Do MISH-owcow

[ancient_mariner]

Kolezanki i Koledzy,

czujecie sie elita? Liberal educated leaders of the open society?

Za jakies 5 lat uniwerek zacznie oplatac mishowy network, za lat 15 mishowcy
beda krolowac w polskiej humanistyce. jakies 50% z nas robi doktoraty. 70% z
tych 50% celuje w kariere naukowa. sporo ludzi odnajduje sie w NGOs, polityce.
Czy uda nam sie stworzyc wspolnote, jakas grupe wzajemnego wsparcia? czy
bedziemy jak te pieprzone monady leibniza?

[tawananna]

Hmmm, szczerze mówiąc nie czuję się elitą :), ale może to dlatego, że zaczynam
studia dopiero od października :). Na dodatek nie myślę raczej o pracy
naukowej, doktoracie itd., choć trudno mi mówić, co będę robiła za 5 lat. Czy
MISH-owcy to elita? Na pewno w tym sensie, że mają większe szanse niż inni
uczyć się tego, czego chcą i jak chcą. A większe szanse często przekładają się
na lepsze efekty w przyszłości.

[yoric]

Ja patrzę na to

z innej perspektywy, bo na MISH (UMK) poszedłem już po zdanym magistrze. Mam
sprecyzowane zainteresowania naukowe, a MISH umożliwia mi znalezienie się
dokładnie na tych zajęciach, na których chcę się znaleźć, no i lepszą
współpracę z dużą częścią kadry.
Moje spostrzeżenie - jeszcze w ciągu poprzednich studiów 2 razy zdawałem
(zdałem) na filozofię, ale jakoś nie złożyło się tak, żebym ją ciągnął. Wtedy
razem ze mną zdawali różni ludzie.
Teraz, na egzaminach na MISH, odniosłem wrażenie, że ludzie którzy zdawali
prezentowali naprawdę wysoki poziom. Gdybym teraz miał sobie odpuścić,
świadomość, że zabrałem miejsce jednej inteligentnej osobie, byłaby nie do
zniesienia.
W mojej ocenie ludzie, którzy dostali się na MISH mają wszelkie predyspozycje,
żeby zrobić kariery naukowe i wielu ma takie plany na bardzo wczesnym etapie
studiów (na którym ja zupełnie o tym nie myślałem).
pzdrv

[vilya1]

Odkopię ten temat, bo mnie smętne refleksje naszły po tym oto, pewnie
większości (tejże naszej licznej większości ;) znanym, artykule
(serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,1936567.html). Abstrahując zupełnie od
faktu, czy jest to artykuł obiektywny czy też można mu raczej zarzucić
tendencyjność, uderzyło mnie jedno zdanie: "Niedługo kończę studia. Nie
nawiązałam na nich wielkich przyjaźni, ale na MISH nikogo to przynajmniej nie
dziwi. To przecież kierunek dla indywidualistów". Otóż, moi drodzy, może ja
jestem dziwna, ale mnie dziwi. :| Bo ja na swoim krakowskim MISHu poznałam
fantastycznych ludzi, którzy stali mi się bardzo bliscy i czuję się również jak
najbardziej zrealizowana na płaszczyźnie, którą można by nazwać towarzyską. :)
Zastanawia mnie, jak to jest u Was? Jednostki czy grupy - bo na MISHu może
faktycznie trudno mówić o jednej grupie, raczej o grupkach, wspierających się
nawzajem.
Co zaś do postawionego w pierwszym poście pytania - jeżeli więcej jest
MISHowców, którzy podzielają zdanie autorki cytowanych już tutaj słów, to
raczej trudno mówić o tworzeniu jakiejkolwiek grupy wsparcia. Widać niektórym
dobrze z byciem monadą. :/

zdziwiona Vilya.

[tawananna]

Czytałam ten artykuł, czytałam. Nawet cieszy mnie, że ktoś pisze o tym naszym
nieznanym kierunku (może w końcu nie będę musiała wyjaśniać skrótu ;)), ale
szkoda, że w tak jednostronny sposób. Tak jak Ciebie, zadziwił mnie właśnie
tamten fragment. Może na "elitarnym" warszawskim MISH-u jest jakoś inaczej? Ja
nie mam kontaktu właściwie tylko z dwiema osobami z mojego roku. Z wieloma
chodzę razem na zajęcia. Co więcej, wymieniamy się ciągle wrażeniami,
informacjami o ciekawych wykładach. Miałam nawet wrażenie, że na te studia
wybierano osoby raczej kontaktowe, już drugiego dnia z częścią grupy spotkałam
się w pubie, a parę znajomości nawiązałam na egzaminach wstępnych, których
atmosfera przebiła absolutnie wszystkie egzaminy wstępne, jakie zdawałam :).
Minusem jest to, że trudno jest się umówić, niektórych osób nie widzi się przez
parę tygodni... ale to naturalne, że na "normalnym" kierunku też nie
utrzymujesz bliskich kontaktów ze wszystkimi ludźmi z grupy, a ja na brak
znajomości nie narzekam. Jestem indywidualistką, na pewno, mam swoje pomysły,
swoje cele życiowe, nie kieruję się li i jedynie zdaniem grupy i w tym sensie
chyba wszyscy na MISH-u to indywidualiści, ale to nie samotni dziwacy!


forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=521&w=11096497&a=11130145 - czytałaś
wypowiedź autora tego wątku? W jakby innym tonie ;). Może po prostu szukał
pracy ;DD.

[vilya1]

Hm, no faktycznie w innym tonie. ;)
Cieszę się, że nie ja jedna jestem zdziwiona tym fragmentem. Co zaś do
artykułu, osobiście wolałabym, żeby pisano w sposób bardziej obiektywny. A
rozkoszy rozszyfrowywania skrótu nikt Ci nie odbierze, wierz mi. ;) Jeszcze
wielu jest nieuświadomionych...
Pozdrawiam i zdrowiej

Vilya. :)

co po artykule i w ogóle

[januszewna]

MISH-ówny moje drogie, odzywam się dopiero teraz, choć mnie też bardzo poruszył
ten artykuł w Dużym Formacie (fakt pierwszy, że czytam zawsze z opóźnieniem;
fakt drugi - do najwytrwalszych internautek nie należę). I martwię się, coraz
bardziej się martwię. I nic tu nie da, że mi Vilyo piszesz, że wcale nie jest
tak trudno, że nie ma się czego bać, bo ja właśnie boję się z każdym dniem
mocniej. Jutro mnie czeka wyprawa na dni otwarte do Warszawy i spotkanie z
krwiożerczym tłumem zbyt pewnych siebie, zbyt agresywnych, zbyt hałaśliwych
kandydatów na ten Wasz i mój wymarzony kierunek, ale muszę się w końcu czegoś
dowiedzieć na temat rozmowy kwalifikacyjnej... A moje smętne refleksje były
takie: 1.że chyba marnie wypadam w porównaniu z tamtymi MISH-owcami 2.kim
trzeba właściwie być, żeby komisję przekonać do siebie i mimo wszystko
studiować? Wiem, Taw,że Tobie udało się to znakomicie, wiem, że pewnie uznacie,
że panikuję ALE niewiele jeszcze wiem o sobie samej, właściwie to nie wiem
nawet dokładnie czym chcę się interesować, bo na razie coś ciągnę (a w zasadzie
to coś ciągnie mnie) i jeszcze chłonę wiele zewsząd, ale tak pokrótce,
powierzchownie, tak, że tylko pozornie dużo wiem. Kochane MISH-ówny, dostałam
się bardzo niedawno do centralnego etapu olimpiady filozoficznej i WSPANIALE,
CUDOWNIE, TO MOJA DODATKOWA SZANSA I CZEGO JA WŁAŚCIWIE JESZCZE BYM CHCIAŁA,
ALE (znowu wątpliwości) poruszam się po tej dziedzinie trochę jak w świecie
baśni i naprawdę nie sądzę, bym miała (i chciała mieć) wiele do powiedzenia na
temat filozofii języka czy redukcji ejdetycznej, bo stosuję filozofię do
ogólnego zachwytu nad światem. I, kochane MISH-ówny, sama nie rozumiem, jak to
się dzieje, że czuję dziwne skurcze żołądka przy samym czytaniu różnych
terminów, różnych kryteriów, ręce robią mi się popielate na samą myśl o wielce
szanownej Komisji do Spraw Pogrążania, bo ja straszliwie boję się egzaminów
ustnych.
I tak jeszcze patrzę, że nieskładny ten post straszliwie, same "same" i
wiele "wielu" strachów i lęków, wielkookich czy nie, ale zawsze. Może gdybym
czuła, że czegoś konkretnego się teraz ode mnie wymaga, gdybym chociaż musiała
zdawać maturę innego przedmiotu niż polski, wzięłabym się w garść. A tak mam
problemy "zdolnego dziecka" i niejasne przeczucie, że takie "zdolne dzieci" źle
kończą.
I tyle. Koniec fatalizmów (Vilyo, ja chyba nie napiszę Ci tego mejla przed
końcem świata ;-) )
pozdrawiam Was, moje drogie

[vilya1]

Vilya cierpliwa jest. ;)
I w nastroju wiosennym, więc raz jeszcze powtórzy to, co mówiła wcześniej.
Vilya wciąż się zarzeka, że dobre 3/4 ludzi, którzy wybierają się na MISH to
jednostki, które interesuje tak wiele rzeczy, że sami nie wiedzą, czego chcą.
Nie są od Ciebie w niczym lepsi, zapewniam Cię, że w większości mają bardzo
podobne wątpliwości, począwszy od pytań, czy to w ogóle ma sens i czy mają
szansę się na studia dostać, aż po skomplikowane dylematy natury
egzystencjalnej. I jakby to brutalnie nie zabrzmiało ;), nie jesteś wyjątkiem.
Wiem, bo sama przez to przechodziłam w końcu nie aż tak dawno.
Ło matko, dziewczę, do Warszawy jesteś - z jednej strony zazdroszczę ;), z
drugiej... Hm, nie byłam na ich dniach otwartych, uznałam, że nie warto się
fatygować na drugi kraniec Polski w celu wysłuchania pewnie w większości tego,
co na ich stronie internetowej można wyczytać (to subiektywne refleksje, w
końcu pojęcia nie mam, jak to spotkanie wyglądało), więc o kandydatach na
MISHowców mogę się wypowiadać jedynie na podstawie egzaminacyjnych refleksji.
Wiadomo, że człowiek zestresowany wygląda i zachowuje się nieco inaczej niż w
chwili całkowitego relaksu, ale nie zmienia to jednak charakteru kilku
podstawowych obserwacji, o których zresztą już chyba na forum wspominałam.
Istnieje bardzo wyraźna różnica między ukierunkowaniem warszawskiego a
krakowskiego MISHu (o pozostałych się nie wypowiadam, bo nic więcej na ten
temat nie wiem), zresztą problem ten porusza też gdzieś sam prof. Axer. Na MISH
na UW idzie coraz więcej młodych, ambitnych ludzi, ale nastawionych na sukces -
proponuję przejrzeć stronę ich samorządu studenckiego, pogadać z kandydatami...
Nie oceniam tego, nie wydaję wyroków, nie studiuję w końcu tam. Nie odbieram
nikomu idealizmu - jeżeli wciąż są tam tacy ludzie, to wspaniale. Natomiast mam
wrażenie - również mające swoje uzasadnienie w opiniach, jakimi cieszą się
MISHowcy pośród studentów innych kierunków - że wyścig szczurów jest tam
zdecydowanie bardziej widoczny niż w Krakowie. Na ten temat jednak powinni się
wypowiedzieć ludzie najbardziej kompetentni, czyli sami warszawscy MISHowcy.
Krakowski MISH zaś to może nie tyle oaza idealistów, natomiast wciąż sporo jest
tam ludzi, którzy studiują coś, co pozornie nie wróży im żadnej różowej
przyszłości. Myślę, że w dużej mierze wynika to z samej struktury - po prostu
co niektóre wydziały i instytuty raz wchodzą, a raz nie w skład konkretnych
MISHów.
Warto to chyba wziąć pod uwagę. :)

Również nie lubię egzaminów ustnych, brr, natomiast ręczę swoim słowem honoru,
że rozmowa w Warszawie, zwłaszcza oceniana z dystansu czasowego, nie była
horrorem. Nie byłam zachwycona swoją wypowiedzią, natomiast bez wątpienia można
było dostrzec, że komisja chce coś od człowieka wydobyć, ale z życzliwością, a
nie pogrążyć go na początku. Grunt to wybrać sobie naprawdę interesujący nas
temat. Gdy mówisz o czymś, co Cię interesuje, jest znacznie łatwiej. (Hm,
trochę banalne spostrzeżenie. ;)

Olimpiady oczywiście gratuluję. :) I jestem pełna podziwu. Pamiętaj o jednym -
na MISHu, wbrew pozorom ;), również są ludzie. Ani nie są nieomylni, ani lepsi
od Ciebie. Miałam przed egzaminami problem z uświadomieniem sobie, ile w
stosunku do nich umiem - dziś wiem, mimo że może zabrzmi to nieskromnie, że nie
miałam powodu do kompleksów i że Ty również ich nie masz. Jeżeli ktoś myśli o
tym kierunku poważnie, to powinnaś się bez kłopotów nań dostać.

Pozdrawiam cieplutko, na maila wciąż czekam ;P, jeżeli jeszcze będziesz miała
jakieś pytania, jestem do dyspozycji. Jedź, dowiaduj się, porozmawiaj z ludźmi,
to najpewniejszy sposób uzyskiwania informacji i nie daj się paniom z ich
sekretariatu. ;)

Vilya.

[tawananna]

up

[tawananna]

up :)