Dodaj do ulubionych

Piast Gliwice.

27.08.06, 01:02
Myślę że drużyna z Gliwic(Piast) ma szanse zaistnieć wreszcie w pierwszej lidze polskiej.
Obserwuj wątek
                            • szwager_z_laband Re: Ballest ,ale Ty jestes glupi:-) 30.08.06, 10:14
                              ktos sam mo strachaa sie pod normalnym nickym udzielac, okniych bydzie ...

                              tyn fuzbaler je ciekawostkom, bo do dzisiej spotykouch sie ino ze blkank
                              sprzecznymi unformacjami - jedne podajom odniego imie i nazwisko ze czasow
                              pobytu odniego familii we Polsce i miejsce zamiyszkania we Polsce a inksze
                              jednoznacznie podajom zaprzeczynie tego - niystety jednoznacznie niy je zech w
                              mstanie tego narazie wyklarowac ...
                              • ballestrem Re: Ballest ,ale Ty jestes glupi:-) 30.08.06, 10:17




                                Aufbau Jena
                                So hieß mein erster Verein. Als ich sechs Jahre alt war, hat mich mein Vater
                                damals bei Aufbau angemeldet. Er war es auch, der mich eigentlich zum
                                Fußballspielen gebracht hat.


                                Aberglaube
                                Abergläubisch bin ich überhaupt nicht. Ich habe also keine Marotten wie den
                                rechten Schuh zuerst anzuziehen oder so etwas.


                                Auto
                                Klar ist ein Auto für mich wichtig, allerdings nicht als Prestigeobjekt. Da
                                meine Heimatstadt 400 Kilometer entfernt ist, muss mich mein Auto zuverlässig
                                ans Ziel bringen. Ich bin kein Raser. Für mich ist also nicht die PS-Zahl
                                ausschlaggebend, sondern die Sicherheit eines Wagens.


                                Böhme, Jörg
                                Mit Jörg war ich schon zusammen auf der Kinder- und Jugendsportschule in
                                Jena. Da wir gleich alt sind, haben wir zusammen in den gleichen Mannschaften
                                gespielt. Wir haben damals natürlich auch viel Mist zusammen gemacht, aber dazu
                                möchte ich lieber nichts Näheres sagen. Die Details behalte ich für mich. Mit
                                Jörg stehe ich heute noch in Kontakt, wir telefonieren ab und zu und haben uns
                                zuletzt auch bei der Nationalmannschaft getroffen. Da wird natürlich viel über
                                die alten Zeiten gequatscht.


                                Berichterstattung
                                Im Positiven wie im Negativen wird bei der Berichterstattung manchmal
                                übertrieben. Oft gibt es zu viel Lob, dann wiederum geht es zu weit unter die
                                Gürtellinie.


                                Busenfreund
                                Natürlich gibt es da jemanden, ein alter Freund, den ich seit dem
                                Kindergarten kenne. Mit ihm kann ich auch über private Dinge sprechen. Aber oft
                                läuft es bei uns auch auf das Thema Fußball hinaus, da er selbst aktiv ist.


                                Carl Zeiss Jena
                                Dort habe ich das 1 x 1 des Fußballspielens gelernt. In den 15 Jahren beim FC
                                Carl Zeiss habe ich einfach alles erlebt, alle Höhen und Tiefen durchgemacht.
                                Ich habe auch noch immer viele Freunde dort. Mit Carl Zeiss bin ich
                                aufgewachsen und schon als Kind war ich Fan des FC. Das erste Mal war ich in
                                der Saison 1980/81 im Stadion und habe ein Spiel von Carl Zeiss gesehen, das zu
                                einem unvergesslichen Erlebnis geworden ist. Es war das UEFA-Pokal–Rückspiel
                                gegen den AS Rom. Auswärts hatten sie 3-0 verloren, aber zu Hause hat die
                                Mannschaft diesen Rückstand aufgeholt und lag am Ende sogar mit 4-0 vorne.


                                Computerspiele
                                Am Computer und an der Play-Station spiele ich hauptsächlich, wenn ich im
                                Hotel bin. Am liebsten spiele ich Strategie- oder Adventurespiele.


