O Boze zobaczcie co znalazlam:(((

[patrice7]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=36868&w=83613773&a=83613773

SZOK!!!

[mona330]

Boże drogi to tragiczne!!!!

[zabka11]

Światełko dla Anety(*)(*)(*)
Ogromny żal, że nie znalazła na czas pomocy:(:(:(
A kochający mąż, był obok?!?!

wierzycie w to?

[blanka0]

[lilka.k]

nie bardzo, choc na naszej klasie wyglada wiarygodnie.

[zabka11]

Kurcze, może i naiwna jestem, ale taki głupi żart....?1?!
Raczej nie:(

[kamsi]

Sama nie wiem, takie rzeczy się zdarzają. Mną w zasadzie wstrząsnęło
uświadomienie sobie, że takie coś jest właśnie możliwe, w sumie
wszystko jedno, czy ta akurat historia jest prawdą:(

[azi81]

swiatełko dla Anety [*]

[kami_sia]

wygląda na to,że to nie jest żart (*)(*)

[asienka185]

To wstrząsająca wiadomość. Będąc w ciązy i czytając rózne artykuły
własnie o depresji poporodowej wydawało mi sie to absurdalne skoro
wyczekuje sie dziecka. Niestety po porodzie i to w zasadzie dopiero
po wyjsciu ze szpitala sama przeżyłam depresje. Być może nie tak
silną ale przez 3 tygodnie non stop płakałam, nic mnie nie cieszyło
a małą zajmowałam sie po prostu odruchowo jak robot. Mimo ze obok
mnie były mi bliskie osoby to było mi źle. Ale na szczęście w koncu
mineło i mogłam się juz cieszyć maleństwem.

[patrice7]

Nie raczej nie zart:(((
Jedna z dziewczy kojarzyla ja z forum rowiesniczego:(
No i watpie ze ktos dawalby takie zdjecia na nasza klase!!

[blanka0]

a mi sie wydaje ze to ponury zart
maz pogrążony w żałobie i majacy maleńkie dziecko nie ma co robic
tylko pisac na forum
jakos nie bardzo

[zabka11]

Szkoda tego chłopczyka, ich synka Maksia, mały bez mamy będzie się
chował, a mogło być całkiem inaczej:( Parszywe to życie czasami:(

[anja-2]

raczej nie zart, no chyba ze ktos sie podpial pod jej konto, ale watpie.
Tak naprawde w polskim systemie zdrowotnym jest tak, ze nikogo nie obchodzi jak
czuje sie matka czy ma baby blues jak sobie radzi, tak naprawde u nas caly czas
tkwi przekonanie, ze kobieta wymysla sobie "jakas depresje" a nikomu nie
przyjdzie do glowy zeby porozmawiac ( nie chodzi mi tu o rodzine, ale np.
polozna itd).
Jest mi strasznie zal dziewczyny jej dziecka i calej rodziny, szkoda ze jest za
pozno, ze chociaz szukala pomocy bylo za pozno. Trztmam kciuki zeby jej az
pozbieral sie a syn zapamietal ja w sercu jaka najdrozsza mame.

[silvii]

(*)(*)(*)

depresja jest potworna... :( kiedyś o mały włos wygrałaby ze mną... ale na
szczęście byłam o drobinę silniejsza od niej... :((( teraz od czasu do czasu
walczę z nawrotami... po porodzie miałam ich już kilka... na szczęście
zażegnane... wiem z autopsji, że potrzeba potwornie dużo siły... i bardzo trudno
sobie z tym samemu poradzić... szkoda, że Aneta nie znalazła pomocy na czas...
popłakałam się... :(((

Silvii & Dan

zobaczcie to !!!

[agasar79]

wiadomosci.onet.pl/1814118,,,,,,8913,itemspec.html
nie wiem czy to żart czy nie, jeżeli tak to gratuluje poczucia
humoru :(

czytałam że ten mąż jest informatykiem i tworzy strony interntowe...

[a.tygrysica]

a to miał być miły wieczór, aż mną zadygotało. chyba prawda,
straszne, tragiczne, współczuję rodzinie...

[zorkaa]

to straszne, współczuję mężowi, dziecku... potworna tragedia. dodam
tylko, że w szpitalu, w którym ja rodziłam chodziła pani psycholog,
pytała czy wszystko w porządku, czy nie miałabym ochoty porozmawiać.

