Czy jest sens

[mariza1]

rozpocząć naukę angielskiego mając 35 lat?

[jagna_jagna]

mariza1 napisała:

> rozpocząć naukę angielskiego mając 35 lat?

Oczywiście, że jest.
1. masz lepszą motywacje niż małolaty wiec wcale nie będziesz sie uczyć wolniej
2. zawsze jest lepiej umieć wiecej niz mniej
3. bez angielskiego w dzisiejszych czasach to cięzka sprawa jeśli ktoś chce
robić cos bardziej skomplikowanego niż kopanie rowów (bez obrazy kopiących
takowe)

[mariza1]

Dziękuję bardzo za opinię:))
Pytanie, które zadałam ma związek z faktem iż chcę zmienić pracę a tym samym
branżę w której pracuję (tylko się nie śmiejcie, bo mając skończone prawo,
pracuję w bibliotece)rozpoczęłam studia licząc że uda mi się wyrwać z
biblioteki, niestety po ich skończeniu okazało się, że nie ma dla mnie pracy
(mieszkałam w małej miejscowości w Bieszczadch, przyjechałam więc (też ze
względów osobistych)do Warszawy i po 4 dniach poszukiwań znalazłam pracę - ale
niestety znów w bibliotece (wprawdzie naukowa, własne wydawnictwa ale stary
system zarządzania, brak mozliwości rozwoju i wykazania się, do tego marne
płace), teraz żałuję iż nie szukałam dłużej.
Zauwazyłam jednak iż dobrą pracę bez znajomości j. angielskiego trudno mi
będzie znalezć, więc pewnie zacznę się uczyć tego języka, choć zastanwiam się
też czy nie lepiej zamiast tego "doszlifować" j. niemiecki i j. rosyjski
poniważ przez lata uczyłam się tych języków, a z ang. dać sobie spokój, bo
przecież musiałabym się uczyć ze 4 lata albo i dłużej by biegle się nim
posługiwać.
Co o tym wszystkim sadzicie?
Pozdrawiam

[prenatka]

jasne!
ja mam 29, uczę się w grupie z dorosłymi i czujemy się świetnie, jesteśmy
zmotywowani, bo mamy w grupie dwie osiemnastolatki:)Nie chcemy być gorsi:) i
nie jesteśmy! To jest miła ddskocznia od codziennej rzeczywistości i świetny
sposób nie tylko na lepszą pracę ale na podniesienie swojej wartości we
własnych oczach. Pozdrawiam i zachęcam:)

[mariza1]

Może ktoś mi poleci dobrą i stosunkowo niedrogą szkołe j. angielskiego?
Z góry dziękuję
pozdrawiam

[agulha]

Ja na Twoim miejscu rozważyłabym lekcje prywatne. Szkoły językowe obiecują
grupy dostosowane czasowo, składające się z dorosłych i w ogóle złote góry, a
jak się zaczyna rok szkolny, to się okazuje, że grupa na danym poziomie jest
jedna albo dwie. Poza tym zawsze w takich szkołach dominują licealiści.
Pomijając to, że człowiek wolałby być wśród rówieśników, że młodsi jednak
szybciej chwytają, jest jeszcze jeden problem.
Dla Ciebie taka szkoła to będzie jedyny i pierwszy kontakt z językiem, a dla
nich uzupełnienie do programu szkolnego. Pewne rzeczy oni będą juz
mieli "przerobione". Nauczyciel nie będzie chciał ich zanudzać. A jak nie
będzie profesjonalistą, to w ogóle nie zwróci uwagi, że ktoś nie chwyta.
Ja tak miałam z niemieckim w Instytucie Austriackim. Uczył nas na III roku
niejaki pan Benza, podobno "dobry", autor kilku podręczników. Na jednej lekcji
rozpoczynał konwersację o muzeach i malarstwie, na drugiej o czymś totalnie
innym, ja byłam bez szans. Natomiast ludzie, którzy albo uczyli się aktualnie w
szkole niemieckiego, albo w przeszłości (gdziekolwiek), rozwijali swoje
słownictwo. Ja nie miałam podstaw.
Mówię bez zawiści czy pretensji, bo ja sama jako licealistka uczyłam się
francuskiego, jako studentka angielskiego na takich kursach i obu się wyuczyłam
biegle.
A teraz biorę prywatne lekcje włoskiego. Mam 34 lata (od wczoraj :-)).

[adam_brzozowski]

mariza1 napisała:

> rozpocząć naukę angielskiego mając 35 lat?