                                Defensivarbeit
                                Hat früher nicht zu meinen Hauptaufgaben gezählt, weil meine Stärken in der
                                Offensive liegen. Aber seitdem ich in Leverkusen bin, habe ich reichlich dazu
                                gelernt und Erfahrung gesammelt. Auf der rechten Seite spiele ich mal offensiv,
                                mal defensiv, was natürlich auch vom Gegner abhängt. Ich habe inzwischen auch
                                eine andere, eine positive Einstellung zur Defensivarbeit. Und wenn man Erfolg
                                hat, macht man alles gerne.


                                DDR
                                Als die Wende kam war ich erst Sechzehn Jahre alt. Im Nachhinein ist es für
                                mich manchmal schwer nachzuvollziehen, wenn Menschen darüber klagen, auf was
                                sie alles haben verzichten müssen. Ich habe zu DDR-Zeiten gar nicht so viel
                                vermisst. Zum Einen hat das sicher daran gelegen, dass ich als Sportler gewisse
                                Privilegien hatte wie Auslandsreisen mit der Nationalmannschaft. Zum anderen
                                war ich einfach noch viel zu jung, um Vieles begreifen zu können. Von den
                                ganzen Stasigeschichten habe ich zum Beispiel überhaupt nichts gemerkt. Für
                                mich als Sportler war es einfach eine schöne Zeit in der DDR.


                                Edeljoker
                                Als Edeljoker bin ich in meiner zweiten Saison in Leverkusen von der Presse
                                bezeichnet worden, weil ich in der Hinrunde in den meisten Spielen nur
                                eingewechselt worden bin. Diese Bezeichnung habe ich allerdings für nicht ganz
                                zutreffend gehalten, weil sie ein wenig die Situation verkannt hat, in der ich
                                mich damals befunden habe. Während der Vorbereitung habe ich mich verletzt und
                                bin dann erst kurz vor Saisonbeginn wieder zur Mannschaft gestoßen. Da hatte
                                sich natürlich schon ein Mannschaftsstamm gebildet und es war schwer dann
                                hineinzukommen. Die Laufeinheiten, die ich gefehlt habe, konnte ich nicht mehr
                                aufholen. Ich war also in der Hinrunde wegen der mangelnden Vorbereitung
                                einfach nicht 100% fit. Es war von den Trainern Daum, Völler und später dann
                                Vogts als eine Art Anerkennung gedacht, dass sie mich immer wieder als
                                Einwechselspieler gebracht haben. Dass ich nicht nur zum Joker tauge, habe ich
                                außerdem in der Saison davor unter Christoph Daum bewiesen. Da habe ich fast
                                alle Spiele von Anfang an bestritten.


                                Emely
                                Die Geburt meiner Tochter Emely hat mein Leben natürlich verändert. Allein
                                die Verantwortung zu spüren, die man für ein Kind übernimmt, das ist schon
                                etwas Besonderes. Ich freue mich immer darauf sie zu sehen. Nach dem Training
                                fahre ich schnell nach Hause und kann es kaum erwarten, dass sie mich anlacht
                                oder ich ihr die Windel wechseln darf. Das macht natürlich Spaß :-).


                                Flanken
                                Eine gewisse Grundtechnik, die Voraussetzung für präzise Flanken ist, habe
                                ich eh, so dass ich dafür kein ausgedehntes Sondertraining einlege. Dem Ulf
                                Kirsten habe ich in den letzten zwei Jahren nach dem Training öfter mal Flanken
                                aufgelegt, aber das war eher für den Ulf, der ein wenig Sicherheit fürs Spiel
                                haben wollte. Beim Abschlusstraining schlagen wir oft noch ein paar Flanken,
                                das ist es auch schon. Und dass ich nach den Play-Off-Spielen gegen die Ukraine
                                in der Presse als der „schwarz-rot-goldene Flankengott“ gefeiert worden bin,
                                das halte ich für ein wenig übertrieben. Auch wenn es natürlich schöne Flanken
                                waren, mit denen ich dem Michael Ballack die Tore aufgelegt habe.


                                Freizeit
                                Ich verbringe den größten Teil meiner Freizeit mit meiner Familie. Das ist
                                mir sehr wichtig, weil mir der Beruf nicht so viel Zeit lässt und ich froh bin,
                                wenn ich meine Freundin und meine Tochter sehen kann. Wir gehen dann oft
                                spazieren und unternehmen Ausflüge.


                                Gegenspieler
                                Meine Lieblingsgegenspieler möchte ich lieber nicht nennen. Aber ein guter
                                Gegenspieler war Roberto Carlos von Real Madrid.


                                Geld
                                Uns Profi-Fußballern wird oft vorgeworfen, dass wir zu viel Geld verdienen
                                würden. Es stimmt natürlich, dass wir sehr gut verdienen, aber dafür nimmt man
                                auch viel auf sich. Als öffentliche Person muss man weitgehend auf die
                                Privatsphäre verzichten, man ist sehr viel unterwegs, hat keine geregelten
                                Arbeitszeiten und muss dann spielen, wenn der größte Teil der Bevölkerung frei
                                hat. Außerdem ist es so, dass ich ja nicht nur deshalb meine Leistung bringe,
                                weil ich viel Geld verdiene. Der Markt gibt es halt her, dass so viel Geld
                                bezahlt wird. Und man verdient nur einige Jahre viel, dann ist die Karriere
                                vorbei. In anderen Branchen verdient man über einen längeren Zeitraum. Geld ist
                                mir zwar schon wichtig, aber Fußball spiele ich, weil ich es kann und weil es
                                mir Spaß macht. Ich spiele ja nicht wegen des Geldes.


                                Hallenfußball
                                Mit Jena, Frankfurt und Leverkusen haben wir uns für das Hallen-Masters-
                                Turnier immer qualifiziert. Und ich muss sagen, dass ich in der Halle sehr
                                gerne spiele. Der Fußball dort kommt mir als Techniker sehr entgegen


                                Hotels
                                Als Fußball-Profi verbringe ich einen großen Teil meiner Zeit in Hotels, was
                                einem irgendwann natürlich auch auf die Nerven geht. Da freut man sich schon
                                auf sein Zuhause. Schließlich verbringt man oft mehr Stunden mit seinem
                                Zimmergenossen als mit seiner Freundin und Familie.


                                Haushalt
                                Im Haushalt versuche ich meine Freundin schon zu unterstützen. Wobei es
                                natürlich Arbeiten gibt, die ich nicht gerne erledige. Beim Fensterputzen halte
                                ich mich immer raus, dafür mähe ich dann lieber den Rasen. Am liebsten bediene
                                ich allerdings die Fernbedienung oder schalte die Kaffeemaschine ein und aus ;-
                                ).


                                Interviews
                                Ich bin
                                • ballestrem Re: Ballest ,ale Ty jestes glupi:-) 30.08.06, 10:19
                                  www.bernd-schneider.lu/frameset/


                                  Jena
                                  Meine Heimatstadt vermisse ich natürlich, wobei ich kein richtiges Heimweh
                                  habe. Aber wenn wir nach Hause zu den Eltern fahren, dann freue ich mich immer.
                                  Zur Einstimmung auf die Heimat gibt es bei uns auch eine richtige Tradition.
                                  Kurz vor Jena gibt es eine Autobahnraststätte, an der es eine Super-Bratwurst
                                  gibt, eine echte Thüringer eben. Da müssen wir jedes Mal anhalten. Das gehört
                                  einfach
                        • ballestrem Re: Jou zawsze godom, fto czytac umiy mou vorteil 30.08.06, 10:12
                          Gorlitz bolo dolnoslonskim miastem ino 130 lot:-)



