Dom za miastem a dzieci

[jasmin711]

Chcemy kupić dom na osiedlu które jest oddalone o około 15 km od aglomeracji
(trójmiasto). Sęk w tym że mamy 1,5 roczne dziecko, a za jakiś czas
chcielibyśmy mieć jeszcze jedno (przynajmniej jedno). Jednak ja mam troche
obaw co do tego jak w niedalekiej przecież przyszłości będzie to wpływało na
dzieci, bo chociaż samo osiedle jest w pięknej okolicy (las, jeszioro, tereny
rekreacyjne) to jednak do przedszkola, potem szkoły trzeba będzie je wozić...
Poza tym obawiam się o kontakty dzieci z rówieśnikami - na osiedlu zapewne
będą, ale żeby mogły się spotkać ze znajomymi ze szkoły będziemy musieli je
dowozić....
Jakie są wasze doświadczenia w tym temacie ???

[Gość: rym]

było o tym tysiąc razy na tym forum.
streszczenie:
zwolennicy domów powiedzą, że to sama przyjemność dowozić dzieci bo dzięki temu
więcej czasu się z nimi spędza (co najmniej 2h w samochodzie), lubią stać w
śmierdzących korkach, lubią wdychać czad z pieca węglowego sąsiada, są bardziej
wysportowani (praca w ogródku) i zahartowaniu (oszczędność na ogrzewaniu). Ale
własny ogródek i dom to wszystko rekompensuje, a zresztą w blokach lub
kamienicach mieszka plebs. normalni mieszkają w domach (segment też jest uważny
za dom). Na starość, jak odchowają dzieci, mają zamiar się przeprowadzić do
miasta, a dzieciom zostawić dom.

zwolennicy mieszkań w mieście powiedzą, że mają dzieci, że nie wyobrażają sobie
stania w śmierdzących korkach 2h dziennie. lubią mieć teatr pod nosem (nie
wiadomo po co, skoro w/g statystyk polak prawie z tego nie korzysta), koszenie
trawnika i odśnieżanie podjazdu to dla nich największy koszmar (chociaż nigdy
tego nie robili), lubią sobie pochodzić "na krótki rękaw" w zimie po
mieszkaniu, nie przeszkadzą im odglosy probelmów gastrycznyh sąsiada. Na
starość, jak odchowają dzieci, mają zamiar się przeprowadzić na wieś, a
dzieciom zostawić mieszkanie.

To mniej więcej tyle... :-) pozdrawiam

[Gość: rym]

i jeszcze jedna ważna sprawa:
posiadacze domów zawsze znają znakomite skróty i objazdy, dzięki czemu są w
stanie dotrzeć w każde miejsce w przeciągu 15-20min.

posiadacze mieszkań zawsze mają super komunikację (prawie wszyscy mieszkają
przy metrze), dzięki czemu są w stanie dotrzeć w każde miejsce w przeciągu 15-
20min.

[Gość: me]

Znakomite podsumowanie, powinno być umieszczone w faq forum :).

[Gość: rym]

dzięki

[mam6lat]

a dklaczego masz wozić dzieci do wielkiego miasta?
szukając przez ostatni ro swojego kawałka ziemii wiedzielismy z mezem jak fajne
bywaja czest wiejski i małomiasteczkowe szkoły (gminy wiejskie dostaja wielkie
fundusze na budowe szkoł, boisk, wyposażenie)
rozmaiwłąm tez z siostra - nauczycielką (robi teraz kolejne podyplomówki)
i twierdzi, ze teraz najwiecej płaca w szkołach wiejskich, nauczyciele sa
zazwyczaj młoda ekipa dostająca kasę i zachete do dalszego studiowania
i eksta pieniadze na zajecia pozalekcyjne;
ja dzieci wozić do miasta nie zamierzam (mam nadzieję, ze do czasu gdy maluchy
dorosna bedziemy juz zyli na wsi)
mam tez nadzieję, ze plany życiowo-budowlane am sie nie pokomplikuja
i ze chlopców nie bede musiała posyłać do warszawskiej szkoły - gdzie sa badny
chuliganski pod szkoła i w szkole, narkotyki i kradzieże

[mam6lat]

sorki za pisownie, ale usypiam przy piersi malucha.......:)

[ann65]

My również kilka lat przenieśliśmy się na wieś - 20 km od warszawy na
południe,mieliśmy dylemat gdzie posłać córke do przedszkola i
zdecydowaliśmy ,że będzie chodziła do przedszkola na miejscu,przedszkole
znajdowało się przy kościele ,było to przedszkole integracyjne,uczęszczały tam
dzieci od roku (wraz z mamami )do pięciu lat.Starsze dzieci pomagały zajmować
się młodszymi,gdy maluchy spała,starsi mieli zajęcia.Codziennie dzieci miały
zajęcia w lesie- po kilku tygodniach córka umiała nazwać większość roślin w
lesie.Dzieci przebywały bardzo długo na świeżym powietrzu,prawie wogóle nie
chorowały,w tym samym czasie moja sąsiadka woziła swoje dzieci na ursynów,bo
nie chciała ,żeby jej dzieci integrowały się z dziećmi ze wsi.Następnie córka
poszła do zerówki i podstawówki też na miejscu,nigdy nie było problemów
wychowawczych ,w przeciwieństwie do dzieci sąsiadów którzy na zmienę wozili
dzieci do warszawy.Wielokrotnie zmieniali dzieciom szkoły wreszcie przenieśli
do Piaseczna i tam chłopcy skończyli podstawówkę.Nastepnie posłaliśmy córkę do
gimnazjum sportowego w warszawie,i miałam obawy czy poziom nie będzie dla niej
za wysoki,obawy były zupełnie bez podstaw ,szybko zintegrowała się z nową
klasą,uważam że mieszkanie na dalekich obrzeżach wawy ma tylko same plusy,w
wyjscie do teatru staje się wtedy przyjemną wyprawą .

[olafinek]

> wyjscie do teatru staje się wtedy przyjemną wyprawą<
masz rację - ja pochodze z miasteczka 40km od w-wy i przez całe dziecinstwo
wielka atrakcja dla mnie i siostry były wycieczki z mama do teatru.....moje
warszwskie dzieci tak czesto nie wychodzą;
skonczyłam studia i nigdy nie miałam poczucia pochodzenia z gorszego swiata, a
juz zupełnie nie czułam sie niedouczona; mało tego w przeciwieństwie do
warszwskich koleżanek miąłm komfort mieszkania wsród sasadów, krórzy byli
ciociami i wójkami (do dzis tak do nich mówie), miałam bezpieczne podwórko z
własną, czystą piaskownicą i ogródkiem
i ani w szkole, ani w kosciele, ani na ulicy nie byłam anonimowa dziewczynką

;)

[Gość: madine1]

Najśmieszniejsze, że po tym wyczerpującym temat poście, ludziska dalej dyskutują, powtarzając te same
komunały.

[zarembski]

Gość portalu: me napisał(a):

> Znakomite podsumowanie, powinno być umieszczone w faq forum :).

Oczywiste! Bo przeciez każdy broni swojego.

[aga1000]

Naprawdę świetne!!! w zasadzie podsumowałeś jakies 70% dyskusji na tym forum. Ekstra

Gość portalu: rym napisał(a):

> i jeszcze jedna ważna sprawa:
> posiadacze domów zawsze znają znakomite skróty i objazdy, dzięki czemu są w
> stanie dotrzeć w każde miejsce w przeciągu 15-20min.
>
> posiadacze mieszkań zawsze mają super komunikację (prawie wszyscy mieszkają
> przy metrze), dzięki czemu są w stanie dotrzeć w każde miejsce w przeciągu 15-
> 20min.

[mika1112]

Tak jest, mieszkamy kilkanaście km od Gdyni, na Karwiny można dojechac /po
części polnymi drogami/nawet w 11 min.

[Gość: Jasmin711]

Widzę że nie zrozumiałeś mojego pytania - ja się nie pytam o plusy i minusy
mieszkania za miastem, bo te znam dokładnie. Wyraźnie chyba tam napisałem że
mam obawy co do dzieci..... więc nie wiem po co piszesz o pracy w ogródku,
czadzie z komina sąsiadów czy odśnieżaniu.
Proszę najpierw przeczytać powoli, ze zrozumieniem, a potem odpowiadać (albo
nie odpowiadać ;-)
Pozdrawiam

[Gość: rym]

a rzeczywiście, masz rację, zagalopowałem się.

no to odpowiadając konkretnie:
Co do dzieci to dasz radę. nie tacy dawali i nie tacy dadzą radę. Zobacz jak na
wsiach się pięknie chowają dziatki - zdrowe, rumiane, "niealergiczne", nie
skażone tym wielkomiejskim syfem (klabing, narkotyki, sex&violence). Jeśli
dzieci to tylko w domku za miastem.
Czy taka odpowiedź jest dobra?

[Gość: Sas]

Wypowiedź rym oczywiście bardzo fajna , no ale do rzeczy.Dwoje dzieci /
conajmniej / różne godziny rozpoczęcia i kończenia nauki - co wtedy? Dodatkowe
fakultety/ języki , itp/ co wted? Spodkania towarzyskie / urodziny, imieniny,
inne imprezki , itp/ -co wtedy? Basen , klub sportowy,itp/ co wtedy? . Dzieci
wychowywane na wsi zawsze będą ciut mniej ''rozgarnięte'' od dzieci wychowanych
w miescie./ pomijam oczywiści sprawy patologiczne/.Osobiście mam dom i widze
różnice pomiędzy dziećmi które wychowuja sie a domu a dziecmi z ''bloków''. Sas

[monsiu73]

no facet,teraz to pojechałeś po całości.Wychowałam się w małym miasteczku bez
dostępu do basenu,teatru pod nosem i hipermarketów i absolutnie nie czuję
się "mniej rozgarnięta" od rówieśników z dużego miasta i blokowisk.Co za
brednie wypisujesz,że dzieci z prowincji są "głupsze" od blokersów?
Puknij się w czoło.
Tak się sklada,że "rozgarnięcie" dzieci zależy głównie od ich rodziców,a nie od
miejsca zamieszkania.
Jeśli widzisz róznice między dziecmi z "domów" pod miastem i z bloków tylko na
podstawie ich adresów,to jesteś chyba właśnie takim mało rozgarnietym ex-
dzieckiem.

[Gość: rym]

taka mała dygresyjka:
osoby "mniej rozgarnięte" nigdy nie czują że są mniej rozgarnięte bo sobie po
prostu nie zdają z tego sprawy. tak to już jest.
tak jak osoby głupsze (np. z małym IQ) nie zdają sobie sprawy że są głupsze.
natomiast w drugą stronę jest to możliwe, czyli osoby mądre (czy "bardziej
rozgarnięte") zdają sobie sprawę że są mądrzejsze od tych głupich. A zdają
sobie z tego sprawę tylko i wyłącznie dlatego że są mądrzejsze.
wszyscy ludzie na świecie myślą, że są mądrzy i rozgarnięci.

można to też porównać do słuchania muzyki. każdy z nas słucha tylko dobrej
muzyki, niezależnie czy jest to poważna, metal, jazz, techno czy polodisko.
podobnie z książkami i filmem - każdy z nas lubi dobry film lub dobrą książkę,
niezależnie czy jest to grochola, wiśniewski czy np. "niszowe argentyńskie
dzieła wybrane".
podsumowanie: głupcy nie wiedzą, że są głupcami, mądrzy wiedzą że są mądrzejsi
od głupców.

[Gość: Lucusia]

Niestety - juz Kartezjuz odkrył, że "rozsądek jest rzeczą najsprawiedliwiej podzieloną na świecie(...), kazdy uważa, że ma go dosyć". Tak więc piekny dowód wydaje się niestety podważony.:)
A co do rozgarniecia dzieci...to jednak zależy wyłącznie od rodziców. ja mieszkam kilkanaście kilometrów za miastem, dzieci podstawówe skończyły na wsi, do gimnazjum jeżdżą z nami do miasta. Zreszta tak, czy inaczej dojeżdżałyby, bo chodzą do jednej z najbardziej renomowanych szkół.Obydwoje sa juz olimpijczykami. I to tyle, jeśli chodzi o "rozgarnięcie".
Chodzą na treningi,na próby teatralne, ze znajomymi do kina, na urodziny. Fakt, że rodzice się "poświęcają", tj. robimy akurat wtedy zakupy czy umawiamy się na kawę, gdy mają zajęcia popołudniowe. Dotyczy to raczej mamy, bo tata jest pracocholikiem i jest zachwycony, jak może "legalnie" posiedzieć dłużej w pracy.
Dodatkowym, dla mnie pozytywnym, elementem jest to, że mieszkając w domku maleństwa moje znacznie więcej się ruszają. Mam porownanie, bo wcześniej mieszkaliśmy w mieszkaniu. Mnie się teraz bardziej podoba. Moim dzieciom też.

[Gość: rym]

" Tak więc piekny dowód wydaje się niestety podważony.:)" - tak myślisz?
A mi się wydaję, że wręcz przeciwnie, że mój piękny wywód został przez ciebie,
a właściwie przez Kartezjusza potwierdzony. A gwoli ścisłości, żeby już oddać
sprawiedliwość, to mój wywód potwierdza cytowane przez ciecie kartezjuszowskie
odkrycie.

[Gość: Stephen]

Rym - naprwdę zgadzam się w 100 % - a propos - rzadko się zdarza,żebym
przeczytał coś niebanalnego na jakimkolwiek forum. Ja również wychowałem się w
większym mieście i nie chcąc nikogo urazić naprawdę zauważam różnice
w "rozwoju" pomiędzy ludżmi z małych miasteczek/wsi a zwłaszcza aglomeracji
miejskich. Nie chcę komentować, czy to różnice na lepsze/gorsze ale są.

do ryma

[p.o.box.77]

u mnie na wydziale polibudy najlepszymi studentami byli ludzie z poza warszawy,
reszta [z małymi wyjątkami] w zasadzie nie wiedziała co tam robi.

nie wszyscy byli wybitnymi geniuszami, nie wszyscy, ale ludzie z poza wraszawy
znacznie bardziej przykładali się do nauki. tyle.

mój siostrzeniec przeprowadził się z rodzicami do podwarszawskiego grodziska, z
ursynowa...

niestety trafił na wąskie grono b. niewłaściwych przyjaciół..

nie wszystko jest białe i czarne, a stereotypy są prymitywne.

[Gość: rym]

do p.o.box.77
właściwie to dlaczego te słowa są skierowane do mnie bo nie bardzo rozumiem,
(może dlatego, że nie jestem zbyt rozgarnięty:-)).

czy ja gdziekolwiek wypowiedziałem się na temat "lepszości" dziatków wiejskich
nad miejskimi i odwrotnie?

[Gość: madine1]

Nieprawda. Ja n.p. wiem, że nic nie wiem.

[aga1000]

A to bardzo ciekawa teoria, ze dzieci wychowywane na wsi są mniej rozgarnietę od
tych miejskich, prawda? Zaryzykuję twierdzenie, ze te nierozgarnietę mają równie
nierozgarnietych rodziców... Przepraszam Jasmin za odbieganie od tematu ale tak
mi sie przypomiało moje kuzynostwo, dwoje dorosłych już ludzi, którzy wychowali
się na strasznie zapadłej wsi. Ich rodzice (obydwoje po dwa fakultety) byli tam
nauczycielami. Kuzyn jest znakomitym lekarzem, z wielką wiedzą, empatią i
ciepłym podejsciem do pacjentów, kuzynka humanistką. Jakoś dali radę, a
mieszkali na wsi prawdziwej, nie takiej "podmiejskiej".

monsiu73 napisała:

> no facet,teraz to pojechałeś po całości.Wychowałam się w małym miasteczku bez
> dostępu do basenu,teatru pod nosem i hipermarketów i absolutnie nie czuję
> się "mniej rozgarnięta" od rówieśników z dużego miasta i blokowisk.Co za
> brednie wypisujesz,że dzieci z prowincji są "głupsze" od blokersów?
> Puknij się w czoło.
> Tak się sklada,że "rozgarnięcie" dzieci zależy głównie od ich rodziców,a nie od
>
> miejsca zamieszkania.
> Jeśli widzisz róznice między dziecmi z "domów" pod miastem i z bloków tylko na
> podstawie ich adresów,to jesteś chyba właśnie takim mało rozgarnietym ex-
> dzieckiem.

[Gość: belferka]

Jako nauczycielka - potwierdzam. Dzieci ze wsi są mniej przebojowe. I strasznie
rano niewyspane...Ale nie głupsze.

[Gość: Remj]

brawo!

[Gość: ewa]

> Dzieci
> wychowywane na wsi zawsze będą ciut mniej ''rozgarnięte'' od dzieci >
wychowanych
> w miescie.

No a czarne zawsze ciut mniej od białych zapewne.
A co jak porównasz czarne wychowywane w miescie z białym dzieckiem ze wsi?

BP, NMSP

Do ***

[Gość: pates]

Dla mnie osobnik mało rozgarnięty to taki,który robi błędy w podstawowych
słowach, np. "conajmniej" ,a zwłaszcza "spodkania".
Zresztą poziom myślenia tego osobnika odpowiada poziomowi jego ortografii.

[Gość: Atr]

Proszę bardzo.
Dwoje dzieci (4 i 7 lat), dom za miastem, 20 km od miejsca pracy (ja), 35 km
(żona). Jedno dziecko w przedszkolu, drugie w szkole. Szkoła sportowa (taniec,
2 godziny zajęć sportowych dziennie). Dodatkowo oboje dzieci angielski. Imprezy
i spotkania? Sama bajka. Do córki przyjeżdżają koleżanki, zostają na noc
(maksymalnie 3 sztuki, ale w razie konieczności zmieści się więcej), impreza w
domu dla 15 dzieci bez problemu. Córka jeździ do swoich koleżanek, też czasami
nocuje. Nie tylko w weekendy ale też w tygodniu
Przez jakiś czas lekcje pływania dla obojga dzieci, niestety z powodu choroby
syna przerwane. Wcześniej jeszcze zajęcia z baletu i tańca (na wyraźną prośbę
córki, przerwane, gdy poszła do szkoły)
Czasami pewne kłopoty logistyczne ale dwa samochody rozwiązują większość z nich.
Timeline:
Wstajemy 6.15, 7.15 wychodzumy z domu, po drodze syn do przedszkola, córka do
szkoły. Czas przejazdu z wysadzaniem dzieci - max 40 min (pomijam sytuacje
ślizgający się TIR na drodze w zimie).
Dzieci odbieramy około 15-16, zajęcia dodatkowe (angielski) mają od 16-17, raz
w tygodniu.
Służba zdrowia:
Lekarz "wioskowy" tragiczny, ale nie jest to reguła. Dzieci leczymy
prywatnie "w mieście". Czas dojazdu do lekarza - 40 min. Pogotowie dojeżdża
szybko, przetestowane niestety (mały wypadek w domu).
Konkluzja (własna):
Przez całe życie mieszkałem w bloku. NIGDY bym już tam nie wrócił. Oczywiście
każdy ma swój sposób a życie. Ja nie żałuje przeprowadzki. Absolutnie się nie
zgadzam z tezą o rozgarnięciu skorelowanym z miejscem zamieszkania. Ważniejszy
jest światopogląd rodziców i wychowanie. Mieszkanie na wsi może natomiast pomóc
odizolować od wielkomiejskich patologii.

[Gość: Mądrala]

Absolutnie się nie
> zgadzam z tezą o rozgarnięciu skorelowanym z miejscem zamieszkania.

To nie może być nieskorelowane. Jest albo skorelowane dodatnio albo ujemnie.

do Madrali

[mgz]

Na logike, jesli moze byc dodatnie i ujemne, to musi byc tez zero, bo jest
pomiedzy. A zatem - moze byc wspolczynnik korelacji zero, czyli brak korelacji.

Do Mądrali

[Gość: Atr]

Polecam się douczyć
Ujemny współczynnik korelacji nie oznacza braku korelacji.
Brak korelacji określa współczyynik równy zero.
pl.wikipedia.org/wiki/Wsp%C3%B3%C5%82czynnik_korelacji_Pearsona

[Gość: smutny]

Zazdroszczę takich córek/4 i 7lat/jeżdżących sobie do koleżanek.Aha,dwa samochody.

pozwol dzieciom byc dziecmi!

[dakusia]

fakultety, jezyki...

wyluzujmy, nakreceamy dzieciom korbe juz od malego a potem sie dziwimi, ze na
nic nie mamy czasu..

[Gość: Goska]

Jestem dzieckiem wychowanym w bloku, gdzie tryumfuje patologia w każdym możliwym
do wyobrażenia aspekcie. Jednakże forumowiczu nie dostrzegam u siebie "różnicy w
wychowaniu". Raczej wg Ciebie powinnam stoczyć się na dno, nie studiować, mieć w
głębokim poważaniu rodziców, stać pod sklepem i czekać z butelką piwa na sądny
ostateczny dzień.
Wiedz, jak bardzo sie mylisz.
Wszytsko zależy od WYCHOWANIA i RODZICÓW.
Tylko trzeba to zrozumieć, a nie wprowadzać niesprawiedliwe podziały.

[Gość: Betel]

Dzieci dadzą sobie radę wszędzie. Na wsi szkoły nie są złe. Poziom jest
porównywalny, a nawet lepszy czasami. Wychowałam dzieci na wsi..obecnie chodzą
do miastowych szkół. Dojazdy jakoś przełknęły. W autobusach jest wesoło. Małe
dzieciaki dowożą specautobusy. Dzieciaki sa komunikatywne i nie maja kompleksów
w zwiazku z chowaniem sie na osiedlu. Poza tym żadne miastowe dzicko nie moze
sie pochwalic spedzaniem na swiezym powietrzu paru godzin dziennie. Osiedlowa
społeczność jest troche wścibska,ale ma to swoje zalety. Dzieciaki są pilnowane
nawet przez sasiadów...Po latach spedzonych w takiej społeczności mozna
pochwalić sie życiem jak w rodzinie. Nie jest żle.Przedszkola tez czasami bywaja
pod nosem, nie są przepełnione..no i to świeże powietrze bez smogu!

[Gość: gość]

Jasmin: Przeprowadziliśmy się z centrum dużego miasta na wieś. Zrobiliśmy to
właśnie dla dzieci. Mamy ich dwoje.
Powodów było kilka:
1. Zdrowsze powietrze.
2. Zdrowsze relacje międzyludzkie.
3. Dzieci muszą mieć bezpieczne miejsce do zabawy (jakoś blokowe place zabaw do
mnie nie trafiają)
4. Nie ma sąsiadów robiących party o 3 nad ranem.
5. Blisko na łono natury.
Z jednym dzieckiem to jeszcze można w bloku.. ale jak dwoje to już inksza
inkszość. Po prostu w mieszkaniu każdy włazi sobie na głowę a w domu jest
spokojniej, wiecej przestrzeni. Jeśli chodzi o dojazdy to przecież jak się
ogląda nieruchomość to też się zwraca uwagę na całą infrastrukturę, czyli
właśnie drogi dojazdowe, sklepy w okolicy, przedszkola, szkoły, biblioteki,
komunikację słowem wszystko co może być potrzebne. Bo po co komu domek na
zad.... z którego się w zimie nie da rady wyjechać? Można przecież wybrać coś w
dogodnej lokalizacji. Nasza wieś ma wszystko co potrzeba. W zasadzie nie ma po
co jechać do centrum. Czasem do kina czy teatru, raz na tydzień wielkie zakupy w
hipermarkecie 10 km dalej. Odnośnie znajomości.. Nasze dzieci szybko połapały
kontakt z rówieśnikami z okolicy. NIGDY nie wrócę do miasta. Nie warto.
Generalnie komfort jest większy we własnym domu. Ktoś pisał że w zimie nie można
w krótkim rękawku po domu, a właśnie że można bo tutaj się samemu wyznacza
temperaturę ogrzewania. Jak ktoś lubi to pustynię też się zorganizuje. ;)
Nie widzę absolutnie żadnych minusów mieszkania w domu, a tylko plusy.
Wychowałem się w centrum miasta, potem mieszkałem na osiedlu i żadnego z tych
etapów nie życzę dzieciom.

[monsiu73]

rym to świetnie podsumował,nic dodac,nic ująć. On przecież odpowiedział na
Twoje pytanie zadane w pierwszym poście.Nie przekonasz się, dopóki nie
spróbujesz sam,jak to jest.Każdy powie Ci coś innego.Moje doświadczenia-
codziennie mąż zawozi dziecko do żłobka,23 km.Mieszkamy pod W-wą.Lekko nie
jest,bo żłobek znajduje się w dosyć kiepskim komunikacyjnie miejscu,ciągle
zakorkowanym.Mąż jeździ opłotkami i dojazd zabiera mu pół godziny,do 40 min.
Żłobek jest blisko pracy męża,mojej również, chociaż teraz siedzę na
macierzyńskim i prawie nie ruszam się z domu.
Ale dla mnie to nie stanowi problemu,żeby małego dowozić.W mieście też trzeba
by go dowieźć do szkoły,przynajmniej przez pierwsze lata podstawówki,bo nie
wyobrażam sobie,żeby sam jechał tramwajem lub autobusem.Więc jaka to róznica?
stanie w mieście w korku 30 min,czy dowóz spod W-wy w takim samym czasie?

[Gość: Tomek]

Mieszkając za miastem na pewno wcześniej czy później napotkasz problemy z
którymi w mieście łatwiej sobie poradzisz. Nie wiem czy pracujesz, jeżeli tak
to pierwszym problemem może być wybór przedszkola/szkoły. Jaki jest
poziom "wiejskich" szkół powszechnie wiadomo. Wysyłając dziecko do takiej
szkoły siłą rzeczy skazujesz je na gorsze wykształcenie. Do tego dochodzą
problemy logistyczne. Pracując w mieście i wysyłając dziecko do takiej szkoły
musisz zapewnić mu opiekunkę, która będzie je odbierać, dopilnuje odrobienia
lekcji, etc. Szansa na to, że Ty skończysz pracę i dojedziesz do domu zanim
dziecko skończy zajęcia jest bowiem minimalna. Z kolei wysyłając dziecko do
szkoły w mieście skazujesz je na spędzanie czasu w samochodzie/komunikacji.
Może to wyglądać tak, że dziecko będzie zmuszone wyjść z domu z Tobą o 7 rano,
a wróci ok. godz. 19-tej. I gdzie tu znaleźć czas na zabawę, naukę, itp?
Jeżeli po szkole wyślesz je na jakieś dodatkowe zajęcia Ty z kolei możesz być
skazana na błąkanie się przez 2 godziny po mieście, bo przecież nie będziesz
jechać do domu, by za godzinę wrócić do miasta po dziecko. Dalej: choroby.
Zawsze się zdarzają i jeżeli masz rodzinę, znajomych w mieście trudno Ci będzie
ich ściągnąć do siebie w sytuacji kryzysowej. A przecież chorego dzieciaka nie
będziesz ciągnąć rano do miasta. Gdy urodzi się drugie dziecko problemy
oczywiście należy pomnożyć x 2.

[Gość: ewa]

Ja przerobiłam oba warianty, posiadajac dziecko w wieku szkolnym. Ponieważ i
tak, mieszkajac w mieście - nie chodziło do tzw. szkoły ejonowej - więc odpada
argument o przyjaźniach z kolegami z klasy kontynuowanymi na podwórku przed
blokiem - z mojego punktu widzenia tachanie dziecka do szkoły przez miasto czy
z podmiejskiej miejscowości - niewiele się rózniło. Na wszystkie klasowo-
towarzyskie imprezy i tak go trzeba było wozić, poza domem spędzał mniej -
więcej tyle samo czasu. I problemem wcale nie było małe dziecko - problem się
zaczął niedawno - gdy 16-czy 17latek rości sobie ochotę na bardziej młodziezowe
imprezy, które, niestety, nie kończa się o 19 czy 20-tej tylko o 23.. trzeba
takiego przywozić do domu pod miastem, w sytuacji - w której mieszkając w
miescie wróciłby sobie sam... Byle do 18-tki i prawa jazdy...;-)

[des4]

15 km to żadna wieś, to przedmieście, często jednego krańca na drugi jest
dale. Z samochodem nie masz żadych problemów. Mamy w daotaku XI wiek i nie
tylko w miastach są szkoły, baseny itp. nie każde też dziecko i nie każy
rodzic ma ochotę na fakultety, balety i inne srultety, poza językiem można bez
nich doskonale się obyć...

rym doksonale

[Gość: wasilij]

naprawde doskonale. zawsze bawilem sie swietnie czytajac tutaj te dyskusje
miedzy mieszkaniowcami a domowcami.
ale jeszce lepiej autorka watku ktora (jak sobie wyobrazam) z nadeta i powazna
mina prycha okruszkami na klawiature i wypisuje: ale nie odpowiedziales na moje
pytanie, phi.

[Gość: przykładowa]

Jestem przykładem wychowywania się poza miastem .Z rodzicami mieszkałam 15 km
od dużego miasta. Do szkoły tysiąclatki chodziłam we wsi w której mieszkałam.Do
średniej i na uniwersytet w mieście.Dojeżdżałam pociągiem jakieś 10 min.Nie
mohe powiedzieć ,że byłam jakaś głupsza czy niedouczona od moich kolegów czy
koleżanek z miasta.
Trochę pomieszkałam w mieście na drugim końcu Polski i z 2 -letnim maluchem
wyniosłam się do domu pod inne duże miasto. Chłopaki chodziły do szkoły obok
domu,potem pociągiem lub autobusem /ok.30 min/ do średniej i na studia do
miasta. Istotnie do 18 lat czyli dopóki nie zrobili prawa jazdy trzeba było ich
wozić na imprezy szkolne /przy okazji my mieliśmy wychodne/ albo wracali
taksówkami z grupą kolegów.Na pewno nie są głupsi, zakompleksieni od miastowych
bo nawet się za takich nie uważają.Prywatne lekcje języka - bez problemu bo
obok mieszkają tacy jak my uciekinierzy z wielkiego miasta - lektorzy języka
niemieckiego.
Jak się tak dobrze rozejrzeć to takich "wypaśnych" szkół jakie są w małych
miejscowościach w dużych miastach trzeba szukać ze świecą.

[jasmin711]

Gość portalu: wasilij napisał(a):

> naprawde doskonale. zawsze bawilem sie swietnie czytajac tutaj te dyskusje
> miedzy mieszkaniowcami a domowcami.
> ale jeszce lepiej autorka watku ktora (jak sobie wyobrazam) z nadeta i
powazna
> mina prycha okruszkami na klawiature i wypisuje: ale nie odpowiedziales na
moje pytanie, phi.

Facet, irytujesz mnie:
1. Po pierwsze - gdzie jest napisane że jestem kobietą ???
2. Po drugie - zacząłem nowy wątek tylko i wyłącznie po to żeby dowiedzieć się
jak wygląda sprawa wychowywania dzieci gdy mieszka się poza miastem - chyba
napisałem to JASNO I WYRAŹNIE - więc dlaczego jakiś koleś pieprzy nie na temat -
wywołując dyskusję której W SWOIM WĄTKU nie chciałem - g...no mnie, za
przeproszeniem obchodzi co inni sądzą o urokach życia w mieście czy na wsi
3. Po trzecie - daruj sobie osobiste wycieczki na temat mojego "nadęcia" - nie
życzę sobie - jeśli nie masz nic do powiedzenia oprócz "bawi mnie to" nie
wp...laj się w mój wątek tylko załóż swój pt. "co mnie w życiu bawi..."

Zrozumiano ???

[Gość: brendy2]

brawo jasmin!!!!!

jasminie drogi i pieknie pachnacy

[Gość: wasilij]

otoz uznalem ze jestes kobieta po twoim nicku. jest taki kobiecy i pachnacy.
ale rozumiem, sa przeciez tez faceci jakby to powiedziec z niedopasowanym
mozgiem. czyli kobiecym mozgiem w meskim ciele (choc to cialo nie jest wtedy
takie w pelni meskie). tylko zmylily mnie te dzieci. ci z pomylonymi mozgami
chyba nie zakladaja rodzin. a pzrynajmniej nie w polsce. jeszcze.

musisz zatem piekny jasminie wiedziec ze to forum publiczne tzn. musisz sie
liczyc z tym ze ktos umiesci tu taka odpowiedz jaka uzna za stosowna. a ktos
inny pogratuluje mu poczucia humoru. jak chcesz zaloz watek prywatny z haslem.
tez tak mozna. w razie czego admin pomoze.

a juz zupelnie powaznie to trzeba miec nie tyle niedopasowany co mocno
wykruszony mozg zeby pytac kogos obcego gdzie ci sie bedzie lepiej mieszkac z
dziecmi. jelsi nie potrafisz wyobrazic sobie tego i zdecydowac tylko pytasz
obcych ludzi na forum to jest to zalosne i jedyne co mozna zrobic to umiescic
odpowiedziec taka jaka umiescil to rym.

[Gość: jasmin711]

Gość portalu: wasilij napisał(a):

> otoz uznalem ze jestes kobieta po twoim nicku. jest taki kobiecy i pachnacy.
> ale rozumiem, sa przeciez tez faceci jakby to powiedziec z niedopasowanym
> mozgiem. czyli kobiecym mozgiem w meskim ciele (choc to cialo nie jest wtedy
> takie w pelni meskie). tylko zmylily mnie te dzieci. ci z pomylonymi mozgami
> chyba nie zakladaja rodzin. a pzrynajmniej nie w polsce. jeszcze.
>
> musisz zatem piekny jasminie wiedziec ze to forum publiczne tzn. musisz sie
> liczyc z tym ze ktos umiesci tu taka odpowiedz jaka uzna za stosowna. a ktos
> inny pogratuluje mu poczucia humoru. jak chcesz zaloz watek prywatny z
haslem.
> tez tak mozna. w razie czego admin pomoze.
>
> a juz zupelnie powaznie to trzeba miec nie tyle niedopasowany co mocno
> wykruszony mozg zeby pytac kogos obcego gdzie ci sie bedzie lepiej mieszkac z
> dziecmi. jelsi nie potrafisz wyobrazic sobie tego i zdecydowac tylko pytasz
> obcych ludzi na forum to jest to zalosne i jedyne co mozna zrobic to umiescic
> odpowiedziec taka jaka umiescil to rym.

Posłuchaj Wasilij, ty znowu nie rozumiesz co ja napisałem - widocznie niezbyt
dobrze opanowałeś język polski, bo z twojego nicku wynika że pochodzisz ze
wschodu, ewentualnie żywisz gorące uczucia do Pana Putina (pewnie też uważasz
że jest taki ciepły i pachnący). Wyraźnie napisałem jakie są doświadczenia
innych forumowiczów związane z wychowywanie dzieci, GDZIE BUCU JEDEN PROSIŁEM O
RADĘ CZY BEDZIE MI LEPIEJ Z DZIEĆMI ZA MIASTEM, GDZIE PYTAM ???
(może pa ruskij napisać to dojdzie do twej zakutej łepetyny ???)
Owszem to forum publiczne i nie mogę ci zabronić wypisywania tu bredni, ale
kultura wymaga odpowiadania na pytania - ty widocznie możesz tylko pomarzyć o
własnym domu, więc wylewasz swoje frustracje plotąc bzury i wyśmiewając coś o
co W OGÓLE NIE PYTAŁEM....
Więc przemyśl swoje postępowanie zanim czyjeś nazwiesz żałosnym...

[Gość: wasilij]

aaa teraz juz rozumiem i spiesze podzielic sie swoim przemysleniem o twoich
dzieciach. na wsi musisz uwazac na wscieklizne wsrod zwierzat - psow, kotow,
lisow. w miescie zwierzeta sie szczepi wiec moga kasac bezpiecznie .
ktos tu pisal o nizszym poziomie rozwoju dzieci mieszkajacych na wsi w
porownaniu z dziecmi z miasta. niestety jasminie przykra wiadomosc - poziom
rozwoju zalezy glownie od rodzicow wiec ten apsekt mozesz pominac w swoich
dywagacjach.

[Gość: karol]

rany...daruj sobie, bo jestesmy gotowi uznac, ze sam zostales pokasany przez
wscieklego lisa podczas ekskursji na wies...

[Gość: m]

heh, wymiękam - wasilij przestań się pastwić nad słodkopachnącym, bo będę musiał
zmienić pampka! ;)))

po-russki, a nie pa ruskij

[Gość: ziutek]

pomyśl zanim coś napiszesz burolu

[Gość: nika.j]

jasmin711, czy Ty przypadkiem zawałowiec nie jesteś, strasznie się irytujesz,
wyluzuj trochę bo zanim dom postawisz to ...... nawet nie będę tego pisała.

[sowizdrza]

a ja jestem zwolennikiem innej koncepcji
tzw .half living

miesiące zimowe i jesienne - mieskanie w mieście
miesiące letnie i późno wiosenne na wsi - kanadyjczyk /dom z bali

wiem, wiem, że trzeba mieć pieniądze
ale myślę że mozna posiłkować się po prostu większym kredytem

plus:
- korzystasz z dobrodzejstw życia w mieścia jak i na wsi ( zreszta patrz to co
napisał w tym temacie rym:), bardzo dobrze napisał zresztą )

minus: może wejść podatek katastralny
i jak będzie wynosił 1% od wartości mieszknaia to mi wychodzi że moge płacić
5000:((((((( rocznie
to dużo!!!!!!!:(
dojdzie jeszcze chałupa na wsi
tu pewnie będzie mniejsza opłata
bo bierze się średnią wartość nieruchomośći w gminie
ale zawsze


zanim wejdzie ten podatek musi powstać rejestr pozwalający wyceniać
nieruchomości
a to długa droga

w Estonii podbno już działa ten podatek:(

pzdr

[squonk]

a ja jestem zwolennikiem innej koncepcji
> tzw .half living
>
> miesiące zimowe i jesienne - mieskanie w mieście
> miesiące letnie i późno wiosenne na wsi - kanadyjczyk /dom z bali

O! ja tak wlasnie mieszkam. I jest super. Mamy nieduze mieszkanie w miescie,
gdzie przebywamy od polowy pazdziernika do polowy kwietnia i nieduzy caloroczny
drewniany domek na wsi [ze wszelkimi wygodami] gdzie mieszkamy w okresie wiosna-
lato-wczesna jesien. A gdy sie zdarzy latem jakas impreza w miescie zawsze jest
gdzie przenocowac. Jedynym minusem dla mnie jest koniecznosc wczesniejszego
wstawania tak aby dojechac do pracy na 9 rano - bo na dojazd trzeba liczyc co
najmniej godzine [oprocz wakacji - bo w czasie urlopow korki sa mniejsze] a
pobudka przed 7.30 to dla mnie koszmar. No ale coz, dzieki wczesnemu wstawaniu
i przebywaniu caly dzien na powietrzu nie mam wowczas w ogole klopotow z
zasnieciem i nie telepie sie noca po chalupie jak marek po piekle. Pozdrawiam
wszystkich "wiesniakow" - zaczynaja sie dla nas super czasy.

[Gość: mamamonika]

Pod warunkiem, że nie kradną za bardzo...
Taki domek letniskowy stojący w zimie bez opieki to duza premia dla gości :-(((
Na razie wybrałam dom na fajnym przedmieściu, jak dzieciaki urosną - totalną
wieś. Nie chcę się bawić w półśrodki ;-))

mieszkalem w miescie bez auta

[Gość: willy]

dziwia mnie opowisci ludzi, ktorzy pisza ze dojazdy w miescie zajmuja tyle zamo
czasu, ew. 5 min. mniej niz ze wsi. Ja sie wychowalem w centrum (wszystkie
dystanse na piechote):
Przedszkole - 200 m od domu. Podstawowka (rejonowa byla 5 min.) 20 min. na
piechote. LO 2 skrzyzowania od domu. Studia 20 min. od domu. 3 kina - 10 min.
od domu. Baseny, parki 10-20 min. Pierwsza praca 20 min. druga 7 min. Wszystkie
ciekawe knajpy, puby - max 20 min.
Przez cale moje zycie auta uzywalem do wyjazdow za miasto i okazjonalnych
wiekszych zakupow ew. do dojezdzania do dojezdzania do znajomych na zadupie.

Uwazam ze porownywanie wsi na granicy miasta z odleglym od centrum blokowiskiem
jest nonsensem. Jak juz porownywac to scisle srodmiescie z prawdziwa wsia.

[Gość: Tomek]

Takie bzdury wypisują ci, którzy mieszkają na wioskach. Każdemu z nich dojazdy
zajmują max. 20 minut. Zapominają tylko dodać że w 20 minut dojeżdżają do
granicy miasta w weekendową noc, a w poniedziałkowy poranek zajmuje im to 1,5
godziny...

[jasmin711]

Gość portalu: Tomek napisał(a):

> Takie bzdury wypisują ci, którzy mieszkają na wioskach. Każdemu z nich
dojazdy
> zajmują max. 20 minut. Zapominają tylko dodać że w 20 minut dojeżdżają do
> granicy miasta w weekendową noc, a w poniedziałkowy poranek zajmuje im to 1,5
> godziny...

No właśnie - ostanio sprawdzałem czas dojazdu z potencjalnego przyszełgo
miejsca zamioeszkania do pracy i było tak żer do granic miasta około 15 minut
(70% trasy), a mieście 25 minut choć do pokonania jest już tylko 30%. Po prostu
poza miastem się jedzie, a w mieście sti albo pełza,.

[Gość: elami1]

nie mam doświadczenia w tym temacie bo to dopiero przede mną. Ale obawy mam
dokładnie te same co Ty. Tyle, że u nas już klamka zapadła bo dom już kupiliśmy
i za jakieś dwa miesiące się przeprowadzamy. Od września dziecko pójdzie do
przedszkola.
Mogę Ci napisać jedynie jakie mam przemyślenia w tej sprawie.
Kupiliśmy ten dom, ale im bardziej się cieszyć, że wreszcie będziemy mieszkać w
swoim własnym, dużym domu z ogrodem, coraz bardziej utwierdzam się w
przekonaniu, że to nie była dobra decyzja.
Ja chciałam segment, byle w mieście, byle blisko do przedszkola, szkoły,
sklepu, komunikacji miejskiej itp, żeby dziecko nie musiało spędzać w świetlicy
pół dnia, zrywać się ze mną z rana, kiedy zajęcia rozpoczyna np. o 11.
Ale mój mąż chciał koniecznie dom, żadnych sąsiadów za ścianą itp. Ustąpiłam.
Drugi raz już tego bym nie zrobiła.
Pozdrawiam

[Gość: sas]

Przecież napisałem to w cudzysłowie. Czy nierozgarnięty to znaczy półgłówek
debil, niedorozwinięty, itd.W mojej wypowiedzi chodziło mi o to ,że dzieci w
mieście szybko musza przystosować sie do miejskiego życia.Ktore dziecko
szybciej pozna jak odsługuje się windę , kasuje sie bilet tramwajowy,gdzie i co
to jest postuj taxi,i 100tys innych przyziemnych spraw.Napewno codzienne kursy
miasto/dom, dom/miasto nie sprzyjają na zbieranie życiowych doświadczeń a
wprost przeciwnie 6 rano pobudka 18 powót do domu i tak w kółko.Któryś naprawde
nierozgarnięty zarzuca mi błędy ort./a czy to foorum i to pytanie dotyczyły
ortografi lub prawidłowej wierszówki?Siedzisz w swojej jaskini i wytykaż błędy
nic konstryktywnego nie wnosząc do przewodniego tematu? Czyżbyśwychowywał sie i
pisał z jakiegoś zadupia , gdzie diabeł mówi dobranoc i tym sposobem chciał sie
dowartościować?Żal ni cię Sas

[aga1000]

sas, autor wątku pisał o 1,5 rocznym dziecku. Na litosć chcesz takiemu dziecku
fundowac naukę kasowania biletów? Który rodzic przy zdrowych zmysłach puści
dziecko mniejsze niż powiedzmy 12-letnie na survival run komunikacją miejską
alba windą w blokowym slumsie? Niezależnie od tego czy mieszka w samym centrum
miasta czy 15 km od granic? Badźmy poważni. Te problemy dotyczą jak sądzę
rodziców nastolatków, autor watku ma całkiem sporo czasu na przygotowanie się do
tego...


Gość portalu: sas napisał(a):

> Przecież napisałem to w cudzysłowie. Czy nierozgarnięty to znaczy półgłówek
> debil, niedorozwinięty, itd.W mojej wypowiedzi chodziło mi o to ,że dzieci w
> mieście szybko musza przystosować sie do miejskiego życia.Ktore dziecko
> szybciej pozna jak odsługuje się windę , kasuje sie bilet tramwajowy,gdzie i co
>
> to jest postuj taxi,i 100tys innych przyziemnych spraw.Napewno codzienne kursy
> miasto/dom, dom/miasto nie sprzyjają na zbieranie życiowych doświadczeń a
> wprost przeciwnie 6 rano pobudka 18 powót do domu i tak w kółko.Któryś naprawde
>
> nierozgarnięty zarzuca mi błędy ort./a czy to foorum i to pytanie dotyczyły
> ortografi lub prawidłowej wierszówki?Siedzisz w swojej jaskini i wytykaż błędy
> nic konstryktywnego nie wnosząc do przewodniego tematu? Czyżbyśwychowywał sie i
>
> pisał z jakiegoś zadupia , gdzie diabeł mówi dobranoc i tym sposobem chciał sie
>
> dowartościować?Żal ni cię Sas

A może wspólny transport sąsiedzki?

[Gość: madine1]

Jedno pytanie/refleksja/sugestia:
Dlaczego mieszkańcy takiego osiedla na przedmieściu nie są w stanie zorganizować dla siebie wspólnego
transportu, n.p. mikrobusu dowożącego dzieci do centrum do szkoły, albo weekendowego nocnego kursu
post-imprezowego? Na osiedlu składającym się z kilkunastu czy kilkudziesięciu domów kosztowałoby
grosze, a stanowiłoby nieprawdopodobną oszczędność w porównaniu do wydatków na benzynę i
taksówki. Nie mówiąc już o tym, że wartość domu na takim osiedlu od razu by wzrosła.
Wystarczy skrzyknąć sąsiadów i wspólnie to zorganizować.

[aga1000]

Bardzo fajnie podsumował to rym, ja tylko sie dopiszę z własnymi
doswiadczeniami. Mam dwójkę małych dzieci, mieszkam w "miescie pod miastem", w
promieniu kilometra ze trzy przedszkola, basen (chociaż przyznaje, ze do bani) i
teraz na ten etap zycia dom, z chociaz maleńskim kawałkiem ogrodu jest dla mnie
i moich smyków super. W domu maja mnóstwo przestrzeni, mój syn jeżdzi po pokoju
dziennym na rowerku :-))) w ogrodzie ma piaskownicę, zjeżdzalnię itp. A na
osiedlu małych kumpli. Nie wiem jak to będzie za kilka lat. Ja po prostu nie
podchodzę do mojego domu jak do miejsca na całe zycie. jesli za parę lat okaże
się, ze wozenie potomstwa jest zbyt upierdliwe to po prostu poszukam czegoś w
innej lokalizacji. Nie jesteś wstanie przewidzieć jak to u Ciebie będzie,
prawda? więć moze lepiej podejść do tego jak do jakiegoś etapu w życiu, a jeśli
za jakis czas okaże się, ze jest zbyt cieżko po prostu to zmienić?

jasmin711 napisała:

> Chcemy kupić dom na osiedlu które jest oddalone o około 15 km od aglomeracji
> (trójmiasto). Sęk w tym że mamy 1,5 roczne dziecko, a za jakiś czas
> chcielibyśmy mieć jeszcze jedno (przynajmniej jedno). Jednak ja mam troche
> obaw co do tego jak w niedalekiej przecież przyszłości będzie to wpływało na
> dzieci, bo chociaż samo osiedle jest w pięknej okolicy (las, jeszioro, tereny
> rekreacyjne) to jednak do przedszkola, potem szkoły trzeba będzie je wozić...
> Poza tym obawiam się o kontakty dzieci z rówieśnikami - na osiedlu zapewne
> będą, ale żeby mogły się spotkać ze znajomymi ze szkoły będziemy musieli je
> dowozić....
> Jakie są wasze doświadczenia w tym temacie ???

[Gość: kwiatostan]

:)

Ciekawy wątek... Mam podobne podejście jak opisała to aga1000. Zamierzam kupić
mały bliźniak na zamkniętym osiedlu za Warszawa. W Warszawie za cenę 560 tys w
stanie deweloperskim nie kupię NIC z ogródkiem 250 m2 i 130 m2 powierzchni
mieszkalnej... Koncepcja jest tak, że jak nie wypali, okaże się, że to nie jest
to, trawa to nie podstawa, tylko jeden sąsiad za ścianą to mało, sprzedajemy
bliźniaka i przeprowadzamy się do miasta do 70m2, do całego dobrodziejstwa
mieszkania w mieście. Osobiście wychowywałem sie na Wilanowie w Wawie, za czasów
gdzie ulicami chadzały krowy, a sasiad na spacer świnie wyprowadzał, a do szkoły
miałem 1km. Droga z kostki pojawiła się dopiero w latach dziewięćdziesiątych,
jak ja miałem lat dwadzieścia kilka. I było fajnie. Jak na wsi. Dlatego teraz to
jest mój pomysł, co by spróbować mieszkać trochę dalej od miasta ale na większej
ilości m2, niz 40m2 w płycie z ciemną kuchnią. Za około trzy lata napiszę jak to
jest mieszkać za miastem, z 3 letnim brzdącem nie wiadomo jeszcze jakiej pci ;)

[Gość: mosze]

4.Bo zaburza naturalny tok czytania.
3.Dlaczego?
2.Pisanie odpowiedzi nad cytowanym fragmentem
1.Co jest najbardziej denerwująca rzeczą na forach?

[pavliktoja]

kupuj chate i nie patrz na dzieci.
Ty do pracy chyba tez bedziesz dojezdzac.
a dzieci sobie poradza.

[dr_pitcher]

mieszkalem w miescie i za miastem
Dowozenie dzieci to moze i problem, ale w miescie w sumie i tak trzeba dowozic
(np na ekstra zajecia).
Problem zaczyna sie gdy dzieci osiagaja wiek nastoletni - ciagnie ich do miasta
a i zajec zwykle wiecej. Jesli nie masz w poblizu dobrej komunikacji to nie jest
to latwe.
Licz sie z tym, ze na studiach na pewno wyniosa sie z domu

[ryciek]

To ja się wypowiem z punktu widzenia takiego dziecka wychowanego na wsi (15 lat
na wsi i trochę mniej w mieście). Wychowałem się w takiej malutkiej wiosce
oddalonej od miasta jakieś 25km. Do szkoły miałem jakieś 1,7km. Czasami
podwozili mnie rodzice, ale głównie jeździłem rowerem, a ostatnie dwa lata
jakimiś motorowerami. Czy nie zamieniłbym tej odległości np na 200m?? Odpowiedź
jest taka: TAK gdy musiałem jechać rowerem pod wiatr ;) NIE gdy dostałem
motorower ;)
Dalej w małych wiejskich szkołach jest tak, że często jeden nauczyciel uczy
kilka przedmiotów i szkoły są słabiej wyposażone. Żebym mógł się uczyć
angielskiego rodzice musieli mnie dowozić 10km do gminnej wsi dwa razy w
tygodniu przez kilka lat – za co teraz jestem im bardzo wdzięczny.
Dla mnie największym minusem była mała ilość wycieczek szkolnych. Przez całą
podstawówkę może byłem na 8 wycieczkach jednodniowych i na dwóch kilkudniowych,
ale dzięki wyjazdom z rodzicami trochę świata zobaczyłem.
Ktoś parę postów wyżej napisał, że dzieci z miasta są bardziej rozgarnięte i to
muszę potwierdzić. Większość "cfaniaków" pochodziła z miasta chodź nie
brakowało ich też na wsi( a wiadomo "cfaniaki" zawsze mają lepiej), ale po
pierwszym roku cwaniaki odpadły, a reszta się bardzo zgrała. Jeżeli chodzi o
wyniki w nauce to w szkole średniej się bardzo zdziwiłem, na plus oczywiście;).
Zauważyłem, że większość dzieci z miasta wchodzi szybciej w życie dorosłe, ale
to chyba bardziej zależy od szkoły - technikum. A tak dokładniej to Ci, którzy
mieli jakieś hobby albo inne zajęcia mniej się interesowali życiem dorosłym;).
Na studiach różnicę się zacierają.
Też byłem na etapie, co wybrać mieszkanie w bloku czy domek za miastem i...
jestem na etapie zakupu działki:) Mam nadzieję, że zdążę się pobudować zanim mi
się rodzina powiększy;)

Także powodzenia i trafnego wyboru!!
Pozdrawiam RR

[chefot]

Dobra, czas na wypowiedź z drugiej strony :)
Do 15 roku życia mieszkałem w blokowisku, poźniej 4 lata liceum za miastem.

Z obecnej perspektywy: mieszkanie w domu jest nieporownywalnie lepsze. Jeśli do
tego jest kawałek działki to już bajka. Dojazdy rzeczywiście były dość uciążliwe
(bo najbliższy przystanek 1,5 km od domu), ale tak jak ktoś pisał - można sobie
z tym poradzić, także gdy dzieci są w młodszym wieku.

A dzieciństwo na blokowisku? :)) Generalnie nie narzekam, zawsze ktoś był na
podworku do pokopania piłki, dużo znajomych, było co robić. Ale było to
normalne, otwarte blokowisko. Na obecnych, zamkniętych raczej nie widzę dużo
aktywności samych dzieciakow. Mam wrażenie że albo ciągle na jakichś zajęciach
albo uczą się w domu ;) Jeśli chodzi o osobowość to dużo zależy od szkoły
(prywatna, gdzie sytuacja wszystkich jest prawie taka sama wydaje mi się nudna),
a jeszcze więcej od rodzicow i atmosfery w domu. :)

pozdrawiam i jeszcze raz - naprawdę polecam dom :)
Kuba

[turzyca]

a ja mialam sytuacje podobna, tyle ze przeprowadzilismy sie do domu nieco
wczesniej, bylam jeszcze w szkole podstawowej. Wczesniej mieszkalismy w
warszawskich blokach nad duzym parkiem i w centrum duzego miasta za granica.
Teraz z ulga mysle o przeprowadzce do centrum niezbyt duzego niepolskiego
miasta, wielkosci Torunia mniej wiecej.

Dlaczego? Bo wiem ze do mojego przyszlego mieszkania z przyszlego miejsca pracy
bede szla na piechote 25 minut, rowerem polowe tego czasu, autobusem 5,
przystanek pod domem. Teraz 15 minut ide do przystanku, po czym spedzam w
autobusie teoretycznie 25 minut, praktycznie zawsze droga z/do domu zajmuje mi
okolo godziny, czyli powrot w ciagu dnia do domu jest nierealny. Czyli obiady na
miescie, czyli plecak wypelniony rzeczami na caly dzien (z sentymentem wspominam
szafki w licealnej szatni), czyli wyjscia o 7 rano (pobudka i przed 6) i powroty
o 9 wieczor. A i tak mialam dobrze, bo kolezanki z podwarszawskich miejscowosci
o 6 rano to mialy autbus, ktorym ZAZWYCZAJ zdazaly do szkoly.
Domki jednorodzinne to takze brak miejsc na spacer. Jak mam wybierac to wole
duzy park dwie przecznice od domu niz niewielki ogrodek za domem.
Mieszkanie poza miastem czy na jego obrzezach to takze trudnosci w zyciu
towarzyskim. Owszem doszlismy ze znajomymi juz do jako takiej wprawy, a i moi
rodzice szli mi zawsze na reke, ale spontaniczne wyjscie do pubu, kina jest duzo
trudniejsze jesli o 23.30 trzeba wsiasc w autobus do domu. Albo zaplacic x
zlotych za taksowke (nocna taryfa w drugiej strefie...)
Teatr - coz... jakos w miejscu gdzie sie przeprowadzam bywam czesciej niz w
mojej rodzinnej Warszawie. Fakt ze w wieczorowej sukni i butach na obcasach
jestem w stanie spokojnie dojsc do domu jakos ulatwia spontaniczne wyjscia.
Niespontaniczne rowniez.

Mysle, ze dom na obrzezach miasta jest wlasnie calkiem dobry dla rodzin z malymi
dziecmi, o ile przy wyborze miejsca zwrocimy uwage na pobliskie przedszkola i
szkoly, znajomosci dzieci beda sie zamykaly w tym kregu, wiec odpada problem
wozenia. Schody zaczynaja sie gdy dzieci chca prowadzic doroslejsze zycie. A i
liceum zapewne bedzie juz w miescie.

Fajnym rozwiazaniem jest stosowany przez czesc moich znajomych system awaryjnego
mieszkania, ktore przy malych dzieciach jest wynajmowane, a potem sluzy jako
mieszkanie awaryjne, w ktorym mozna przenocowac po imprezach czy innych
wyjsciach albo przed dniami, ktore trzeba wczesniej zaczac (pociag o 6 rano itp)

[turzyca]

zapomnialam o jeszcze jednym drobiazgu: jesli osiedle nie jest calosciowym
zalozeniem, tylko jak u mnie zbiorem uliczek i domkow od lasa do sasa to takie
miejsca jak boiska i place zabaw nie istnieja. To gdzie sie dzieci bawia? Tak!
na ulicy! bo gdzie maja?

[Gość: Marcin]

Ja mieszkalem z rodzicami w domu 15km od miasta. Dojazdy mnie zawsze
masakrowaly, wstawanie o koszmarnych porach, powrot na ostatnich nogach do
domu... Do dzis mam troche zal, ze moi rodzice nie kupili mi samochodu, wiele
stracilem w liceum i na studiach.

[Gość: bellick]

mam trochę takiego doświadczenia. Od roku mieszkam na wsi pod Wawa. Mam jednego
w liceum w centrum miasta i drugiego co pojdzie do przedszkola we wrzesniu.
Dojazdy sa faktycznie uciazliwe, ale da sie przyzwyczaic. Syn zaczyna nauke o
roznych godzinach ale mam taka mozliwosc w pracy aby zaczynac o roznych i tylko
pilnuje 8 godzin pracy. Kiedy mlody chodzi na zajecia dodatkowe (2x w tygodniu)
to czekam na niego a za to odbieram nadpracowane godziny w innym dniu. Ogolnie
jest plus stania w korku lub dlugiego dojazdu z osoba towarzyszaca obok
Ciebie:-). Mlodszy juz jest zapisany do p-kola we wsi nieopodal. Na rozpoznaniu
przedszkole wypadlo sielsko i przyjaznie. Chyba wlasnie to jest wazne aby
dziecko z powodu niewielu przyjaciol blisko domu mialo kontakt z rowiesnikami w
przedszkolu, szkole (swietlicy) itd. Mimo to boimy sie troche szkoly wiejskiej i
chyba damy mlodszego do warszawskiej jak podrosnie, ale to nalezy poprzedzic
dokladnym rozeznaniem najblizszej szkoly - internetowe fora otwieraja
perspektywy - kto wie moze jednak sie zdecydujemy?
Faktycznie problemem sa imprezy starszego, ktos musi go odebrac pozna noca ale
plusy mieszkania na wsi przewazaja (jesli chodzi o wychowanie dzieci) minusy. To
moje zdanie, oczywiscie decyzje podejmij sam (sama? -juz ktos sie zastanawial:-))
Pozdrawiam,

[Gość: kajaba]

U nas wygląda to tak. Mieszkamy pod Warszawą, do firmy mamy 30 km (do Warszawy
20 km), dziecko (8 lat) chodzi do prywatnej szkoły położonej 2 minuty drogi od
firmy, wiec mamy po drodze (do przedszkola też chodziło obok firmy), nie
posyłaliśmy jej do szkoły rejonowej, bo poziom nauczania nie jest tam zbyt
wysoki a co najważniejsze nie miałaby zapewnionej opieki po szkola, a tak
chodzi na zajęcia dodatkowe (tańce, kółko teatrlane, szachy) i jest świetlica.
Mąż wstaje o 6:00 ja o 6:30, wychodzimy o 7:20-7:30 i ok. 8:00 - 8:10 jesteśmy
w szkole (do pracy chodzimy na 8:30). Mamy 2 samochody, więc nie borykamy się z
problemem logistycznym. Z koleżankami nie ma problemu albo moja po szkole jest
u koleżanki (zabierają ją ze szkoły rodzice koleżanki) i my ją od niej
odbieramy albo koleżanki przyjeżdżają do niej (nocleg nie stanowi problemu).
Szczerze: całe życie mieszkałam w bloku, ale w życiu bym tam nie chciała
wrócić, zwłaszcza teraz kiedy jest wiosna, wszystko kwitnie i można wreszcie
usiąć i odpoczywać na tarasie.Oczywiście za jakiś czas zaczną się dyskoteki
itp, ale wolę już być kierowca własnego dziecka (czego byłam świadoma decydując
się na dom za miastem) niż nawet w mieście puszczać dziecko samo nocnym
autobusem.

[kizimizi2]

Witam, do 25 roku życia mieszkałam 2 km pod Krakowem, przedszkole i podstawówka
na miejscu a do liceum do Krakowa, wtedy jeszcze jeździł 1 autobus co 1h w
szczycie 2x na h, potem doszły busy, ale też mało, nienawidziłam szczerze, że
wszyscy mogą po szkole po prostu pojechać do domu,przebrać się i wyjść na
miasto a ja, żeby dojechać do domu musiałam pilnować czasów autobusów, nie
spóźnić się, bo potem szwędanie, żeby przeczekać, impreza to ustawione
wszystko, dobrze,że miałam dziadka w Krakowie to po imprezie szłam do niego,
obecnie poszukuję działki pod mój domek, rodzice nie mogą zrozumieć czemu nie
koło nich- przecież mam działkę, a ja szukam w Krakowie, drogie, ale nieważne,
nie chcę,żeby moje dzieci miały tak jak ja. Zielono, pięknie blisko Krakowa a
jednak każdy wypad n azakupy to wyprawa, koniec one będą mieć normalną
komunikację. Ale Ty rób co chcesz ;)

Dom, mieszkanie, dom...

[Gość: asdf]

IMO odległość ma swoje zalety - odfiltruje te znajmości i kontakty które nie są
warte utrzymywania :) Dzieci... bedzie cieżej, ale idzie sie przyzwyczaić.
Przyjemność posiadania domu, własnego kawałka ziemi rekompensuje te problemu z
nawiązka. Wiem co pisze. Miałem już dom i kawałek ziemi, ale niestety z pewnych
powodow musielismy go sprzedac i wrocic do miasta do mieszkania. Mieszkanie
mamy piekne, duze, w ladnej okolicy (z okien widac jezioro), ale tesknota za
domem pozostała. Z dziecmi i owszem - latwiej, ale mieszkanie to jednak tylko
mieszkanie. Juz planujemy kolejny dom, ale tym razem w lepszej okolicy...

[Gość: Remj]

witam,

Kiedys mialem podobne obawy -wyprowadzilem sie na wies z Wrocka, moje dzieci
(3) skoczyly w tej wsi podstawowke, gimnazjum, jedno juz jest po studiach
(biegly hiszpanski, angielski - poparte egzaminami panstwowymi, drugie w
trakcie studiow (angielski biegle, wloski i niemiecki w dobrym stopniu),
trzecie w liceum (biegle francuski,angielski i japonski dost -egzaminy panstowe
ze wszystkich). I dokonaly tego dojezdzajac PKS fo Wroclawia (licea) a to
niezla sztuka. Wiejska podstawowka i gimanzjum daly im bardzo dobre
wyksztalcenie. Czasem ich dowozilem ale same jezdza i jezdzily generalnie - na
jezyki zaczynaly jezdzic same w wieku 12lat. Wies dala im wewnetrzny spokoj i
harmonie,otwartosc na przyrode. Burzyly sie kiedys na wyprowadzke na wies, ale
teraz widza jak wiele zyskaly przez to. Tu wszystko toczy sie wolniej i
spokojniej, co pomaga w lepszym przyswajaniu swiata dookola i wiedzy.

[jo-asiunka]

dzieci, które są po studiach nie mogły chodzić do gimnazjum, policz sobie, kiedy
była reforma edukacji.

[przedsesja]

mieszkam na peryferiach milionowego miasta, 15 km od centrum, nasi przyjaciele
mieszkają jakieś 6 km dalej i jest to już wieś. mam trójke dzieci - podstawówka
i gimnazjum. ja wożę wszystkie, bo moge być w pracy o ósmej. szukałam dla nich
mało licznych szkół, bo nie cierpię molochów i w mniejszych szkołach dziecko
jest jednak bezpieczniejsze. gimnazjum mam niedaleko domu, więc rano po drodze
do pracy podrzucam najstarszego, pozostała dwójka chodzi do podstawówki do
szkoły niedaleko mojej pracy (5 min. drogi)-to malutka i nie "wypasiona" szkoła,
ale klasy są małe, a wyniki testów szóstych klas są zawsze powyżej sredniej nie
tylko wojewódzkiej, ale i miejskiej. świetlica jest czynna do 17, więc kiedy
mają zajęcia dodatkowe np. o 16.30 to nawet ich nie odbieram, tylko prosto ze
świetlicy idą na trening, a potem po nich przyjeżdzam. w pozostale dni odbieram
ich zaraz po pracy. wcześniej mieszkałam w bloku i wahałam się, kiedy miałam
wypuścić dzieci na podwórko. teraz tylko w najgorszą pogodę siedzą w domu, a jak
tylko nie leje jak z cebra - są na dworze - kopią w piłkę, jeżdżą na rowerach,
zimą sanki, bałwanki itd - i cały czas sa na tyle blisko domu, że zawsze mam ich
na oku, ja codziennie po pracy, od pierwszych ciepłych dni do pierwszych
mocniejszych chłodów czuję się jak na wakacjach pijąc kawę na tarasie. ale dwa
samochody są niezbędne, żeby być mobilnym! jak na razie cała logistyka nam
działa jak trzeba! co do kontaktów z rówieśnikami - od czasu do czasu, idą ze
świetlicy do kolegi, a ja odbieram ich wieczorem z jego domu, albo kolega jedzie
do nas, a ja go odwożę, albo rodzice po niego przyjeżdżają. poza tym - nie martw
się, bo na pewno często będziesz mieć gości z miasta, na pewno twoi znajomi też
mają dzieci w podobnym wieku - ja już czasami mam dość tych wizyt, bo nie mam
czasu nic w domu zrobic a wszyscy zamiast pojechać sobie w weekend na trawkę za
miasto uważają że to świetny pomysł przyjechać do nas i zostać do następnego
dnia - tak więc zacznij już ćwiczyć asertywność, żeby potem od czasu do czasu
móc się wykręcić od takich wizyt! poza tym na pewno nie będziesz musiała wozić
dzieciaków do samego centrum oddalonego o 15ście km miasta - na bank znajdziesz
coś bliżej! może nawet w jakimś sąsiednim niewielkim miasteczku lub większej
wsi! naprawdę warto uciec z miasta - a organizacyjnie też sobie na pewno
poradzicie! pozdrawiam!

[Gość: Karyoka]

A ja mieszkam w dużym mieście, w bloku, mieszkanie 70 m2, trzy osoby ,w tym
4-letnie dziecko, mamy za oknem piękny park, na który wychodzi nasz 20-metrowy
taras, na którym też spędzamy słoneczne dni, jemy śniadania, grillujemy itd.
Zaraz pod oknami świetnie wyposażony plac zabaw dla dzieci. Mamy jedno auto, ale
i w pobliżu komunikację miejską, z której od czasu do czasu korzystamy. Mały
chodzi do przedszkola nie w rejonie, zawożę i odbieram go w drodze do/z pracy.
Nie marzę o domu, bo wszystko, co było mi potrzebne do szczęścia, już mam. Nie
narzekam na sąsiadów, hałasy i zapachy z innych mieszkań. A ogródek i las za
oknem nie są mi potrzebne, bo często spędzamy weekendy na łonie natury.

[Gość: titta]

Tylko wypusc 7-12 latka samego. Glowna roznica polega na tym, ze miejski
dzieciak wyrasta przed kompem, pozamiejski rowniez na dworze...

[Gość: Karyoka]

I tu się mylisz, bo dzieci na moim osiedlu bardzo dużo czasu spędzają na
podwórku - widzę to przez okno, podwórko jest zadbane, dużo huśtawek, drabinek,
piaskownica, trawa itd. Ciekawe, czy wiejskie dzieci też mają tyle rozrywek? ;-)
A przed kompem można siedzieć i w mieście i na wsi. Może nawet na wsi prędzej,
bo ileż można spędzać czasu na dworze, a za bardzo nie ma nic innego do roboty?
Nie wiem dlaczego zakładacie, że na wsi tylko świeże powietrze, cisza i sielskie
widoki za oknem, a w mieście brud, smród, spaliny i hałas. Rozumiem, że jak ktoś
mieszkał w 10-piętrowcu z zaszczurzoną piwnicą, 2-metrowym balkonem wychodzącym
na ruchliwą ulicę, a na podwórku walały się butelki po denaturacie, to może być
zrażony do życia w miejskim bloku, ale zapewniam Was, że można mieszkać w dużo
lepszym standardzie bez konieczności wyprowadzania się na wieś.

[Gość: fikka]

ja mieszkam w dużym mieście, w bloku, mieszkanie 70 m2, trzy osoby ,w tym
> 4-letnie dziecko, mamy za oknem piękny park, na który wychodzi nasz 20-metrowy
> taras, na którym też spędzamy słoneczne dni, jemy śniadania, grillujemy itd.

Tobie nie przeszkadzaja zapachy z innych mieszkan, ale mi by przeszkadały
zapachy z grilla. Taras to nie miejsce na grillowanie.

[Gość: Karyoka]

Jestem wegetarianką, podobnie jak mój mąż, więc mięsa nie jadamy, a co za tym
idzie, nie grillujemy go. Na grillu (elektrycznym!) pieczemy sobie warzywne
szaszłyki, bakłażany, paprykę, cukinię, kukurydzę. Poza tym grill stoi pod
daszkiem balkonu na górze, więc nie jest tak, że każę komuś z góry uczestniczyć
w mojej kolacji ;-) Nic nie śmierdzi, zresztą rozmawiałam z sąsiadami z góry,
żeby mi powiedzieli, jeśli coś będą mieli przeciwko i nie mają. Nigdy nie
odważyłabym się grillować mięsa na zwykłym grillu na tarasie - smród i dym
nieziemski!

[Gość: fikka]

Zwracam honor. Miałam na mysli zwykly griil, nietety niektórzy namietnie uzywaja
na tarasach.... brrr...

[Gość: Mirek]

Nie martw się dowozemdzieci do szkoły. Spokojna okolica na peno bardziej
zadowoli twoje dzieci niż zatłoczone pełne spalin miasto. Samo buduję się na
wsi bo nie chce mieszkać w mieście. Pozdrawiam.

[Gość: arletta]

A ja niedawno przeprowadziłam się z małego miasteczka do dużego. Moje
miasteczko leżało 25km pod tym dużym. Do tego zmusiły mnie właśnie dzieci i
warunki jakie im i ich rodzicom miasteczko fundowało
1. Brak żłobka. Do dużego miasta nie mogłam do żłobka posyłać, dziecka bo to
inna gmina, a moja gmina nie chciała płacić za uczęszczanie dziecka do placówki
na terenie innej gminy. Więc musiałabym sama opłacić koszt żłobka w 100% czyli
kilka lat temu ponad 1tys.zł.
2. Problem z przedszkolem - jedno przedszkole i ludzie zabijali się o miejsce w
nim. Otwarte było bardzo krótko, więc nie było szansy, żeby odebrać dziecko
przed zamknięciem przedszkola, nawet jeżeli pracuję tylko do 15.30 - autobus
gminny jechał 50 min. z dużego miasta do domu.
3. Problem w przedszkolu stanowiła dieta dziecka - bezglutenowa, nikt nie był w
stanie mu jej zapewnić, więc trzeba było i tak jeździć do przedszkola do dużego
miasta, ale tu też był problem jak ze żłobkiem (inna gmin), więc musiała się
fikcyjnie zameldować czasowo u kogoś.
4. Brak jakichkolwiek centrów kultury, zero domu kultury, gdzie dziecko mogłoby
porysować czy nauczyć się grać na instrumencie - a to nie było jakieś tam
zapyziałe miasteczko, ale znane w całej Polsce ze swojego muzeum-zamku i
biblioteki.
5. Brak lekarzy specjalistów.
6. Dojazdy zabierały nam sporo czasu - wracając dziecko zawsze zasypiało,
wieczorem przez to nie chciało spać, a rano wcześnie wstawało i tak w kółko
Macieju, istna gehenna.
Jednym słowem żyło się nam tam dobrze dopóki nie było dzieci nie zaczęły
chodzić do przedszkoli. Teraz mieszkam w mieście (piętro domu z ogródkiem w
centrum - wszędzie dojdę na nogach) i nie zamieniłabym się za żadne skarby,
moje dziecko ma możliwośi wyboru: może chodzić do szkoły muzycznej lub
sportowej, chodzi na treningi, na basen, co dwa tygodnie maluje w muzeum. Ze
mną z miasteczka wyprowadziły się inne koleżanki, bo nie zdzierżyły, ale dopóki
się na własnej skórze nie przeżyje podobnych sytuacji to trudno sobie wyobrazić
jakie to jest uciążliwe. Dzieci z małych miasteczek i wsi mają gorszy start
niewątpliwie. Dwa lata temu odradzałam koledze wyprowadzkę poza miasto, był
pełen romatycznego uniesienia na temat czystości powietrza itd. Teraz przyznaje
mi rację - ponieważ dostał pracę daleko nie ma go w tygodniu w domu, żona nie
była w stanie codziennie dojeżdżać do dużego miasta do pracy i przedszkola,
dlatego mieszka z dziećmi u rodziców w bloku, a do "wymarzonego" miejsca
zaglądają w weekendy.
Pozdrawiam

opinia mojego dziecka

[Gość: dana]

nie czytałam wszystkich wypowiedzi bo jest za dużo - chciałam sie tylko
podzielić opinia mojego 13 - letniego syna. 15 lat temu kupilismy mieszkanie na
obrzezach miasta . Do centrum mam dokładnie 15 km. Z jednej strony jeziorko, z
drugiej las, spokoj, cisza, odpoczynek. mankament - daleko do cenrum okazał sie
zaleta. Syn urodził sie i wychowywal całe 13-letnie zycie własnie za miastem.
Dowóz do szkoły, na zajecia nauki gry, języka, do lekarza itp. Zapytałam go czy
chciałby mieszkać w centrum, bo zamiast budowac tu domek moglibysmy kupic duże
mieszkanie. Powiedział, że nigdy, bo tu jest cicho i spokojnie a w cenrum tyle
hałasu, ruch samochodów i żadnej zieleni.
Zatkało mnie, bo myslalam, że mu jest wszystko jedno. Podał trzy miejsca w
których mozemy szukać ziemi albo wiekszego mieszkania. Wszystkie bardzo daleko
od centrum. Odległosc i dojazdy nie maja dla niego znaczenia. UCIESZYŁAM SIE,
BARDZO!!!

[Gość: kamil]

Miałem ten sam dylemat - problem dojazdów i zerwania kontaktu z miastem. I
dlatego wybrałem domek w mieście. Cicha, wąziutka uliczka, duża działka.
Wszędzie blisko. Czemu wszyscy piszą że dom musi być na wiosce. Przecież w
każdym mieście są przepiękne dzielnice willowe. Trochę tego nie rozumiem, jak
ktoś nie chce to nie musi wyprowadzać się z miasta

[Gość: gość]

A tak, oczywiście. W Warszawie na przykład taki segmencik ok. 90 m2 coś koło
1,2 mln pln. Cena przystępna dla każdego, nie ?
A serio, jaśmina, no trochę trudniej jest - nie ukrywajmy. Gdybym nie miała
dzieci na pewno bym się za miasto nie przeniosła (13 km od pracy - oczywiście
znam wsyzstkie przejedne i nieprzejezdne skróty - ostatnio wylądowałam w polu
kapusty ;-), ale może uda Ci się dogadać z nianią, która pomoże. Koło mnie też
budują szkołę, co mnie bardzo cieszy, bo nie chce mi się dowozić dzieciaczki do
miasta. Przynajmniej nie na etapie podstawówki.
Życzę dobrej decyzji
S.

[Gość: vanilaicecream]

Wybór jest taki, że albo przypada nam rola kierowcy do dzieci i spędzanie w
korkach większej części dnia, albo kompromisy w stylu mało zieleni, ale wszystko
bliżej, hałas i więcej spalin...Ja wybrałam nowe, niewielkie osiedle koło parku
kilka minut od centrum (Warszawy). Dziecko ma w okolicy wielu znajomych, bo tu
chodzi do szkoły i jak trzeba to dojeżdża gdzieś autobusem na zajęcia, ale
kilkanaście minut, a nie godzinę czy dwie! Wieczorkiem mogę wyskoczyć spotkać
się z ludźmi, wypić kieliszek wina (czy dwa), córka może iść do kina, centrum
handlowego czy na lodowisko i nie przeznaczać na to całego dnia. Ani ona ani ja
nie zamieniłybyśmy się na żaden domek na wsi. Czasem odwiedzamy znajomych "za
miastem", ale wymaga to wcześniejszych ustaleń i dłuższej wycieczki - aby tym
czystym powietrzem się nacieszyć, pójść na spacer, ewentualnie zanocować. Ja
całe życie mieszkałam w mieście i pęd na wieś jest mi obcy. Myślę, że dla
bardziej otwartych na innych ludzi lepsza jest wersja "bliżej centrum tym
lepiej" bo tak ograniczamy się do sąsiadów i najbardziej zaprzyjaźnionych osób i
siłą rzeczy kontakty towarzyskie stają się coraz rzadsze...

[aankaa]

przez pierwsze 4 lata życia dzieci mieszkałam przez "ciepłą porę roku" na wsi
(środek lasu, do sklepu kilka km), resztę w mieście. Akurat jak robiło się
chłodno i paskudnie nie miały już takiego "ciągu" na przebywanie w ogrodzie :)
Laba skończyła się po urlopie wychowawczym i trzeba było wrócić do miasta

Jeśli żona nie pracuje, odpowiada jej siedzenie przez większość dnia sama -
fajnie
Problem zaczyna się w momencie, gdy żona do pracy a dziecko do przedszkola.
Jeśli macie sumienie zrywać je o bandyckiej godzinie (typu 6.15, wyjście 7.15 -
jak ktoś wyżej napisał) - dalej problemu nie masz :)
Jeśli masz zamiar zamieszkać na dłużej (aż do matury dzieci) i być ich
osobistym kierowcą (a co za tym idzie dyspozycyjność 24/h - nadal namawiam na
dom "na wsi" ;)

Pojawiły się też posty mówiące o wygodzie znajomych, którzy wpadają do Was ...
bo przyjemnie na świeżym powietrzu. A nocleg ? a cóż to za problem, my w byle
kątku. A Wy nie będziecie pewni weekendu kto i w jakiej ilości Was nawiedzi :P


Przede wszystkim - porozmawiaj z żoną czy jest gotowa "zakopać się" kawałek od
miasta (i np. pogaduszek z przyjaciółkami organizowanymi ad hoc albo zwykłe
babskie połażenie po sklepach), czy nie będzie jej przeszkadzało samotne
spędzanie dnia, czy macie możliwość, że każde jest "samodzielnie mobilne" tzn
albo 2 samochody, albo ona bierze brzdąca (a później kilka) i myka "obejrzeć
inne nic"

[Gość: michal_powolny1]

Nieprawda. Wcale nie są potrzebnew rodzinie dwa samochody gdy mieszka się na
wsi. Po pierwsze komunikacja publiczna jest coraz lepsza, po drugie w regionie
trójmiasta jest doskonale rozwinięta komunikacja szynowa (SKM).
A teraz co do poziomu szkół w mniejszych ośrodkach. Powtórzę szkoły na wsi
i w małych miastach często mają wyższy poziom niż placówki wielkomiejskie.
Życie na wsi nie oznacza także śmierci towarzyskiej.

[Gość: Marek]

Ja kupiłem działkę na wiosce 5 km od centrum miasta. Przy wjeździe mam
przystanek MZK, jeżdzą też autobusy PKS i busiki. Samochodem 5 minut do
centrum. Wioska ma ok. 200 mieszkańców. Nowi wciąż się budują. Mam 1 dziecko,
które jak się wprowadzimy będzie miec ok. 7 lat. A i tak mam wątpliwości. Na
pewno szkołę dla dziecka wybiorę w mieście i do tego (w razie czego) zostawiam
swoje 3 pokojowe mieszkanie w mieście. z drugiej strony i tak nie wyobrażam
sobie np. 7-10 latkę gdziekolwiek samą puszczać w tych czasach..
Zastanawiałam sie nad kontaktami towarzyskimi, o których tak tu głośno. Coraz
słabiej z tym wszystkim.. O nas się nie martwię. A dziecko? Samo zdecyduje -
będzie mogło zostac na wsi lub wrócić do mieszkania w mieście, gdzie są też
dziadkowie i reszta rodziny.

[gonia200]

A ja się rozpiszę! Mieszkam na wiosce oddalonej od dużego miasta 10 km mieszkam
tam od urodzenia (29 L). Skończone studia i praca w mieście. Co do poziomu
wtedy tylko podstawówki na wsi to mam wielkie zastrzeżenia, duże zaległości w
liceum (które było w mieście) i ciągłe nadrabianie braków. Oczywiscie problem z
zajęciami dodatkowymi wieczna walko rodziców o dodatkowe lekcje jęz. obcego
odpłatnie byle na miejscu (nie było chętnych). Dojazdy uciażliwe, autobus PKS
do miasta jedzie 15 minut ale czestotliwość kursów pozostawia wiele do
życzenia. Omineło mnie wiele spotkań i imprez z rówiesnikami nad czym wtedy
bardzo ubolewałam. Potem praca dojazd PKS-em i problem bo w wakacje i ferie
wypadają autobusy szkolne i to sporo. Pierwszy cel to kupić samochód bo inaczej
się nie da. Dodam, że zawsze marzyłam żeby mieszkać w mieście i miałam okazję
spróbować przez dwa miesiące masakra, może to jakiegoś typu fobia, ale w bloku
mi wszystko śmierdziało, ludzie naprawdę dziwni i nie powiedziałabym, że bardzo
rozgarnieci miałam wrażenie, że to jakaś jedna wielka melina a nią nie była.
Obecnie mam dzieci 4 i 2 lata Po macierzynskim zaraz do pracy, do tej pory było
super bo dzieci na wsi pilnowała babcia, warunki na wsi jeśli chodzi o place
zabaw już są ok bo płynie kasa z Uni na to, jeśli nie ma to trzeba się tylko
uaktywnić w gminie, pogonić władze i wszystko da sie zrobić. Zaczęły się
schody i obawy jak przyszedł czas na przedszkole. Na wiosce i w pobliżu
przedszkola nie ma (było w dużej szkole, ale było mało dzieci i zlikwidowali w
momencie reformy i utworzenia gimnazjum). Gmina nie chce dopłacać do
przedszkola w mieście i trzeba płacić 100 % a już nie mówiąc że te dzieci są
przyjmowane na szarym końcu więc o wybranym przedszkolu można pomarzyć.
(rozwiązaniem jest przemeldowanie dzieci jak ma sie do kogo np teściowa do
miasta) tyle tylko, że w przedszkolu raczej się nie przyznawać. Mam też wielkie
obawy co do kontaktów z rówieśnikami. Po rozmowie ze specjalistą od edukacji i
równoczesnie osobą która też przetestowała mieszkanie na wsi z dziećmi wiem, że
bardzo ważne jest aby dzieci do podstawówki chodziły blisko domu a wozić
najlepiej już do gimnazjum. A o kontakty się nie martwić tylko wychowywać
otwarte na świat dzieci. U nas dużo jest ludzi napływowych mają rózne metody,
niektórzy wożą dzieci do miasta a niektórzy dają dzieci na wioske przynajmniej
do podstawówki, nawet rozmawiałam z takimi rodzicami na temat poziomu, to
swierdzili, że się za to wezmą i zrobią co trzeba. Jest sporo osób które
opiekują sie małymi dziećmi jak również tymi w wieku szkolnym tzn. odbieraja ze
szkoły do swojego domu i dzieci czekają tam na rodziców. na koniec jeszcze
jedno mąż z miasta miał do pracy 300 m pieszo szybko się przestawił na
mieszkanie na wsi awet jak na szóstą do pracy musiał wstawać przed piątą bo
autobus o piątej (teraz mamy dwa auta bo trzeba dzieciaki wozić). Teraz chyba
już nie chciałby mieszkać w mieście nawet jak trzeba wszędzie dojechać i dużo
pracy bo o wszystko trzeba samemu dbać, trawnik, odśnieżanie itp. Chyba nie
skończę:) Myślę, że mieszkajac w mieście też bym miała dylematy co do szkoły bo
dojiej blisko bloku ale z kiepskim poziomem nawet jez. obcego nie ma czy gdzieś
w mieście gdzie trzeba dzieci dowozić bo nie wyobrażam sobie dzieciaka w
komunikacji miejskiej. A w oddalonej szkole dziecko i rodzić są bardzo
anonimowi.

[gonia200]

a podsumowywując, nie ma idealnego miejsca wszędzie są plusy i minusy
mieszkania, z mieszkania na wsi lub blisko miasta jest sporo uroków, ale
trzeba mieć wiecej energii, chęci no i kasy (czasu też więcej by sie przydało,
ale to nie od nas zależy).

[Gość: ptaszyna]

Jeśli rzeczywiście w okolicach Trójmiasta (ktoś to pisał) jest komunikacja
szynowa - to żaden problem. Pociągi i kolejki są szybkie i psują się rzadko -
sama jeżdżę już ósmy rok (liceum i studia) warszawską kolejką do Wawy i zepsuła
się może ze cztery, pięć razy na tyle, żebym nie dotarła, lub się spóźniła.
Jasne, moi rodzice musieli po mnie czasem jeździć, ale dlatego nie warto dziecka
izolować od lokalnej szkoły czy przedszkola, bo mając znajomych na miejscu może
pójdzie z nimi do liceum i problem rozwożenia rozłoży się na dwie, trzy
rodziny... a jeśli nie, to mi zazdrościły koleżanki z Wawy, że mam pretekst,
żeby po imprezie czy koncercie przenocować u jednej czy drugiej;-)Więc jeśli
jesteście pewni, że chcecie mieszkać pod miastem (bo 15 km od Trójmiasta to nie
wieś, na litość boską...), to i dziecko pewnie od was przejmie ten pogląd. Ja
bym nigdy nie zmieszkała w mieście...

[k_r_m]

mieszkam w mieszkaniu z konieczności, z chęcią bym się wyprowadził 15km za
miasto gdybym tylko miał taką możliwość, nie wiem jak w trójmieście ale w Łodzi
do centrum miasta dojeżdżam w ciągu 40 minut od rodziców mieszkających 35km od
Łodzi co nie jest żadną tragedią

Nieograniczona przestrzeń

[twistem]

Każdy czasem potrzebuje więcej przestrzeni.
42.pl/u/qOs
Czasem warto zaszaleć!

[news21]

Mój kuzyn z dorosłym już dzieckiem przeprowadził się parę lat temu na wieś, 20
km od miasta. Miejsce piękne,dom luksusowy. Dziecko jednak mimo własnego
samochodu jest osamotnione. Towarzystwo do niego nie dociera, bo to uciążliwa
wyprawa. Nie ma mowy o wpadaniu do siebie nawzajem, bez wielkich przygotowań.
Dla niego wyjazd do miasta też jest wyprawą, woli wieś z pięknymi widokami. No
i zrobił się problem.

[Gość: Lazar]

To i ja dorzucę swoje trzy grosze. Mieszkamy natenczas w Kraku, na osiedlu
strzeżonym, wybudowanym pod koniec ubiegłego wieku (1998-2000r). Czyli tzw.
nowa, jakże prestiżowa lokalizacja ("enklawa") (cytaty z gratka.pl z ofert
sprzedaży mieszkań tamze:>)

Plusy to wszędzie blisko (geograficznie) - i w zasadzie tyle albowiem:

Dojazd: tak jak pisałem, geograficznie blisko do centrum ale jako że całe
miasto jest rozkopane i tak stoi się w korkach. Znajomi którzy mieszkają po
wioskach okolicznych jadąc tą samą drogą co ja ze swojego mieszkania mają deltę
czasową w stosunku do mnie 20 minut (czyli zajmuje im dojazd całe 20 minut
dłużej w jedną stronę). Większość czasu stoi się w tych samych korkach na alei
29 listopada.

Sąsiedzi: w ciągu siedmiu lat diametralnie zmienili się mieszkańcy. Gro ludzi
którzy kupili tutaj mieszkania posprzedawało i powynosili się gdzieś indziej.
O ile na początku się trochę z ludźmi znało, było naprawdę ok, teraz nie ma co
liczyć na "pomoc" i w razie czego, bo i tak są to obcy sobie ludzie. Do tego
dochodzą mieszkania na wynajem. Do mieszkań w klatce obok wprowadzili się
studenci i często slychać basowe umcyk, umcyk, umcyk (imprezy) do drugiej w
nocy (u nas i tak słychać tylko dudnienie, współczuje sąsiadom którzy mieszkają
obok - zresztą imprezy się kończyły kilkakrotnie awanturami). Ale ponieważ jest
ogólne schamienie więc nikt się raczej empatią nie wykazuje - zresztą za rok
będą inni i znowu będzie to samo. Za scianą wprowadził się sąsiad namiętnie
uczący się grać na gitarze (zeby mu to jeszcze wychodziło :-/). Sąsiad nad nami
jak jest (często go nie ma chwała bogu) ma zwyczaj ustwiania potencjometru na
max w swoim telewizorze (moze jest przygłuchawy...), także zdarza się, iz w
swoim telewizorze mogę wyłączyć dźwięk a i tak wszystko słyszę (wiadomości,
fakty, wczoraj np. Lisa można było posłuchać).
Aha, jeszcze ostatnio wprowadzili się azjaci (firma wykupiła/wynajęła
mieszkanie dla pracowików)- ale oni są spoko, wydzierają się na siebie tylko do
22.30 :) powoli już zaczynam łapać ich język :P
Akustyka nowych bloków jest fatalna czyli znakomita - słychać wszystko z każdej
strony a także dwie klatki dalej...

Najlepsi jednak są mieszkańcy (kilku takich naliczyłem), którzy prowadzą własny
biznes chyba gastronomiczny - wieczorami tajemnie podjeżdżają pod śmietnik i
wyrzucają cichaczem wory ze śmieciami :) efekt jest do przewidzenia po
tygodniu :)

Plac zabaw dla dzieci - dzieciaki biegają z piłką bo betonowym parkingu :/ Jest
kawałek trawki zielonej gdzie ludność tejże "enklawy" wyprowadza rano swoich
czworonożnych przyjaciół na załatwienie potrzeb fizjologicznych. Trawnik ów
jest permanentnie zasr..ny

O miejscu na zaparkowanie samochodu przyjechawszy po 19tej można zapomnieć,
trzeba wyczyniać ekwilibrystyki pomiędzy krawężnikiem i śmietnikiem.
Bramka wjazdowa na owe zamknięte osiedle jest już od jakiegoś czasu popsuta i
otwarta na ościerz (no bo co - administracja będzie co miesiąc ją
naprawiała ?:>) Często sobie przychodzi ludnośc z okolicznych blokowisk
posiedzieć na ławeczce, wychylić kilka puszczeczek piwka. Rzeczywiście
bezpieczeństo jak cholera.

Większość sąsiadów ma generalnie wszystko w dupie (w końcu oni tylko albo
wynajmują, albo mieszkają tu chwilowo - więc po co dzwonić do administracji że
coś się zpieprzyło, skoro inni zadzwonią, he ?)
Ja zresztą też zacząłem od pewnego czasu mam to wszystko tam gdzie oni -
albowiem przed wakacjami dzięki bogu się z tamtąd wynoszę i przeprowadzam się
do bliźniaka za miasto.

Wszystkim poszukującym i zastanawiającym się zyczę udanych wyborów
L.

[jop]

Gdyby nie drobne różnice w szczegółach, pomyślałabym, że mieszkamy na tym samym
osiedlu.

Ludzie, którzy kupowali te mieszkania 5 lat temu, właśnie zaczynają je
sprzedawać i wynosić się. Nowi lokatorzy są różni - ale przeważnie po sprzedaży
mieszkania zostają wynajęte. A na studencką hołotę (i niestudencką, ale to
wiele nie zmienia - ludzie wynajmujący 3-pokojowe mieszkanie w 6 osób zestawem
zachowań nie różnią się od studentów, nawet jak pracują, nie czarujmy się) nie
ma bata. Imprezki w mieszkaniach, imprezki na balkonach, lato jest koszmarem,
nie da się otworzyć okna w nocy. Policja przyjeżdża, upomina, wniosek do sądu
grodzkiego i grzywna pomagają na parę tygodni, albo i nie - bo w fazę imprezek
3 x w środku tygodnia weszło akurat inne studenckie mieszkanie.

Tyle dobrego, że mamy sensowny zarząd, który dba o budynek, więc przynajmniej
blok nie slamsieje. Usterki usuwane są na bieżąco, jest porządek, wszystko
działa. Ale co z tego.

Z parkowaniem są rzewne jaja - wieczorem nie ma co marzyć o miejscu na parkingu.

Nic to. Na jesieni kupiłam działkę koło Mogilan.