[m0nalisa]

nie wyglada mi to na zart raczej. jesli tak to bardzo ponury.
straszna historia.

w UK jest tak ze health visitor na wizycie w domu wrecza mala ankiete z kilkoma
podchwytliwymi pytaniami czy aby psychika mamy daje sobie rade z sytuacja.

[apolka73]

To chyba niestety prawda. Tyle kondolencji ma ten Maz i tyle zdjec z
zona i dzieckiem na Naszej Klasie. Trudno w to uwierzyc, sliczna
dziewczyna. Przykro mi strasznie.

[azbestowestringi]

te pytania to o kant dupy. jak sie wszedzie zaznaczy, ze jest ok, to
baba cie zostawia w spokoju. ja zaryczana wypelnialam te ankiete
wlasnie w ten sposob, bo nie mialam ochoty z nikim obcym gadac o
swoich problemach i babka sie ode mnie odczepila. na pytanie, czy
wszystko w porzadku, powiedzialam jej, ze to ze zmeczenia to mi
poradzila, zebym sobie odpoczela :D:D:D:D:D jak to uslyszalam, to
jeszcze wiekszego dola zlapalam

[izamig]

Straszne, biedna kobieta, co musiała czuć :-((

azbest

[m0nalisa]

widzisz ja prostej konstrukcji jestem :) nie bylam w depresji to nie wiem ze jak
sie ja ma to sie sciemnia
pomyslalam ze jakbym miala dola to bym jej tam poodchaczala ze mam

[domatorka.amatorka]

(*)dla Anety
dużo siły dla Jej męża...

[dmgr]

Mi to raczej na żart nie wygląda. A zresztą mam w rodzinie ciężki przypadek
depresji poporodowej, pisałam Wam zresztą o mojej szwagierce, która spędziła dwa
miesiące w szpitalu psychiatrycznym z powodu depresji poporodowej i nie wiadomo
jak by się to skończyło gdyby nie reakcja całej rodziny, choć u niej było
ewidentnie widać od prawie samego porodu (przy pierwszym dziecku też miała
depresję ale po lekach jej przeszło około 2 tygodni).
Tylko jakoś tak dziwnie w tym komunikacie o zaginięciu napisali, że jest (tj.
była) na lekach antydepresyjnych i karmi piersią.
No ale nic, szkoda kobiety, męża no i dziecka.
Ja miałam takie ataki jakby depresyjne jak Młody miał około 6 miesięcy, że
ryczałam bo nie radziłam sobie z sytuacją i karmienie piersią mnie wykańczało. W
tym czasie starsza córka bardzo dawała znać nam, że za mało uwagi jej poświęcamy
i wydawało mi się, że przechodzę horror. Kurcze no ale takie sprawy są błahostką
przy takich historiach, buuu aż gorąco się robi.

Rany dzieczyny wytłumaczcie mi

[a.zaborowska1]

Co trzeba mieć w głowie, żeby targnąć się na życie zostaiając 10
mieś dzecko. Jak jej mąż pisze byli kochającym się małżeństwem. Ale
chyba nie dokońca skoro się zabiła. Ja wiem że deprsja to straszna
choroba sama byłam już prawie na dnie. Po pogżebie małej życie nie
miało najmniejszego sensu. Nie chciało mi się wstać z łóżka, umyć.
Byłam wściekła, że musiałam zająć się starszą córką i gdyby śmierć
miała wybrać najodpowiedniejszą chwilę to właśnie wtedy ale...
nigdy nie targnełabym się na własne życie. Nieskrzywdziłabym męża
dziecka które po mnie pewnie by cierpieli do końca życia. Mój mąż
wiedział co się ze mną dzieje i bał się o mnie ale rozmawialiśmyo
wszystkim godzinami. A tu wspaniałe dziecko, kochający mąż, piękne
wakacje i się zabiję bo jesem nieszczęślia sorry ale nie chce mi się
wierzyć. Może tam wcale nie było tak pięknie,,,

[silvii]

to właśnie jest depresja... Ty byłaś od niej o krok... a Aneta była o dwa kroki
dalej od Ciebie :( jeśli już masz deprechę nie chcesz z nikim rozmawiać, bo
twierdzisz, że nikt i nic Ci nie pomoże, nikt Cię nie zrozumie, jesteś sama ze
swoimi problemami i sobie z nimi nie radzisz... nie ważne jak szczęśliwe życie
wiedziesz dla kogoś kto patrzy na to z boku... nie ważne jak bardzo kochające
osoby są wokół... bo Ty jesteś zamknięta we własnym horrorze i nie pozwalasz
nikomu by w niego wszedł...

Silvii & Dan

nie no

[blanka0]

w srode dzieczyna pisze ze ma depresje i potrzebuje pomocy, w
niedziele popełnia samobójstwo, a 3 dni poxniej jeszcze przed
pogrzebem mąż nie ma co robic, tylko odnajduje wątek i dzieli sie
tym najbardziej tragicznym wydarzeniem z calym światem, przed
pogrzebem...!!!
zamiast opłakiwać ukochaną zone i zajmować się 10-miesiecznym
synkiem siada do neta i szuka wątkow żony..????
Dziewczyny czlowiek po stracie najważniejszej osoby w zyciu ma
inne "zajęcia" niż grzebanie w necie.

[azbestowestringi]

blanka, nie zawsze tak jest. czas sie wtedy cholernie dluzy,
czlowiek robi rozne zbedne rzeczy

[mona330]

Też nie potrafie tego zrozumieć, ja gdy wczoraj sie o tym
dowiedziałam to mimo, że tej dziewczyny nie znałam to popłakałam
się, dzisiaj troche o nich poczytałam i dowiedziałam się, że ta
rodzina to Świadkowie Jehowy a to wszystko tłumaczy. Miałam kiedyś
kontakt z takimi ludżmi i wiem, że oni mają inne podejście do
śmierci.

[zabka11]

Blanka myśle, że nie masz racji, on szukał jej śladów, postów!!!!
-(sama wpisałam w wyszukiwarkę butterfly1981 i poczytałam, jak była
w ciąży, wybierała wózek, prosiła o rady, po porodzie - normalnie,
jak każda z nas!!!!) -
czegokolwiek co napisała, żeby ZROZUMIEĆ i pojąć, jak to sie stało?
Myślisz, że co on sobie myśli?! Stałem obok, a moja żona umierała?
dlaczego nic nie widziałem? dlaczego nie słyszałem? albo
słyszałem/widziałem i nie zareagowałem? dlaczego pozwoliłem na to?
dlaczego nie zrobiłem czegoś więcej????? te pytania i milion innych
chodzą mu po głowie i będa chodzić do końca życia!!! Na pewno czuje
sie winny, i tej winy w swoich oczach nigdy nie zmyje i nie ważne,
czy mógł cokolwiek zrobić, żeby jej pomóc, czy zrobił, ale zamało?!!
to już nie ma znaczenia, bo jej nie ma, odeszła, a on został i MUSI
Z TYM ŻYĆ!!! Nie wiemy co ją spotkało, jaki było powód i dlaczego
np. miłośc do dziecka, jej nie uratowała?!!
On szukając, działa, chce zrozumieć, musi zrozumieć!!!!, a na
żałobę, płacz i wycie do nieba z bezsilności, przyjdzie czas.

Ja sobie nie wyobrażam nawet co ona przeżyła, bo nie jestem w
stanie, byłam w depresji i wiem jak parszywe myśli przychodzą do
głowy i jak można łatwo sięgnąć dna. Byłam silniejsza...odrobinę
silniejsza, ale pomocy też nie szukałam, wolałam sama.

Myślę, że niesprawiedliwie oceniasz tę sytuację. Ja też się dziwię,
FACET BYŁ OBOK I NIE WIDZIAŁ, ale rozumiem czemu nie widział: bo ona
nie chciała, żeby zobaczył!!!!
Nie znam Cię(choć mam nadzieje, że poznam) i nie oceniam, masz
własne zdanie , ale tak naprawde, nikt nie wie jak sie zachowa w tak
tragicznej dla nas sytuacji.

[simple_woman]

blanka0 napisała:
> zamiast opłakiwać ukochaną zone i zajmować się 10-miesiecznym
> synkiem siada do neta i szuka wątkow żony..????

Zacznijmy od tego, że nie musi przeszukiwać forum, a komputer żony. Dlaczego to
robi? Żeby poczuć jej bliskość. Żeby zrozumieć co się stało.
To bardzo prawdziwe.

[iwaolej]

Szkoda, że nie znalazła pomocy :(
biedny Maksio - bez mamusi......

[meniaaa]

jak wczoraj poczytalam kondolencje to wynika z nich ze to jehowi,
nie zebym to jakos tlumaczyla ale inna wiara i inne podejscie do
smierci, oni wierza w zycie po smierci, choc do konca sie nie znam...