Decydowanie tak! podpisuję się zresztą pod wypowiedzią Jagny_jagny (pod 1 i 2
punktem)

Adam Brzozoski

[mariza1]

Dziękuję bardzo za opinię:))
Pytanie, które zadałam ma związek z faktem iż chcę zmienić pracę a tym samym
branżę w której pracuję (tylko się nie śmiejcie, bo mając skończone prawo,
pracuję w bibliotece)rozpoczęłam studia licząc że uda mi się wyrwać z
biblioteki, niestety po ich skończeniu okazało się, że nie ma dla mnie pracy
(mieszkałam w małej miejscowości w Bieszczadch, przyjechałam więc (też ze
względów osobistych)do Warszawy i po 4 dniach poszukiwań znalazłam pracę - ale
niestety znów w bibliotece (wprawdzie naukowa, własne wydawnictwa ale stary
system zarządzania, brak mozliwości rozwoju i wykazania się, do tego marne
płace), teraz żałuję iż nie szukałam dłużej.
Zauwazyłam jednak iż dobrą pracę bez znajomości j. angielskiego trudno mi
będzie znalezć, więc pewnie zacznę się uczyć tego języka, choć zastanwiam się
też czy nie lepiej zamiast tego "doszlifować" j. niemiecki i j. rosyjski
poniważ przez lata uczyłam się tych języków, a z ang. dać sobie spokój, bo
przecież musiałabym się uczyć ze 4 lata albo i dłużej by biegle się nim
posługiwać.
Co o tym wszystkim sadzicie?
Pozdrawiam

[roanbu]

JEST! JEST! JEST!!!!!!!!!!!!!!!

TO NIE KWESTIA WIEKU! UCZĘ ANGIELSKIEGO LUDZI W RÓŻNYM WIEKU (NIE CIERPIĘ UCZYĆ
DZIECI, NIE MAM PODEJŚCIA WBREW OBIEGOWEJ OPINII).

NIE BÓJ SIĘ! NAUKA JĘZYKA WYMAGA JEDENJ CECHY: KONSEKWENCJI!

NIE WIERZ, ŻE DWA RAZY W TYGODNIU WYSTARCZY. MUSISZ NADŁOŻYĆ SPORO PRACY (SPORO
PRZY OBECNEJ GONITWIE!) PRACY W DOMU (MINIMUM 1 GODZINA DZIENNIE!).

ZNAM OSOBE, MA NA IMIĘ DOROTA, POZNAŁEM JA W 1991 ROKU (WTEDY ZACZĘLIŚMY RAZEM
PRACĘ W JEDNYM Z ZACHODNICH BANKÓW). DOROTA NIE ZNAŁA WÓWCZAS JĘZYKA, BYŁA
SAMOTNA MATKĄ WYCHOWUJĄCĄ DZIECKO. MUSIAŁA PRZEBYWAĆ W PRACY PO 12-14 GODZIN W
PRACY, GNAĆ DO DOMU I TULIĆ MALUCHA DO SNU - TO BYL JEJ CAŁY KONTAKT Z SYNEM.

KIEDY DZIECKO ZASNĘŁO BRAŁA DO RĘKI KSIĄŻKĘ I UCZYŁA SIĘ (PODJĘŁA OGROMNE
WYZWANIE -EKSTERNISTYCZNY KURS J.ANGIELSKIEGO - CODZIENNIE PO 1,5 GODZINY!).

CO Z TEGO, ŻE WTEDY MIAŁA 25 LAT! JAK DODAMY OBCIĄŻENIE, STRES I TRUDNA
SYTUACJĘ RODZINNĄ, WYJDZIE, ŻE MIAŁA 60 LAT!

I WIESZ CO, POKONAŁA WSZYSTKO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

TERAZ JEST W LONDYNIE, PRACUJE JAKO INFORMATYK I NIE ŻAŁUJE ANI CHWILI Z
POŚWIĘCONEGO CZASU NA NAUKĘ WSKUTEK DETERMINACJI!!!!

ZAPAMIĘTAJ, NIE WIEK, ALE DETERMINACJA, PRAGNIENIE I IMPERATYW, STANOWIA O
SUKCESIE, A CO Z TYM IDZIE - O KONSEKWENCJI DZIAŁANIA.

POZDRAWIAM, ROBERT.

[anna502]

Jest sens.
Kiedy miałam 9 lat zaczęlam się uczyć angielskiego cow latach 60 było raczej
nowością. Szlifowałam go do 18 roku zycia. Pisalam, mówiłam. tłumaczyłam różne
prace. Niestety póżniej nie mialam zbyt dużego kontaktu, i przestalam mówić
jeszcze trochę rozumiem i idę do szkoły uczyć się dalej a MAM 50 LAT!!!!!!!!
A wiesz dlaczego? bo spotykam mnóstwo ludzi z którymi nie mogę się dogadać i to
mnie stresuje. Dzisiaj przy otwartych granicach języki są naprawdę potrzebne.
Więc ucz się na to nie ma granicy wieku. Zyczę Ci wszelkiej pomyślnośći.
Anna

[mariza1]

Dziękuję bardzo za Wasze opinie
Zapisałam sie na kurs 2 razy w tygodniu po 3 godziny, zaczyna się od
października.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie