I jak oceniacie Zabe???

[ksara44]

ja wlasnie skonczylam i jestem zadowolona, nie moge sie doczekac na Czarna
polewke!!!

Uwaga, piszę o treści Żaby, kto nie czytał, niech

[troppo_bella]

Ja myślę, że jesli ktos nie czytał, to niech nie psuje sobie przyjemności i tu
nie zagląda do tego wątku.

Uwaga, poniżej piszę o treści "Żaby".


Ja jestem na stronie 119, dawkuję sobie przyjemność, ale mam jedną smutna mysl:
Ani razu się w głos nie zaśmiałam. Po cichu też nie. Mam nadzieję (jeszcze
prawie 100 stron do końca), że zdarzy się jeszcze coś śmiesznego.

POza tym: wyraziste i ciekawe charaktery, świetne dialogi, niesamowite sploty
ciekawych wydarzeń i zbiegów okoliczności, naprawdę, warto było czekać tyle
czasu.

A ta nieślubna ciąża i ten triumfalny stosunek Borejków do niej... Miło mnie
zaskoczyli, zaiste, w takim klimacie rodzinnym tylko dzieci rodzić.

Mało też natrętnej demagogii, jak na razie, mało publicystyki i czarnowidztwa
oraz zgorzknienia, co cieszy.

Martwi mnie też, że ciągle nie wiadomo, czy:

Konrad Bitner zapuścił wąsy

Baltona zapuścił wąsy.

Pozostając w nadziei, że nie, idę kontynuować. Mniam!

[myself-m]

Siedzę tu od godziny z otwartą stroną forum i przymierzam się, by coś napisać.
Dosyć to jeszcze świeże i z nikim nie omówione, więc nie wiem, czy uda mi się
zebrać to wszystko, co we mnie siedzi. Skończyłam Żabę o 1:00 w nocy dziś.

Chyba ze względu na to, że dużo tu siedzę i obserwuję wątki, niechcący podeszłam
do niej zbyt analitycznie, roztrząsając niemal każde zdanie - czy mi się podoba,
czy nie. Nie chłonęłam tak jak zwykle atmosfery. Dziwne.

Ale póki co to mnie nie niepokoi.

Dziwi mnie spostrzeżenie troppo_belli:
> Ani razu się w głos nie zaśmiałam. Po cichu też nie. Mam nadzieję (jeszcze
> prawie 100 stron do końca), że zdarzy się jeszcze coś śmiesznego.

Dla mnie język wyjątkowo skrzy się humorem, zarówno te świetne dialogi jak i
wiele partii narracyjnych, są dość dopieszczone zdaje mi się i zabawne, choć
może faktycznie nie zasadza się to na konkretnych żartach, sytuacjach, raczej na
zabawach słownych?

O rozwiązaniach fabularnych słów kilka:
- akcja rzeczywiście porywająca, dużo spiętrzonych wydarzeń, nie sposób się
oderwać:) Chyba nawet nie aż tak nieprawdopodobne jakby się wydawało...

- więcej powiem o historii Laury
po pierwsze: w związku z tym że działo się tak wiele, że wydarzenia dotyczyły
kilku istotnych bohaterów, że książka zostala rozdzialona między nich, to chyba
nikt poza tytułową postacią nie został tak dogłębnie psychologicznie opisany
(już wcześniej mi trochę przeszkadzało, że poza Imieninami nie pojawia się życie
wewnętrzne Róży, tzn jej punkt widzenia, jej mysli; trochę przez to zrobiła się
obca). No i dlatego historia miłosna Laury zdała się zbyt wyidealizowana; to
oczywiście jest historia z moich marzeń, jest piękna i dokładnie taka jaką
mogłabym sobie wyobrazić, no ale przeca wyobrazenia takie nigdy nie realizują
się w stu procentach... A tu poszło nie dosć że szybko to jeszcze zupełnie jak w
najskrytszych marzeniach...
A w ogóle to wcale mi się to nie podoba, bo od razu Wolfi spodobał się MNIE i
bardzo nie chciałam, żeby mi go Laura zabrała!!! No, jaki chłopak zdobyłby się
na takie wystąpienie jak on na str. 160-162??? ;)
Ostatnie o Laurze - nie podoba mi się, jak ona wygląda w Borejkowskiej fryzurze!
Typowa ona dla większości bohaterek na ilustracjach, a jej doprawdy dużo mniej z
tym do twarzy niż z długimi, jedwabistymi włosami jak w Tygrysie i Róży chociażby.

- z czego kolejna uwaga wynika też nie jestem pewna, może za dużo siedze juz w
tych książkach, żeby się nigdy niczego nie domyślać, ale dlaczego domyśliłam się
trzech najważniejszych (lub w założeniu może najbardziej zaskakujących?)
rozwiązań? Zakładam dalej, że nie czyta tego nikt będący przed Zabą bo ja to
zaraz powiem:
wiedziałam, że Laura będzie z Wolfim;
wiedziałam, że się Żaba w końcu natnie na drugiego Żeromskiego w swej
nieświadomości (nie wiedziałam tylko że się on tak mało przyjemnie zachowa, ale
to w ogóle jak dla mnie średnio sympatyczna rodzina...);
wiedziałam, że Fryderyk wróci;
od początku.

No i tyle. Poczekam na kolejne recenzje. Co Was najbardziej uderzyło?

[olxlo]

no i w koncu ta ksiazka nie jedst taka swietojebliwa, jak ktoras z poprzednich,
bo juz bardziej w tym kierunku mm zaczela meandrowac...

Tu tez o tresci

[ksara44]

z tymi fryzurami to swieta prawda, bylam strasznie rozczarowana, ze Laura ma
fryzure jak Pulpecja i Natalia - dlaczego nie moze miec dlugich wlosow, wyglada
za powaznie i juz nie tak ladnie, niestety

Dla mnie bylo dziwne na poczatku, cala ta sytuacja z wpadnieciem pod malucha,
jakies takie malo prawdopodobne, poza tym czemu Zaba tak uciekala? jakis
szok??? przeciez znala Piotrka wczesniej, skad ten dziki poploch??

Niepotrzeba cala t apani Sznytek, umieszczona tylko i wylacznie dla
podkreslenia kontrastu miedzy Aurelia i nia.
POza tym jakby uczennica wpadla pod samochod bedac pod opieka nauczycielek,
skonczyloby sie to raczej w sadzie, a nie jakas totalna beztroska i odwozenie
nie na pogotowie , tylko do prywatnej kliniki, i jeszcze nieszczesna maloletnia
ofiara wypadku miala zaplacic 50 zl. Nie lubie takich dziwcznych sytuacji z
kosmosu.

O Rozy faktycznie wiemy malo, co siedzi w jej glowie? o co chodzi z tym mailem,
ktory napisal Frycek? nie dostala go w koncu?? nie wiadomo zupelnie co ona
czuje, jak sie umawiala z Fryckiem, bo wyszlo na to, ze ona sobie spokojnie
czekala, a wszyscy naokolo szaleli!!!

A Czarna polewka- typuje , ze bedzie o Tygrysku, Wolfi dostanie czarna polewke
czyli odmowia mu jej reki i tyle. A moze by tak w koncu cos o slicznych corkach
Julii???

[jo-asiunka]

Ja już sama nie wiem... Z jednej strony podobała mi się, bo to Musierowicz po
prostu, ale z drugiej: sporo partii przegadanych, mam wrażenie, że trochę brak
pomysłu (scena balkonowa była bardzo sztuczna, ten pocałunek i w ogóle),
przewidywalna, jak już ktos napisał, mało realne to wszystko (też ie rozumiałam
tej prywatnej kliniki), a na końcu wkurzyło mnie, że on przyjechał po iluś tam
miesiącach, powiedział że napisał jednego maila i pogodzili się natychmiast w
asyście rodziny. Nawet nie wyszli, aby pogadać! To jakiś absurd!

Eee, muszę jeszcze raz przeczytać

[very_martini]

Ja tu nowa,ale się dopiszę:)
Właśnie połknęłam, bez spazmów zachwytu, ale humor mam dobry. Zaczyna mnie tylko
wkurzać to wieczne podkreślanie Kulturalno-Intelektualnego Obycia bohaterów, ale
trudno.
Zakończenie cukierkowe jak zwykle, ale może tak lepiej...

Pozdrawiam wszystkie Zażabione i nie tylko:)

16%VOL
22%VAT

--
takie tam... forum homeopatia

[nabla_7]

Przeczytałam i zauważyłam jedną niespójność akcji.
Wolfi zobaczył Laurę śpiewająca na mszy o 10, jak słusznie to odczytałam.
Hmm... tylko jakiem sposobem Laura przed 11 była jeszcze w domu z Różą i poszła do Dominikanów na 11:30 z całą rodziną?
Ale może to tylko ja mam taki umysł ściśnięty ;-)

A ogólne wrażenie - pozytywne
Dużo humoru
Jak zawsze
Jestem zawodolona

:-)

jestem za :)

[rrooda]

parę razy zarechotałam
bałam się że będzie bardziej dydaktyczna
podobało mi się
mam tylko wrażenie, że jeszcze jedno pokolenie i zacznie się tam chów wsobny :O

[yanga]

Po pierwsze od Borejków do dominikanów jest bardzo blisko. Po drugie - tam
wyraźnie jest napisane, że Laura miała śpiewać TAKŻE na tej drugiej mszy.

Błędy MM

[emae]

To dość częste zjawisko, Żabę jak do tej pory czytałam 2 razy, więc nic jeszcze
nie zauważyłam (albo zauważyłam, a nie pamiętam w tej chwili). A propos
niekonsekwencji czasopwej, mój ulubiony fragment jest w Pulpecji:
Patrycja ogląda bajeczkę (przed Sylwestrem), Ignacy wychodzi z pokoju, gdy
rozpoczynają się Wiadomości
Na następnej stronie Patrycja wciąż ogląda bajeczkę!

Włosy Laury

[agawa79]

Co do borejkowskiej fryzury Tygryska, to w "Trolli" miała krótkie, prawda?
Możliwe więc, że w 4 miesiące jeszcze jej nie odrosły, po prostu. :)

No a teraz wracam do lektury, bo u mnie dopiero Wolfi wyskoczył przez balkon. :)

[myself-m]

agawa79 napisała:

> Co do borejkowskiej fryzury Tygryska, to w "Trolli" miała krótkie, prawda?
> Możliwe więc, że w 4 miesiące jeszcze jej nie odrosły, po prostu. :)

Słusznie. Ale mam nadzieję, że się Laura do tego wizerunku nie przyzwyczai i
pozwoli im rosnąć dalej:)

Pani Sznytek też mnie mocno irytowała, jej koszmarna podejrzliwość, brak
odpowidzialności i używanie słowa "bynajmniej" w błędnym (acz coraz bardziej
rozpowszechnionym) znaczeniu - rozumiem, że to zabieg jak najbardziej celowy,
ale jestem raczej przeciwna - mimo wszytsko - propagowaniu takich rzeczy w
książkach.
Natomiast z tym sądem ewentualnym i prywatną kliniką - żadna z nauczycielek nie
dowiedziała się przecież, że Zaba wpadła pod samochód - zostało to skrzętnie
ukryte przez winowajcę, Piotrusia, obie myślały, że się po prostu przewróciła
(tudzież "tarzała", o ile się nie mylę :/). Pani Sznytek łatwo dała się skołowac
krasomówczemu Żeromskiemu i nie chciało jej się stać w korku. Jakkolwiek więc
mało prawdopodobna w życiu - cała sytuacja została logicznie uzasadniona, zdaje
mi się.

A jeszcze mi się przypomniała pewna refleksja. Otóż - pojawiające się coraz to
nowe postaci są wg mnie świetnie konstruowane charakterologicznie - tzn.
właściwie wszystkie są niepowtarzalne. O ile Żaba skojarzyła mi się może z
Rzodkiewką z Małomównego trochę (możliwe, że przez ilustracje;)), to np. Piotr
Zeromski - świetna osobowość, świetnie przedstawiona i dotąd niespotkana, mimo
że przecież osobowości mocno barwnych kilka sie juz zdarzyło (przebić choćby
jego ojca nie byłoby łatwo).
Zastanowiłam się tylko nad rodzicami Schoppe. Mało porozumienia, dni spędzane
przed telewizorem, przy serialu. Rodzina w Imieninach przedstawiona również jako
inteligencka, dzieci uzdolnione i wykształcone, rodzice zresztą przecież też -
czy tak rozczarowani życiem, czy co z nimi musiało się stać, że się tak bardzo
zbliżyli do przeciętności?

A Ida cięta i złośliwa jak zwykle, Ignacy Grzegorz kabel jak zwykle, tylko
Józinek coś się mocno rozgadał;)
I znów narracja często z męskiego punktu widzenia. Dobre to w sumie urozmaicenie.

[baba67]

Rzeczywiscie- Shoppow sobie zupelnie inaczej wyobrazalam.
Ale ksiazka jest z tych bardziej udanych.Wlasnie przeczytalam i wrazenia mam
pozytywne.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

myself-m napisała:

> używanie słowa "bynajmniej" w błędnym (acz coraz bardziej
> rozpowszechnionym) znaczeniu - rozumiem, że to zabieg jak najbardziej celowy,
> ale jestem raczej przeciwna - mimo wszytsko - propagowaniu takich rzeczy w
> książkach.

Ha ha ha. Ty zaś propagujesz coraz bardziej rozpowszechnione, błędne użycie
słowa "tudzież":

> obie myślały, że się po prostu przewróciła
> (tudzież "tarzała", o ile się nie mylę :/).

Tudzież w rzeczywistości znaczy "i" a nie "lub".


→ → → → → → → → → → → →
Nadchodzi Era Mohera!
← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ←

[myself-m]

anuszka_ha3.agh.edu.pl napisała:

> myself-m napisała:
>
> > używanie słowa "bynajmniej" w błędnym (acz coraz bardziej
> > rozpowszechnionym) znaczeniu - rozumiem, że to zabieg jak najbardziej cel
> owy,
> > ale jestem raczej przeciwna - mimo wszytsko - propagowaniu takich rzeczy
> w
> > książkach.
>
> Ha ha ha. Ty zaś propagujesz coraz bardziej rozpowszechnione, błędne użycie
> słowa "tudzież":
>
> > obie myślały, że się po prostu przewróciła
> > (tudzież "tarzała", o ile się nie mylę :/).
>
> Tudzież w rzeczywistości znaczy "i" a nie "lub".