Najbardziej szkoda mi malutkiego dzieciatka, kt wychowa sie juz bez
mamy, przykre:(((

[dagi.ww]

A dla mnie nie ma znaczenia, czy to Jehowi czy nie; dziewczyna była CHORA, żadna
z nas, która tego nie przeżyła nie jest w stanie wyobrazić sobie, co ona czuła i
dlaczego to zrobiła. Człowiek w depresji żyje w innym świecie i ma do niego
zupełnie inne podejście, które dla nas wydaje się absurdalne, a może doprowadzić
do samobójstwa. Faktycznie brakuje w naszych szpitalach fachowej pomocy dla
kobiet po porodzie, co mnie strasznie wkurza, bo problem depresji poporodowej
jest coraz bardziej powszechny, a mimo wszystko nic się z nim nie robi.
Nie wiem, dlaczego niektóre z Was myślą, że to żart... Z takich rzeczy żartów
się nie robi; to, że facet siedzi na necie, to - jak już któraś napisała i on
sam zresztą też - dlatego, ze szuka przyczyn, zastanawia się, czy coś można było
jeszcze zrobić... Z có innego mu pozostało...??? Tragedia straszna, jestem
wstrząśnięcia i na pewno wierzę, że to prawda...

(*)(*)(*) dla Anety...

[kurdkowa]

w 100% zgadazam się z Dagi....."tyle wiemy o sobie na ile nas
sprawdzono"...kto nie miał depresji ne wiem jak to jest...i to
nieważne, ze dziecko zdrowe, kochający mąz i brak kłopotów
finansowych...skądś to znam....

[blanka0]

nie twierdze ze ktos robi zarty, ale jakis kawal ktos komus

nie wiem czy normalny mąż/ zona po 2 dni po smierci kogos bliskiego
siedzi i klepie na komputerze
chyba ze nienormalny

[patrice7]

Zgadza sie :(

Czlowiek w depresji ma calkiem inny ,swoj wlasny swiat .
W 8 klasie podstawowki po przeczytaniu pewnego artykulu, popadlam w depresje.

Nikt nie wiedzial co sie ze mna dzieje.
Przestalam mowic ,plakalam cały dzien, w momencie odechcialo mi sie zyc, mialam
wrazenie ze moj stan jest ciezarem i zastanawialam sie nad roznymi rzeczami....
Moja mamanawet musiala zabrac mnie do pracy! bo wpadlam w szal zeby mnie samej
nie zostawiala!
To bylo straszne nie wiedzialam co sie ze mna dzieje.Mama zabrala mnie do
psychiatry , stwierdzil cos tam (juz dokladnie nie pamietam) i to wszystko
odbywalo sie z powodow nerwowych( ciezkiej sytuacji rodzinnej) dostalam jakies
mega ciezkie antysdepresanty , co mnie otumanily.
Jeszcze pamietam ,ze u lekarza plakalam nad biurkiem i blagalam zeby mi pomogl:(
Dlatego rozumiem ,ze w takiej sytuacji nietsety lek o to co sie ze mna w danej
sytuacji dzieje ,przyslonij myslenie o innych .
I moze w tej sytuacji bylo dokladnie tak samo :(

Strasznie mi przykro :((

[judyta10]

Zabka11 masz racje to nie rzaden żart tylko smutny fakt,znałam tą
dziewczynę miała ciężką depresje szczegółów nie znam.A mąz pewnie
tak jak piszesz nie może sobie darować ,ze jej nie pomógł.
A tak na marginesie to katolicy wierzą w życie po śmierci.

[zmijka76]

To rzeczywiście przerażające. Depresja jest okrutną chorobą -
dotknęła jedną z najbliższych mi osób- moją mamę, kiedy byłam w
ciaży z Hanią. Mam nadzieję,że choróbsko już nigdy nie powróci i że
szpital psychiatryczny będzie dla nas dalekim wspomnieniem. Do dziś
mam ciarki, dy przypomnę sobie zamknięty oddział i te wszystkie
kobiety, które zbiorowo chciał dotykac mojego brzucha :/

A co do męza tej dziewczyny- każdy ma inny sposób na przezywanie
żałoby. Jeden zamyka się w sobie, a inny próbuje wykrzyczeć swój żal-
chociażby na forum.

