Mama Borejko i Gaba w Spręzynie - spoilerowo

[avvg]

Wiecie co, mam takie dziwne wrażenie, że książka
bardzo dużo zyskuje przez fizyczną nieobecność tych
dwóch postaci - emanujących dobrem i dźwigających na
swoich barkach wszelkie problemy rodziny Matek
Polek... Naprawdę, jak popsikanie twarzy wodą ze
spryskiwacza do kwiatków. Nie ma nadmiernego
Gabrysinego rozpływania się w myślach (można mieć w
pewnym momencie dość), nagle okazuje się, że Ignacy
jest w stanie odprowadzać dzieci do szkoły i nawet
nakarmić. I fajnie, że pozostali bohaterowie mają
szansę wyjść z cienia - dzięki za jakieś świeże dane o
Pulpecji, miło wiedzieć chociażby, że biegają sobie u
niej po podwórku kury.
Węszę tu co prawda ingerencję wydawnictwa, które być
może zasugerowało autorce, że w powieściach
przeznaczonych dla młodszej grupy czytelników
rozważania pięćdziesięciolatki nie powinny zajmować aż
tyle miejsca. Ale swoją drogą, chętnie bym przeczytała
coś w rodzaju "Jeżycjady 30+", tylko może nie w
postaci takiego smęta jak "Kalamburka".
No i, chwała Bogu, o ile mnie pamięć nie myli, ten
wyświechtany frazez o kostiumie zmarszczek (czy też
jego ekwiwalent, jeszcze nie znam książki na pamięć:))
pojawił się tylko raz.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Ale swoją drogą, chętnie bym przeczytała
> coś w rodzaju "Jeżycjady 30+"

O nie, nie! Ja się przez całą książkę zastanawiałam, dla kogo ona jest?

Bo mimo przycięcia ekspansywnej postaci Gaby, to głównie wygląda to jak
telenowela dla mamusiek. Ciągle jakieś dialogi matek w stylu: - Zostawiłam
dziecko z dziadkiem i zupką. - Ojej, czy przypomniałaś im o pampersie? - Ach,
ale śpieszę się, bo jeszcze muszę wstąpić do sklepu po kaszkę rozpuszczalną. Czy
coś w tym guście.

Książka jest i tak apologią św. Gabrieli, bo autorka gdzie można broni jej przed
zarzutami czytelników. Tzn. w specyficzny sposób, bo mówi - oj, wy tak na nią
naskakujecie, a ona tak się przecież męczy: musi przecież być opoką i
niewzruszonym centrum! Jaka to ciężka praca! Nikt się o nią, biedną, nie troszczy!

[verdana]

Gabrysi nie lubilam, teraz ja znienawidzilam.
Ona nie zajmuje się rodzina, przyjaciółmi, dziecmi dlatego, ze ich
kocha czy lubi - ona zajmuje się "bo tak trzeba". Bez cienia
uczucia, z obowiazku. Uczucie, owszem, deklaruje, ale go nie widać.
Bo na ogół zainteresowana naprawdę, a nie tylko deklaratywnie zyciem
córki i wnuczki matka i babcia dzwoni do nich spontanicznie - tak
jak Ida dzwoni do siostry, po prostu dlatego, ze nie tylko teskini,
ale i wie, ze za nia tęsknią. A wyglada na to, ze nie tęsknią...
W dodatku ona wie. Wszystko o wszystkich - zwrociliscie uwagę, że na
wiekszosc deklaracji dzieci odpowiada "tak, ja wiem", co najczęściej
skutecznie ucina jakakolwiek dalsza chęć do zwierzeń. Szkoda, ze nie
wie tylko jednego - że dwoje jej mlodszych dzieci czuje się
zanidbanych, bo dla nich nigdy nie ma czasu i przytloczonych jej
idealnym wizerunkiem...
Swoją drogą, nie rozumiem, jak idealna matka moze do tego stopnia
zaniedbac dzieci, ze nawet jako dorosle czy niemal dorosłe mają na
tym punkcie wrecz kompleksy. Jesli czegoś nie znosze
to "dobroczynnych pań", ktore maja ogromne serca, tylko zapominają o
tym, ze najbardziej potrzebne sa dzieciom.
No i wybaczcie - co z ta "wyprawą" do siostry? Czy Gabrysia tak
zranolala, ze poza zajeciami w ogóle z domu nie wychodzi?
Ostatecznie w domu wszyscy sobie poradzą...

[sowca]

Nieobecność Mili przyjęłam z ulgą, bo ta postać baardzo zmieniła się
na niekorzyść w ostatnich tomach.
Jeśli chodzi o Gabę, to też miałam wrażenie, że autorka stara się
jej bronić przed zarzutami czytelników. Problem w tym, że to niezbyt
się udało. Wypadek Gaby i jej pobyt w szpitalu udowodnił tylko to,
że Gabriela rzecszywiście dużo pomagała ludziom i że inni się bez
niej nie mogli obejść. Ale z drugiej strony, nawet wyjazd do
Patrycji spodowany był wyłącznie tym, że Gabrysia niejako "obiecała"
to Łusi! Ten jej bezustanny lęk, że okaże się, choćby przez chwilę,
egoistką, świadczy o jakiejś chęci udowodnienia komuś (może samej
sobie?), że jest naprawdę idealna. Wydaje mi się, że po "Sprężynie"
idalność Gaby jest jeszcze bardziej sztuczna niż dotąd.
Słowo daję, nie zdziwiłabym się, gdyby nagle rodzina i przyjaciele
poczuli od ciała Gaby zapach fiołków niczym od ciała św. Aleksego!

[asia-fb]

te fiołki to najlepiej na szpitalnym łożu. Będzie klimatycznie :P

(a ja Gabę i tak lubię, o. ;) )

[anutek115]

Ten dialog:
-Gdybym myślała wyłącznie o swoich przyjemnościach, to by znaczyło, że dbam o
siebie? - upewniła się Gabriela.
-No, własnie.
- A nie - że jestem egoistką?".
Aaaaaa!
No fakt, brzmi jak odpowiedź na nasze zarzuty. Ale czy ktos tu naległa, by Gaba
myślała WYŁĄCZNIE o swoich przyjemnościach? Niechby pomyślała o nich troszeczkę!!!!
I rzeczywiscie, to wtracanie mimochodem, jak to się ludziom z otoczenia świat
wali, bo Gaba nie sprzątnie, nie ugotuje, nie zrobi zakupów, nie odbierze z
dworca, nie wyprowadzi na ludzi udzielając korepetycji wygląda na podkreslanie
na siłe trochę, że Gaba jest, co byśmy nie robiły i czego byśmy nie chciały,
swięta, doskonała i niezastąpiona, taka, jaka jest.

[avvg]

> Gabrysi nie lubilam, teraz ja znienawidzilam.

A ja znienawidzić jakoś nie potrafię, bo wciąż mam przed oczyma
Gabrysię z KK, która potrafi ściąć się z Pyziakiem, gra w kosza,
wydziera się na młodsze siostry, słodzi galaretki z kurczaka, no i
przede wszystkim nie dźwiga świata na swoich barkach...

[malabasn]

Ja osobiście nie mogę przeboleć tego, co się w toku "Jeżycjady"
stało z Gabrielą. W Kwiecie Kalafiora, Idzie czy Opium była
normalną, "równą" dziewczyną, która potrafiła zakląć, irytować się
na innych i po prostu.. byc zwyczajną. Naprawdę nie wiem, czemu
później MM uparła się, aby zrobić z niej świętą (moim zdaniem
zalążki tego mieliśmy już w "Noelce", zresztą pamiętam, że podczas
pierwszej lektury książki uderzyło mnie, że Gabrysia jest jakaś
trochę inna). Teraz już nie potafię czuć sympatii do Gabrieli.
Znamienne jest to, że Gabrysia zostaje w Sprężynie niejako "ukarana"
za swój moment wolności wypadkiem samochodowym, a cały pobyt w
szpitalu przeradza się w powieści w okazję do odprawiania kolejnych
litanii na jej temat.

[mamalilki]

Nie wierze, ze NIGDY nie urywa sie na pol dnia do centrum handlowego, ze NIGDY
za swiete, rodzinne pieniadze nie kupila sobie perfum czy ksiazki, ze NIGDY nie
wyszla z domu wkurzona, po to zeby isc do kawiarni, kupic latte i wziac ze
stojaka kobieca gazete. Ja nie wierze ze mozna miec nieustannie wszystkich na
glowie i nie zwariowac. Zeby choc jezdzila na konferencje naukowe, gdzie jak
wiadomo czasem jest niezla zabawa... Zeby sobie zafundowala weekend nad morzem z
przyjaciolka. Przeciez juz od 13 lat nie ma niemowlaka! Mogliby z Grzegorzem
zostawic wszystko i pojechac na narty! Przeciez ona byla wysportowana!

[madame-bovary]

Mam przeczucie, że w następnej części Jeżycjady postać Gaby narysowana będzie trochę inaczej niż dotychczas - stawiam na rehabilitację po wypadku, bilans prawie 50-latki i wynikające z niegoi sensowne ptrzemyślenia owocujące w postanowienie o bardziej pełnym korzystaniu z życia: dopuszczeniu do głosu własnych potrzeb, nierobieniu sobie wyrzutów z powodu chwil tylko dla siebie samej itd. Wszystko to pomimo symbolicznemu "ukaraniu" jej wypadkiem w zamian za dzień wyrwany dla siebie. Ale może myślę życzeniowo...

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Mam przeczucie, że w następnej części Jeżycjady postać Gaby narysowana będzie t
> rochę inaczej niż dotychczas - stawiam na rehabilitację po wypadku, bilans praw
> ie 50-latki i wynikające z niegoi sensowne ptrzemyślenia owocujące w postanowie
> nie o bardziej pełnym korzystaniu z życia

A ja myślałam, że o tym będzie właśnie w tym tomie. A okazało się, że Gaba miała
wypadek na początku książki, a potem przez całą powieść nic z tego nie wynika (w
sensie: dla niej, jakichś przemyśleń nie ma, bilansów, a narzucałyby się).

[idomeneo]

mnie też ciekawość bierze, czemu wszyscy ubolewają nad niedojrzałością Laury,
wyrażającą się w kurczowym lęku przed odrzuceniem - a kompletnie się nie
przejmują dziwnym zachowaniem dwukrotnie starszej Gaby, która równie kurczowo
boi się niebycia potrzebną.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Mnie jeszcze więcej tego kurczowego strachu rzuciło się w oczy w tej książce.
Zauważcie, że tam co chwila ktoś mówi, że boi się jakiejś katastrofy (śmierci,
albo czegoś nieokreślonego). Nawet Pulpa twierdzi, że czuje się tak szczęśliwa,
że aż się boi, że się to wszystko zawali. Za dużo tego i trochę ni w pięć ni w
dziewięć.

[supervixen]

Tak, ja ze dwa dni temu czytałam do poduszki OwR i przeżyłam lekki
szok czytając scenę, w której Gabriela ruga Piotra Ogorzałkę.
Zupełnie inna kobieta. Teraz przecież podobno nie lubi w ogóle
wchodzić w konflikty:)

[sir.vimes]

O to, to!

przecież to wyzywanie Ogorzałki od pesymistycznego ramola a lęk przed
"wchodzeniem w scysje" to dwa różne światy, dwa różne charaktery!

[verdana]

A ja w ogole mam wrazenie, ze Gabrysia, odmawiajac sobie
przyjemnosci mysli jednakze li i jedynie o sobie. Zwróccie uwage -
ona podkresla swoja wszechwiedzę, fakt, ze jest niezastapiona, że
nie ma wrecz prawa aby mysleć o swoich przyjemnosciach.
Tym "samoudręczeniem" terroryzuje rodzine, a zwlaszcza dzieci, ktore
nie tylko mają kompleksy (mama jest idealna, a ja nie), ale w
dodatku Gabrysia absolutnie nie pozwala na cień krytyki pod swoim
adresem. Ona tez uwaza sie za ideał.
przez to jej rodzina jest znacznie mniej szczęśliwa, niz gdyby
Gabrysia byla trochę mniej idealna, moze przestalaby
sie "poswięcać", a zaczęła być z rodzina bo to lubi.
No i nie rozumiem, dlaczego Gabrysia ma "ciężkie zycie". Owszem,
Pyziak odszedł. Niemal kazdego spotyka jakaś zyiowa tragedia, ale to
nie oznacza to, ze zycie jest ciężkie. Gabrysia ma pomoc matki przy
dzieciach i w gospodarstwie, jest zamozna, robi kariere naukowa,
dzieci nie przysparzaja zadnych wiekszych problemow, rodzice zyja i
maja się dobrze.
Ja mam podobne zycie, tyle ze z pierwszym mężem, fakt, ale za to bez
mamy w domu gotujacej obiadki i zajmującej sie wnukami. I uwazam, ze
mam wyjątkowo lekkie zycie.

[idomeneo]

no, ja po "Sprężynie" raczej się utwierdzam co do wizji Gaby jako osoby, która
doskonałym wypełnianiem roli idealnej córki - ofiarnej krwiodawczyni (głównie
wobec własnych rodziców, ale także np. wobec Dmuchawca) kompensuje sobie niskie
poczucie własnej wartości.

Gdyby nie było tu czegoś na rzeczy, to Gaba byłaby w stanie odpuścić chociaż
trochę, poszukać tego mocnego środka w samej sobie, a nie tylko w byciu
docenianą przez otoczenie za bycie użyteczną.

Byś może, tak jak piszecie, w następnych tomach coś tam w niej w niej w końcu
odtaje i dojrzeje. Ale jej rozmowa z Łusią, gdzie zrównuje sugerowane pomyślenie
o swoich potrzebach z myśleniem wyłącznie o swoich potrzebach (ergo
egoizmem), niewiele, jak dla mnie, pozostawia na to miejsca.

[jota-40]

Po zastanowieniu stwierdziłam, że lubiłam bardzo Gabrielę do "Nutrii i Nerwusa".
Tam przecież dzieje się z nią podobnie, jak w "S": jest chora i bezradna.
Pamiętam, że czułam się wtedy jakoś bardzo blisko niej - mój syn jest trochę
starszy od Ignasia i miewałam wtedy - wstydliwie ukrywane przed światem - takie
same dramatyczne obawy i lęki o dziecko, o przyszłość... Bardzo mnie wtedy
wzruszyła rozmowa Gaby z Dmuchawcem na balkonie.
Mam wrażenie, że mimo późniejszych przejść Gaby z Laurą czy Różą, pani MM jakby
wyłączyła się z budowania tej postaci. Zapewne wydaje jej się ona już
dostatecznie bogata?... W każdej kolejnej książce opisuje ja podobnie, zawsze
ten sam, niemal schematyczny opis "miłego uśmiechu", który wszyscy tak
uwielbiają... W gruncie rzeczy niewiele o niej wiemy. I zachowuje się tak, jakby
rzeczywiście niewiele miała wspólnego z tą dawną Gabą. Ignacy, Mila, Ida -
prowadzeni są przez autorkę bardzo konsekwentnie; niezależnie od tego, czy ich
lubię, czy nie - są plastyczni, po prostu ich widzę. Gaba jest sztywna i
drewniana - mimo, że autorka serdecznie nas zapewnia o tym powszechnym
uwielbieniu jej osoby. A może właśnie dlatego?... Mnie to jakoś irytuje.

[verdana]

I jeszcze jedno...
Jako matka dzieci niemal w idealnie tym samym wieku, co dzieci
Gabrieli uważalabym fakt, ze jestem dla nich niezastapiona za klęskę
wychowawcza. Matka nie ma być niezastapiona, bo robi dzieciom
autentyczna krzywdę. Podobnie matka, ktora jest idealem krzywdzi
swoje dzieci - krzywdzi je, aby podbudowac poczucie wlasnej wartosci.
O ile wiem, takie cierpietnicze poswiecanie się z usmiechem na
ustach i podkreslanie, ze jestem tak potrzebna bliźnim, ze dla
siebie nie starcza już czasu nazywa sie w psychologii bierna
agresją.
I jest grożna, bardzo groźna - niszczy wszystkich dookoła. Procz
agresora, ktory kwitnie.

[paszczakowna1]

Z tym 'niezastąpieniem', to nie rozumiem o co chodzi. Mam wrażenie, że dzieci
Gabrieli całkiem nieźle sobie bez niej prosperują.

Ale faktem jest, że książka wyraźnie zyskuje na urodzie, gdy tylko Swięta
Poznańska znika ze sceny - nie dość często niestety. (Już nawet za wygłoszenie
wykładu jej się palma męczeńska należy...)

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Już nawet za wygłoszenie wykładu jej się palma męczeńska należy...

A czy ona nie może tego wykładu wygłosić na siedząco?!
Oglądałam raz taki podobno filmik nakręcony przez studentów AGH na wykładzie.
Był tam jakiś ich "ulubiony" wykładowca. Pierwsze co zrobił po wejściu do sali,
to usiadł i wyłożył prawą nogę na stół, mówiąc: "Proszę o ciszę, bo mnie dziś
bardzo noga boli".

A więc da się. :-)

Chętnie zobaczyłabym Gabę w tej roli. :-D

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Oglądałam raz taki podobno filmik

Nie: podobno filmik, tylko: podobno znany filmik. W każdym razie z pewnością
nakręcony na AGH.

[yo-a-ko]

C.S. Lewis, w którejś z książek napisał + - tak "Ta kobieta żyje tylko dla
innych. Tych innych poznasz po zaszczutym wyrazie twarzy" ...

[yo-a-ko]

ten + - cytat z Lewisa miał być pod tym, co napisała verdana, n/t "biernej
agresji", aleśmy z Paszczakową pisały jednocześnie, więc wyszło troche "poza
kontekstem"... hmmm, nie wiem czy powinnam się przyznawać, ale nie wiem, jak się
wstawia w mą odpowiedź cytat, na który odpowiadam... ;-)))

jeszcze słowko!

[yo-a-ko]

Przepraszam, PaszczakÓWNĄ! :-)))
(a przy okazji już zajarzyłam, jak odpowiadać, cytując :-)))

[verdana]

No i czy ja wiem, czy dzieci Gabrysi tak dobrze daja sobie radę?
Żyja majac jednoczesnie poczucie winy (mama robi dla mnie wszystko,
a ja jej niedoceniam), poczucie nizszości (nie będe taki jak mama) i
wbrew pozosrom - stosunkowo niską samoocenę. Bo maja poczucie, ze
nigdy nie dostaly od matki tego czego najbardziej chcialy -
dostatecznej uwagi.
I ja nie rozumiem, dlaczego. Troje dzieci to nie dwanaścioro. Praca
docenta to nie praca na dwie zmiany przy tasmie. naprawde, Gabrysia
powinna mieć mnostwo czasu dla kazdego dziecka oddzielnie.
W dodatku Pyza chyba idzie w slady matki. Wyjechala za mężem, jak
sadze rezygnujac tym samym ze studiów i własnej ambicji.

[paszczakowna1]

Verdana, napisalas:

'I jeszcze jedno...
Jako matka dzieci niemal w idealnie tym samym wieku, co dzieci
Gabrieli uważalabym fakt, ze jestem dla nich niezastapiona za klęskę
wychowawcza.'

i do tej wypowiedzi sie odnioslam, nie do tego, jak sobie w ogole dzieci Gabrysi
daja rade. Ja bynajmniej nie widze, by one w nieobecnosci Gabrieli nie byly w
stanie funkcjonowac. Jesli Ty widzisz, uzasadnij prosze to stwierdzenie.

> W dodatku Pyza chyba idzie w slady matki. Wyjechala za mężem, jak
> sadze rezygnujac tym samym ze studiów i własnej ambicji.

Yyyy? To chyba jest jakis skrot myslowy, bo nie rozumiem. Na czym to 'pojscie w
slady matki' ma polegac? Wiele mozna Gabrieli zarzucic, ale nie wyjechanie za
mezem i rezygnacje ze studiow.

A przejawow 'własnej ambicji', BTW, to ja u Pyzy w ogole nigdy nie widzialam,
wiec i rezygnowac nie bardzo bylo z czego.

[verdana]

W poświęcaniu swojego zycia dla innych... Robieniu tego, czego inni
od Pyzy wymagaja, a nie tego, co sama chce. Tylko u Gaby to jest
pozorne, a jak się wydaje u Pyzy - rzeczywiste.
A dawanie sobie rady jest bardzo wzgledne. Prawdziwie dorosle
dziecie nie musi zyskać akceptacji matki, zeby zerwać z chłopakiem.
Prawdziwa dorosłość polega na tym, jak ktoś słusznie powiedział,
zeby dokonujac wyboru nie zastanawiac się "a co mama na to powie?".
Wydaje mi się, ze akurat to Gaba starannie dzieciom wybiła z głowy.
One maja myslec o tym, co mama powie co najmniej do emerytury.

