ulicą, zostałyśmy nagle
z Mamą same. Rodacy po angielsku urwali sie na handelek. Pilot też się
zawieruszył. Szłysmy sobie jeszcze chwilę,szukając kafejki
i pilota, oraz słysząc dookoła siebie powtarzane słowo "szarmuta" (piszę
fonetycznie). Jak tej szarmucie zaczęły towarzyszyć śmiechy, zaczepki, łapanie
za rece i w ogóle ogólne podekscytowanie, stwierdziłyśmy,że wrócimy do
autokaru. Zorientowałyśmy się, że chodzi o mój ubiór, a głównie o długość
sukienki.
Wszysto skończyłoby sie tylko na zmarnowanym popołudniu, gdyby nie to, że
autokar sobie pojechał i miał wrócić na plac po 2 h, o czym nie wiedzałyśmy.
W kazdym razie nie było go.
Siadłysmy więc na centralnym skwerze na ławce. Za chwile zaczął sie zbierać
tłumek. W przeciagu kwadransa otaczało nas koło Arabów, głównie płci odmiennej
i wszyscy sie śmiali, gadali i gestykulowali pokazując na nas palcami. Moja
Mama jakby mogła , to by mnie zabiła. W furii wyciągnęła z torebki "Przekrój"
i zakryła mi nim kolana, a na ramiona narzuciła mi siatkę na zakupy)
Siedziałysmy tak prawie 2 h, a szpaler ludzi sie poszerzał i otaczał, tworząc
zamkniete koło w odległości ok. 5 m. No i ciagle wyławiałam to
słowo "szarmuta". Siedziałam przerazona, skruszona i wściekła. A że moja
Mama nie pękła to cud.
W pewnym momencie zauważyłam, że przez szpaler ludzi przepycha się policjant.
Odetchnęłysmy z ulgą. A on jak stanał przed nami, zaczął sie też śmiać
i gestykulować. To chyba był najgorszy moment.
Na szczęście niedługo po tym incydencie przepchał sie do nas kierowca autokaru,
bardzo zdenerwowany nawrzeszczał coś na najbliższych Arabów i biegiem, torując
nam drogę, przeprowadził nas do autokaru, co nie było proste, bo plac duży i ze
środka trzeba było sie dostać na obwód. Część obserwatorów leciała za nami.
Wskoczylismy do autokaru, kierowca zamknął go natychmiast i kazał sie nam
położyć na tylnych siedzeniach. I tak leżałysmy z pół h, do przyjscia grupy
i rozlezienia się gapiów. Oczywiście na początku tej pół godziny Mama zaczęła
kazanie, ja słuchałam skruszona, wyryczałam się, chyba bardziej "z narwów", ale
jak się nasi pokazali, to nam przeszło.
Pilot sie bardzo kajał , że to jego wina. W końcu zrobiło się wesoło, wszyscy
sie ubawili nasza przygodą.
Oczywiście jak opowiadałam pilotowi, to nie omieszkałam się zapytać co to
znaczy "szarmuta". On stwierdził, ze to nie wazne, ale jak naparłam to sie
dowiedziałam, że to znaczy "panienka lekkich obyczajów". Podróże kształcą)
Od tego czasu słowo to funkcjonuje w naszej rodzinie, bo i tak nikt obcy nie
zna jego znaczenia. ))))) Teraz poza Wami. Ale Wy już nie obcy.
Były to jedne z najdłuższych 2 godzin w moim życiu. Pamiętam jak bałyśmy się
tego tłumu, nie wiedziałyśmy co oni mogą wymyśleć.
Teraz wiem, ze oni się tylko świetmne bawili naszym kosztem, ale wtedy
przychodziło nam na myśl porwanie, ciąganie siła po ulicach i takie tam. )))

[krista57]

przygoda niesamowita i pouczajaca,dobrze,ze dzisiejsze panienki chodza tylko w
spodniach i nic złego a krajach arabskich je nie spotka,
a moze zmienisz nick z natli na szarmuta )))))))

[natla]

....hmmm..... własciwie nikt mnie nie zna......no pomysle. Tylko jak się jakiś
Arab pokaże to co? Będę mieć propozycje nie do odrzucenia.? ))))

[yoanna]

No tak ..teraz kiedy słyszymy Natla możemy trafić np. tutaj...
natla.dominant.ru/
Gorzej gdybyśmy szukali adresu dla "szarmuta".... )))

[yoanna]

maxi emocje z mini powodu....?
Dobre Natlo...))))

[maladanka]

...podrzucam, ponieważ czytałam jak Natla w górach szalała!

[natla]

No poopowiadajcie coś......z życia......tyle lat już przeżyliście i nie macie
o czym opowiedzieć? Nie wierzę......to tylko lenistwo.....

[august2]

...moze to nie lenistwo ... moze pamiec
juz nie taka..

[natla]

Może już mamy sklerozy ciut ciut, ale bez przesady. Ty też miałe ś barwne życie
i co ? nie pamiętasz? nic? ))))))) Choć prawdę powiedziwszy, to Ty akurat
dużo opowiadasz z terazniejszości.......ale na pewno jeszcze cos byś znalazł.

[natla]

Dzisiaj ojciec przypomniał mi pewną historię rodzinną. Mam nadzieję, że tego
Wam nie opowiedałam gdzieś tam, a jeżeli to trudno.....nasz wiek swoje prawa ma.
Otóż w 1942 lub 43 roku ojciec jako początkujący lekarz w szpitalu Bonifratrów
w Krakowie zosał poproszony przez swojego szefa o nocne dyżury przy żonie
Juliusza Osterwy. Miała jakieś komplikacje poporodowe i musiał być przy niej
stale lekarz.
Od tego czasu aż do końca wojny J. Osterwa był codziennym, tak codziennym
gościem w domu mojego ojca. Mieszkał niedaleko i przychodził albo dzięki
przepustce, albo z narażenieim życia (tego ojciec nie pamięta).
Jego pani nigdy nie zaszczycła domu ojca, prawdopodobnie za niskie progi
(z domu Sapieha, bratanica abepe Sapiehy).
Panowie przegadali dziesiątki godzin na temat teatru i życia.......piękne czasy
mimo, że wojna....ale nie było TV i innych fast food'ów......

Przy oazji dowiedziałam się, że Franck zaszczycił dom Sapiehy. Gospodarz
przyjął go zbożową kawą i przydziałowym chlebem. Franck zaproponował lepsze
kartki i inne udogodnienia, za co A.Sapieha grzecznie podziękował i powiedział,
że woli żyć jak wszyscy Polacy..........

[natla]

Jak było?

[natla]

No co jest! "Zatkło" Cie??? ))) Nogami przecież nie piszesz, wiec mocz je
sobie do woli, a rączki do roboty......

[maladanka]

Podrzucam - ponieważ mysle,że gośka na pewno ma masę przygód do opowiedzenia,a
i może się coś komuś przypomniało?
A ja miałam ostatnio tak:

w kraju serów,gdzie byłam ok.6 tyg. wszystko prawie jest tak,ze sie samo
otwiera, albo wysuwaja schodki, albo inne takie bajery,zeby człowiekowi było
wygodnie.W trakcie poróży powrotnej był krótki postój autokaru,chciałam wejśc
do sklepiku na stacji benzynowej i nic - stoje,drzwi zamkniete, ludzie w
środku, gość cos zza szyby macha, a ja nic ..wreszcie ktoś za mną po prostu
poszedł i pociągnął za uchwyt przy drzwiach i drzwi sie rozsuneły, a ja ...no
cóż, rumieniec po same włosy ...

[goskaa.l]

Danusia tak ładnie prosi...

Wklejam treść korespondencji z jedną panią redaktor za miejscowej (niemałej
gazety. Nazwiska i inne namiary wycięłam.

Dzień dobry Pani.
Wczoraj ktoś pokazał mi Pani artykuł "Groźny szlak" (GS, 20 lipca
2005). "Czterej młodzi mężczyźni", którzy skarżyli się na okropności, które
spotkały ich na Ploni, są ludźmi bez wyobraźni. Ich "spore doświadczenie
kajakowe" to prawdopodobnie rzeki takie jak Krutynia lub Czarna Hańcza - tylko
w ten sposób mogę wytłumaczyć ich opis. Pływam Płonią przeciętnie 1 - 2 razy w
roku, o różnych porach (zdarzało się zimą - w styczniu, wiosną - w kwietniu,
latem - w lipcu i jesienią - w listopadzie). W lipcu ubiegłego roku płynęła ze
mną grupa stargardzkich muzealników (w tym w jednym kajaku dwie kobiety, dla
których było to pierwsze w życiu doświadczenie kajakowe). Rozpoczynaliśmy spływ
z jazu za Miedwiem i w ciągu dwóch dni dopłynęliśmy do Stanicy
kajakowej "Międzyodrze" przy kąpielisku Dziewoklicz (razem 35 km). Pierwszego
dnia dopłynęliśmy do ośrodka szkolno-wychowawczego na ulicy Przylesie (14 km),
a drugiego do Stanicy. I te dwie kobiety dały sobie radę! Nie łamaliśmy krzaków
i nie przesuwaliśmy zwalonych konarów (a tak ponoć robili bohaterowie). Jeżeli
rzeka jest oznaczona jako dostępna dla kajaków, nie należy wyobrażać sobie, że
przepłynie się ją bez wysiadania z kajaka (tym bardziej Płonię, która płynie
przez teren Puszczy Bukowej, a w dodatku są na niej (oprócz wspomnianego jazu)
4 stałe przeszkody - już na terenie Szczecina. Pomimo niezbyt wartkiego nurtu,
rzeka ta jest świetnym "poligonem", gdzie niezbyt doświadczeni ludzie mogą
posiąść umiejętności, które w przyszłości przydadzą się im na bardziej
wymagającej rzece (np. odcinku Drawy płynącym przez Park Narodowy). I chwała
jej za to! W ostatnich latach prace regulacyjne na końcowym odcinku rzeki
odebrały jej sporo z tego uroku (koryto "posprzątane" z konarów nie sprawia
miłego wrażenia, choć zapewne tym panom to właśnie odpowiadałoby najbardziej),
ale nadal pozostaje piękną rzeką. Szczególnie urokliwy jest jej odcinek za
Kołbaczem, a później właśnie ten prowadzący przez Szczeciński Park
Krajobrazowy. Dziwię się tym doświadczonym kajakarzom, że popłynęli rzeką bez
zapoznania się z jej opisem lub choćby podjechania samochodem i spojrzenia w
kilku miejscach (domyślam się, że są mieszkańcami naszego miasta). Tym
bardziej, że opis rzeki można nawet znaleźć w internecie:
www.cit.stargard.com.pl/glowna.php?id=kajakarstwo (jestem jego autorką).
Aby mogła Pani w pełni ocenić urok tej rzeki, zapraszam Panią z osobą
towarzyszącą do uczestnictwa w organizowanym przez Szczeciński Klub Turystyki
Kajakowej "Płonia" Ogólnopolskim Spływie Kajakowym "Szczecińskie Liście
Platanowe", który odbędzie się w dniach 26 - 28 sierpnia. Właśnie 27 sierpnia
popłyniemy Płonią z mostu w Jezierzycach. Klub oferuje Pani uczestnictwo
gratis - jeśli nie może Pani poświęcić 3 dni, zapraszamy na 2. i 3. (ostatniego
dnia popłyniemy przez port i wzdłuż Wałów Chrobrego, a to naprawdę niecodzienne
widoki!

W imieniu SKTKaj "Płonia"

(ja)


Witam serdecznie i dziękuję za list.
Niestety, nie mogę się zgodzić z tym, co Pani pisze. Przede wszystkim nie byli
to ludzie bez wyobraźni. Nie wiem, na jakiej podstawie wyciąga Pani takie
wnioski, nie znając tych osób, ale podobnym stwierdzeniem najzwyczajniej je
Pani obraża. Nie jest tak, że ludzie ci wyruszyli na spływ bez doświadczenia i
bez zapoznania się z trasą (z mapą i z przewodnikiem). Wspomniała Pani o tym,
że uczestniczyła Pani w spływie Płonią wraz z grupą muzealników. Tyle tylko, że
w ubiegłym roku. Jak sama Pani zapewne wie, przez rok stan rzeki może ulec
sporej zmianie. Jest Pani miłośniczką turystyki kajakowej o zapewne ogromnym
doświadczeniu, ale proszę sobie wyobrazić, że na spływy wybierają się także
zwykli ludzie, często całe rodziny, które aż tak ekstremalnych przeżyć nie
poszukują. O tym, że przeżycia nazwałam właśnie ekstremalnymi, świadczy relacja
cytowanych osób. Mężczyźni ci nie zgosiliby się do mnie, gdyby trasa była
chociażby o średnim stopniu trudności. Niepokoi także to, że opis trasy z
przewodnika nie jest na bieżąco sprawdzany ze stanem faktycznym. Moim zdaniem
sporządzenie raz opisu nie wystarczy, by był on aktualny. A o tym, że trasy nie
są na bieżąco sprawdzane, poinformował mnie rozmówca z SKTKaj "Płonia", którego
cytowałam w artykule. Przyznał on, że dopiero w sierpniu na trasę wyruszy ktoś,
by sprawdzić, w jakim stanie jest rzeka i usunąć zbyt duże przeszkody. Ma to
związek właśnie z planowanym spływem kajakowym. To mówi chyba samo za siebie.
Jeszcze raz dziękuję za ten list. Mam nadzieję, że moja odpowiedź pozwoli Pani
wyciągnąć właściwe wnioski z opisanej przeze mnie historii.
Pozdrawiam (dziennikarka)


Witam ponownie i kontynuuję polemikę.
Jednak nadal twierdzę, że panowie tym brak wyobraźni i nie potrafią przygotować
się do spływu. I wcale nie obrażam ich tym stwierdzeniem. Nigdy nie
popłynęłabym w "nieznane", bez wcześniejszego szczegółowego rozpoznania trasy.
Prawdą jest, że stopień uciążliwości (bo mylnie mówi się o trudności szlaku) to
zupełnie inne pojęcie) rzeki zmienia się wraz ze zmianą poziomu wody, ponadto
fakt, że płynie ona przez tereny leśne (Puszcza Bukowa) przyczynia się do tego,
że należy się spodziewać nieoczekiwanych przeszkód w korycie. Jak Pani zapewne
zauważyła, w moim opisie na spływ jednodniowy polecałam odcinek "miejski", a to
tylko ok. 14 kilometrów. Odległość ok. 25 km w jeden dzień to norma dla
przeciętnego spływowicza na rzece z wyraźnym nurtem, wymagającej jedynie
umiejętności omijania pojawiających się gdzieniegdzie przeszkód (np. na Brdzie
lub Wdzie). Płonia należy do rzek o dość wysokim stopniu uciążliwości, nawet
wtedy, gdy poziom wody jest wysoki (a poziom wody można sprawdzić pod adresem:
www.imgw.pl/wl/hydro ). Zdarzyło mi się spływać Płonię na wspomnianym
odcinku podczas wyjątkowo niskiego stanu wody, ale takich historii jak opisani
panowie nigdy nie przeżyłam. Po prostu wiedziałam, czego można się spodziewać
po rzece.
Mniemam, że panowie ci nie potrafią manewrować kajakami, a wtedy faktycznie
można przeżyć horror. I nadal zapraszam na splyw, aby mogła Pani naocznie
ocenić piękno rzeki, która choć okiełznana (Płonia jest rzeką uregulowaną), ma
wiele z uroków dzikiej rzeki nizinnej. Czytając opis i mapę można wyciągnąć
wiele wniosków. Mapa pokazuje np. miejsca przełomów (na to wskazuje
zacieśnienie poziomic), pokazuje, czy rzeka płynie prosto, czy też wije się
wieloma meandrami, czy pokonuje tereny leśne, czy też płaskie łąki. Zgadzam się
z tym, ze mam duże doświadczenie. A po prawdziwie ekstremalne przeżycia
zapraszam panów np. na Mołstowę (dopływ Regi - też jest zaznaczona na mapach
jako szlak kajakowy, i także przepłynęłam ją osobiście), albo Ukleję(też dopływ
Regi). Jeszcze raz powtarzam, ze trasa o której mówimy, nie jest trasą trudną
(oto, co oznacza trudność szlaku:
kajak.org.pl/wiedza/bezpieczenstwo/baza/b2/ ). Po prostu panowie mają
niewielkie pojęcie o tym, czym jest pływanie kajakiem. I naprawdę nie mam
zamiaru obrażać ich ani nikogo tym stwierdzeniem.
Pozdrawiam serdecznie - (ja)

Dziękuję za zaproszenie na spływ. Niestety, nie skorzystam, ponieważ w tym
czasie wybieram się na urlop. Polemiki nie zamierzam kontynuować, ponieważ
znacząco różnimy się w zdaniach i nie sądzę, aby dyskusja ta prowadziła do
czegoś konstruktywnego. Jeszcze raz dziękuję Pani za opinie w tej sprawie.
Życzę przyjemnego spływu
Z pozdrowieniami (dziennikarka)


Szkoda, że Pani nie może popłynąć z nami. Życzę miłego wypoczynku, a ofertę
pokonani

[goskaa.l]

ciąg dalszy:

Szkoda, że Pani nie może popłynąć z nami. Życzę miłego wypoczynku, a ofertę
pokonania opisywanego przez bohaterów artykułu odcinka Płoni pozostawiam
otwartą. Kiedy tylko będzie miła Pani czas i ochotę, podejmuję się popłynąć z
Panią i to będzie najlepsza weryfikacja zdań mojego i tych panów.
Z pozdrowieniami - (ja)

Po pewnym czasie...

Zadzwonił do mnie jeden "czterech młodych męźczyzn", przedstawiając się z
nazwiska. Tak, jak można było przypuszczać, dziennikarka jest ich znajomą.
Pan ten najpierw przepytał mnie na okoliczność znajomości rzeki, po czym
podtrzymywał swoją opinię na jej temat. Nie dość na tym: jeden spośród nich
właśnie wrócił z opisywanej przeze mnie Drawy i stwierdził, że to mały pikuś
(cytuję) w porównaniu z Płonią.
Rozstaliśmy się trwając każde przy swoim zdaniu.
A jak wygląda ta rzeka, możecie zobaczyć na
www.kamils.lap.pl/galeria.php?id=80&rok=2005
a tych, którzy chcą osobiście sprawdzić, zapraszam do Szczecina.

[natla]

A wystarczyłoby gdyby pani dziennikarka sprawdziła osobiście, wtedy i łatwiej
pisać i łatwiej polemizować.

Coś Wam opowiem.....moment strachu i bezczelność

[natla]

Wracam dziś do domu przed południemz z moim psem, głowę mam zajętą planowaniem,
automatycznie otwieram drzwi, wchodzę i......w tym momencie słyszę okropny
rumor w jednym pokoju. Zamarałam....mój pies obronny (przypominam, prawie
doberman )natychmiast znikł, a ja zostałam sama w pustym domu z......głównie
ze strachem panicznym, ale też z kilkoma myslami co to może być....najbardziej
mi przypasowało - włamywacz. Drzwi na korytarz zostawiłam otwarte, zrobiłam 2
kroki i kuknęłam do pokoju. Stanełam jak wryta. Na środku pokoju stoją dwa
gołębie, które w momencie otwierania drzwi sie przestraszyły i narobiły łomotu.
Powiecie, kurcze, ona znowu o gołębiach,ale.....drzwi balkonowe zamknięte, okna
też, wiec skąd? Zamknęłam drzwi wejściowe, delikatnie podeszłam do dzrzwi
balkonowych, na co gołębie zareagowały popłochem i zaczęły się rozbijać
o wszystko, głównie o ściany i szyby. Stanęłam, a one zawisły na najmniejszy
w tym pokoju obrazku, z cieniuteńkimi ramami. Bałam się ruszyc. Wreszcie
sięgnęłam do klamki i otworzyłam te drzwi na balkon, a ci dwaj włamywacze,
cykory jak mój pies, znów dostały amoku i we wszystko trafiały, tylko nie
w otwartą przestrzeń.
Patrzyłam ze zgrozą jakie to mi straty jeszcze, poza biologicznymi flekami na
podłodze i dywanie zrobią. W końcu jakimś cudem nie zabiwszy się
wyleciały......z ulgą zamknęłam szybko drzwi. W tym momencie mój cykor stanął
w progu drzwi z wojowniczą miną i zaczął szczekać.....chyba na mnie )
Zamieniłam się w detektywa.....jak te ptaki dostały się do domu. Przeszłam, w
towarzystwie "bojowo" nastawionego psa wszystkie pokoje....okna
pozamykane...jedynie w moim jedno uchylone na 15 cm. Na parapecie zewnętrzym
czujka.....trzeci, do tego rudy gołąb.
No i wyszło szydło z worka....te bezczelne ptaszyska wlazły przez te 15 cm,
rozwalając przedmioty na parapecie, zanurkowały pod firankę i włamały się do
domu. Oblazły całe mieszkanie....ciekawe czego szukały, w każdym razie nic nie
zginęło, spłoszyłam je swoim wejściem.
Aaaa,nie były to moje rozmnożone w lecie na balkonie gołębie....zupełne obce
huligany.
Wychodzi na to, że nie mogę zostawiać otwartych okien i że grozi nam
niedotlenienie. Przestaje powoli lubić gołebie, a juz na pewno nie pozwole, aby
z mojego balkonu na wiosnę zrobiły sobie dom schadzek.

[regine]

Ale się uśmiałam, zwłaszcza z Twego "obronnego dobermana" i z Twojego,
chichi...." A kuku...????" )) ))
No to teraz uważaj na tych "włamywaczy" )

[natla]

O, tu piszcie

[natla]

No??? Poopowiadajcie coś, przecież przeżyliście ponad 50 lat....i co, i nic
ciekawego się nie zdarzyło?

[regine]

No już trochę i późno i jakoś tak z pamięcią nie "halo" się robi....
Starość nie radość, jakby nie było, pół wieku minęło....

[b_ska56]

A może być, póki co,bajka?
Jak zrobię remanent w pamięci ,
to może coś ciekawego sobie przypomnę..

[maladanka]

czasem mój slubny kuka mi przez ramię, co też ja ciekawego czytam na naszym
forum i niedawno przeczytał opis Natli,jak gołebie sie włamały jej do domu, a
Cykor szczekał potem...no i minęło te kilka dni, dzis w środku nocy budzi mnie
chichot mego męża - pytam rozespana co go tak smieszy, a on mi na to,że wie na
co szczekał Cykor - no na co? pytam zaspana -
- Na ptasią grypę!-

[natla]

Popłakałam się ze śmiechu )))))))))))

[regine]

O matko, Danusiu, aż mi łzy z oczu ze śmiechu poleciały...))))))
Ale masz męża super...Nie mógł spać, tak myślał....))))))
Już widzę Was, jak siedzicie oboje na łóżku, i trzymacie się za boki, bo
śmiechu było pewnie co nie miara....)

[natla]

Poopowiadajcie coś jeszcze

[natla]

Autor: aatamm
Data: 20.01.06, 11:03

Dzien dobry wszystkim.
Piekne powitanie-"Blekit jeziora dokola
a tam w oddali gdzies biel....
W takich klimatach spedzilam ostatnia sobote.Pojechalysmy z kolezanka w Bory
Tucholskie,od momentu wjechania w lasy byla to przygoda ekstremalna.Z grubsza
odsniezone przez sluzby lesne,a to co zostalo na drodze zamienilo sie w
lod.Mialysmy mniej wiecej lekko z gorki(ok 10km),wiec jadac "kujawiakiem"-
niebezpiecznie zblizajac sie raz z lewa,raz z prawa do stojacych przy drodze
drzew(w koncu Bory)dotarlysmy na miejsce.I bylo jezioro,co prawda blekit
zamienil sie w szarosc lodu,za to drzewa wokol wygladaly przecudnie.Jak w basni
o Krolowej sniegu.I widzialysmy sarenki i zajaczka.
Grzejnikami udalo nam sie uzyskac temperature wewnatrz domu +5!!,co przy zimnie
na zewnatrz wydawalo sie luksusem.A jak smakowala herbatka i bigosik.
Jako roczniki z lat 50-tych,nie mogac dostac sie do pomieszczenia gospodarczego
(zamarzniete klodki)celem zabrania lopaty i piasku na droge powrotna(pod gorke)
wzielysmy siekiere i piaseczek,w ktory jesienia kotek,no wiecie...Nie wszystko
musi pachniec.
We krwi chyba mamy wszystkie radzenie sobie w naglych sytuacjach tzw
materialami zastepczymi.
Tu prosze o przyklady z Waszego zycia.
Pozdrawiam.

[tofika]

> W takich klimatach spedzilam ostatnia sobote.Pojechalysmy z kolezanka w Bory
> Tucholskie,od momentu wjechania w lasy byla to przygoda ekstremalna.Z grubsza
> odsniezone przez sluzby lesne,a to co zostalo na drodze zamienilo sie w
> lod.Mialysmy mniej wiecej lekko z gorki(ok 10km),wiec jadac "kujawiakiem"-
> niebezpiecznie zblizajac sie raz z lewa,raz z prawa do stojacych przy drodze
> drzew(w koncu Bory)dotarlysmy na miejsce.I bylo jezioro,co prawda blekit
> zamienil sie w szarosc lodu,za to drzewa wokol wygladaly przecudnie.Jak w
basni
>
> o Krolowej sniegu.I widzialysmy sarenki i zajaczka.
> Grzejnikami udalo nam sie uzyskac temperature wewnatrz domu +5!!,co przy
zimnie
>
> na zewnatrz wydawalo sie luksusem.A jak smakowala herbatka i bigosik.
> Jako roczniki z lat 50-tych,nie mogac dostac sie do pomieszczenia
gospodarczego
> (zamarzniete klodki)celem zabrania lopaty i piasku na droge powrotna(pod
gorke)
> wzielysmy siekiere i piaseczek,w ktory jesienia kotek,no wiecie...Nie
wszystko
> musi pachniec.
> We krwi chyba mamy wszystkie radzenie sobie w naglych sytuacjach tzw
> materialami zastepczymi.
> Tu prosze o przyklady z Waszego zycia.
> Pozdrawiam.
>
>
> )))))))))))))))))))))))))
jadac 'kujawiakiem"
nie moge nic naklikac bo ze smiechu paluchy mi inaczej skacza....

>
to slowa specjasne do jazdy" Kujawiakiem"
to tak sie to nazywa,kurcze jak ja zdam na prawko,jak przypomni mi sie
ten"kujawiaczek""..............
"KUJAWIAK <KUJAWIACZEk,oberek ,obereczek ...lalala...
--mamy soli,mamychleba,mamy wszystko co potrzeba,,
Wiktorio.. masz dar,,szukania ,,nie moge przypomniec slow ..z kl 3 Muzyki..
pt ,Kujawiak..."

[tofika]

co mam opowiedziec o wszedobylskiej mnie?
mialam 5l i sliczna z falbankami sukienke nowiutka,
ale przeciez ploty wszedzie i wszystkie byly moje...
wiec ...
niestety zostalam sama w domu i troche bawilam szmacianymi lalakami,troche
kamyczkami czy trafie do doleczka, troche poszalalam na lacebiegajac,zbierajc
Mamuni kwiaty na bukiet ..chyba nie mialam w co wstawic,,moze wody nie bylo
nawet w wiadrze,,a do studni Bron Boze nie zagladalam ,bo mamus mowila ze baba
jaga cie tam wciagnie raz DWA,,to, to chociaz przestrzegalam z prosb matenki,

ALE!!!ile mozna czekac ,,na mame samej ,,zbadane podworko kurki pogniane do
syta..az kogut ,,krzyczal ,,co to takiego? co to takiego? .....byl bardzo
zdziwiony moim natrectwem pedzania ..jego kokosz..
tak ..bylo...ale
trzeba bylo posprawdzac wszystkie ploty...
bylo dobrze niektore troche slabe mialy sztachetki gwozdzie ruszaly... az
doszlam do ploty do pastwiska ,tam byly zerdzie tzw,,,
i robilam przechodzenie raz dolem brzuchem po trawie innym razem gora i takie
tam slalomy ,, teraz bym nazwala,,,
i trafilo.....
kto by mogl przewidziec ze gora przelazac bedzie pewna zredz polaczona drutem
kolczstym,, ja nie,,na pewno nie moglam majac 5 l o tym wiedziec
----sluchajcie czar slalomow prysl,bo idac gora nagle uwislam czyms zaczepiona
do dolu glowa ,,jak bylo ? wiem,,ze sukienki nijak nie moglam wyczepic z drutu
kolczastego i tak zawislam w nierucomosci wiszac na plocie ,,az matenka zkads
wrocila..co robilam wiszac?

spiewalam,badalam jak swiat do gory nogami wyglada,liczylam chmurki,
mysle ze Mamus szybko wrocila,,tylko zal najbardziej mi bylo sukienki....
porwana i tak zniszczona po 1 razie zalozenia... ale ..co mi tam....

[del.wa.57]

Aatammm!!!! Twoj /kujawiak/zrobił furorę,mnie tez sie podoba,ale miałyscie
wspaniała przygodę))

[aatamm]

Toficzku,skoro motywem przewodnim ma byc sukienka z falbankami a miejscem akcji
wies.Tu polozona za miasteczkiem osada kolejowa,miejsce, gdzie wychowywal sie
moj tata i do konca swego zycia mieszkala babcia.Jezdzilismy tam raz do roku,
na wakacje.Nieopodal osady byly laki z pasacymi sie krowami gospodarskimi i
brzezinami pelnymi rydzy.Wszedzie tez roslo mnostwo poziomek.
Ja mialam 7lat i sliczna sukienke,suto marszczona w pasie,z obowiazkowo
wywiazana kokarda z tylu.On(Rysiu)mial z 9 lat,blond czupryne,niebieskie oczy i
sliczny usmiech.Jaka bylam zakochana.Poszlismy na poziomki i rydze.Bylam w
stanie takiej euforii,ze gdy w ramach odpoczynku mielismy posiedziec na
trawce,ja nie rozgladajac sie za wiele siadlam.Siadlam w sam srodek swiezego
krowiego placka!!!.Do konca zycia nie zapomne.
Tu nauka-w kazdej sytuacji trzeba dopatrywac sie pozytywow.Po pierwsze,mysle,ze
musialo byc mi mieciutko i cieplutkoPoki nie zorientowalam sie w czym siedze.
Po drugie-w roznych relacjach damsko-meskich juz nic gorszego mnie nie spotkalo.

[natla]

Aleście mnie rozbawiły 'Myśle więc, co ja takiego przeżyłam w wieku
przedszkolnym, ale nic mi do głowy niestety nie przychodzi....
Po drzewach i płotach chodziłam długie lata i nawet prawie zawisłam na
zardzewiałym gwoździu ( potem pierwszy zastrzyk przeciwtężcowy), a w krowich
plackach nie siadywałam, nawet jak obok mnie był przysojny zadatek na
mężczyznę ))

[graga21]

W piątej klasie pojawiły się nowe przedmioty, a razem z nimi nowe panie, wśród
których pani Agnieszka stała się punktem docelowym wszystkich jego poczynań.
Nie wiedział, dlaczego tak dzieje się, ale na jej lekcjach zawsze rozsadzała go
energia niepozwalająca mu skupić się, utrzymać języka za zębami, ani spokojnie
usiedzieć w ławce. A kiedy pani w końcu za karę stawiała go w kącie, czuł się
jak chwat, jak zdobywca, jak macho, za co chętnie byłby ją ściskał.
W klasie siódmej rozumiał już, że kocha panią Agnieszkę nad życie, a w klasie
ósmej na samą myśl o rychłym opuszczeniu szkolnych murów wpadał w czarna
rozpacz.
Podstawówkę ukończył w terminie, zaliczył szkołę średnią, rozpoczął pracę
zawodową i poznał miłą dziewczynę, z którą ożenił się. Nie byli jednak długo
razem, rychło rozwiedli się, sam nie wiedział dlaczego i z czyjej winy…
Któregoś dnia uległ poważnemu wypadkowi. Rekonwalescencja trwała wiele
miesięcy, stracił pracę. Komisja lekarska przyznała rentę, za którą trudno było
związać koniec z końcem, dlatego imał się zajęć dorywczych, lekkich dla
sfatygowanego kręgosłupa.
Pewnego dnia dowiedział się, że w jego dawnej szkole jest wakat konserwatora.
Zgłosił się…
---------------
------
Odkąd została dyrektorem szkoły, nie miała wiele czasu dla siebie. Ostatnio
łapała się nawet na tym, że zaczyna odczuwać zmęczenie i nachodzą ją chwile
zniechęcenia, że piękne balzakowskie lata ma już za sobą i coraz częściej
odczuwa upływ czasu. Uczucie samotności potęgował brak przyjaciółek, które
poświęciły się swoim wnukom bardziej niż kiedyś własnym dzieciom i nie spędzały
z nią już swoich wolnych chwil…
A w szkole ciągłe problemy. Dobrze, ze przynajmniej odpadła sprawa
konserwatora. A może Krzyś, przecież dawny uczeń tej szkoły, będzie doglądał
wszystkiego lepiej, niż robił to jego poprzednik? Ach, jak ten czas leci!
Jeszcze tak niedawno był małym chłopcem, który sprawiał same kłopoty, wszędzie
było go pełno i nigdy nie dawał się utemperować. Dzisiaj ma już pojedyncze siwe
włosy i trochę zmarszczek na twarzy. A jak ucieszył się ze spotkania! Aż ciepło
zrobiło się na sercu…
---------------
--------
c.d.n.

[natla]

Dawaj cd. Mozna sie wprawdzie domyśleć, co było potem, ale fajnie się czyta ))

[graga21]

Najpierw pocwicze na stoczku i zastanowie sie, ile "potemszego" mozna przekazac
i jak go przekazac. By!

[wloba07]

przeczytałam Wasze opowieści, są naprawdę świetne,
może też coś dorzucę, tylko muszę się nastroić