Mimo tego rozmiem dziewczyny, które myslały,że to głupi żart. Sama
padłam ofiarą internetowego oszustwa- uwierzyłam dziewczynie w
chorobę i śmierć jej dziecka- którego jak się później okazało- nigdy
nie było :(

[anja-2]

Nie dziwie sie mezowi, ze dwa dni po smierci zony szuka sladow w internecie -
dla niego to szok, bol - pewnie chce wiedziec co sie dzialo, czy jest cos co
powiedziala innym, czego nie powiedziala jemu.
Ja sie nie dziwie, 4 lata temu zmarla moja mama i wem, ze moje zachowanie po
smierci bylo irracjonalne.
Byla dla mnie najwazniejsza osoba na swiecie, walczylam o jej zycie z moja
siostra do samego konca.
A po jej smierci pare dni az do pogrzebu chyba nie dotarlo do mnie ze nie zyje,
siedzialam w necie, tez mozna bylo powiedziec ze jestem jakas dziwna bo nie
rozpaczam itd.
Dopiero pogrzeb byl dla mnie ciosem, uswiadomieniem sobie straty i takiego bolu,
ze myslalam ze zycie sie dla mnie skonczylo.
Dziewczyny ja sie temu facetowi nie dziwie, najgorsze przed nim dzien pogrzebu
bedzie najciezszy, wiec prosze nie potepiajcie go

Nie czytam tego!

[burdziaa]

zagladam kurde na ten watek chociaz wiem,ze jest smutny cos tak juz
sie domyslam ale nie chce czytac bo złape doła.

[a.tygrysica]

niestety różnie to bywa :(. Siostra mojej przyjaciółki powiesiła się
jak miała 21 lat. Nikt sie nie domyślał, ani rodzina, ani
przyjaciele, ani chłopak. śmiała się ciągle, była wesoła, radosna...
tego dnia poszli razem na spacer, było jak zawsze. wieczorem
znaleźli ją na drzewie... żadnych widocznych oznak. Smutna historia.
Sama miałam hustawki emocjonalne jak byłam nastolatką, sądzę, że
byłam lekko szurnięta, tzn. niezrównoważona :) nałykałam się
tabletek którejś nocy w jakiejś ambie emocjonalnej, zostawiłam sobie
trzy z napisem "death"... odratowali w szpitalu na szczęście. do
psychiatry rodzicom nie udało się mnie zaciągnąć. w dorosłym życiu
jestem zrównoważona, a życie cenię ponad wszystko, bo wiem, że mam
tylko jedno:)

[27agnes72]

Też miałam taki stan że było mi wszystko jedno co będzie potem ale
ja uciekałam w sen i pewnie dlatego przeżyłam.Na swoje życie
targnęła się moja kuzynka i ojciec mojego kolegi i też nikt nie
zauważył żeby coś było nie tak (a rodziny mieli OK)

[niuta_s]

dopóki w polsce nie zmienią się standardy porodów, zachowań lekarzy, dbania o
kobietę po okresie połogu, to takie rzeczy się będą zdarzały. w większości
przypadków lekarze ginekolodzy bagatelizują ewentualne skutki porodów,
macierzyństwa, w szpitalach brak psychologów, psychiatrów.
nie uważam jak ktoś wyżej napisał za żart tego postu, a tym samym traktowania za
żart depresji porodowej, bo sama mam ją za sobą, doskonale wiem że może
zakończyć się załamaniem nerwowym, które może mieć katastroficzne skutki
łącznie z próbami samobójczymi.

mam nadzieję że odnalazła spokój...

[malenkie7]

strasznie mi przykro...
doskonale wiem, czym jest depresja poporodowa.
doskonale wiem, jak "czuły" jest personel medyczny.
doskonale wiem, jak ogromny w Polsce jest terror laktacyjny.
dziękuje siłom wyższym że z tej ogromnej przepasci, w jaką spadalam
po urodzeniu Piotrka wyciągnęli mnie bliscy i zawieźli do
psychiatry. Gdyby nie ta obieta i bliscy - to ten obłed miałby
podobny finał.
a są ludzie, ktorzy uważają, ze depresja to usprawiedliwienie
lenistwa...

nie kazdej kobiecie po porodzie wytwarzają się hormony szczescia.

dobrze, że tak wiele z Was rozumie ten problem, mimo ze nie
doswiadczylo podobnych przezyć.

współczuję rodzinie Anety [']['][']

[asuzi]

Boże jak mi smutno się zrobiło, jak mi szkoda maleństwa, tak słodko
śpi, mam nadzieje że to nie prawda, ale niestyty chyba nie....