Dziesiątego grudnia 1975 roku...

[stara_dominikowa]

...jak zwykle, w różnych punktach globu zegary
wskazywały różny czas.W Poznaniu była piąta rano.

pojutrze 31 lat:)
cóż, przyznam się bez bicia, że owszem, czytałam jakieś inne części J, ale
Klepka wryła mi sie w pamięć. jest niezawodną pigułką antychandrową i dziś
wieczorem ją dziabnę po raz enty.
pozdrawiam chyba jednak nieliczne/ych wielbicielki/li Szóstej:)

[dori7]

stara_dominikowa napisała:

> pozdrawiam chyba jednak nieliczne/ych wielbicielki/li Szóstej:)

Jakich "nielicznych"! Protestuje z oburzeniem. Klepka jest wspaniala! Jedna z
najwspanialszych :)))

[ready4freddy]

moim niezwykle skromnym zdaniem najlepsza :) co prawda do kompletu brakuje mi TiR i CP, ale jakos mi sie nie wydaje, zeby mogly dosiegnac tamtego poziomu ;)

[martolka]

tak, Klepka najulubieńsza i najbardziej zaczytana :-)

[magda_b]

chyba siądę przez weekend i też poczytam :) u mnie Klepka zawsze stała niżej w
rankingu, prym wiedli jednak Borejkowie i wydawało mi się, ze jak ich nie ma,
to ksiązka jest niepełna. SzK ma jednak swój swoisty urok...

Klepka jest moja ukochana! n/xt

[mkw98]

[onion68]

To ja sobie z okazji rocznicy nabędę jakieś apetyczne stare wydanie, bo moja
obecna "Klepka" składa się z pojedynczych karteczek przeważnie.
Ja tam właśnie "Klepkę" lubię najbardziej, za największe nagromadzenie
bohaterów-hitów (Cesia, pani Żakowa, Hajduk, Żaczek), za Marię Callas,
wieżyczkę, Muminka i popisy kulinarne Julii, za ich Boże Narodzenie i Wielkanoc...

[magda_b]

i Bobcio, i Bobcio, z myszkami, pisankami i ospą :)

[stara_dominikowa]

rany, no myślałam że jest gdzieś na końcu rankingu popularności serii..
przedświąteczne klimaty od razu kojarzą mi się z Klepką. Odziedziczony po
wspaniałomyślnej Julii płaszcz, smarowanie "kłaczków wokół oczu" nowym tuszem,
wyprawa po rybki i prezenty no i nieszczęsne kręcenie maku z myszową wpadką. a
w święta przypalony bigosik:)

a w ogóle to...

[stara_dominikowa]

.. oglądacie Arabelę? Julia i Toleczek wyglądają identycznie jak księżniczka
Ksenia i Wilibald:)

[fandzolka502]

Podpisuję się jako kolejna ,,nieliczna'' wielbicielka Szóstej Klepki:) Bo ten
cykl dla mnie powinien iśc na opak,to jest na samym dole CzP a na górze jako
rarytaski Szósta Klepka,Kłamczucha itd... tak wogóle,zażyczę sobie Szóstą Klepkę
pod choinkę:)

[yowah76]

Ha, o "Klepce" sie tu mniej mowi niz o innych ksiazkach, bo najmniej tam chyba
do krytykowania...Jak sie tak z perspektywy lat zastanowic, to chyba dla mnie
tez najlepsza, zabawna, postacie sympatyczne, prawdopodobne, zywe przede
wszystkim... bez dylematow moralnych i gwaltownych a nieprzewidzianych zmian
charakteru... bez moralizowania i namolnej agitacji!

[ready4freddy]

zaryzykuje kontrowersyjna teze, iz ksiazki pani MM tym lepsze, im mniej w nich Borejkow..;) SK, Klamczucha, czy nawet OwR i BBB (pisze "nawet", bo Borejkow w nich relatywnie niewiele) owa teze potwierdzaja :)

[iwoniaw]

> Ha, o "Klepce" sie tu mniej mowi niz o innych ksiazkach, bo najmniej tam chyba
> do krytykowania...

Też mi się tak zdaje. Uwielbiam "klepkę"!

[anutek115]

Dominikowo droga (nie tak stara jednakowoż :-)), ty chyba nie bywasz za często
na tym forum. Moim zdaniem tu się roi od wielbicieli "Klepki..." i Żaków, w co
drugim wątku znajdują się apele o powrót tej rodziny na Jeżycjadowe łono...

[ready4freddy]

Zakow i.. myszkow! wiecej myszkow :) chcemy mysza, nie sprezyny! :)

myszaaaa!!!

[jottka]

tak jest, to bardzo dobre hasło:) i mamy żakowej, i hipciów, i pisanek z
hitlerem mejd baj bobcio, a nie ściąganych z sieci opowiastek o żarówkach - skąd
ci (ci dominikowo:) przyszło do głowy, że to najmniej lubiana powieść pani mm?
tutaj faktycznie to chyba faworytka wielu osób

zwierzątka zawsze świetnie rozkręcają akcję, ciskany jak szmata pies pana
maciołka (?) to jednak nie to samo

[ready4freddy]

haslo to jest takie:

wiecej myszkow, mniej Michaliszkow*

*w domysle: wiecej Zakow, mniej Ignacych, a wszystko bedzie cacy (ze tak Zielona Gesia polece)

[laura-gomez]

ja bardzo lubię Szóstą Klepkę, chociaz nie jest to mój ulubiony tom Jeżycjady

anutek115...

[stara_dominikowa]

no nie za często bywam:) ale szukałam w forumowych rankingach i kiepsko to
wypadło.
strasznie mnie zdołował news z relacji forumowiczek jak to Cesia skończyła
siedząc w domu z gromadką dzieci a Hajduk jakieś kariery uskutecznia. fatalnie.
mama Żakowa miała swoje zajęcia z dzieciakami, babrała się w jakichś masach
plastycznych, jakoś nie żyła garami i mimo to była świetną kobitką. ale
rzeczywiście Ceśka miała matczyno-opiekuńcze zapędy i dawała się wykorzystywać.
poświęciła się więc na ołtarzu domowego ogniska. a mrukowaty Hajduk pewnie
został mrukowatym panem ojcem co to go w rękę się całuje.

[onion68]

Cesia miała tylko daleko posunięte poczucie obowiązku, i naprawdę nie musiała
MM jej w te gary na wieki wieków ubierać. Jest to jedna z moich najulubieńszych
postaci i z całej tej niekorzystnej ewolucji Jeżycjady jej los mnie najbardziej
boli ;(
Także do tych cech charakteru, które prezentował Hajduk w "Szóstej"
(nonkonformizm, niezależność poglądów, brak skłonności do beczenia w stadzie),
nie pasuje mi jego służalcze kląskanie do Handkego (rozmowa telefoniczna
w "Tygrysie i Róży"). Mimo to myślę, że w warunkach domowych nie jest z nim aż
tak źle ;)

[wierszyk-pana-leara]

stara_dominikowa napisała:
> strasznie mnie zdołował news z relacji forumowiczek, jak to Cesia skończyła
siedząc w domu z gromadką dzieci<...
stara_dominikowo! Otrzyj łzy! To nie był NEWS, a HIPOTEZA, którejś z
czytelniczek.
Ja tam myślę, że Celestyna jest lubianą Panią Pediatrą. Dzieci z Jurkiem mają
miłe , obciążone dziedzicznie, zmysłem humoru. Zresztą - ładne mi dzieci,
najstarsze zaczęły już studiować.

Dzieci to nie tylko zupy i kupy, że się tak poetycko wyrażę. Po to, żeby
zobaczyć, jak ,taki mały człowiek rośnie i poznaje świat, warto zostać w domu.
Nawet przez parę lat. Mózg , samoistnie się nie wyłącza, kiedy nie jest się na
etacie.

Ten pogardliwo, protekcjonalny stosunek wobec Mam, bezmózgich kur domowych -
to jest dopiero smutne zjawisko!

wierszyk-pana-leara

[stara_dominikowa]

> Dzieci to nie tylko zupy i kupy, że się tak poetycko wyrażę. Po to, żeby
> zobaczyć, jak ,taki mały człowiek rośnie i poznaje świat, warto zostać w
domu.
> Nawet przez parę lat. Mózg , samoistnie się nie wyłącza, kiedy nie jest się
na
> etacie.
>
> Ten pogardliwo, protekcjonalny stosunek wobec Mam, bezmózgich kur domowych -
> to jest dopiero smutne zjawisko!

rany, spokojnie:) mam dziecko i wiem z czym to się je. moim zdaniem krążenie
latami (z naciskiem na lata) wyłącznie wokół kuchni i pralki to intelektualne i
społeczne wyjaławianie. to moje zdanie oparte na doświadczeniu i obserwacji.
znam mamy etatowo domowe z definicji i oprócz kup i zup nie bardzo mam z nimi
wspólne tematy. oknem na świat dla nich jest ewa drzyzga i mąż powracający z
pracy. a jak dzieci wyfruwają z gniazda i nie daj boże mężuś z nimi się wyrwie -
zostają z niczym. zlinczujcie mnie, ale jestem nieprzejednana w tej kwestii,
więc wracam do Cesi.

cieszę się, że moje obawy to hipoteza:) a czy Hajduk miał jakiekolwiek poczucie
humoru?? to taki obiekt fajny do fascynacji z daleka, ale takie typy na co
dzień to krzyż pański.

[stara_dominikowa]

swoją drogą, właśnie szukam dobrego pediatry i Ceśka w wersji spełnionej
zawodowo byłaby mi na wagę złota:)

[onion68]

No właśnie, w 1988 widzimy Cesię w podomce otoczoną gromadką, w 1993 (wigilia)
apiać w otoczeniu garów i dzieciaków. Oczywiście, nie jest wprost stwierdzone,
że Cesia jest li i jedynie Hausfrau , ale moim zdaniem uparte ukazywanie jej w
takiej scenerii niesie przekaz, że tak właśnie jest.
Masz rację, wychowanie dzieci to piękna praca, ale jak stwierdziła Gabrysia, czy
to tylko pranie, sprzątanie, gotowanie? Nie odkryję Ameryki stwierdzając, że
cała rodzina lepiej na tym wychodzi, jeżeli kobieta robi też coś dla siebie i ma
pozadomowy kawałek życia.

[ginestra]

Ja tez nie widzę inaczej, w tym sensie, ze nie ma siły i nic na to nie
poradzimy, ze tak jest na świecie urządzone, ze każdy człowiek rodzi się z taką
swoją niepowtarzalnością i ma wpisaną w siebie jedną ogromną, najważniejszą
potrzebę, której nie da się stłumić, mianowicie taką, żeby tę swoją
niepowtarzalność wyrazić. (I to jest przecież bardzo piękne!)

Jest też ten cały szeroki świat, którego cząstkę każdy człowiek wewnętrznie
pragnie jakby odziedziczyć, tj. poznać, przyjąć na własność, stać się
właścicielem jakiegoś tematu. Dlatego każdy czuje jakąś skłonność do takiej czy
innej dziedziny, bo intuicyjnie ta właśnie dziedzina go jakoś wewnętrznie
pociąga - jego, osobiście, jako człowieka. Najpiękniejsze jest to, ze każdy ma w
sobie potencjał spełnienia się na więcej niż jednej ścieżce, tylko, że to są
określone ścieżki, takie do których go ciągnie, do których ma pewne talenty, zasoby.

I teraz, co do bycia mamą, moim zdaniem: niepowtarzalność, z którą rodzą się
niektóre mamy polega właśnie na tym, że ta osoba dojdzie na wyżyny spełnienia
jeśli całe życie będzie mamą (a potem babcią), jej właśnie to w duszy gra i w
tej dziedzinie będzie szczęśliwa, i jest to dziedzina przepastna, w której nie
ma ostatecznej granicy (jak i każda dziedzina) i jeśli ktoś wsłuchany w ten
wewnętrzny głos będzie w tej dziedzinie się rozwijał, to będzie szczęśliwy i
spełniony, a w przypadku mamy jest to tym cenniejsze, ze szczęśliwa mama wychowa
szczęśliwe dzieci, i że na świecie będzie wtedy więcej szczęśliwych ludzi,
którzy także być może wychowają szczęśliwe dzieci, bo od mamy nauczyli się jak
być szczęśliwym. I jest to dziedzina równoznaczna z innymi. ALE - są i mamy,
których niepowtarzalność pragnie wyrazić się także (lub bardziej) w innych
dziedzinach i te osoby nie mogą zakłamać tego, że ciągnie je do innych dziedzin,
że coś im innego w duszy gra i nie daje spokoju. I takie mamy też wychowają
szczęśliwe dzieci jeżeli same będą szczęśliwe, jeżeli za tym głosem pójdą i będą
się spełniać TEŻ w innych dziedzinach niż macierzyństwo. Wtedy również będzie
więcej szczęśliwych ludzi na świecie.

ALE - też jest na to wszystko co powyżej pewna "nakładka", którą trzeba mieć
cały czas w głowie, a którą moim zdaniem pięknie wyraża takie biblijne zdanie,
które już weszło do kanonu uniwersalnych cytatów, więc pewnie wszyscy je znają:
"Jest czas rodzenia i czas umierania, czas radości i czas smutku, czas burzenia
i czas budowania itd." Otóż po prostu warto jest o tym pamiętać, że kiedy jest
"czas rodzenia" to jest czas rodzenia. Coś bardzo odpowiedzialnego i cennego i
ważnego, dlatego dobrze jest jeżeli mama stara się tak poukładać życie, __o ile
jest to możliwe__, żeby swoim dzieciom w tych pierwszych i __najważniejszych__
dniach, tygodniach, miesiącach, latach bycia na tym świecie towarzyszyć, pomagać
i po prostu być wtedy dla nich mamą. O tym co jej w duszy gra nie zapomina, i to
także obdarza uwagą i jeśli się to da pogodzić to także realizuje lub częściowo
realizuje, ale wie, że na pełne nabranie wiatru w żagle będzie jeszcze czas.
Oczywiście mamą będzie całe życie, ale kiedy dzieci będą trochę podrastały, to
tej przestrzeni na realizację siebie będzie trochę więcej. I w końcu wyrazi i
spełni tę swoją niepowtarzalność, która jest wpisana w każdego człowieka, będzie
ziarnem, które wzeszło i wydało plon i tego samego nauczy swoje dzieci. Nauczy
je jak być szczęśliwymi ludźmi i jak nie zagłuszać tego wewnętrznego głosu. Ale
nauczy je też szanować prawdę o życiu, że czasem nie wszystko trzeba realizować
naraz, że jest ten "czas rodzenia" i inne "czasy" i nauczy tego, żeby być
cierpliwym, i żeby nie zapominać o tym kim się jest, ale że - i tu nowa rzecz -
nawet kiedy nie ma obiektywnie warunków by to _coś_ bez przeszkód realizować
(przecież czasem bywa, że coś się dzieje obiektywnego, nawet przecież czasem
wybucha wojna) to można także coś z tej niepowtarzalności dawać światu i
realizować, że __zawsze jest taka możliwość__.

A najgorzej jest jak ktoś tłumi ten swój wewnętrzny głos i wciska się w rolę
"poświętliwej" mamy li i jedynie, i nie realizuje tej swojej głęboko wepchniętej
i zaryglowanej wewnętrznej potrzeby, która to mama w głębi duszy jest
nieszczęśliwa i sfrustrowana itp. , to wtedy ani nie będzie szczęśliwa ona sama,
ani nie wychowa szczęśliwych dzieci. I na cóż coś takiego. Na szczęście jest
wiele mam, które nawet jeśli nie miały takiego silnego "zewu" do spełnienia się
wyłącznie w macierzyństwie, a potem w byciu babcią, tak pedagogicznie, jak
pisałam w moim pierwszym przykładzie, ale tak wyszło, że całe życie były
gospodyniami domowymi, to okazuje się, że wśród nich te szczęśliwe to te, które
znalazły i pielęgnowały tę swoja dziedzinę, na przykład - gotowanie = chemia i
alchemia, ogródek = biologia, prace ręczne = artyzm, kontakty społeczne =
mądrość, wsparcie, czerpanie z różnorodności świata ludzi, dzielenie się
wzajemne wiedzą, doświadczeniem, uczuciami itp.; organizowanie świąt, wesel itp.
= zarządzanie projektami itp. itd. Można by to jeszcze ciągnąć dalej.

Może to przydługi wywód, ale jest to temat, który we mnie bardzo mocno rezonuje
osobiście. W tym Alchemiku, o którym trochę niektórzy (i ja też) pisali, to
jest taka opowiastka o człowieku, który został wpuszczony do kompleksu
najpiękniejszych na świecie pałaców i ogrodów i miał to wszystko podziwiać w
taki jednak sposób, żeby nie upuścić trzech kropli oliwy, które miał cały czas
na łyżeczce. No i za pierwszym razem dbał strasznie o tę oliwę i nic prawie nie
zobaczył z tych wspaniałości. Za drugim razem chodził z rozdziawioną buzią i
zachwycał się, ale oliwę stracił. Potem pomału uczył się jak to jest możliwe,
żeby i podziwiać to piękno i na tę oliwę uważać. Oczywiście łatwiej byłoby
podziwiać bez tej oliwy na łyżeczce, ale może wtedy i odbiór tych wspaniałości i
siebie samego byłby u niego inny, inny smak miałoby to doświadczenie. Myślę, że
mnie rozumiecie, że tak - wg. mnie - jest z macierzyństwem i realizowaniem się w
tym pięknym świecie. A ta oliwa to te bardzo ważne, choć czasem żmudne i trudne
i frustrujące sprawy życia codziennego, ale które przecież tez są istotne i mają
swój smak.. Smak sukcesu? Też...!

Pozdrawiam wszystkich!

[mmoni]

W Krakowie było dzisiaj 17 stopni, w związku z czym ja w takich warunkach
atmosferycznych "Szóstej klepki" czytać nie mogę.