okropnie sie czuje

[ali_mama]

okropnie sie dzis czuje po tym co zrobilam....
ala jak zwykle nie chciala jesc......zadne zabawianie nie pomagało....plula i
odracała sie we wzystkie strony..... nie wytrzymałam i nia potrzesłam
nakrzyczałam .......az sie biedna rozpłakała........ i do tej pory mam
wyrzuty sumienia ze stracilam cierpliwość....bo przeciez oan tak robi nie na
przekor mi tylko nie ma apetytu....no bo kot by misł jedzac tak czesto jak
ona.....
dziewczyny pomózcie bo czuje ze czasem wyzywam sie na niej..... boje sie tego
bardzo.....

[kaha1]

a odpoczywasz sobie czasem>? chodzisz do pracy/kina/koleżanek bez niej?

[michaleksylwi1]

Wiem co masz na myśli. Mi tez niestety zdarzyło sie czasem! Przy jedzeniu własnie lub przy czwiczeniach. Ale staram się panowac nad sobą, bo on wyczuwa moje nerwy i jest jeszcze gorzej - odmawia wspóracy.Musimy sie uzbroic w pancerz cierpliwości, choć to bardzo trudne.

[babawawa]

kurcze, ja też niestety wiem co macie na myśli:( Też mi się tak zdarzyło:(
Najgorzej było po szpitalu, nie wiem czemu:( Chociaż kiedy czułam się bezradna,
gdy próbowałam zrobić wszystko by stanął na nózki, a on nic, to też mi się
zdarzało:( To są okropne wyrzuty sumienia, ale które dają nam motywacje by
więcej tak nie robić

[kaha1]

ja moje okrzykuję co jakiś czas. Obie. Pomaga mi to, a one stają do pionu i
przestają łobuzować. Każdy ma prawo mieć gorszy dzień przecież. Zawsze mi wtedy
trochę łyso, ale staram się tym za bardzo nie przejmować. Nie jestem aniołem
tylko człowiekiem.

[ali_mama]

tez sie staram panowac nad soba..... nie zawsze mi to wychodzi...... dzis ja za
to przeprosilam i mysle ze wsio jest oki ;-))

[ali_mama]

odpoczywam.....
ale przyznam szcerze ze jak wychodze i zostawiam ja w domu to cały czas mysłe
czy wszystko jest w porzadku.....
wiem ze nie tylko ja sie potrafie nia zajmowac a mimo to caly czas o niej
mysle ..... wiec odpoczac tez nie moge..... taki maly schiz;-))

[kaha1]

ja 'uciekam' do pracy. Dosłownie i psychicznie. Bardzo lubię moją pracę, choć
pracuję w szkole integracyjnej - właśnie z dziećmi niepełnosprawnymi w
przeróżny sposób. Ciekawe, że najpierw się tu zatrudniłam, potem moja córka się
rozchorowała - ale dzięki tej pracy wiem, że chore dzieci mogą normalnie żyć i
choroba to wcale nie jest koniec świata. To bardzo krzepiące dla mnie :)

[babawawa]

kurcze,a ja niestety choćbym bardzo chciała nie mam jak uiec:( Mąż mój w pracy
całe dnie, wychodzi około 8 wraca koło 19, jest jedynym żywicilem naszej
rodziny. Myślałam żeby pójść do pracy, ale nikt nie chce mnie zatrudnic jak
słyszy że mam dziecko malutkie, a tym bardziej co by było jakby usłyszał że co
chwile muszę na zwolnienie isc bo jakies badania trzeba zrobic:( Nie mam szans
na prace. Z domu gdzie ja wyjdę,nie mam tu rodziny żadnej, wszyscy albo w
Łodzi, albo w Człuchowie, albo w trójmiescie i nie ma kto z dzieckiem zostac.
Podobnie u męża rodziny. Mąż pracuje całe dnie,a mimo to nie ma na opiekunke,
bo wszystki pieniadze wkładamy w dzieciaka, casem trzeba leki kupić, czasem cos
chce skonsultowac prywatnie, czasem dopłacić do jakichś badań:( Wszystko na
dzieciaka. Więc siedzę w domu od kąd młody się urodził i jestem już bardzo
zmęczona, to zaledwie 17 miesiecy a jednak...Kurcze niepowinnam narzekać, do
pracy przeciez nie chodze, ale uwierzcie mi czasem wydaje mi sie że praca przy
dziecku jest cięższa niż normalna:( Kurcze, czasem to aż mi się płakać chce, że
choćby tak 2h w tygodniu ale niemogę. Z góry podpowiadam weekendy też odpadają
bo uczę się zaocznie:( Przepraszam że się tak rozczuliłam nad sobą, ale może wy
macie jakiś pomysł jakmogłabym odpocząć?

[kaha1]

wychodzić po 19 do kina, na dyskotekę, do koleżanek?
chodzić z dzieckiem do babymultikino?

[ali_mama]

ja podobnie jak ty najczęściej "uciekam" do pracy... i wtedy jestem
usprawiedliwiona..... zle sie czujenatomiast jak wychodzimy gdzies z męzem
wieczorem (rzadko ale zdarzyło sie pare razy)

[kaha1]

ja też źle się czułam kiedy robiłam to pierwsze kilkanaście razy, miałam
okropne poczucie winy, strach że coś się stanie, że coś będzie nie tak a ja nie
pomogę - teraz już nie myślę w ten sposób. ALe moja córka ma 2,4 mce - po
prostu przyzwyczaiłam się do tego, że mogę wyjść i wszystko jest ok.