Ano widzisz:) Tylko, że ja nie zrobiłam tego świadomie, a już zostałam tak
błędnie przyzwyczajona. Merci:)

[julus_d]

GENIALNA! Naprawdę, nie spodziewałem się, że będzie taka świetna. I ten Żeromski i ten Wolfi, no po prostu świetna! No i już mamy odpowiedź na pytanie co robi Konrad? I mam jużsowje domysły co do Czarnej polewki, ale to już w nowym wątku. A mieszkanie Borejków wcale tak nie wygląda! Opisy się nie zgadzają!

[dakota77]

Nawet nie spodziewalam sie, ze Zaba az tak mi sie spodoba:).

[lolusia14]

a czarna polewka to bedzie nowa ksiazka???????

[jo-asiunka]

tak, jest o tym informacja na końcu żaby

[lolusia14]

czarna polewka to bedzie nowaz ksiazka?????

[dakota77]

tak, na pewno:)

[ksara44]

Ale sie zgapilam z tymi wlosami Tygryska hihi, rzeczywiscie, miala dopiero
krotkie, dajmy jej szanse :-)
dzis zabieram sie za powtorne czytanie Zaby :-)

Buuehehehehe!!!

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

- To była moja reakcja, gdy na początek przejrzałam ilustracje w książce.

JESZCZE JEDEN KOLEŚ Z WĄSAMI !!

...Za moich czasów na takie sypiące się nieogolone kępki mówiło się: WOJADŻERY.
:-)))))



→ → → → → → → → → → → →
Nadchodzi Era Mohera!
← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ←

[qlka_79]

Rany, juz się nie mogę doczekać poniedziałku, aż pójdę do Empiku i
przeczytam!!! Mam nadzieję, że nie jest gorsza od "Trolli", która strasznie
mnie rozczarowała.

Pewne rozczarowanie...

[monikate]

Skończyłam czytać "Żabę" godzinę temu. Sygnaturkę sobie z niej ściągnęłam,
owszem, ale ogólnie nie jestem zadowolona! Owszem, przygarniam "Żabę" do serca,
jak członka rodziny, nawet tego mniej znanego i lubianego. Jest w końcu
częścią "Jeżycjady". Pomstowałyście m.in. na "Kalamburkę" i "Język Trolli" jako
najmniej udane książki Musierowicz, a mnie się podobały! "Trolla" to realizm w
czystej postaci! I czarny humor. I styl "musierowiczowski". A "Żaba"? Po
pierwsze, podpisuję się pod krytycznymi uwagami napisanymi w postach wyżej.
Odnośnie Laury, sceny balkonowej, itd., itd. Generalnie "Żaba" to czysta
telenowela z przesłodkim happy end ku pokrzepieniu serc...
Nie jest to to, co tygrysy lubią najbardziej.

[qlka_79]

Oj, nie strasz...
Już się tyle tutaj naczytałam, że najpierw ją przeczytam siedząc pod regałem w
Empiku, ale nawet jak znowu mnie rozczaruje, to i tak sobie kupię, bo mam
wszystkie.
Brakuje mi bardzo takiego klimatu, jak był w początkowych jej książkach. Nie
wiem, czy wyrosłam (choć podobno z MM się nie wyrasta), czy mam inne
doświadczenia życiowe, ale od "Imienin" coraz bardziej mi czegoś brakuje, a
ostatnia książka sprawiła na mnie wrażenie napisanej na siłę.
Szkoda, bo bardzo lubię wchodzić w ten ich ciepły, rodzinny świat, podobny do
mojego.

[klaryma]

całkowicie się z Tobą zgadzam monikote.

[yanga]

Jestem tego samego zdania, co Ty! Mówiąc słowami jednej z bohaterek poprzednich
tomów: "Kakao z pianką i ptyś"! Poza tym nie bardzo przemawia mi do przekonania
metamorfoza Laury. Takie panieny nie zmieniają się tak łatwo. Postacie
nauczycielek za bardzo czarno-białe. Nie bardzo chce mi się wierzyć w
polonistkę gimnazjalną w centrum Poznania, która myli ekskrementy z
eksperymentami. I rodzina Shoppe też niezbyt wiarygodna. Sama Żaba to powtórka
z Bebe, a Wolfie z Baltony. Ta góra zaczyna rodzić myszy.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Mam nadzieję, że nie jest gorsza od "Trolli", która strasznie
> mnie rozczarowała.

Pocieszę cię: od "Trolli" wszystko jest lepsze.

→ → → → → → → → → → → →
Nadchodzi Era Mohera!
← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ←

[recherche]

anuszka_ha3.agh.edu.pl napisała:

> - To była moja reakcja, gdy na początek przejrzałam ilustracje w książce.
>
> JESZCZE JEDEN KOLEŚ Z WĄSAMI !

Eee, no bez przesady, jakie wąsy... czarniawi faceci w wieku nastoletnim na ogół
mają takie coś pod nosem, jak ten na obrazku.

A co do książki - dopiero dziś kupiłam i już się nie mogę doczekać jak
przeczytam... ale póki co idę spać, bo padam. Wrażenia zrelacjonuję w
najbliższej przyszłości :)

[parapluie]

ciepła i przytulna...w sam raz na grudniowe zimnisko.A rozwazania Milii na
końcu..może przymiarka do...hmmm uśmiercenia ktoregoś z dziadków w nastepnej
czesci?Wybaczcie moje negatywne nastawienie,ale niedawno zmarł mój dziadek...i
może poczułabym sie troszke lepiej gdyby Borejkówny tez cos takiego przezywały?
Ale książka jest naprawde pozytywna,dopieszczona,kilka razy sie powstrzymywałam
od śmiechu.

[monikate]

Oj, przesłodzona... Za dużo "cukru w cukrze"...

A tak na poważnie...

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Widać jak na dłoni, że Musierowicz pilnie śledzi fora internetowe dotyczące jej
własnej twórczości. Nawiązuje do wielu przewijających się tu wątków. Godne
szacunku jest to, że te nawiązania dość mocno różnią się od tej nieznośnej,
dydaktycznej "polemiki z seksem" w "Języku Trolli". Tym razem są nawet
autoironiczne. To w książce mi się podobało i nawet wywoływało mój śmiech
podczas lektury. Są to smaczki dla wtajemniczonych, którzy śledzą fora. I seksu
dała więcej, he he... Pojawia się nawet słowo "nimfomania"...

Proponuję założyć wątek na forum, w którym wyszukiwać się będzie linki do
różnych krytycznych wątków oraz cytaty z nowych dzieł Musierowicz, które z tymi
wątkami polemizują. Wyszedłby interesujący dialog. Zresztą ja wiem, że ONA
gdzieś tu jest.....

No ale jak zwykle pomysłu starczyło na pół książki. Drugie pół to jakieś
niedorzeczności o wkradaniu się przez balkon, zaginionych mailach (do końca nie
wiadomo o co chodzi) i natychmiastowych wybaczeniach. Pyza jak zwykle dzielna i
szlachetna. Przez chwilkę buntuje się na to, że musi być taka szlachetna, ale
tylko przez chwilkę. I tylko w słowach, broń Boże w czynach.

Z dowcipów jedyny niezły był ten o medytacji. Zresztą już go wcześniej gdzieś
słyszałam, więc pewnie tak jak wszystkie pochodzi z jakiegoś forum. No ale
przynajmniej zabawny.

→ → → → → → → → → → → →
Nadchodzi Era Mohera!
← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ←

[qlka_79]

> Widać jak na dłoni, że Musierowicz pilnie śledzi fora internetowe dotyczące
jej
> własnej twórczości. Nawiązuje do wielu przewijających się tu wątków. Godne
> szacunku jest to, że te nawiązania dość mocno różnią się od tej nieznośnej,
> dydaktycznej "polemiki z seksem" w "Języku Trolli". Tym razem są nawet
> autoironiczne. To w książce mi się podobało i nawet wywoływało mój śmiech
> podczas lektury. Są to smaczki dla wtajemniczonych, którzy śledzą fora. I
seksu
> dała więcej, he he... Pojawia się nawet słowo "nimfomania"...
A mnie się ta "polemika z seksem" podobała najbardziej z całej "Trolli". MM
pokazała w niej prawdziwą klasę.
Nie mogę się doczekać jutra, to się dowiem więcej:)

> Proponuję założyć wątek na forum, w którym wyszukiwać się będzie linki do
> różnych krytycznych wątków oraz cytaty z nowych dzieł Musierowicz, które z
tymi
> wątkami polemizują. Wyszedłby interesujący dialog. Zresztą ja wiem, że ONA
> gdzieś tu jest.....
Myślisz, że chce się jej siedzieć w Internecie i czytać nasze wypociny? Predzej
stawiałabym na jakiegoś sekretarza, który robi jej notatki z uwag czytelników:)

> No ale jak zwykle pomysłu starczyło na pół książki. Drugie pół to jakieś
> niedorzeczności o wkradaniu się przez balkon, zaginionych mailach (do końca
nie
> wiadomo o co chodzi) i natychmiastowych wybaczeniach. Pyza jak zwykle dzielna
i
> szlachetna. Przez chwilkę buntuje się na to, że musi być taka szlachetna, ale
> tylko przez chwilkę. I tylko w słowach, broń Boże w czynach.
Yyy, chcę to przeczytać nareszcie!!!!!

[deser_t]

Moją opinię pozwolę sobie zacytować z forum Książki:


Jestem oczarowana.
Odnalazłam ten klimat, tę bajkę, której z bólem serca nie spodziewałam się już
po Trolli.
Soczyste postaci, soczyste dialogi, prawie o każdym z kochanych choć słówko,
wzruszające sceny "z życia małżeńskiego" i miłosne. To stara Jezycjada - tak do
niej tęskniłam!

Dużo osób zarzuca Żabie, że jest przesłodzona i nierealistyczna. Odpowiem Wam
bazgrołem Musierowicz z tylnej okładki: "w wyobraźni wszystko się mieści!"

P. S.
Proponuje zacząć wątek pod tytułem: "Jak myślicie, kiedy ukaże się "Czarna
polewka?" ;-)

[baba67]

ja juz nawet nieco mniej nie lubie Bernarda za tego Piotrusia...
Syn odziedziczyl operatywnosc po mamie, moze nie nie bedzie z niego taka d..a.

[taka_misia]

A ja też mam już swoją własną "Żabę" z podpisem Pani Musierowicz na pierwszej
stronie :)
Uważam, że książka jest świetna :) Jedyne co mnie zirytowało, to ta dziwaczna
rodzina Żeromskich z Bernardem na czele. Tylko Piotruś wydaje się być w porządku.

[anitkashe]

a ja się i pośmiałam i wzruszyłam....
Przeczytałam "żabę" w nocy, chodzę dziś i ziewam ale warto było!!!

[verdana]

No, lepsza dod "Trolli" niewątpliwie, ale wiele rzeczy mnie razi. I to bardzo.
Przede wszystkim niekonsekwencje. Jak rodzina Żaby jest biedna, to ona naprawdę
nie może miec kasy na te wszystkie zabiegi pielęgnacyjne. Ani tym bardziej na
telefony do USA!
Po drugie - rodzina Fryderyka była ciepła i sympatyczna w imieninach - i z
przyczyn trudnych do wyjaśnienia zamieniła się w rodzinę patologiczną. Bo
patologią jest brak zainteresowania córką , która uległa wypadkowi i której
spalił sie pokój - przecież matka nawet dziewczyny nie pożałowała, nie zrobiła
jej posłania, nie wezwała lekarza. No i najwyraźniej ani ojciec ani matka nie
mieli zamiaru odkupic niczego, co sie spaliło - nie ma , to nie ma - nie ich
sprawa. To już nie jest normalna obojętność - to po prostu sie nie zdarza...
Nie mówiac już o żałobie po synu, ktory wyjechał. Fryderyk ma 23 lata, anie 16,
jest po studiach - rodzice zwykle sa zmartwieni, gdy dziecko odchodzi, ale
matka Fryderyka jest w żałobie, jak po zmarłym. Przesada.
I mam dosyć wrednych nauczycieli. Nauczyciele są albo doskonali (to Ci, których
znamy jako mlodziez z poprzednich tomów) albo wredni ponad wszelkie
wyobrażenie. Ja sama nie szaleję za ta grupą zawodową, ale jednak - bez
przesady.
I facet, który nie odzywa się przez parę miesiecy - dlaczego Róża go wita tak
entuzjastycznie, zamiast zrzucić ze schodów? Pisał - ale śladu nie ma. Przez
pięć miesięcy miał chyba możliwość napisania zwykłego listu, na papierze. Jego
dobre chęci niczego nie tłumaczą - ostatecznie nie tylko dziecko się liczy, ale
opieka nad matką w ciąży też.
No i te wzniosłe wypowiedzi Róży na zakończenie - niestety, to niezupełnie
prawda. Matka ma prawo nie być szczęśliwa, jeśli zawaliła studia i została
sprzątaczką, nawet jeśli kocha i uwielbia własne dziecko. Znowu stereotyp
matki_Polki. Matka bez wahania i z usmiechem na ustach powinna być gotowa do
poświęcenia wszystkiego w swoim życiu dla dziecka. Ona w momencie urodzenia
potomka przestaje się liczyć jako osoba - jest tylko i wyłącznie matką. Nie -
to nie jest dobry model.

[toman5]

Mi się też żaba nie podobała.
Te wycieczki przeciw feminizmowi (antypatyczna poderwana, któa zanudziła
Wolfiego rozmową o męskiej dominacji) drażnią mnie. A zachowanie Róży jest
dość - sczerze mówiąc - głupie. Jeżeli facet z którym chadza się od paru lat
daje we wczesnej ciąży dziewczyny dyla, to dziewczyna ta ma pewne dylematy. A R
po prostu tkwi w bezruchu od iluś tam miesięcy. Nie studiuje, nie pracuje,
mamusia z ojczymem ją żywią. I nic - zero refleksji. Że się na F obraziła -
pojmuję, ale że całą postawą pozwla na jego nieodpowiedzialne zachowanie - nie.

[herbarium]

> patologią jest brak zainteresowania córką , która uległa wypadkowi i której
> spalił sie pokój - przecież matka nawet dziewczyny nie pożałowała, nie
zrobiła
> jej posłania, nie wezwała lekarza.

Nie, nie, to nie był brak zainteresowania - zabrali ją do kuchni i
zaczęli "ochy i achy" nad nią - no i nie wiedzieli przecież, że wpadła pod
samochód, tylko że się przewróciła, co mogło zejść na plan dalszy w obliczu
pożaru, tym bardziej, skoro była już u lekarza. No i matka ruszyła przecież
zająć się pościeleniem łóżka - szarpała się z trudno otwieralnym oknem. A że
Piotr okazał się bardziej zorganizowany i zręczny, to ją ubiegł.

> mieli zamiaru odkupic niczego, co sie spaliło - nie ma , to nie ma - nie ich
> sprawa.

Może mieli, tylko zabierali się do tego zbyt opieszale?

[mafilka]

deser-t, pozwolisz, że przyłączę się do Twojej opinii? Również bardzo tęskniłam
za czasami z "Szóstej klepki" czy "Kwiatu kalafiora" i moja tęsknota została
ukojona.
Tylko skąd takie wrażenie, że przy pisaniu ostatnich kilku stron ktoś stał nad
głową Pani MM i poganiał, poganiał, poganiał....?

[misinka81]

Wczoraj mój mąż zrobił mi wspaniałą niespodziankę i kupił Żabę jako prezent na
Mikołaja :)
Po ekspresowym przeczytaniu (dzisiaj czytam drugi raz, by powoli smakować się
lekurą), by dowiedzieć się, co się dzieje z bohaterami, wysuwają mi się
wnioski:
1. Najbardziej podobał mi się wątek Laury i Wolfiego i.....scena balkonowa :).
Laura jak dla mnie nie zmienia się aż tak (no poza tym śpiewaniem w kościele i
nagłą zmianą co do małżeństwa, ale chyba tu chodzi o to, by mieć możliwość
pewności, której Laurze brakuje). Super postać Wolfiego, bardzo wyrazista.
Facet, który nie jest jakąś sierotą, przypomina mi trochę Baltonę z lat
młodości. W takim można się zakochać...:)
2. Ida jak zwykle w doskonałej formie, czego bym nie powiedziała o Gabrysi,
która jest raczej zaniedbana (wiele osób zwraca na to uwagę).
3. Podzielam zdanie o Róży, że siedzi w domu na utrzymaniu rodziców. Zamiast
znaleźć sobie jakąkolwiek pracę (nawet korepetycje), ona siedzi w domu i ukrywa
się przed światem, by nie narobić problemu Fryderykowi. Skoro jest w stanie
zrezygnować z wielu rzeczy, to powinna już teraz to zrobić, a nie po urodzeniu
dziecka, bo wtedy nie będzie miała na to czasu. Z drugiej strony to wydaje mi
sie, że Borejkowie starają się ją ochronić przed światem i nie pozwolili by jej
pracować w ciąży. Jak dla mnie to jakaś rekompensata za brak odpowiedzialnego
Fryderyka. Jednak, jak ktoś napisał wcześniej, Róża ma być matką-Polką, która
się poświęca? Dla mnie jako matki jest to zupełnie normalne, że się chce
poświęcić tak wiele dla swojego dziecka. Nie sądzę, by było to takie dziwne.
Róża mówi tu o ekstremalnej sytuacji, kiedy już nie ma innego wyjścia. Ja,
mając dziecko, nie rezygnuję ze swoich planów i marzeń, jednak wiem, że muszę
to pogodzić z dzieckiem i domem. Mając do wyboru: dobro dziecka czy swoje
marzenia, bez wahania wybiorę moje dziecko i to bez męczeńskich wyrzeczeń. Po
prostu je kocham i chcę dla niego jak najlepiej. Moje marzenia mogą poczekać.
4. Cieszę się, że p.Musierowicz wprowadziła barwną postać Piotrka Żeromskiego,
który nie jest kopią ojca ani pana Ocrabessy :)
5. Coraz mniej podoba mi się postać Ignacego Grzegorza i zastanawiam się, czy
stanie się on w ogóle kiedyś pozytywną dla mnie postacią.
6. Aurelia musiała być taką wspaniałą nauczycielką, by w jakiś sposób
zrekompensować to swojej mamie.
7. Nie rozumiem kopletnie wprowadzenia pani Sznytek, można było stworzyć nową
postać o podobnym charatkerze.
8. Widać, że pani Musierowicz koniecznie chciała napisać o jak największej
ilości swoich bohaterów, by czytelnicy wiedzieli, co u nich słychać. Mam
wrażenie, że jest to trochę na siłę i wszystko takie optymistyczne.
9. Ktoś napisał, że pod koniec ktoś za plecami poganiał MM...no jak to kto? My
poganialiśmy :)
10. Szkoda, że nie było nic z Pyziakiem.
11. Dręczy mnie pytanie: co będzie w Czarnej Polewce... :D
To na razie tyle :)
Pozdrawiam

[verdana]

No właśnie!
Dlaczego Róza nic nie robi? Przecież powinna kontynuować studia. Jednak jest tu
sprzeczność - z jednej strony zapewnienia, ze nic się nie stało, nieslubne
dziecko jest OK, a z drugiej niemal XIX-wieczne ukrywanie dziewczyny przed
światem. Dziewczyny rodza dzieci, koncza studia i jest OK - a tu wizja niemal
konca świata, przynajmniej w monologu Róży.
Jak chce dobrze dla własnego dziecka, to niech się uczy, a nie deklamuje o
myciu podług z miłością.

Dlaczego Róża nic nie robi?

[aaneta]

Bo Róży przestało się podobać studiowanie astrofizyki, na którą poszła dla
Fryderyka, nie mając zamiłowania ani zdolności do przedmiotów ścisłych. To chyba
też tłumaczy, dlaczego Fryderyk już skończył studia, a ona nie (w liceum
chodzili do jednej klasy). We fragmencie, w którym mowa o urlopie dziekańskim
Róży, jest też wzmianka o tym, że zastanawia się, czy po urodzeniu dziecka nie
zmienić kierunku studiów.

[iwoniaw]

I to mnie w ogóle w Róży drażni niesamowicie - pozwala się nieść wszelkim
zawirowaniem losu czekając biernie, co z tego będzie. Najpierw rezygnuje ze
studiów zgodnych z własnymi zainteresowaniami (czy jednak ona faktycznie JEST
humanistką, czy chce rodzinie sprawić przyjemność, a potem F. staje się
ważniejszy, więc wybiera astronomię, a jest jej doskonale wszystko jedno?)
Następnie postanawia "uwieść F., żeby mieć większą pewność, iż nie zapomni o
niej za oceanem" - co za idiotyzm, nie mówiąc już, że myślenie godne osoby
zastawiającej "pułapkę biologiczną". No tak, przepraszam, ona nie zastawiała
wspomnianej "pułapki" - to tylko "natura zadziałała", a ona albo tego nie brała
pod uwagę, albo nie wydawało jej się istotne - doprawdy, cóż za
odpowiedzialność! Może zatem jest ona faktycznie piękna, dobra, mądra i miła
(tymi epitetami określa ją ktoś co i rusz), ale dla mnie jest teraz znacznie
mniej akceptowalna niż Fryderyk, jeśli chodzi o poczynania (i poczęcie małej
Mili też).

[mankencja]

To chyb
> a
> też tłumaczy, dlaczego Fryderyk już skończył studia, a ona nie (w liceum
> chodzili do jednej klasy).

jest w Żabie wspomniane, że zrobil 2lata w rok,czyli może nie ona opóźniona, a
on do przodu

[toman5]

aaneto, popatrz sobie na dyskusje samotnych matek, dziewczyn porzuconych w
ciąży. No naprawdę, takich jak Róża to ja nie spotykam i nie czytam.
Dziewczyna - zwłaszcza taka zacięta na poświęcenie dla dziecka - c o ś k o l w
i e k w tej ciąży by robiła. Pracowała, szukała pracy, przymierzała się do
innych studiów, zaczęła studia zaoczne (poród na pierwsze dni czerwca,
dziewczyna zdrowa jak orzech - to czemu ona tę dziekankę wzięła, hę? Spox by
się wyrobiła z egzaminami), żądała alimentów na dziecko - słowem w ten czy inny
sposób walczyłaby o przyszłość dla dziecka. A tu - nici. Głupi optymizm, pełna
bierność i gęba pełna wzniosłych frazesów. Nieuprzejmie piszę? Owszem, ale Róża
w tej książce to pasożyt, robiący dla gospodarstwa domowego tyle co nastolatek
licealny. I wygłaszający wzniosłe mowy o kurczakach i ścierkach do kobity,
która może i wrednawa jest, ale tą ścierką to ona przez ćwierćwiecze wywijała
dla swojego potomstwa.

[baba67]

Pani Schoppe nie jest wrednawa absolutnie nie !
Bardziej przytloczona i nie do konca dorosla.
Za to tatus owszem bywa wrednawy.

[aaneta]

Chwila, zwróciłam tylko uwagę na pewne fakty, niekoniecznie w obronie Róży. Mam
zamiar to zrobić dopiero teraz :)

Po pierwsze, nie przypominam sobie, żeby w "Żabie" była mowa o poświęceniu, w
ogóle uważam, że tego pojęcia się nadużywa w odniesieniu do kobiet, matek itp.
Jeżeli już, to mowa o czerpaniu radości z tego, co się robi, niezależnie od
tego, ile wysiłku to wymaga - tak, wysiłku, trudu, nie poświęcenia.

Po drugie - realia. Znasz jakąś dziewczynę, która znalazła pracę, będąc w
zaawansowanej ciąży? Więc Twoje oczekiwania, by Róża pracowała bądź szukała
pracy są mało realne. Studia zaoczne również, bo raz, że płatne, dwa, że z
reguły zaczynają się od października. Co do przymiarki do innych studiów, to
jest o tym mowa w powieści.
Alimenty na dziecko - czy można je dostać, kiedy dziecka jeszcze nie ma na
świecie? Chyba nie. A nawet gdyby, to od kogo, jeśli tatuś za granicą?

A poza tym nie demonizujmy postaci Fryderyka: dlaczego miał nie wyjeżdżać na to
stypendium? Przecież nie na resztę życia, tylko na kilka miesięcy, a że trudno
mu było się pogodzić z myślą, że będzie miał dziecko? To najzupełniej normalne,
nawet u facetów starszych niż on. Nie mówię, że to dobrze, ale tak jest. Pytanie
tylko, co będzie działo się dalej, bo to, że Fryderyk wrócił, pełen najlepszych
chęci, jeszcze nie oznacza, że będzie odpowiedzialnym ojcem i partnerem.

[toman5]

Co do Fryderyka, to powściągam wypowiedzi - F z Trolli i F z Żaby to dwie różne
postaci bez logicznego łącznika.
Co zaś do Różynej ciąży.... Termin ma na pierwsze dni czerwca. Ergo - zaszło
jej się jakoś we wrześniu. Pytanie: kiedy i dlaczego Róża wzięła dziekankę.
Przed zajściem czy po? Przed - nie miałoby sensu. CO dziewczyna miałaby przez
rok robić? Gapić się w ścianę? Gdyby chciała zmieniać kierunek, pewnie
zaczęłaby studia jako wolny słuchacz?
Zakładam więc, że dziekankę wzięła, ponieważ Fryderyk się ześwinił i w efekcie
jej się fizyka z astrofizyką odwidziały. Bene.
Mamy więc to przełom roku, dziewczę na dziekance w ciąży. F znika w US.
Pytanie: co robi w takiej sytuacji normalna dziewczyna? Odpowiedź: mocno
kombinuje, jak ułoży sobie i dziecku dalsze życie. I śpieszy się, bo wie (w
końcu rodzinne rozmnażanie miała parukrotnie pod nosem), że w ciąży jest jej o
niebo łatwiej niż będzie po urodzeniu dziecka.
Jeżeli nie ma zamiaru pasożytować ad infinitum na rodzicach, to osią rozważań
jest pytanie: jak, do diabła, utrzymam swoje dziecko? Zwłaszcza, że olewam ojca
dziecka i nie mam zamiaru dochodzić wsparcia od niedoszłych teściów. OK,
Gabrysia jest cała skłonna do pomocy, wiadomo więc, że wyprawka będzie i dach
nad głową też. Jednak nie-pasożyt w takiej sytuacji patrzy dalej: urodzi się
dziecko muszę szybko się usamodzielnić. Dla niedokończonej i zbrzydzonej
astrofizyczki oznacza to albo szybką zmianę studiów, albo skruszony powrót do
teleskopu, albo rozważania (o ile nie poszukiwania) jakiegoś dającego grosz
zajęcia. A Róża nie robi nic. I nie tylko nic nie robi, ale w ogóle kwestia
samodzielności nie zmąca jej myśli. Dlatego nazywam ją pasożytem i dlatego
wkurzyła mnie jej filipika nt. kurczaków, szmat i miłości.
I masz rację, alimenty rzeczywiście zaczynają się po urodzeniu dziecka, ale
Róża najwyraźniej nie ma zamiaru się ich domagać. Można, jak M.M. widzieć w tym
dumę, można, jak ja widzieć raczej głupotę, chęć pasożytowania na rodzicach i
dziadkach oraz brak dbałości o dobro dziecka. Zwłaszcza, jeżeli ma się w
planach sprzedawanie kurczaków na ulicy a'600 PLN na miesiąc. (Całkiem
pobocznie - ktoś policzył, że 300 pln miesięcznie po 20 latach daje 90 tys.
złotych. Nawet jeżeli sama utrzymuję dziecko, a alimenty idą na fundusz
inwestycyjny czy mam prawo pozbawiać dziecka takiego posagu? Bo alimenty to
pieniądze dziecka, nie matki).
I tu nawróciłam do Frycka. Otóż rozumiem w pełni postawę: nie chcesz dziecka -
to się wypchaj, sama wychowam. Natomiast nie rozumiem postawy: nie chcesz
dziecka - to się wypchaj, zdejmuję z ciebie wszelką odpowiedzialność.
Masz częściowo rację co do poświęcenia - to słowo chyba rzeczywiście nie pada.
Ale nasuwa się samo w kontekście kurczaków, alimentów i zapowiedzi, że będzie
się samemu dziecko chować.

[baba67]

Jesli kontynuujemy zabawe w wyszukiwanie wpadek,ktora chyba nawet MM nie uraza,
a dla nas jest swietna rozrywka, to dorzuce co nieco.

Pani Sznytek pojawia sie na kartach w roku 1988-17 lat temu.Jesli przyjrzymy
sie tej postaci wtedy, to ma ona dobrze po 40-takie wrazenie odnioslam z jej
zachowania-trzydziestki tak nie nie ubieraly ani nie zachowywaly .Na moje
odczucie powinna byc na emeryturze,szczegolnie jesli sie mlodziezy nie kochalo
juz w 1988, a na emeryture nauczycielska jeszcze teraz mozna pojsc tuz po 50-tce.
Po drugie-osoby subtelne i kulturalne takie jak Aurelia jest przedstawiona w
normalnym gimnazjum nie moga funkcjonowac jako nauczyciele, chyba, ze klasa ma
wychowawczynie, ktora umie wziac towarzystwo za buzie i nadrobic nieco lata
bezstresowego wychowania przez rodzicow.Zatem Aurelia moze pracowac dzieki Pani
Sznytek.]
Oczywiscie znam osoby kulturalne i mile, ktore dobrze radza sobie w gimnazjum
jako nauczyciele, niemniej potrafia i podniesc glos i zadzialac
pedagogicznie(wspolpraca z wychowawca, dyrekcja, rodzicami).
Szemrzaca Aurelia mi na taka nie wyglada, do pani Sznytek tez sie nie
skarzy-nie wiem zatem jak ona te lekcje prowadzi.Taka osoba jak ona nadaje sie
tylko do DOBREGO liceum.
Nie rozumiem tak jak przedmowcy, ze Roza siedzi w domu i na jakiej podstawie
wziela urlop dziekanski-przeciez zdrowa jak kon.Nawet jesli te urlopy daja bez
problemu, to nie wstyd jej tak siedziec ?
Ponadto dziwi mnie, ze stary Schoppe nie podejrzewa zadnego zwiazku Fryderyka z
Roza.
Przeciez kolezanki nie zaprasza sie na uroczystosc typowo rodzina poprzedzajac
ja w dodatku wycieczka rowerowa we dwoje !Pamietajmy, ze stary Schoppe ma
podejrzliwa nature-vide kolezanka Wolfiego.No bo co do wagarow to oczywiste dla
mnie jest, ze pozwolil mu z powodu tejze uroczystosci, a nie imienin Rozy, co
zgrabnie zasugerowal Fryderyk w pociagu.
Starzy Shoppowie sa w ogole jacy malo zaradni.Zarowno mama, jak i ojciec
mogliby duzo lepiej zyc udzielajac korepetycji-szczegolnie ojciec, choc
oczywiscie zachecanie dzieci do zarabiania na wieksze kieszonkowe jest ok.

Bliskie jest mi stanowisko Veredany!

[melba76]

Ogólnie książka mi sie podobała, miły klimat starej, dobrej "Jeżycjady",
czytałam z zadowoleniem. Jednak pewne rzeczy są dla mnie nie do zaakceptowania;)

Wstrząsnął mną obraz rodziców Schoppe - jakaś totalna patologia, bezradność - i
byli kompletnei niewiarygodni. tacy toksyczni rodzice, obwiniający swoje dzieci
o to, że są ("pułapka biologiczna") nie ukształtowaliby tak pozytywnych postaci
jak Żaba i Wolfi. No i ten ojciec - "masz dziecko 20 zł i kup sobie jakiś
dezodorant {na urodziny!}" - koszmar. Czy w "Jeżycjadzie" nie ma fajnych,
wzorcowych, godnych naśladowania ojców?

Wąsik Żeromskiego - błe ! I cała ta relacja Piotrek - Zaba - ciekawa, ale tak
ogromnie schematyczna i wtórna w stosunku do wcześniejszych tomów...

Wolfi mi sie bardzo podobał, ale ten jego wybuch miłości do Laury był mega
naciągany i adresowany chyba do czternastolatek. Płomienne wyznania rodem z
telenoweli. No i reakcja Laury - w ogóle to jej podejście - 19-latka , która od
razu pragnie wyjść za mąż...ja rozumiem, że nad nią ciązy widmo porzucenia i
odrzucenia , ale to jest nierealne z psychologicznego punktu widzenia. Raczej
powinno pójść to u niej w kierunku unikania związków z mężczyznami w ogóle, lub
wiązania się i porzucania kolejnych partnerów (by "kontrolować" układ, nie być
tą porzuconą) - ale nie kurczowego trzymania się wizji małżeństwa tuż po
maturze. Naciagane do bólu! Niedzisiejsze, nierealne!

Wolfi oczywiście ust piwem nie skalał, he he ;)

Reakcja Róży na powrót Fryderyka doprowadziła mnie do łez ze śmiechu -
porzucona, samotnie brnąca przez ciążę, łatająca sobie poczucie bezpieczeństwa
jakimiś napuszonymi teoriami (które nota bene niezwykle łatwo łyka pani
Schoppe - jeden "wykład" Róży zmienia jej optykę na całe ćwierć wieku przeżyte
w zgryzocie...)- i ta oto Róża bez problemu ciepłym gestem zaprasza łotra i
łajdka na ciasto - i następuje mydlany happy end z fajerwerkami.

[klymenystra]

>>19-latka , która od
>
> razu pragnie wyjść za mąż...ja rozumiem, że nad nią ciązy widmo porzucenia i
> odrzucenia , ale to jest nierealne z psychologicznego punktu widzenia. Raczej
> powinno pójść to u niej w kierunku unikania związków z mężczyznami w ogóle,
lub
>
> wiązania się i porzucania kolejnych partnerów (by "kontrolować" układ, nie
być
> tą porzuconą) - ale nie kurczowego trzymania się wizji małżeństwa tuż po
> maturze. Naciagane do bólu! Niedzisiejsze, nierealne!
>

realne, realne.... :)

[k_linka]

Melba kazde Twe slowo jest madre i sluszne!! Zgadzam sie w calej rozciaglosci...
Podobalo sie ale...
I oprocz tego niepotrzebny atak na feminizm... Nawet nie w przemowach Pyzy, ale
drobnych uszczypliwosciach: dziewczyna na randce rozprawiajaca o meskiej
dominacji, oraz gestykulujace pani w tv, ktorym braklo pozytywnego wzorca
meskiego. To malo szlachetna walka pani Malgorzato

Rodzice Schoppe

[iwoniaw]

byli dla mnie największym zdumieniem. Ale tylko na początku. Fakt, że w
imieninach byli przedstawieni jako sympatyczni i kulturalni inteligenci o
szerokich horyzontach, ale jak się głębiej nad tym zastanowić, to znaliśmy ich
tylko z enigmatycznych uwag Fryderyka, który przecież nie chciał ich
przedstawiać w złym świetle, a przeciwnie - wywrzeć na Róży jak najlepsze
wrażenie. Przedstawienie postaci tych w "Żabie" natomiast rzeczywiście wiele
wyjaśnia - np. niezrozumiałe dla mnie zachowanie Fryderyka na wieść o ciąży.
(Ha, niemal jak Borejkowie w scenie z p. Schoppe mogę pomyśleć "no tak, wszystko
jasne"). Teraz już wiem, co na niego wpłynęło.
Sam fakt, że dotychczas byli Róży (nie mówiąc już o reszcie rodziny B.)
praktycznie nieznani, wcale mnie nie dziwi. Primo - Borejkowie każdego
"adoptują" nie przejmując się zbytnio, skąd przychodzi i jakie poglądy na
przesiadywanie u nich mają ewentualni rodzice. Secundo - można się domyślać, że
Fryderyk, mimo że syn posłuszny, ukochany i chluba rodziców, podobnie jak jego
brat zdaje sobie świetnie sprawę, że jego rodzice (zwłaszcza ojciec) mogą
"wstydu narobić" poprzez niezrównoważone zachowania i dlatego trzyma Różę z dala
od nich. Wyjazd do USA w świetle opisów z "Żaby" też zaczyna się jawić jako
ucieczka niekoniecznie jedynie przed ciążą narzeczonej.
Co mnie natomiast dziwi, to faktycznie kompletne nieprzejmowanie się najmłodszym
dzieckiem, mimo że córka gimnazjalistka doznaje obrażeń ciała, traci dobytek w
pożarze i przeżywa szok za szokiem. Zwłaszcza, że za najstarszym, dorosłym synem
matka leje łzy tęsknoty, jakby faktycznie co najmniej umarł. Normalny zaś syn -
maturzysta jest traktowany w domu jak ostatni degenerat i wyrzutek społeczeństwa
tylko dlatego, że nie jest kopią brata - to też mi się bardzo nie podoba.
No, ale może to "świat polskiego serialu" tak ich pochłonął i otępił, że już
realnego świata nie widzą... I ta serwetka na pianinie, jakoś mi to
beznadziejnie bezgustnie wygląda, a przecież tak bałagan u Borejków, jak i
sterylna czystość u Idy i wszelkie inne wariacje opisywane w całej Jeżycjadzie
są ok. Tylko tu nawet mieszkanie bez sensu urządzone.
Generalnie - aż dziwne, że mają takie fajne dzieci.

[iwles]

iwoniaw napisała:

> Zwłaszcza, że za najstarszym, dorosłym synem
> matka leje łzy tęsknoty, jakby faktycznie co najmniej umarł. Normalny zaś
> syn -
> maturzysta jest traktowany w domu jak ostatni degenerat i wyrzutek
> społeczeństwa
> tylko dlatego, że nie jest kopią brata -


Znam taki przypadek ........ młodszy syn jest traktowany jako gorszy tylko
dlatego, że nie jest kopią "doskonałego" starszego brata....

[yennefer_z_v]

Wczoraj kupiłam i wczoraj przeczytałam w trybie natychmiastowym. Jestem bardzo
pozytywnie zaskoczona. Moim zdaniem "Żaba" jest o wiele lepsza od "Języka
Trolli". To naprawdę stara dobra "Jeżyjada". Nie ma tego pesymizmu, który mnie
w "Trolli" przygnębił, jest za to wiele punktów widzenia, a to naprawdę lubię.
Może kilka konkretnych spostrzeżeń:
- Żaba i rodzina Schoppe - niezły wątek, wreszcie nie same ideały ;) Moim
faworytem jest Wolfi. Fantastyczna postać.
- Żeromscy - bardzo się cieszę z powrotu Bernarda. Piotrek naśladujacy styl
wypowiedzi ojca to majstesztyk.
- Aurelia - wreszcie wiemy, co się z nią działo. Ale jakaś taka bardzo otwarta
się zrobiła, zaskoczyło mnie to. Jej relacje z uczniami trochę za słodkie.
Szkoda, że Konrad pojawił się tylko w opowiadaniach innych.
- Borejkowie - nic nie poradzę na to, że cały czas czekam na sceny przy
Roosvelta :) Tego nic nie pobije. Dużo mojej ulubionej Gabrysi, świetna Ida,
nadal zbuntnowany Tygry i Róża coraz bardziej podobna do Gabrysi.
- sceny, które najbardziej zapadły mi w pamięć: przygotowanie do projeku
sakralnego u Żeromskich, dyskusja Laury i Róży o literaturze podczas wizyty
matki Fryderyka, ładna romantyczna scena balkonowa ;) Laury i Wolfiego.
Ale dwa pytania nie dają mi spokoju:
- czy to dobrze, że Fryderyk wrócił? Niby wiedziałam, że wróci, ale mam
wrażenie, że to zbyt optymstycznie rozwiąznie..
- pytanie bardziej uniwersalne: czy taka miłość od pierwszego wejrzenia (Laura
i Wolfi) jest możliwa. Pytanie jest, rzecz jasna, retoryczne ;
Ogólnie bardzo mi się "Żaba" podobała. Od pewnego czasu (chyba od "Pulpecji"
lub "NiN") części "parzyste" podobają mi się bardziej niż "nieparzyste".

[parapluie]

moze rodzina Fryderyka rzeczywiscie dziwna...ale chyba prawdziwa.Mamusia
zakochana we włsnym synku,ojciec kłócący sie z drugim synem...samo życie jak
dla mnie!;P

[jedynataka]

Właśnie skończyłam Żabę. I zdecydowanie mi się podobało. Może i jestem
sentymentalna, ale wątek balkonowy z Tygrysem mnie ujął swoim czarem.
Odniesienia do Romea i Julii moze nieco naciagane, ale wspinaczki po rynnie mi
się podobały. Zgadzam się, że Wolfi bardzo w stylu starego Baltony. I też ma
dziwne imię ;) Taki bardzo w moim typie.
Rodzice Schoppe bardzo przygnębiajacy, ale mam wrażenie, że to odpowiedź na
ansze utyskiwania jakoby zbyt cukierkowo było. Tylko, że taka wolta to już
odrobinę przesada. Ja też zapamiętałam ich jako raczej ciepłą rodzinkę niż może
nie patologią, ale chyba lekką dysfunkcjonalnością to to można nazwać.

wątek Róży i Fryderyka-no coż oni zawsze odrobinę bajkowi byli.

a co do "Czarnej Polewki" to gdzieś czytałam, że ma być o Pyziaku. Bo
czytelniczki się domagaja jakiegoś niewielkiego odcienia szarości u niego. Jeśli
to prawda, to ja się BARDZO cieszę, bo to jedna z moich ulubionych postaci :)

pozdrawiam

[nancy_callahan]

Bardzo pozytywnie, czuję powrót do dawnych dobrych pozycji Jeżycjady (po
dziwnej i nijekiej Trolli), a więc wielki plus i powiem troszkę więcej sceny z
Wolfim i Tygrysem niemal tak dreszczowe jak Pulpecji z Baltoną.
Więcej wrażeń chyba po drugim przeczytaniu, ale na razie jestem odcięta od
źródła, pożyczyłam mamie.

[emusia]

no skończyłam czytać (gdyby nie cholerna szkoła, napisałabym to wszystko już w
nocy :) ). I dzielę się wrażeniami.

"Język Trolli" mi się osobiście nie podobał i bałam się, że tak samo będzie
z „Źabą”. Na całe szczęście myliłam się.
Jestem zakochana w Wolfim, następca Baltony czyli chłopak z krwi i kości
(znając życie za jakieś 3 tomy będzie miał wąsy). Cieszę się, że jest z
tygryskiem. Lucka Leluję lubie, tak jak i Jacka Leluję lubiłam w ‘opium…’, ale
wolę widzieć Laurę z Wolfim, tak wolałam Kreskę z Maćkiem :). A że sceny
balkonowe banalne? A co w jeżycjadzie nie jest swoja drogą banalne? Czy
naprawdę nie sądziłyście, że Gaba skończy z Pyziakiem w ‘Kwiecie…”, Kreska z
Maćkiem w „opium…” czy Pulpa z Balotną w „Pulpecji” przy pierwszym czytaniu?
Tak więc podoba mi się wątek Laury i Wolfiego, nie podoba mi się tylko to, że
od razu małżeństwo. Ludzie. W tej Jeżycjadzie od jakiegoś czasu stało się to
plagą. Jeszcze Pulpie mogę to wybaczyć, ale i Pyza w stogu siana z Frytkiem się
zaręcza na pierwszym tak właściwie spotkaniu, a teraz Laura gdy widzi chłopaka
4 raz w życiu. Fajnie, że uznali, że są jedyna miłością w swoim życiu, ale
niech cholera chociaż raz pogadają ze sobą (czyt. nie kłócą tylko rozmawiają).
Powrót Fryderyka mnie cieszy. Może reakcja Róży trochę dziwna, ale sam powrót
mnie cieszy, bo Fryderyka w „Imieninach” polubiłam i przykro mi było, gdy
czytałam jak rozrabia w „Języku…”. Teraz wiadomo, że się chłopak pogubił nieco,
ale jednak zdecydował, co jest tak naprawdę ważne i wrócił do Róży.
Co do głównej bohaterki, to Żabę w sumie mało możemy poznać. Poza pierwszymi
paroma rozdziałami, nie wiemy za bardzo, co się dzieje w jej głowie. Nie znamy
za bardzo jej myśli, tylko jej czyny. Ale chyba ją polubiłam :)
Piotrka Żeromskiego też lubię, bo przypomina swojego ojca ale tego
z „Brulionu…”, którego lubię, bo aktualnie po lekturze „Żaby…” straciłam serce
do Anieli i Bernarda całkowicie. Jakoś mnie zbulwersowało siedzenie na drabinie
w z gołym torsem. Nie wiem czemu :).
Aurelii jakoś nie widzę w roli nauczycielki. Nie wiem też dokładnie gdzie ją
widzę, ale nie, nauczycielka to nie to.
Pani sznytek też nie wiem co tam robi, bo już na emeryturze powinna dawno
siedzieć, a nie dzieci męczyć :).
Ogólnie wieje takim Borejkowskim ciepełkiem i nie ma prawie w ogóle, poza
drobnymi wspomnieniami, okarabesów czy jak im tam było, a to dobrze, bo ich nie
lubię :)
Duży plus za Wolfiego, którego odbije Laurze przy pierwszej okazji i chcę
gorąco pani Musierowicz podziękować za tą książkę :)

[jasmina_a]

Spodziewalam się gorszych komentarzy Zaby, po tym co pisaliscie o jezyku
trolli, który mi osobiscie bardzo się podoba. Żaba wg mnie jest świetna, jak
zresztą każda ksiązka MM. Wprawdzie fryzura Tygryska mogłaby być inna, ale te
wszystkie sceny z Wolfim b. mi sie podobały. Wszyscy chyba sie domyslali
powrotu Fryderyka...Boję sie o czarną polewkę, że Laura odrzuci Wolfiego..:(

[taka_misia]

Już od pewnego czasu zabierałam się, żeby wypocić sensowne uzasadnienie mojej
sympatii do "Żaby" :) A teraz to już nie muszę, po prostu całkowicie się zgadzam
z każdym Twoim zdaniem :)

[ryza_malpa1]

Bardzo mi się Żabcia podobała :)
I pośmiałam się serdecznie, i poużalalam nad patologiczna rodziną, i znalazłam
dawny jeżycjadowy klimat. Generalnie jestem miło zaskoczona.
Akcja jest bardzo rozbudowana i galopje więc na samym wstępie przeczytalam
sobie zakończenie co by nie przeskakiwać opisów i retardacji .
Irytują mnie jak zwykle zresztą typy męskie: ten półidiota Żeromski za
przeproszeniem ale na wrażliwą i spokojną Żabcie nie zasługuje.
Podobnie jak Wolfi - TYgrysek też nie zasługuje na takiego mało skomplikowanego
facecika ( cały czas mam wrażenie, ze Wolfi ma brudne nogi).

Ale to chyba jakas tendecja - poza Nerwusem i Koziem faceci w Jeżycjadzie są
wyjątkowo nijacy - nie maja szczególnych zinteresowań, nie działająw żadnych
organizacjacj, wolontaratach, teatrach alternatywnych....Nie wiem co taka
Kreska na przykład zobaczyła w Macieju Ogorzałce?

To, co najbardziej uderza ...

[donatta]

Nie analizuję wnikliwie i nie rozbieram na kawałki. Książkę połknęłam w
półtorej godziny pomiędzy tortem urodzinowym mojego syna, a powrotem do domu,
po czym zostawiłam szwagierce, żeby mnie nie odrywała od pracy (książka, nie
szwagierka). I stąd tylko bardzo ogólne uwagi.

Uderzyły mnie trzy rzeczy:

1. Opisywana przez wszystkich dziwna metamorfoza państwa Schoppe. Tłumaczę to
jedynie tym, że nasze pierwsze spotkanie z rodzicami Fryderyka widziane było
przez różowe okulary zakochanej Pyzy. Poza tym było to przyjęcie, mnóstwo
gości, każdy stara się być miły i robić dobre wrażenie. No i jeszcze wtedy nie
było zgryzot w postaci wyjazdu jednego synka za ocean, a drugiego
niespełniającego oczekiwań rodziców. To chybe jedyne wytłumaczenie takiej
szokującej zmiany charakterów.

2. Naciągana dyskusja Róży i Laury w obecności pani Schoppe. To takie
odgrzewanie potyczek słownych (przepraszam, moja droga), które bawiły i
wzbudzały pozytywne emocje, gdy siostry były w wieku przedszkolnym i
wczesnoszkolnym. Tutaj tak jakby na siłę wklejone z wcześniejszych książek za
pomocą polecenia kopiuj - wklej - zachowaj.

3. No i ta strasznie naiwna scena powrotu Fryderyka. Zamiast dać mu fangę w
nos, a zakupione ciuszki jednym zręcznym ruchem ręki cisnąć przez balkon, który
wszakże odgrywa w tym tomie niebagatelną rolę, Róża zachowuje się jakby nigdy
nic. I jeszcze ta torba! Róża ma wszystko, oprócz torby do szpitala, a
marnotrwany kochanek - cóż za telepatyczna więź! - przywozi właśnie torbę.
Gdyby mnie mój facet po takim potraktowaniu przyniósł w prezencie kawał
walichy, wyleciałby razem z nią i to zanim zdążyłby nawet otworzyć usta.
Rozumiem: perfumy, ciuszki (no, tu w sumie jest rozgrzeszony, Róża była w
ciąży), coś do domu, coś wyjatkowego, szczególnego. A tu: torba. No chyba, że
była inkrustowana szlachetnymi kamieniami ...

Ale i tak mi się dobrze czytało!

[mankencja]

w scenie, kiedy fryderyk mówi, że "wynajmiemy sobie mieszkanie" na miejscu Róży
odpowiedzialabym zapewne "nie, ty sobie wynajmiesz, ja z tobą nie chcę mieć nic
wspólnego, a w ogole, to jak ty smiesz podejmowac takie decyzje samodzielnie,
zachowujac się, jakgdyby nigdy nic", al.bo cos w tym stylu. w ogóle,
ta 'szlachetna' istota .

KONTYNUUJĘ, ZA WCZEŚNIE SIĘ WYSLAŁo

[mankencja]

w ogóle, ta 'szlachetna' istota wydaje się być dość głupia, ze swoim uwodzeniem
na praktykach, totalnym nierobstwem w czasie ciązy, okraszonym do tego
wzniosłymi gadkami o szmacie i kurczakach w budce.

Ciąża Róży...

[melba76]

Bo to w ogóle jest naciągane. Pamiętacie potężny wątek z forum na temat braku
seksu w Jeżycjadzie? I potem rozmowa Fryderyka z tatą Borejko - jako aluzję do
tegoż wątku? Wyszło totalne odwórcenie kota ogonem, jakieś podręcznikowe
triuzmy, pułapki biologiczne...wszystko mocno wydumane. A ogólnie chodziło o
to, że seksualność dorosłych przecież (lub dorastających) bohaterów jest
kompletnie w książkach pomijana. Oni są tacy właśnie "nadludzcy" - za rączki
się potrzymają, piwa nie napiją - towarzystwo mocno oazowe ;)

No i kiedy seks zaistniał na kartach książki- a zaistniał też w zasadzie
poprzez skutek działania - wpadkową ciążę, to zamiast urealnienia mamy już mega
naciąganie. Dwudziestoletnia dziewczyna podczas dwutygodniowych
praktyk "uwodzi" - czyżby to jej wina ;) i od razu wpada! No i właśnie o to
chodzi - może jakby w domu zamiast łacińskiech cytatów usłyszała czasem na
przykład od własnej matki to i owo na temat seksu i prokreacji, może jakby
poszła na wizytę do ginekologa - zanim pohasała z lubym - efekt byłby inny? Ale
tak - mamy tylko - zaistnienie seksu i "kara" w postaci nieplanowanej ciąży,
Którą zresztą cała rodzina przyjmuje z naiwnym entuzjazmem "dzidziusie tak
słodko pachną". I wychodzi na to, że seks przedmałżeński jednak jest be ;)

I dochodzimy do postaci Róży w "Żabie" - nazbyt miłosiernej, uwznioślonej i
znów - nierealnej....Zawisła na rodzinie, czeka jak wierna Penelopa i kiedy
niewierny staje w drzwiach wita go ze spokojem i cielęcym zachytem. A powinna
Frycka spuścić ze schodów co najmniej. Wrócił przed porodem, wynajmą kawlerkę,
wszystko cacy. A gdzie jej stres, emocje, lęki, gdzie jej krzywda? Wszystko
rozmywa się w zapachu świątecznego ciasta, które ciamka sobie zgodnie rodzina?

Autokorekta ;)

[melba76]

Róża nie może pogadać z mamą o seksie, bo Gabrysia takowego nie uprawia - chyba
że robi to w swoim pokoju w towarzystwie śpiącego niespokojnie
jedenastolatka ;) ale to chyba wielka sztuka ;)

[ryza_malpa1]

Oj, melba...to tylko książka...taka bajka :D
Ja się nie irytuje, bo wiem, ze autorka taka juz jest i kwita.
I chętnie sobie nawet czytam książęczką o młodzieży oazowej, bo to dla mnie
spora egzotyka :D

[melba76]

Ależ ja daleka jestem od irytacji ;) wręcz przeciwnie, nurzam się w klimacie
Jeżycjady z wielką symaptią. Co nie zmienia faktu, że mojej małej Idusi, jak
już będzie większą Idusią, powiem, że świat jednak TAK nie wygląda - po co ma
się dziewczę rozczarować ;)

[nighthrill]

Skończyłam wczoraj po pracy, czytałam dwa dni, bo wciąż mnie coś odrywało, a to
korepetycje, a to obiad, a to zakupy. Przeplatałam tę lekturę "Nowymi
przygodami Mikołajka":)

I...

1) Też, jak wiele z Was, przeczuwałam od początku, że Fryderyk wróci i zrobi to
rzecz jasna pod koniec książki. Spodziewałam się tylko, że wparuje do szpitala
i zobaczy nowonarodzone dziecko, żeby scena była jeszcze bardziej wzruszająca:)
Pani Musierowicz straciła chyba zdolność wymyślania naprawdę zaskakujących
zwrotów akcji, które miały miejsce we wcześniejszych ksiązkach,
np. "Kłamczusze".

2) Jeszcze o Fryderyku - historia z mailami, które nie dochodzą naciągana jak
szlag. Po co Fryderyk zmieniał adres mailowy, skoro powinien czekać na
wiadomości od Róży i rodziny pod starym? Zlikwidował go tak sobie, ani razu nie
zajrzał na starą pocztę? Dlaczego nie kontaktował się z rodziną, nie dzwonił,
nie odbierał telefonów? Czy 23-letni człowiek mieszkający do tej pory z rodziną
może na obczyźnie tak po prostu uciąć te kontakty?
I wraca, taki nieskalany, mami Pyzę wyprawką dla niemowlęcia (wyrwał mi się w
tym momencie książki szyderczy chichocik), a Borejkowie zapraszają go do stołu.
Wraca jak Pyziak na pierogi w "Opium..":) zadnej rozmowy z Różą sam na sam,
żadnego z jego strony pytania i niepewności czy dawna wybranka jeszcze go chce
po jego nieodpowiedzialnych wybrykach.

3) Sama Róża też budzi trochę wątpliwości - nie myśli o przyszłości, studiach,
pracy, pieniądzach, zwala się na głowę rodzinie (choć z drugiej strony, co ma
zrobić?). Ale ile jeszcze osób pomieści mieszkanie na Roosvelta i kogo jeszcze
da się utrzymać z pensji Gabrysi i Grzesia oraz emerytur dziadków? Pyza zdaje
się o tym nie myśleć.
Jej szlachetność i matkopolkość jest trochę wymuszona. Te wszytskie
deklaracje...

4) Romans Laury i Wolfiego - Przemiana Laury raczej niewiarygodna, Wolfi jako
postać podoba mi się bardzo. Natomiast szybkość nawiązania się miłosnej nici i
plany małżeńskie na dokładkę pomiędzy osobami osiemnastoletnimi wydają się
naprawdę niebywale dziwne. Rozumiem, że Laura może tego chieć i rozumiem
dlaczego. Ja także, wychowana w trudnej rodzinie, marzyłam w liceum, by wyjść
za mojego pierwszego chłopaka. Nie wyszłam, czego nie żałuję:) Trudno mi
wyobrazić sobie, by chłopak przed maturą, zwłaszcza tak niezależny jak Wolfi,
planował ślub. Zresztą, zauważcie, że to Laura mówi, że chcą się jak
najszybciej pobrać:) Nie ma sceny oświadczyn w obecności rodziny, jak
w "Pulpecji".
Tu nie chodzi o to, że wzorem nowych trendów ślub trzeba odsuwać w
nieskończoność, a dzieci na "po trzydziestce". Ale śluby "z miłości", bez
presji ciąży, w wieku 18 lat zdarzają się obecnie bardzo rzadko. I nie sądzę,
żeby Wolfi i Laura byli na to gotowi pod względem odpowiedzialności i
dojrzałości. Muszą się najpierw lepiej poznać.

5) Wkurzające są wycieczki przeciwko feministkom. "Miała co prawda niezłe nogi,
ale zarzucała go sloganami o męskiej dominacji...". Litości! Taki niby głęboki
facet ocenia najpierw nogi? Pani Musierowicz nurza się w swojej ulubionej
konserwatywno-patriarchalnej wizji świata, który kobiety ozdabiają mężczyznom.

6) Od kiedy Papa Roach jest zespołem punkowym? Czy punkowcy, którzy mają luźny
i niezal;eżny stosunek do rzeczywistości, pomnażają swe pieniądze na giełdzie i
cieszą się jak głupi z notowań?
Odnoszę tu wrażenie, że pani Musierowicz wie o punku tak mało, jak wiedziała o
rasta pisząc "Język Trolli" i że jest to bardzo na siłę. Już lepiej nie
udziwniać...

7) Żeby nie było, że jestem beznadziejnie zgryźliwa - książka podobała mi się
bardzo, dużo bardziej, niż "Trolla", choć nie odnajduję w niej klimatu starej
Jeżycjady, jak piszecie. To już nie te czasy:)
A co mi się podobało?
- postać Żaby
-postać Piotrka
-brak odniesień politycznych i religijnych
-Józinek
-dobrze przedstawiona atmosfera domu Borejków
-brak nachalnego moralizatorstwa

:)

[pampelka]

Tak, Żaba lepsza niż ostatnie powieści ale wciąż obarczona tym samym błedem.
Jakim?
Pierwsze części Jeżycjady, te najlepsze, to były ksiązki dla nastolatek, z
dobrym tłem obyczajowym. Tematem zatem była miłość i to miłość ciekawa
(Kłamczucha, która nacina się na księcia z bajki, Gabrysia, która musi się
zmierzyć z notorycznym podrywaczem, Kreska, której inna zabiera chłopaka sprzed
nosa, wreszcie zakompleksiona, dojrzewająca Celestyna), bohaterki jednak,
uwikłane w romanse musiały zmierzyć się i z innymi problemami dorastania. Zatem
Gabrysia boksowała się z niechęcią do pani Trak i w własnym lenistwem, po tym
gdy odkryła, że cały dom jest na głowie mamy. Kłamczucha miała zabawne konflikty
z ojcem, jescze lepsze z Mamertami, przyszło jej na własnej skórze poznać, że
kłamstwo nie popłaca i zweryfikować swe życiowe credo. Celestyna wychodziła z
roli domowego popychadła, wychodziła zresztą przezabawnie, Ida zaś, równie
zakompleksiona, odkrywała swoją kobiecość.
Oprócz tego, czytelnik miał jeszcze szansę na zabawne, celne analizy
codzienności, alucje polityczne (zwłaszcza w Opium), wreszcie na smaczki
obyczajowe (ach wspaniała Kłamczucha jako pomoc domowa).
W tamtych czasach MM. była też dużo łaskawsza dla bohaterów, zwłaszcza
negatywnych i rzucała na nich cieplejsze światło (Piróg, pani Trak).
Potem autorka poszła w baśń, baśń o dobrej rodzinie, samotnej wyspie na morzu
plugastwa. Nic w tym złego, autor idzie ścieżkami, którymi sam się wiedzie,
problem moim zdaniem w tym, że poszła niekonsekwentnie. I stąd ustyskiwania.
Jeśli zatem Żaba miałaby być baśni, nie powinna być infekowana tzw codziennymy i
groźnymi problemami jak choćby ciąża szwagierki. Tymczasem zaś mamy taki
miszmasz, że naszych cudownie dobrych bohaterów konfrontujemy z rzeczywistością,
która ani ich nie zmienia, ani nie dotyka, jest jedynie sztafażem cywilizacyjnym
dla pewnych tez.
Czy ciąża Róży naprawdę nie niesie problemów.
Oto młoda dziewczyna. Nie zarabia. Sam wózek to marny 1 tys. złotych, prawei
tyle samo łóżeczko, dobra pościel i pochraniach, kila stów, dalej pieluchy
tetrowe, lepsze bawełniane, każda kilkanaście złotych, plus obłędnie drogie
koszulki (3 to 90 zł w mothercare) dobry materacyk też swoje kosztuje. Zatem
jest poważnym obciążeniem finansowym i nie napisze nawet o podgrzewaczu do
butelek, tym czymś do odciągania pokarmu, różnych smoczkach awent itp. Tymczasem
jej matka ma na utrzymaniu trójkę dzieci, pracuje na uczelni, ojciec też nie
zarabia, a dziadkowie są na emeryturach.
Róża tymczasem bedzie jeszcze niesamodzielna przez kilka lat, zamierza przecież
rzucić te astrofizykę. Dziecko zatem trafi do babci i dobrze, bo miła i bezpłatna.
Nadto w niedużym jednak mieszkaniu juz teraz mieszka siedem osób. Miałoby osiem
w tym małe, brykające dziecko, mnie by to przeszkadzało.
I nie tylko.
Dziewczyna jest młoda, jeśli tata się brzydko mówiąc wypnie czeka ją procedura
procesowa ustalenia ojcostwa, a jeśli nie dziecko będzie jako nieślubne. Będzie
też jednak obciążeniem, bo mata z dzieckiem nie szuka tylko męża, szuka też ojca
dla dziecka, a czasem trudno ułapić za jednym razem te dwie cnoty.
Ciąża zatem jest poważnym rodzinnym problemem, również i dla Gabrysi. Czy ona
nigdy nie myśli o tym, że JUZ zostanie babcią, nie dotyka jej to.
W ten sposób można rozłożyć na części pierwsze każdy tzw życiowy problem z
rodziną Szoppe włącznie. Nie są patologicznie, ale nieszczęsliwi. MM odmawia im
jednak prawa do ludzkich cech, od poczatku do końca prezentują się negatywnie.
Tak jak pani Sznytek.
Szoppowie tymczasem, nie dlatego są niefunkcjonalni, że kochają seriale, ale
dlatego, ze najwyraźniej coś w tej rodzinie szwantukuje. Dowodem tego jest
zabawaw w sedziego (kłócimy sie w obecności osoby postronnej branej na arbitra0.
To typowa gra psychologiczna, opisana w byłe poradniku, ale ma ona też pewną
motywację, mechanikę i konsekwencję.
Ja to widzę tak.
Dalsze części Jeżycjady to książki o nastolatkach pisane dla trzydziestolatek, z
ich językiem, ich kulaturalną otoczką i ich marzeniami.
Pogłębaijący się rozziew między realiami powieściowymi, a życiowymi wynika z
niuregulowanego stosunku do materii: baśń to czy powieść obyczajowa.
Pewną charakterystyczną dla nich cechą jest dominanta opisu. Postaci
przedstawione są deklaratywnie. One mówią o sobie jakie są, rzadko jednak te
cechy poznajemy w tzw akcji. Wiemy, że Gabrysia przyjaźni sie z Anielką K. Ale
czy widzieliśmy jakieś ich spotkanie. gabrysia zyje w ścisłym rodzinnym
kordonie, on wyznacza granice jej świata, gdzie tam jest, było miejsce na Anielę?
Choć w tej książce mniej jest moralizowania, wciąż i wciąż wyłażą z niej
poglądy. Scena z internatutką: nieudana,. Internautka nie dość , ze
niespecjalna,m to głupia i jeszcze żarłoczna! Na dodatek feministka!
Dziecko jest darem, li i jedynie! I basta! Rodzina ach rodzina. Rodzina jako
klan! Ja prywatnie mówiąc, bałabym się wżenić w Borejków. Bałabym się, ze mnie
zawłaszczą.
Kolejna sprawa: pieniądze. Bohaterowie którzy żyją ideami, a tacy jednak sa
Borejkowie, lekka ręką kupuja drogie albumy fotograficzne i wózki, jedzą
wykwintnie i chętnie się dzielą. A ja się pytam skąd mają? No chyba że to jest
jak w grze komputerowej: zdobędziesz pieniądze na kody i wszystko ci jedno ile
wydajesz na tapety. Kwestia pieniędzy dotyczy i Wolfiego. Skąd on ma na sprzęt
audio dla Żaby, na te farby itp. Toż to maturzysta.
Pozostała też typowa dla poprzednich powieści nadludzka dobroć boahterów. Żadne
z nich nie zmaga sie z żadnym problemem. gabrysia pracuje na uczelni. To taki
cymes? Uczelnia często zakwita konfliktami, grupami lobbystycznymi, plotkami,
nad którymi Gabrysia przepływa suchą nogą. Może zatem stać patrzeć w okno i
mówic o wypalaniu mis. Bo świat zewnętrzny jej się nie ima.
Podobnie jak poprzedniczki oceniam powieść an lekki plus. Nie zaśmiałam się,
raziły mnie stare dialogi w ustach dzieci i sztampowe rozwiązania problemów.
Jak zawsze zaś zmęczyła mnie konwencja telenoweli. Bo jakby nie wybrzydzać na
takie M jak Miłość jeżcycjada bardzo się do niej upodabnia. I tu pojawiają się
stare postacie, bez znaczenia dla akcji, a tylko po to by donieść, że Orelka to
bedzie miała dziecko i pracuje w szkole, a Konrad został wielkim reżyserem.
Jakkolwiek krytyczna byłaby moja ocena książke kupiłam, chetnie przeczytam
następną, a panią MM. szczerze lubię, choć gramy w innych drużynach.
Pozdrawiam wszystkie fanki

Nie tak drogo!

[zgred67]

Za pozwoleniem, moja droga, nie przeczę, że dziecko generuje wydatki,
ale podane przez Ciebie oszacowania cenowe są nieoptymalne. Niezły
wielofunkcyjny polski wózek (resory w skórze, przekładana rączka,
wyjmowana gondolka) kosztował mnie 2 lata temu około 600PLN, a nie tysiąc.
Łóżeczko też nie kosztuje tysiąc złotych, tylko dwieście. A ciuchy w
wymienionym przez Ciebie sklepie są bardzo drogie. W innych są
o wiele tańsze, a w supermarketach jeszcze tańsze, a na allegro
można kupić używane jeszcze taniej i moja szwagierka tam właśnie
kupuje, mimo że nie jest źle sytuowana. Ja zapłaciłem tysiac za wózek,
łóżeczko, materac i chyba jeszcze pościel.

[yasmeen]

tak, tylko ja pamietam tych Borejkow, ktorzy jedli na kolacje oszczedne a pelnowartosciowe kanapki z pasta... Gdzie siostry znaszaly jedna po drugiej ciuszki, a mama probowala na rozne sposoby urozmaicic skromna garderobe corek (vide motyl Gabrysi czy tez zwiewne suknie Idy). I jakos mi teraz zgrzyta tekst o kupnie nowego wozka, bo co prawda w rodzinie jest kilka, ale milo jest kupowac dziecku cos nowego...
Podkreslam cos nowego, wiec uzywane ciuszki z Allegro chyba odpadaja...
A ja wlasnie jestem na etapie kompletowania wyprawki dl adziecka - wozek, fotelik, lozeczko, nosidelko, wanienka, ubranka, materacyk, posciel... Nie jest rozowo, wierz mi...

Troche mi zal tych opisow, gdzie widac bylo, ze dziury budzetowe mniejsze lub wieksze mozna bylo zalatac pomyslowoscia i miloscia... O np. te slynne dziela Kreski :)

pozdr
yas
yas

[dakota77]

Co do pieniedzy- od dawna wiemy, ze Gabrysia nie tylko pracuje na uczelni, ale
i duzo publikuje. grzegorz pracuje, a napisalas, ze nie. Co do pieniedzy
wolfiego, w ksiazce wyraznie ejst napisane, jak zarabial. radze go odnalezc.
po co Rozy procedura ustalania ojcostwa? nawet gdyby Frycek sie wypial, a tego
nie zrobil, niechec do uczestniczenia w wychowaniu dziecka nie mjsi rownac sie
domowie uznania dziecka za swoje.
Ze spora czescia twoich zarzutow sie jednak zgadzam.

[pampelka]

przepraszam. Jeśli nie dopatrzyłam sie zarobków Wolfiego. Mój błąd ale geneza
jego tkwi w tym o czym pisałam: deklaratywności. Nie pamiętam już, jak dorabia
Gabrysia,zapewne publikuje, bo jest do tego zmuszona, jeśli chce jeszcze wyższe
stopnie naukowe osiągnąć, ale publikacje naukowe to marny grosz. Wiem, bo moja
przyjaciółka, też pracownik naukowy, też doktor, też publikuje, traktując to
jednak z musu jako trampolinę do kaiery, zarabiając pisaniem do różnych gazet,
skocznych tekstów na tematy paranaukowe. Żyje zaś z przeróżnych grantów,
konferencji i diet, ścibolonych, żeby było na mieszkanie, bo na samochód to już
nie bardzo.
Masz rację Dakoto z tą procedurą ustalania ojcostwa ale tu sprawa jest niejasna.
Wszak on wyjechał i słuch o nim zaginął, a tymczasem dziecię ma się rodzić i
trzeba coś podać w urzędzie. Czy Róża mówiąc, że nic nie chce ma na myśli
również nazwisko? Raz mówi o dziecku, że będzie Szoppe ale skąd o tym wie? Wszak
Frycek nie powiedział jasno co zrobi. Może nic nie chciał zrobić, może w Stanach
przyszło mu do głowy, że najlepiej zapomnieć?
Na pocieszenie mam taką historię z życia: jeden wredny Frycek zrobił mojej
koleżance dziecko i brzydko się wypiął. Dziadzio, ojciec koleżanki pojechał do
Frycka, natłukł go bardzo mocno, złamana noga itp, a dziecko zapisali jako
nieślubne. Był problem bo ksiądz nie chciał ochrzcić, sle sprawy sie ułożyły,
znalazł się porządny proboszcz. Koleżanka zaś skończyła studia, poznała
świetnego chłopaka, sa małżeństwem, świetnymi rodzicami i wszystko jest cudnie.
Naprawdę. Ot taka bajka na obrzeżach codzienności.

[elwinga]

Publikacjami naukowymi można sobie dorobić, ale raczej nie można się z nich
utrzymać. Chyba że ktoś siedzi, pisze i publikuje non stop. Znam takich. Ale to
ludzie, którzy poza pracą naukową nie mają innego życia. I nie mają własnej
rodziny.

A swoją drogą, czy w Jeżycjadzie jest gdzieś powiedziane expressis verbis, że
Gabriela ma doktorat, albo i habilitację? Bo ja tego nie pamiętam z
wcześniejszych tomów. Owszem, jest wspomniane, że pracuje na uczelni, ale to
nie jest równoznaczne z posiadaniem stopnia naukowego wyższego niż mgr (zajęcia
językowe często prowadzą osoby bez doktoratu, a ona wykłada na filologii
klasycznej).

doktorat Gabrieli

[iwoniaw]

nie pomnę teraz w którym tomie, ale jest scena, w której 2-letni bodaj Grzegorz
Ignacy rysuje, a Gaba przy komputerze pisze artykuł do hablilitacji.

[isztaria]

w Tygrysie i Róży Laura wywozi Senekę z pieczątką dr hab Gabriela Stryba.

podyskutowałabym

[qlka_79]

Bardzo podoba mi się to, co napisałaś o Jeżycjadzie.
Muszę się jednak nie zgodzić:
> W tamtych czasach MM. była też dużo łaskawsza dla bohaterów, zwłaszcza
> negatywnych i rzucała na nich cieplejsze światło (Piróg, pani Trak).
A rodzina Lisieckich? Ta ich matka-cwaniara, jeżdżąca do NRD na saksy. Oni są
przedstawieni jednoznacznie negatywnie, a to że ci dwaj pod koniec na chwilę
łagodnieją było konieczne do pokazania pozytywnego oddziaływania Idy.

> Potem autorka poszła w baśń, baśń o dobrej rodzinie, samotnej wyspie na morzu
> plugastwa. Nic w tym złego, autor idzie ścieżkami, którymi sam się wiedzie,
> problem moim zdaniem w tym, że poszła niekonsekwentnie. I stąd ustyskiwania.
Ja wiem, czy później? Już w Opium w rosole jest wyraźne wskazanie, jacy to
Borejkowie poszkodowani, bo stary pierdoła internowany.
Poza tym czemu zaraz to plugastwo? Generalnie postaci przewijające się w
Jeżycjadzie cechuje pozytywny stosunek do świata i innych ludzi. Przecież
rodzina Kreski i Maćka jest równie ciepła. Kowalikowie w gruncie rzeczy też nie
są źli. Robrojek z Bella - właściwie to oni są naprawdę poszkodowani przez los,
bo nie tylko stracili bliską osobę, to jeszcze Robrojek został wykołowany przez
wspólnika (co i tak kończy się pozytywnie).

> Róża tymczasem bedzie jeszcze niesamodzielna przez kilka lat, zamierza
przecież
> rzucić te astrofizykę. Dziecko zatem trafi do babci i dobrze, bo miła i
bezpłat
> na.
Nie widzę w instytucji babci nic złego!

> Dalsze części Jeżycjady to książki o nastolatkach pisane dla
trzydziestolatek,
> z
> ich językiem, ich kulaturalną otoczką i ich marzeniami.
Tutaj trudno mi polemizować, ponieważ z Żaby przeczytałam ze dwie strony, ale
wydaje mi się, że trzydziestolatki mają jednak nieco inne marzenia i otoczkę
kulturalną. Bliżej mi do trzydziestki niż do nastolatki, dlatego z tym się nie
zgodzę.
Dlaczego? Otóż należy się zastanowić do jakiego odbiorcy książki MM są
kierowane. Na pewno nie jest to grupa ćwierćinteligentek zapatrzonych w
dyskoteki, ale raczej osoby ceniące wartości niematerialne, raczej dobrze
wykształcone (lub w trakcie zdobywania tego wykształcenia), oczytane,
inteligentne.
Zakładając, że tak wygląda spora część wiernych czytelniczek, można przyjąć, że
tego typy jednostki będą nakierowane na myślenie o przyszłości. W związku z tym
ich marzeniem nie będą romantyczne zaręczyny na pierwszej randce czy ślepe
dreptanie za ukochanym na studia, od których chce się wymiotować.
Poza tym w zachowaniach takich osób nie mieści się seks bez zabezpieczenia, z
osobą, której - jak się okazuje - nie zna się tak naprawdę. Miłośc - tak, seks -
tak, ale z jakimś sensem, zamiast z klapkami na oczach. (Odniesienie do
Jagny?:D)

Z resztą się zgadzam!

[pampelka]

za przeproszeniem. Lisiecka to osoba niemiła, pamietajmy jednak, że po
wyłudzeniu pieniędzy od Borejków dostaje wyrzutów sumienia, jak ospy, wraca i
oddaje.
To dobry gest rokujący na przyszłość. Autorka zawiesza tu Lisiecką i jej bistor,
ale możemy mieć nadzieję, że będzie lepiej.
Mali Lisieccy zaś rokują, jako tako, po interwencji Idy, no ale potem wiemy,
wyrosło z nich samo zło, z Lisieckiej zresztą też.

Nie zgodzę, się, że Opium to baśn. To rzetelna proza, taka w duchu Prusa nawet,
pokuszę się na porównanie. Wyróżnia ją to co wyróżniało pierwsze części fabuła
nie jest pisana pod tezę. To opowieść o niebanalnej miłości na tle smutnych
czasów, ukazanych dyskretnie, ale widocznych.
I tu mamy niedobrą postać: mamę Aurelki, jakże pięknie wyprowadzoną na ludzi.
Scena z córką jest naprawdę przejmująca, sam zaś wątek Genowefy Pompke mistrzowski.

Ignacego nigdy nie nazwałabym pierdołą. To autokrata, pozwala swoim kobietom, by
z wdziękiem się nim zajmowały. Lubię go, ale jego styl działania, siedzę i
mówię, jest jeszcze herbatka, byłby dla mnie trudny do zaakceptowania, w życiu
codziennym.

O rodzinie Kreski wiemy tyle co nic, rodzina Macieja też jest pokazana bardzo
skrótowo. A że plugastwo. A tak. Bo rodziny otacza zły świat. Orelka jest u
macochy, macocha ma wrednego syna, sama jest zreszta wredna. Ojciec porzucił
matkę, a teraz cierpi u boku drugiej kobiety. To jest właśnie to, jasny sygnał
co dobre co złe. Tymczasem nie każde małżeństwo może przetrwać. Tak samo plugawy
jest Pyziak, patrzący na majątek, porzucający rodzinę i polskość. Niczego
dobrego w nim nie ma. Itp itd.

Nigdzie nie napisałam, że instytucja babci to coś złego. Przeciwnie - dobra
babcia to skarb, który należy hołubić, pielęgnować, podlewać i dopieszczać. Mila
jako babcia? No nie wiem, przecież pisze sztuki, a opieka nad dzieckiem
absorbująca jest, ale ona kocha dzieci, więc może ma jakieś sposoby.

A jednak obstaję, że to książki dla starszych.
Starszych bo autorka bardzo wysoko stawia poprzeczkę, z nazwisk, cytatów,
odniesień itp. Myślę natomiast, że paradoksalnie MM. pisze je z naprawdę z myślą
o młodym pokoleniu, które chce wychować i któremu chce zaszczepić świete krzewy
wiary. Wiary szeroko rozumianej, wiary nie tylkow Boga, ale i w pewne idee, w
system wartości, wreszcie w miłość rozumiana jednak jako związek na dobre i na
złe, rodziny jako podstatowej komórki, jedynej zdolnoj obrnić jednostkę. Może
zresztą szczepy się przyjmują, sama nie wiem, mam już bagaż doświadczeń, jakże
inny od tego jaki dżwigają bohaterki.
Dlaczego uważam, że to książki dla trzydziestolatek? Trzydziestolatki są
przenośnią pewną. Może niedobrą, bo kojarzą się raczej z Briget Jones. W każdym
razie to ksiązki, dla tych, którzy chcą uciec ze świata codziennego, do świata
odświętnego, jakim jest świat przedstawiony w Jeżycjadnie.
Nastolatki rzadko uciekają: one rzucają się raczej na łeb na szyję w to co je
otacza, są często lepiej zorientowane w realiach niż ich rodzice, czesto już
dość cyniczne, i jakoś, niektórym, nawet z tym dobrze.
Jeżycjada to taki dom za miastem dla mieszczucha. Chałupa w Bieeszczadach, gdzie
szczapy płoną na ognisku, gdzie nikt szczurów nie goni, gdzie sąsiad sąsiadowi
przyjacielem, gdzie jest czas, dobro itp.
To taki mit, raj do którego się dąży.
I w tym sensie nowa Jeżycjada to ucieczka od życia.
Stara przeciwnie, pozwalała to życie zrozumieć, ogarnąć, zawalczyć z nim i
zwyciężyć, czego i ja doświadczyłam wraz z lekturami MM.
O, i tyle
Poza tym kaczka dalej lubi pływać itp.

[qlka_79]

> za przeproszeniem. Lisiecka to osoba niemiła, pamietajmy jednak, że po
> wyłudzeniu pieniędzy od Borejków dostaje wyrzutów sumienia, jak ospy, wraca i
> oddaje.
Niestety, nie wraca, tylko przysyła swoich cudnych synków z liścikiem i
odliczoną kwotą (przypiętą spinaczem!).

> Nie zgodzę, się, że Opium to baśn.
A gdzie ja napisałam, że to baśń?

> To rzetelna proza, taka w duchu Prusa nawet,
> pokuszę się na porównanie.
Zgodzam się wszystkimi nogami:)

> I tu mamy niedobrą postać: mamę Aurelki, jakże pięknie wyprowadzoną na ludzi.
> Scena z córką jest naprawdę przejmująca, sam zaś wątek Genowefy Pompke
mistrzow
> ski.
No scena być musiała, cobyśmy się zbiorowo wzruszały, wierząc w człowieka:)
Wątek Genowefy nudził mnie, niestety, chociaż postać ta jest niezbędna dla
wprowadzenia komizmu (scena z klepaniem dyrygenta napisana jest rewelacyjnie!).
Alter ego Genowefy było też dla mnie wiadome od początku, a żałuję, bo mogłam
się mile zdziwić.

> Ignacego nigdy nie nazwałabym pierdołą. To autokrata, pozwala swoim kobietom,
b
> y
> z wdziękiem się nim zajmowały. Lubię go, ale jego styl działania, siedzę i
> mówię, jest jeszcze herbatka, byłby dla mnie trudny do zaakceptowania, w życiu
> codziennym.
Właśnie dlatego nazywam go pierdołą. Od samego początku pojawienia się tej
postaci wyobrażałam go sobie jako starego, zgarbionego dziada, a to w gruncie
rzeczy nie był przecież stary facet. Z lektury innych wątków wiem, że nie tylko
mnie doprowadza do szału jego niezaradność życiowa, albo raczej takie oderwanie
od życia - nie mówię o pogoni za pieniędźmi, ale np. o myleniu imion chłopaków,
że o chęci nazwania Gabrysi Wergilią (co jeszcze by uszło), a Natalii - Tibullą
(jak nazwa bakterii, brr...) nie wspomnę.

> O rodzinie Kreski wiemy tyle co nic, rodzina Macieja też jest pokazana bardzo
> skrótowo.
Trudno wiedzieć coś o rodzinie Kreski, skoro jest wprowadzona do Jeżycjady już
jako mieszkająca u dziadka.
Miałam na myśli rodziną tworzoną przez nich samych, którą można poznać (choć
też bardzo skromnie, niestety) w Noelce.

> Nigdzie nie napisałam, że instytucja babci to coś złego. Przeciwnie - dobra
> babcia to skarb, który należy hołubić, pielęgnować, podlewać i dopieszczać.
Mil
> a
> jako babcia? No nie wiem, przecież pisze sztuki, a opieka nad dzieckiem
> absorbująca jest, ale ona kocha dzieci, więc może ma jakieś sposoby.
Pisze, i owszem. W Trolli jest nawet takie stwierdzenie Józinka, że babcia
będzie pisała na laptopie (a dziadek gadał po łacinie). No ale czego się
spodziewać po kobiecie, która ledwo odchowała najmłodszą córkę, to już miała
wnuki. Też bym miała dosyć :D

> A jednak obstaję, że to książki dla starszych.
> Starszych bo autorka bardzo wysoko stawia poprzeczkę, z nazwisk, cytatów,
> odniesień itp.
Bez przesady:) Nie każdy, a ja na pewno, czyta Jeżycjadę, żeby wyszukiwać
ukryte archetypy i cytaty. Bardzo lubię mruganie autorki, ale to nie jest
główny powód, dla którego cenię te książki.

Myślę natomiast, że paradoksalnie MM. pisze je z naprawdę z myśl
> ą
> o młodym pokoleniu, które chce wychować i któremu chce zaszczepić świete
krzewy
> wiary. Wiary szeroko rozumianej, wiary nie tylkow Boga, ale i w pewne idee, w
> system wartości, wreszcie w miłość rozumiana jednak jako związek na dobre i na
> złe, rodziny jako podstatowej komórki, jedynej zdolnoj obrnić jednostkę. Może
> zresztą szczepy się przyjmują, sama nie wiem, mam już bagaż doświadczeń, jakże
> inny od tego jaki dżwigają bohaterki.
To mnie cieszy, bo będę mogła je dawać mojej przyszłej córce i/lub przyszłej
siostrzenicy.
A propos zaszczepiania - mnie się zaszczepiło. I to tak trwale, że często myślę
opisami z Jeżycjady. No i ten nieszczęsny ideał miłości wręcz idealnej, pełnej
zrozumienia, z głębokimi, wrażliwymi chłopakami i mężczyznami... (Baltona,
Baltona...) To powoduje skazę w psychice, jak się uwierzy, a będąc nastoletnią
panną uwierzyć naprawdę łatwo. To "książki zbójnickie" wręcz... Ale dam je
mojej przyszłej córce i/lub siostrzenicy.

> Nastolatki rzadko uciekają: one rzucają się raczej na łeb na szyję w to co je
> otacza, są często lepiej zorientowane w realiach niż ich rodzice, czesto już
> dość cyniczne, i jakoś, niektórym, nawet z tym dobrze.
E, bez przesady. Są nastolatki i są nastolatki. Jest Róża i jest Laura...

> To taki mit, raj do którego się dąży.
> I w tym sensie nowa Jeżycjada to ucieczka od życia.
Dla mnie Jeżycjada jest odbiciem mojego życia. Tak, mam życie podobne do
Borejków, tzn. bezpieczny, ciepły dom, najlepszą siostrę na świecie,
fantastycznego faceta. A jednak przydarzają mi się kłopoty, narzekam na brak
gotówki, dotyka mnie sytuacja gospodarcza kraju. Można mieć w realu
swoją "borejkowską wyspę", swój raj, a zarazem być zakorzenionym w życiu i nie
uciekać od niego.

> Stara przeciwnie, pozwalała to życie zrozumieć, ogarnąć, zawalczyć z nim i
> zwyciężyć, czego i ja doświadczyłam wraz z lekturami MM.
Na szczęście nie muszę nic zwalczać:) Chyba jestem szczęściarą, ale lubię życie
i lubię ludzi. To nie jest dla mnie negatywny synonim, ale określenie czegoś
ciekawego, pełnego pasji, miłych wrażeń. Tak jak w Jeżycjadzie - zwróć uwagę,
że we wspomnianych początkowych tomach bohaterowie są jakby otoczeni taką
warstwą ochronną. Nawet jeśli mają kłopoty (Gabrysia w szkole, Ida i Celestyna
ze sobą samą itd.), to ich wewnętrzna struktura psychiczna i system wartości
pozostają trwałe. Bardzo mi się w nich to podoba.

> Poza tym kaczka dalej lubi pływać itp.
Oj, bo minister Ziobro nie daruje i zamkną nam forum:)))

[pampelka]

hihi ale się dyskusja rozwinęła.
1.
A zatem: ktokolwiek pieniądze przynosi, daje je Lisiecka. I to, upieram się,
ładny gest. Litościwy, autorka konsekwentnie do niego prowadzi. I dobrze, bo
trzeba wierzyć w ludzi.

2.
Twoja ocena wątku Genowefy pozostaje twoją. To żaden argument czy on ci się
podoba czy nie. Ja go eksponuję jako pewien styl autorski, tamtych powieści.

3.
To co dla ciebie jest pierdołowatością dla mnie nie. I różnimy się pięknie.

4.Czy system wartości bohaterek pozostaje ten sam. A broń cię Boże. Kłamczucha
jest samolubną kłamczuchą właśnie i dopiero splot okoliczności, w które autorka
zgrabnie ją wplątuje, sprawia, że porzuca drogę niecnoty. Kreska zaś z lubością
nurza się w niechęci do mamy Aurelii, a swojej wychowawczyni, i to dziadek plus
życiowe przypadki uczą jej, by tego nie robić. Zmieniają się zatem i kształtują.
Róża w ciąży zaś niczego się nie nauczyła.

5.Cieszy mnie, że lubisz życie. Żadna z bohaterek starej Jeżycjady nie
twierdziła, że życia nie lubi i tego nie demonstrowała. Każda natomiast zmagała
się z takim czy innym problemem i wychodziła z niego zwycięsko, odmieniona i
lepsza. Na tym miedzy innymi polegała wielkość MM: potrafiła to bardzo pięknie i
wiarygodnie pokazać.

6. Bohaterowie wczesnej Jeżycjady nie są otoczeni warstwą ochronną. Mają takie
same problemy jak większość rówieśników, a nawet większe (kreska, samotna,
przestraszona chorobą dziadka). Oczywiście autorka mogłaby skonfrontować je z
dnem: przemocą w rodzinie, alkoholizmem, pedofilią, zbrodnią, ale po co? Jej
pisarskie zamierzenie było jasne i od początku do końca, wówczas, konsekwente.
Przedstawiała świat tzw codzienny, przeciętny, bez straszliwych obiektywnych
dramatów (choć już szpital i pani Borejko w Kwiecie kalafiora, jest takim
trudnym doświadczeniem). Taki był zamysł i został on perfekcyjnie wykonany. Nie
pisała " My dzieci z dworca Zoo". Pisała " Szóstą klepkę"


7.Róża i Laura w żaden sposób nie mogą być ustanowione "typowymi nastolatkami
polskimi". Jeśli wogóle coś takiego jest. Jeśli mnie nie zrozumiałaś wyjaśniam:
czas młodości to nie czas ucieczki, a konsupcji zycia. To wówczas zapisujemy się
na konie, na języki obce, kłócimy z rodzicamy, szukamy grup, próbujemy ekstremów
itp. Czy wszyscy jak jeden mąż? A czy jest typowy człowiek. Nie. Niemniej to
jest właśnie pewna prawidłowość wiekowa. I takie same ma starość, dojrzałość,
wiek średni itp. Właśnie dlatego świetnie rozumiemy ten oto tekst: ona już zna,
już zna te historie, że żona go nie rozumie, że wcale ze sobą nie śpią, ona na
pamięć to umie. Nie oznacza to wszak, że wszyscy znaleźliśmy sie kiedyś, albo
znajdziemy w takiej sytuacji. Wiemy jednak, że występują i wiemy mniej więcej
kiedy. Zresztą wyważamy tu otwarte drzwi, psychologia dawno to poklasyfikowała,
a teraz na resztkach buszują autorzy poradników dla każdego.

8. Dalej mnie cieszą, wszystkie radosne wydarzenia w twoim życiu, a jeśli chodzi
o kaczkę to wciąż lubi pływać:-) Ja zaś pozostaję z ukłonami dla autorki, bo jak
już pisałam wiele jej zawdzięczam.

[qlka_79]

> hihi ale się dyskusja rozwinęła.
Lubię takie dyskusje:)

> 1.
> A zatem: ktokolwiek pieniądze przynosi, daje je Lisiecka. I to, upieram się,
> ładny gest. Litościwy, autorka konsekwentnie do niego prowadzi. I dobrze, bo
> trzeba wierzyć w ludzi.
Dla mnie to nie jest odruch serca, tylko resztek sumienia. No może serca też,
bo zobaczyła takie ofiary losy z gromadką do wykarmienia i coś ruszyło.

> 2.
> Twoja ocena wątku Genowefy pozostaje twoją. To żaden argument czy on ci się
> podoba czy nie. Ja go eksponuję jako pewien styl autorski, tamtych powieści.
Specjalnie dla tego punktu poświęciłam sobotnią noc na ente już czytanie Opium.
Wątek Geniusi jest kapitalny i patrzę na niego świeżym okiem. Przez obrzydliwą
Geniusię (te lepkie rączki, ten rosołek na rajstopkach...) pokładałam się też
ze śmiechu.

> 3.
> To co dla ciebie jest pierdołowatością dla mnie nie. I różnimy się pięknie.
Bene:)

> 4.Czy system wartości bohaterek pozostaje ten sam. A broń cię Boże. Kłamczucha
> jest samolubną kłamczuchą właśnie i dopiero splot okoliczności, w które
autorka
> zgrabnie ją wplątuje, sprawia, że porzuca drogę niecnoty. Kreska zaś z
lubością
> nurza się w niechęci do mamy Aurelii, a swojej wychowawczyni, i to dziadek
plus
> życiowe przypadki uczą jej, by tego nie robić. Zmieniają się zatem i
kształtują
Też się nad tym zastanawiałam. Masz w tym miejscu rację, a ja miałam na myśli
te wzorcowe postaci, chociaż Celestyna też nad sobą pracuje.

> Róża w ciąży zaś niczego się nie nauczyła.
Nawiąże do tego, jak tylko skończę czytać. Na razie jestem nią zachwycona, ale
jeszcze nie dotarłam do osławionego monologu o jakiejś ścierce:)

> 5.Cieszy mnie, że lubisz życie. Żadna z bohaterek starej Jeżycjady nie
> twierdziła, że życia nie lubi i tego nie demonstrowała. Każda natomiast
zmagała
> się z takim czy innym problemem i wychodziła z niego zwycięsko, odmieniona i
> lepsza. Na tym miedzy innymi polegała wielkość MM: potrafiła to bardzo
pięknie
> i
> wiarygodnie pokazać.
Szkoda tylko, że one wychodziły z tego na krótko, a potem odzywały się stare
wady. Ida w każdym tomie przypomina mi ryżą małpę z samego początku, nawet w
Żabie dokucza Gabie, a pacjentów odhumanizowuje (Camembert... Bosz, żenada!).
Józinek z Ignasiem też przeszli poważną przemianę dzięki Trolli, a mimo to w
Żabie znowu przemoc werbalna i fizyczna... (listu nie biorę pod uwagę, bo ta
forma pisana zawiera element autokreacji, a z opisu wynika, że jak było, tak
jest.)

> 6. Bohaterowie wczesnej Jeżycjady nie są otoczeni warstwą ochronną. Mają takie
> same problemy jak większość rówieśników, a nawet większe (kreska, samotna,
> przestraszona chorobą dziadka). Oczywiście autorka mogłaby skonfrontować je z
> dnem: przemocą w rodzinie, alkoholizmem, pedofilią, zbrodnią, ale po co? Jej
> pisarskie zamierzenie było jasne i od początku do końca, wówczas, konsekwente.
> Przedstawiała świat tzw codzienny, przeciętny, bez straszliwych obiektywnych
> dramatów (choć już szpital i pani Borejko w Kwiecie kalafiora, jest takim
> trudnym doświadczeniem). Taki był zamysł i został on perfekcyjnie wykonany.
Nie
> pisała " My dzieci z dworca Zoo". Pisała " Szóstą klepkę"
A czy Kreska jest tu szczególnie (i potem Aurelia) poszkodowana przez los? Nie
będę się do końca upierać jak oślica, ale nadal wydaje mi się, że choćby Pulpa
ma taką swoją wewnętrzną siłę, Nutria tak samo, że o Gabrysi nie wspomnę.
Pulpa oblewa maturę - czy może być coś gorszego w inteligenckim domu (nawet
niechciana ciąża nie jest taką tragedią)? Mało, że stary pierdoła mało nie
dostaje zawału, że Ida zapluwa się złośliwościami, to ona sobie radzi i podnosi
się z dołka. Dlaczego? Dlatego, że ma swoją warstwę ochronną.

I broń Boże nie oczekuję, że MM zacznie dążyć w kierunku opisu skrajnej
patologii. Nie o to chodzi w tego typu literaturze. Ale opis wypadku i
spalonego pokoju to już właśnie prawdziwa tragedia - a jak pięknie poprowadzona.

> 7.Róża i Laura w żaden sposób nie mogą być ustanowione "typowymi nastolatkami
> polskimi". Jeśli wogóle coś takiego jest. Jeśli mnie nie zrozumiałaś
wyjaśniam:
> czas młodości to nie czas ucieczki, a konsupcji zycia. To wówczas zapisujemy
si
> ę
> na konie, na języki obce, kłócimy z rodzicamy, szukamy grup, próbujemy
ekstremó
> w
> itp. Czy wszyscy jak jeden mąż? A czy jest typowy człowiek. Nie. Niemniej to
> jest właśnie pewna prawidłowość wiekowa. I takie same ma starość, dojrzałość,
> wiek średni itp. Właśnie dlatego świetnie rozumiemy ten oto tekst: ona już
zna,
> już zna te historie, że żona go nie rozumie, że wcale ze sobą nie śpią, ona na
> pamięć to umie. Nie oznacza to wszak, że wszyscy znaleźliśmy sie kiedyś, albo
> znajdziemy w takiej sytuacji. Wiemy jednak, że występują i wiemy mniej więcej
> kiedy. Zresztą wyważamy tu otwarte drzwi, psychologia dawno to
poklasyfikowała,
> a teraz na resztkach buszują autorzy poradników dla każdego.
Bardzo nie lubię generalizowania. O ile można próbować stawiać jakiś wspólny
mianownik nad różnymi grupami, czy to wiekowymi, czy społecznymi we wszelkich
kombinacjach, to nie można zapominać, że grupa składa się z jednostek. Owszem,
w wieku dojrzewania konformizm jest jak powietrze, ale pod skorupą uniformu
kryje się odrębna jednostka z jej wewnętrznym światem.
Dlatego nadal uważam, że nie każdy w wieku nastu lat będzie z ciekawości
popalał papieroska czy wszczynał kłótnie. Owszem, każdy spróbuje się wyłamać z
siebie, ale jeden zacznie wagarować, a inny powie "cholera" i ugryzie się w
język.
Jeśli chodzi o typowość Laury i Róży. Dałam je jako przykład. Laura wyszczekana
i bezczelna, Róża - zupełne przeciwieństwo. A z jednych rodziców, z jednego
domu...

> 8. Dalej mnie cieszą, wszystkie radosne wydarzenia w twoim życiu, a jeśli
chodz
> i
> o kaczkę to wciąż lubi pływać:-) Ja zaś pozostaję z ukłonami dla autorki, bo
ja
> k
> już pisałam wiele jej zawdzięczam.
Ja również:) Naprawdę czuję się w pewnym stopniu ukształtowana przez Jeżycjadę.

[the_dzidka]

> Gabrysia boksowała się z niechęcią do pani Trak

Pani Szczepańska. Szczepańska! Pani Trak to była poprzednia włascicielka
borejkowego mieszkania, niejaka Gizela zresztą, opiekunka Mili.

[pampelka]

przepraszam za literówki, za szybko mi się wysłało, jeszcze przed korektą.
uściski

[agisek]

Twoje uwagi są bardzo celne i wnikliwe. Chociaż sama patrzę na Jeżycjadę
bardziej pobłażliwie, przyznaję, że opisałaś tu wiele rzeczy, które
przeczuwałam, ale nie nazwałam :-) Za bardzo chyba wsiąkłam by móc spojrzeć na
te książki z dystansem.