[dakota77]

Jesli o zerwanie chodzi, nie sadze, zeby Laura uzalezniala je od akceptacji
matki. Zrobilaby to tak czy owak. Ona chciala raczej akceptacji dla formy, tego,
zeby matka powiedziala jej po wysluchaniu tresci listu, ze zachowala sie w porzadku.

[verdana]

W wieku lat 22 nalezy umieć zerwać z chłopakiem, nie zastanawiajac
się, czy matka uzna , że forma jest "w porzadku". Mozna, owszem,
pokazac list PO wysłaniu, mozna o cos zapytac (czy to nie za
ostro?). Mam córkę w tym wieku i słowo, byłabym przerażaona, gdyby
okazalo się, ze mam ocenić jej list, w ktorym zrywa. To nie jest
moja sprawa. Moge udzielic rady, ale gdyby przed wysłaniem poprosiła
mnie o przeczytanie listu - nie. Bo gdyby mi się nie spodobał, to
nie mam zadnego prawa tego mowić.

[dakota77]

Moim zdaniem Laura, dla rodziny zawsze "ta zla" jest po prostu spragniona
komplementu od matki. Chce wiedziec, ze matka w mysl tego "styl to czlowiek"
pochwala to co robi. W kontekcie calej ich relacji mnie nie wydaje sie to az
takie glupie.

[verdana]

Alez to nie jest "glupie". To wlasnie dowód na to, o czym piszę -
Gaba wychowala dwudziestoparolatke, ktora nadal usiluje zyskac
aprobatę matki, dla ktorej uznanie mamy jest w momencie jednej z
najwazniejszych decyzji zydiowych niezbędne. To wlasnie jest chora
relacja.

[anhes]

A ja się verdano z tobą zgodzić nie mogę.

Na tym widzisz polega subiektywny odbiór powieści, że dla każdego
dana scena może znaczyć co innego.

Dla mnie akurat moment w którym Laura dzieli się z matką swoją
decyzją, oraz jej formą wcale nie wynikała z chęci uzyskania aprobaty
a z chęci podzielenia się z kimś bliskim ważnymi wydarzeniami. Wogóle
w tej części Jeżycjady dostrzegam dużo większe zbliżenie Gaby i
Laury. W moim odczuciu ich relacje się bardzo porawiły.
I o ile wkurzające jest że Gaba myśli o makaronie, o tym żeby
jeszcze odebrać chłopaków i wielu innych rzeczach tak akurat ta scena
jest dla mnie wyrazem szczerej bliskości pomiędzy matką i córką.

A swoją drogą, mam takie poczucie czytając Twoje posty, że jesteś
trochę "niespójna". Jak Gaba chce dać wolnośc Pyzie to twierdzisz że
jest nieczuła, jak otacza opieką to jest osaczająca... no taki trochę
brak konsekwencji.

Poza tym nic nie możemy z pełną stanowczością powiedzieć o wyborach
Pyzy i stwierdzenie, że rezygnuje z siebie aby być "przy mężu" jest
daleko idącą nadinterpretacją. Nie ma nic nagannego że rodzina jest
razem. Moim zdaniem, to, to właśnie, jest naturalnie właściwy wybór.
Bez dorabiania martyrologii. Dla niektórych kobiet szczęśliwa
rodzina jest ważniejsza od kariery naukowej czy zawodowej i nie
wydaje mi się aby takie świadome wybory były naganne. A czy wybór
Pyzy był świadomy czy nie?- nie wiemy i nie możemy nad tym
dyskutować.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> ona podkresla swoja wszechwiedzę, fakt, ze jest niezastapiona

Zdziwiłam się, że Laurze zależało, by matka wyraziła swoją opinię o jej zerwaniu
z chłopakiem - przed zerwaniem! Rany, czytała matce list do chłopaka i pytała,
czy ma go wysłać! To przecież niepoważne. Co ona, dziecko jest? Jakieś
uzależnienie od matki z jednoczesnym podświadomym nielubieniem jej za to. Czy
Musierowicz sama tak to skonstruowała, czy jej przypadkiem wyszło?

> No i nie rozumiem, dlaczego Gabrysia ma "ciężkie zycie". Owszem,
> Pyziak odszedł.

Tu przypomina mi się duży zgrzyt narracyjny. Laura jadąc z matką autem
przypomina sobie, że sprawę Pyziaka już wcześniej obgadały i że przekonała się,
iż matka była ofiarą. Dlaczego?! Autorka wciąż uznaje za oczywiste, że czytelnik
z góry będzie wiedział, że Gaba jest ofiarą Pyziaka. No była, na początku lat
80., czyli prawie 30 lat temu. Ale nie teraz, na Boga!

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Nie dokończyłam. Zgrzyt narracyjny jest dlatego, że tutaj aż się prosi o
wyjaśnienie, dlaczego Gaba czuła się aż tak pokrzywdzona. Jakieś nowe fakty?
Jakiś ukrywany skandal rodzinny? Może Pyziak kazał jej usunąć drugą ciążę i
dlatego taki jej uraz? Może jeszcze się z nią później kontaktował i robił jej
świństwa? No diabli wiedzą?

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Sama sobie odpowiadam, ale właśnie odkryłam nowy wątek, w którym omawiane są
różne warianty Pyziakowego draństwa.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=25788&w=87385084&v=2&s=0
No właśnie czegoś takiego w książce brakowało!

[kkokos]

> Zdziwiłam się, że Laurze zależało, by matka wyraziła swoją opinię o jej zerwani
> u
> z chłopakiem - przed zerwaniem! Rany, czytała matce list do chłopaka i pytała,
> czy ma go wysłać! To przecież niepoważne. Co ona, dziecko jest?
> Jakieś
> uzależnienie od matki z jednoczesnym podświadomym nielubieniem jej za to.

a tak, takie uzależnienie jest dla mnie prawdopodobne. przecież dalej jest o
tym, że laura wciąż szukała miłości i akceptacji swojej matki, a jak na złość
urodził się miągwa i całą miłość i akceptację zabrał dla siebie. więc
uzależnienie (wieczna potrzeba akceptacji) i nielubienie za to, że za mało tej
matki dla siebie miała (co do tego, że mało miała, nie raz się forum zgadzało :))

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Znamienne jest to, że Gabrysia zostaje w Sprężynie niejako "ukarana"
> za swój moment wolności wypadkiem samochodowym

O to, to. Cały czas czułam to samo, czytając.

I jeszcze jedno...

[verdana]

tak mysle, ze prawdiwy altruista na sugestie "zrob cos dla siebie"
odpowiada ze zdziwieniem "Alez przecież ja stale cos dla siebie
robie, odwiedzilem nauczyciela, bo z nim sie wspaniale gada,
poszedlem z dzieckiem na spacer, uwielbiam to, córka zwrocila sie do
mnie z problemem, mialem satysfakcje, ze moglem jej pomóc".
natomiast ktos, kto odpowiada, ze nie mysli o sobie, bo bylby to
egoizm, daje do zrozumienia, ze wszyscy go wykorzystują - i z tego
czerpie satysfakcję.
Wiem, bo czasem tak mam. Tylko jakos nie wiedze tego jako zaslugi,
przeciwnie.

[lezbobimbo]

Gaba tak sie dla wszystkich poswieca, jakby miala potworne poczucie winy..
dlaczego, do cholery, pytam? ;P Co ona takiego zrobila, ze na piec minut nie
moze usiasc nawet, bo juz ja podrywa mysl "rany boskie ja NIC nie robie".

Dlaczegóz, ach dlaczegóz MM holduje zasadzie "nawet odpoczynek jest grzesznym
egoizmem, trzeba zapomniec o sobie CALKOWICIE i zaharowac sie na smierc".
Purytanizm? Japonska etyka pracy?
Moze Gaba jest robotem? Ale nawet roboty trzeba czasem wylaczyc, wyczyscic,
skonfigurowac..

[alitzja]

lezbobimbo napisała:

> Gaba tak sie dla wszystkich poswieca, jakby miala potworne
poczucie winy..dlaczego, do cholery, pytam? ;P Co ona takiego
zrobila, ze na piec minut nie moze usiasc nawet, bo juz ja podrywa
mysl "rany boskie ja NIC nie robie".

No jak to co?! Dręczące ją od dziesięcioleci wyrzuty sumienia z
powodu 17 lat obijania się i niemycia wanny;-)

[anutek115]

verdana napisała:

> tak mysle, ze prawdiwy altruista na sugestie "zrob cos dla siebie"
> odpowiada ze zdziwieniem "Alez przecież ja stale cos dla siebie
> robie, odwiedzilem nauczyciela, bo z nim sie wspaniale gada,
> poszedlem z dzieckiem na spacer, uwielbiam to, córka zwrocila sie do
> mnie z problemem, mialem satysfakcje, ze moglem jej pomóc".

Tak, tak, tak, sto razy tak, masz absolutną rację, Verdano!

Wiem to, bo mam tak właśnie w całej masie wypadków, które postrzegane bywają
przez obserwatorów jako "poświęcanie się" i musze łagodnie tłumaczyć, że ja się
NIE poświęcam, tylko mam frajdę.

Czyżby to znaczyło, żem altruistką? Ile się człowiek o sobie z tego foruma
dowiaduje ;-).

[sowca]

Verdana i Anutek mają moim zdaniem absolutną rację.
To jest chyba własnie to, co najbardziej denerwuje mnie w postaci
Gabrysi.
Poświęcenie, takie prawdziwe, jest moim zdaniem czymś, czego tak
naprawdę nie widać i czego osoba, dla której się poświęcono, nie
odczuwa. Tylko wtedy ma to sens. A u Gaby to poświęcanie się
wszyztkim wokół jest doskonale widoczne i ludzie odczuwają wyrzuty
sumienia z tego powodu. No i to ciężkie życie! W czym ono się
objawia, ja się pytam? Zgadzam się, że dwukrotne porzucenie przez
mężą jest czymś bardzo cięzkim, ale to jeszcze nie determinuje o
nieszczęsliwym życiu, zwłaszcza, jeśli znajduje się drugiego
partnera. Problemy z córką, ktora jest w wieku dojrzewania? I cóż
takiego, na Boga, każdy ma większe lub mniejsze problemy z dziećmi!
A Laura ani nie wpadła w nałogi, ani w nieodpowiednie towarzystwo,
ani nie dostaje anoreksji cz bulimii, nie próbuje popełnić
samobójstwa. Więc tak wzmianka o cięzkim życiu Gaby wydaje mi się
tylko kolejnym sztucznym rysem idealnego, wykreowanego pomnika na
zasadzie: Taka biedna, a taka dzielna!
Ktoś wyżej napisał, że Gabrysia była fajna do "Nutrii i Nerwusa".
Popieram. Była wtedy również miła, dobra, ciepła, pracowita itp, ale
przy tym normalna. Od "Imienin" nie da się o niej czytac.

[jota-40]

Faktycznie, to jest to. Poświęcanie się nachalne, męczące, zakrawające na jakąś
kompensację?...
Świetny ten cytat z C.S. Lewisa ;)).

[filifionka-listopadowa]

I gdyby była prawdziwą altruistką nie musiałoby to być ciągle podkreślane. Takie
"spójrzcie jak ona ciężko pracuje i jaka jest wspaniała". Życie z nią na co
dzień musi być naprawdę ciężkie.
I zdecydowanie zgadzam się z Sowicą ,że Laura nie jest takim złym dzieckiem jak
ja rysują. Bo jeżeli ona jest niedobra to jaka ja jestem?

[gbrylka]

Ale jest na pewno jedno zdanie gdzie Gabrysia postępuje na pewno po
ludzku - kiedy to po przprowadzce Ignasia do innego pokoju - ona z
Grzesiem, po pierwsze wyremontowali własną sypialnię, po wtóre
założyli nowe drzwi z zamkiem, i w dodatku pzebywają tm sami cora
częściej.
Czyli jak zdrowe , szczęśliwe małżeństwo

[dakota77]

Najwyzsza pora na takie zachowania:-)

Męczeństwo Gaby

[uccello]

No i weźmy też pod uwage, że Gaba dużo, dużo czyta. I do pracy, i
dla czystej przyjemności.
To ją w moich oczach, z samospalającego altruizmu bez granic -ratuje.

[jhbsk]

gbrylka napisała:

> Ale jest na pewno jedno zdanie gdzie Gabrysia postępuje na pewno po
> ludzku - kiedy to po przprowadzce Ignasia do innego pokoju - ona z
> Grzesiem, po pierwsze wyremontowali własną sypialnię, po wtóre
> założyli nowe drzwi z zamkiem, i w dodatku pzebywają tm sami cora
> częściej.
> Czyli jak zdrowe , szczęśliwe małżeństwo
Lepiej późno niż wcale.

zamek w drzwiach sypialni

[iwoniaw]

A mnie się to właśnie kompletnie nie klei. Był czas na zamki w drzwiach, gdy w
lokum na ul. R. mieszkało kilka rodzin z nieletnimi dziećmi biegającymi tu i tam
bez pukania. Ale teraz? Przed kim oni się, na Zeusa, zamykają? Przed
_kilkunastoletnim_ synem? Czy dwudziestoparoletnią Laurą? No bo chyba nie przed
sędziwymi rodzicami? Kto z domowników jest w wieku/dyspozycji psychicznej, w
którym właziłby do sypialni matki/córki i ojca/ojczyma/zięcia zamkniętej tylko
na klamkę - bez pukania?

[verdana]

Przede wszystkim przed nastolatkami i doroslymi dziecmi czlek by się
chetnie zamknął. Bo inaczej z nerwów mu się odechciewa... We wlasnym
domu ktos może wejść jednak bezmyslnie.

[filifionka-listopadowa]

Przed bezmyślnością i nieświadomością. Żeby nie było "oj myślałam ,że nie ma was
w domu". I nie tylko do kochania się ale do wyraźnego zaznaczenia ,że chce się
zostać samemu, ale bez wyraźnego manifesty typu czerwony szal na klamce.
Zamek w drzwiach daje ogromne poczucie komfortu. I dawno powinni sobie go
sprawić, oj dawno...

[nessie-jp]

A mnie się zdaje, że to konsekwencja przemiany pokoleniowej. Innymi słowy,
Gabrysia już nie jest BOHATERKA kolejnych tomów Jeżycjady. Bohaterkami są
nastolatki, dziewczęta. Gaba jest tłem, wyciętą z tektury postacią przesuwającą
się gdzieś z boku kadru. A przypada jej prosta rola

[kkokos]

> Zauważcie, że Gaba teraz jest identyczna, jak Mama Borejko w Kwiecie Kalafiora.
> Też wiecznie troskliwa, wiecznie o wszytko dbająca, też niemyśląca o sobie, też
> niezastąpiona, też przesuwająca się w tle z odkurzaczem

[nessie-jp]

> coś w tym jest, tylko że czytając KK widziałam, że mila jest troskliwa,

Bo

[anutek115]

Względnie dlatego, że Mila Borejko pojawiła się przed oczyma jako postać
"gotowa" (nawet imienia nie miała jeszcze ;-)), po prostu mama bohaterek, w
końcu większość bohaterek ma jakąś tam mamę, nic o niej nie wiedziałaś, poza
tym, że jest "mamą", nie miała przeszłości, nie popełniła błędów, była tłem.
Gabę znamy od jej nastoletnich lat, byliśmy świadkami licznych wzlotów i
upadków, i jeszcze liczniejszych błędó, dlatego ta wzorcowość postaci nam się
rozmywa. Ostatecznie, jakby teraz ktoś poczytał o Mili Borejko z odkurzaczem to
czy ja wiem, czy miałby to samo zdanie co my - kiedyś? Teraz, kiedy ta postać
jest już dobrze znana, całkiem nieźle odbrązowiona i zdołała parę osób (na tym
forum i pewnie nie tylko) zdenerwować...

[jordanpeter]

Co do Gaby:
myślę, że to taka istota, która jest b. odpowiedzialna za
najbliższych i chce być dobra. Bardzo się stara czynić dobro wokół,
to takie jej motto życiowe. Jeśli chodzi o Laurę i jej stwierdzenie,
że miała za mało matki (czy coś w tym stylu, nie pamiętam
dokładnie): moim zdaniem Laura ma taki głód uczuć przez to, że
odrzucił ją ojciec, że co by nie zrobiła Gabrysia, jej i tak było
mało: "ćwiczyła" matkę nieposłuszeństwem, by wciąż na nowo i nowo
przekonywać się, że nie zostanie przez nią odrzucona.
Gabrysia po urodzeniu się Ignasia wszelako ;) odgrodziła się od
dziewczynek tym, że mieszkała z nowym mężem i synem w tym samym
pokoju. Tylko, że co niby innego miałaby zrobić? Ona zawsze
poświęcała dużo uwagi swoim córkom...

Co do tego, że Laura czuła się zawsze tą złą w otoczeniu Pyzy i jej
matki. Laura była jednym wielkim buntem na zastaną rzeczywistość,
zazdrościła Pyzie, że jest z natury dobra, że Pyziak ją raczył
obejrzeć po urodzeniu... Dużą rolę odegrał fakt, że Laura ma dużo z
Pyziaka, na siłę szlachetną zrobić się nie chce i nie umie.

[wushum]

Oh, nie czytałam jeszcze Sprężyny, ale chyba sięgnę - za to proszę nie obrażać
Laury. To, że ktoś jest fizycznie podobny do rozdmuchanego uosobienia szatana
Jeżycjadowego, nie znaczy, że jest złym człowiekiem. Biedna Laura musi wiecznie
się bronić przed domniemywaniem jej wrednego charakteru, dla tego, że nie jest
pyzatą blondynką usianą piegami. Nie twierdzę, że jest chodzącą słodyczą, ale
słodycz bywa mdląca /budyń z soczkiem?/, a poza tym Iduchna również słodka nigdy
nie była. Kolejna sprawa, to, że z czasem powtarzanie komuś, że zły z niego
człowiek i nie pasuje do reszty, rzeczywiście zachęca do pokazania oskarżycielom
kłów i niechęci przed udowadnianiem, że się nie jest wielbłądem.
Wtedy trzeba albo skapitulować i dopasować się do obrazka, albo wyprowadzić od
zaślepionej rodziny, która wymaga ujednolicenia, no, ewentualnie zostaje
przefarbowanie włosów i operacja plastyczna "na Borejkę", żeby się zlać z
otoczeniem ;P
Rozumiem czemu Laura potrzebując akceptacji matki, czuje niezadowolenie - myślę,
że irytuje ją pełna świadomość uzależnienia, od Gabrieli, a nawet może co
bardziej boli, że osoba, od której jest zależna, nie jest /jak wszyscy wierzą/
ideałem, albo, że po prostu, żąda od matki tego, czego ona dać jej nie może,
czyli miłości i akceptacji. Bo ja się zastanawiam, czy Laura była tak po prostu
akceptowana przez kogoś poza Ignacem seniorem, czy swoją siostrą. Co do Gabrieli
- tematu rzeki - lubiłam ją podobnie jak większość czytelniczek - do czasu.
Mila Borejko, owszem też była robotem domowym, ale z gracją, siłą, bez
roztkliwiania, bez tego poczucia, że oto nasz wyrzut sumienia. A Gabriela stała
się gigantycznym wyrzutem sumienia, takim tonowym głazem uwiązanym u szyi, a
wtedy czuje się ten gorzki ciężar w każdym jej dziarskim uśmiechu, każdym
poświęceniu. Powiem tak, Gabriela w swych początkach również nie miała lekko,
ale przyjmowała wszystko z innym rodzajem "godności", takim z przymrużeniem oka,
bez patetyczności, normalnie. Chyba, że jest to kwestia opisu, który pompuje
tragiczność, wzniosłość, cierpiętnictwo, ciche bohaterstwo, oraz wszelkie inne w
stylu "uśmiech suchotnika". Oj, kończyć czas.
Przepraszam za zawiły wtręt.
Pozdrawiam

[jordanpeter]

Ja Laurę lubię i rozumiem. To jedna z moich ulubionych postaci.
Natomiast Ida zaczyna mnie coraz bardziej irytować, choć kiedyś ją
ubóstwiałam.

[noida]

Gaba jest, moim zdaniem, absolutnym potworem literackim. Jest w tej chwili jedną
z najgorzej napisanych postaci w Jeżycjadzie.
Mam takie wrażenie, jakby ktoś z Gabrysi Borejko wyjął wszystko, co ona tam
miała w środku - energię, dobre serce i takie tam (to wszystko, co miała w
początkowych tomach) i wsadzał dowolne, do nikogo innego nie pasujące zdania. To
nie jest postać literacka - to jest wydmuszka! Jest niespójna, nielogiczna i tak
tragicznie dydaktyczna, że się niedobrze robi. Nawet nie jest papierowa - ona w
ogóle już nie istnieje jako bohater, tylko jako "szufladka do wrzucania
refleksji o życiu".
Po prostu potwór.