                          Historia:
                          na przełomie X i XI w. gród Serbołużyczan zajęty i włączony do Polski wraz z
                          Łużycami przez Bolesława I Chrobrego; po jego śmierci przejściowo pod
                          panowaniem margrabiów brandenburskich, następnie Czech
                          1076 - osada wraz ze wschodnią częścią Górnych Łużyc przyłączona do Czech
                          1131 - powstał gród nad Nysą Łużycką z polecenia czeskiego księcia Sobiesława
                          1303 - prawa miejskie
                          1346 - 1815 miasto-członek górnołużyckiego Związku Sześciu Miast
                          1377 - powstało oddzielne księstwo Görlitz utworzone przez króla czeskiego i
                          cesarza niemieckiego Karola IV
                          1466 - pod panowaniem króla węgierskiego Macieja Korwina
                          1618 - 1648 - zniszczenia w czasie wojny trzydziestoletniej
                          1635 - 1815 - z Łużycami Górnymi we władaniu królów saskich
                          1815 - po kongresie wiedeńskim włączony został do Prus i stał się częścią
                          prowincji Dolny Śląsk (Niederschlesien),
                          od 1848 połączenie kolejowe z Węglińcem, od 1865 z Lubaniem i Jelenią Górą
                          w czasie II wojny światowej 1939–45 obóz dla jeńców — podoficerów i szeregowych
                          różnej narodowości (Stalag VIII A Görlitz), przez który przeszło ponad 44 tys.
                          osób, Francuzi stanowili najliczniejszą grupę (zginęło kilka tys. jeńców,
                          głównie sowieckich i włoskich)
                          kwiecień 1945 - zacięte walki o sforsowanie Nysy Łużyckiej na północ od
                          Zgorzelca w okolicach Toporów, miasto nie zostało dotknięte bezpośrednimi
                          działaniami wojennymi. Wysadzenie wszystkich mostów na Nysie Łużyckiej przez
                          oddziały SS
                          1945 - prawobrzeżna część miasta w Polsce, ustalenie granicy na Nysie Łużyckiej
                          1948 - data powstania obowiązującej nazwy miasta (zamiast Zgorzelice)
                          6 lipca 1950 podpisano tu układ zgorzelecki między PRL a NRD uznający formalnie
                          granicę na Odrze i Nysie Łużyckiej
                          1959 - 1965 - niedaleko Zgorzelca zlokalizowano odkrywkową kopalnię węgla
                          Brunatnego Turów oraz elektrownię Turów.
                          Po II wojnie światowej osiedlono tu dużą kolonię greckich uchodźców (głównie
                          komunistycznych partyzantów), którzy szukali schronienia w Polsce po greckiej
                          wojnie domowej 1946-1948. Łącznie ich liczba sięgała 14 tysięcy osób. Wielu z
                          nich wróciło do Grecji po upadku dyktatury wojskowej i amnestii dla uczestników
                          wojny. Dziś w mieście odbywa się festiwal piosenki greckiej (→ Eleni) pod
                          patronatem ambasady greckiej organizowany przez Nikosa Rusketosa.
                          2004 Zgorzelec wraz z Görlitz ubiegają się o przyznanie tytułu Europejskiej
                          Stolicy Kultury
                          2006 W kwietniu Gorlitz-Zgorzelec przegrywają rywalizację o tytuł Europejskiej
                          Stolicy Kultury na rzecz Essen. Następna szansa to 2016 rok, wówczas o to miano
                          będą się starać miasta z Polski.


    • wesoly_hanys Re: Piast Gliwice. 01.09.06, 13:18
      Czwartek, 13 lipca 2006

      Orły Klinsmanna

      Ozon 06:10



      To był fajny dzieciak

      Podolscy pierwszy raz przyjechali do Polski już po zmianie ustroju – w 1990
      roku. Łukasz miał sześć lat, dopiero zaczynał mówić po niemiecku. – Śliczny był
      i bystry, ale straszny rozrabiaka. Moi synowie byli w podobnym wieku,
      uwielbiali go. Mało nie rozwalili mieszkania – śmieje się Danuta. Pokazuje
      zdjęcia: trzech kilkulatków z łobuzerskimi minami. Zdjęć jest tylko kilka. – Od
      tamtego momentu nie mieliśmy ze sobą kontaktu – mówi smutno.




      REKLAMA Czytaj dalej





      W III RP Podolscy do kraju przyjeżdżali prawie w każde wakacje. Głównie do
      matki Krystyny – babci Łukasza. Zofia Budzińska mieszka po drugiej stronie
      Sośnicy, na parterze starej kamienicy. Dziennikarzy unika jak ognia,
      uprzykrzają jej życie od początku mistrzostw. Zgadza się zamienić z nami kilka
      słów tylko pod warunkiem, że nie będziemy robić zdjęć. Sterczymy na chodniku,
      pani Zofia wychyla się z okna. – Łukaszowi w Niemczech dobrze, robi karierę.
      Tutaj pewnie by się zmarnował. Chociaż szkoda, że nie gra dla Polski –
      zastanawia się. Widać, że jest dumna z wnuka. – Ostatnio był u mnie w zeszłe
      wakacje, z dziewczyną. Obiecał, że teraz przyjedzie po mistrzostwach.

      Czwartek, 13 lipca 2006

      Orły Klinsmanna

      Ozon 06:10



      To był fajny dzieciak

      Podolscy pierwszy raz przyjechali do Polski już po zmianie ustroju – w 1990
      roku. Łukasz miał sześć lat, dopiero zaczynał mówić po niemiecku. – Śliczny był
      i bystry, ale straszny rozrabiaka. Moi synowie byli w podobnym wieku,
      uwielbiali go. Mało nie rozwalili mieszkania – śmieje się Danuta. Pokazuje
      zdjęcia: trzech kilkulatków z łobuzerskimi minami. Zdjęć jest tylko kilka. – Od
      tamtego momentu nie mieliśmy ze sobą kontaktu – mówi smutno.




      REKLAMA Czytaj dalej





      W III RP Podolscy do kraju przyjeżdżali prawie w każde wakacje. Głównie do
      matki Krystyny – babci Łukasza. Zofia Budzińska mieszka po drugiej stronie
      Sośnicy, na parterze starej kamienicy. Dziennikarzy unika jak ognia,
      uprzykrzają jej życie od początku mistrzostw. Zgadza się zamienić z nami kilka
      słów tylko pod warunkiem, że nie będziemy robić zdjęć. Sterczymy na chodniku,
      pani Zofia wychyla się z okna. – Łukaszowi w Niemczech dobrze, robi karierę.
      Tutaj pewnie by się zmarnował. Chociaż szkoda, że nie gra dla Polski –
      zastanawia się. Widać, że jest dumna z wnuka. – Ostatnio był u mnie w zeszłe
      wakacje, z dziewczyną. Obiecał, że teraz przyjedzie po mistrzostwach.

      W okolicy mieszka dwójka pozostałych dzieci pani Zofii, syn i córka. Żyją nader
      skromnie. Nie chcą rozmawiać o Podolskich. – Łukasz u nas nie bywa, on ma swoje
      sprawy – burczy ciotka Łukasza i zatrzaskuje nam drzwi przed nosem. – W tej
      rodzinie coś się stało, byli ze sobą strasznie skłóceni. Krystyna o nich nie
      rozmawiała – mówi jedna ze znajomych rodziców Łukasza.

      Stara Sośnica to malownicze, ale biedne miejsce. Na ulicy, przy której mieszka
      Zofia Budzińska, Łukasza znają wszyscy. Od małego. – To był zawsze taki fajny
      dzieciak, rżnął z naszymi w piłę aż miło – mówi sąsiad Budzińskiej, także
      wystając z okna. Podobnie mówią młodzi, zalegający na ławeczkach przed
      budynkami. – Podolski jest w porządku, złego słowa nie dam powiedzieć. Jak
      tylko przyjedzie, to zawsze gramy w piłkę. Poza tym można z nim pogadać –
      opowiada Rafał Pobędza. – Tutaj gra się w nogę właściwie codziennie, ale
      jeszcze się nie zdarzyło, żeby ktoś ograł Łukasza. Jak czasem pokaże jakąś
      sztuczkę, to szczęki nam opadają – śmieje się Piotr Rogulski z sąsiedniej
      kamienicy. W czasie mundialu kibicowali Polsce i Podolskiemu. Nie chcieli
      tylko, żeby to Łukasz strzelił nam bramkę. – I nie śpiewał ich hymnu, czyli się
      nie zniemczył – śmieją się.

      O pieniądzach rozmawiają niechętnie, choć zapewniają, że Łukasz nigdy się nie
      wywyższał. – Wiadomo, ma lepsze ciuchy, bo dużo zarabia. Ale żeby pokazywał, że
      jest lepszy, to nie – zapewnia Pobędza. – Niektórzy tu mówią że Podolscy to
      volksdeutsche. Ale przecież to jest nasza gwiazda, gdzie by nie grał, to nasz
      człowiek – mówią.

Inne wątki na temat:

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka