Nasze ulice

[madohora1]

Giszowiecka

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Obecna nazwa: Giszowiecka.

[madohora1]

Przed 1921 Strasse am Schacht (Schacgtstrasse) .

[madohora1]

1921 -1922 Mielęckiego

[madohora1]

1923 Przy szybie

[madohora1]

1924 -1939 Mielęckiego / Kościuszki

[madohora1]

II wojna Graf Redenstrasse

[madohora1]

Przed 1962 Kościuszki / Pstrowskiego

[madohora1]

1962 - 1991 Pstrowskiego

[madohora1]

1991 do nadal Giszowiecka

[madohora1]

Obecna nazwa: Giszowiecka

Przed 1921 Strasse am Schacht (Schacgtstrasse)
1921 -1922 Mielęckiego
1923 Przy szybie
1924 -1939 Mielęckiego / Kościuszki
II wojna Graf Redenstrasse
Przed 1962 Kościuszki / Pstrowskiego
1962 - 1991 Pstrowskiego
1991 do nadal Giszowiecka

[madohora1]

Ulica Giszowiecka graniczy z Szopienicką, Świętej Anny i Alojzego Ficka.

[madohora1]

Alozjego Ficka.

[madohora1]

[madohora1]

Alojzy Ficek z wieloletniej rodziny pochodził
On w Dobrzeniu na Śląsku się urodził
W ludzkiej pamięci tym się zachował
Że Kościól w Piekarach wybudował
Aby zapobiec szerzeniu się draństwa
Zainicjował akcję zwalczania pijaństwa
Dzisiaj można powiedzieć, że kultowe
To on wprowadził Misje Ludowe
Na Górnym Śląsku też kulturę wspierał
Drukarnie różne zakładał i je rozwijał
Dzisiaj na Nikiszu przy podcieniach
Mamy też ulicę jego imienia

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Jan Nepomucen Alojzy Ficek (Fietzek, Fiecek) (ur. 9 maja 1790 w Dobrzeniu Wielkim, zm. 18 lutego 1862 w Piekarach Ślaskich) – śląski ksiądz katolicki.
Był jednym z szesnaściorga dzieci ubogich rodziców, rolnika Józefa i Marii z Pampuchów. Rodzina Jana Alojzego Fiecka była pobożna i zachowywała polskie tradycje narodowe. Jego ojciec aktywnie współdziałał z emisariuszami Tadeusza Kościuszki. W 1807 wstąpił do seminarium nauczycielskiego w Głogówku i po dwóch latach nauki otrzymał dekret nauczycielski z wyróżnieniem i skierowanie do Krapkowic, gdzie objął posadę tzw. adjuwanta. W 1812 podjął naukę w gimnazjum klasycznym w Opolu, a w 1814 rozpoczął studia teologiczne we Wrocławiu. Z powodu wojen napoleońskich i obawy przed wcieleniem do wojska pruskiego Jan Ficek udał się do Krakowa i tam ukończył studia teologiczne. 19 lipca 1817 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jana Pawła Woronicza. Po święceniach objął stanowisko wikariusza w Czeladzi, ale dzięki poparciu dziekana Włodarskiego powrócił na Górny Śląsk, gdzie objął probostwo w Ziemięcicach. W 1826 przeszedł na probostwo w Piekarach, gdzie, podobnie jak w Czeladzi i Ziemięcicach, zaangażował się w działalność dobroczynną. Duży rozgłos przyniosła ks. Fieckowi działalność samarytańska podczas epidemii cholery, która wybuchła na Śląsku w 1830 oraz epidemii tyfusu z 1848. Został wtedy obdarzony przydomkiem „Apostoła Śląska”. Największym, materialnym dorobkiem ks. Fiecka w Piekarach jest budowa kościoła. Mimo wielu trudności związanych z pozwoleniem na budowę oraz z kłopotami finansowymi, w 1849 biskup wrocławski Melchior von Diepenbrock konsekrował kościół mariacki, który powstał głównie dzięki ofiarności wiernych. W 1844 ks. Ficek wraz Stefanem Brzozowskim zainicjował wielką akcję duszpasterską mającą na celu zwalczenie plagi pijaństwa. Akcja antyalkoholowa była fenomenem przekraczającym granice Śląska, a z biegiem lat przybrała charakter walki o oblicze narodowe Śląska. Kolejną masową akcją duszpasterską zainicjowaną przez ks. Fiecka były misje ludowe. Ks. Ficek odegrał również ważną rolę jako inicjator ośrodka wydawniczego pomagającego w szerzeniu kultury i oświaty na Górnym Śląsku. Dzięki poparciu piekarskiego proboszcza naprzeciw kościoła mariackiego została założona drukarnia Teodora Heneczka, w której masowo drukowano popularną literaturę ludową oraz śpiewniki, modlitewniki oraz Żywoty Świętych. Dziekan bytomski (1834), komisarz pszczyńsko-bytomski, kanonik honorowy kapituły wrocławskiej (1838).
Jest patronem ulicy w Nikiszowcu

Źródło: Wikipedia.pl

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Obecna nazwa: Księdza Alojzego Ficka

[madohora1]

Przed 1921 Bahnstrasse

[madohora1]

1921 -1922 Kolejowa

[madohora1]

1923 Kolejowa

[madohora1]

1924 - 1939 Kolejowa

[madohora1]

II wojna Banhstrasse

[madohora1]

Przed 1962 Dymitrowa

[madohora1]

1962 - 1991 Dymitrowa

[madohora1]

1991 do nadal Księdza Alojzego Ficka

[madohora1]

[madohora1]

Antoniego Czechowa

Czechow zanim się do łóżka kładł
To ciągle pisał „Wiśniowy Sad”
„Trzy siostry” obok niego latały
Kawę i wino mu podawały
Przy takiej obsłudze miał czas na pisanie
A nazwa ulicy chyba pozostanie

[madohora1]

Przed 1921

Querdrasse

[madohora1]

1921 - 1922

Poprzeczna

[madohora1]

1923

Poprzeczna

[madohora1]

1924 - 1939

Poprzeczna

[madohora1]

II wojna światowa

Moltkestrasse

[madohora1]

Przed 1962

Gorkiego

[madohora1]

1962 - 1991

Antoniego Czechowa

[madohora1]

1991 do nadal

Antoniego Czechowa

[madohora1]

Anton Pawłowicz Czechow (ros. Антон Павлович Чехов, ur. 29 stycznia 1860 w Taganrogu, zm. 15 lipca 1904 w Badenweiler, Niemcy) – rosyjski nowelista i dramatopisarz.
Anton Czechow pochodził z niezamożnej rodziny kupieckiej. Urodził się w Taganrogu, mieście położonym nad Morzem Azowskim. Po ukończeniu gimnazjum w rodzinnym mieście udał się na studia medyczne do Moskwy. Fakultet ukończył w 1884 roku. Jednak zawód lekarza zupełnie go nie interesował. Już jako student medycyny publikował utwory humorystyczne i satyryczne: Śmierć urzędnika (1883), Kameleon (1884), łączące liryzm z ironią. Pisał na ogół krótkie utwory, gdyż jak sam twierdził sztuka pisania jest sztuką skracania, a zwięzłość jest siostrą talentu.

Główna część jego dorobku powstała w długim okresie prowadzenia praktyki lekarskiej, zanim jeszcze jego dzieła przebiły się do szerszej publiczności. Jego nowele były publikowane w tym czasie, ale cieszyły się niezbyt dużym zainteresowaniem czytelników, zaś jego skomplikowanych i trudnych do adaptacji sztuk nikt nie chciał wystawiać. W lipcu 1890 roku udał się w podróż na Sachalin, miejsca zesłania politycznych i kryminalnych skazańców. Efektem wyprawy była napisana przez Czechowa książka "Wyspa Sachalin", która w Rosji wywołała silny społeczny odzew.

Teatrem interesował się od młodzieńczych lat, kiedy to jako gimnazjalista zabiegał, by go wpuszczono na spektakle teatru zawodowego, zabronione dla młodzieży szkolnej. Przez całe życie pisał felietony teatralne oraz opowiadania z życia rosyjskiej sceny. Jego pierwsza jednoaktowa sztuka Płatonow, została wystawiona w Moskwie, w 1881 i spotkała się z całkowitym niezrozumieniem widowni i krytyków. Wartość jego sztuk odkrył dopiero Konstanty Stanisławski, słynny twórca MChAT-u, który premierą Mewy (1898) przyczynił się do rozgłosu Czechowa. Trzy kolejne sztuki pisane na zamówienie MChaT-u (Wujaszek Wania, Trzy siostry, Wiśniowy sad) cieszyły się podobną popularnością co Mewa i są do dzisiaj najbardziej znanymi utworami Czechowa.

Duet Stanisławski-Czechow na przełomie XIX i XX w. praktycznie zdominowała działalność MChAT-u. Obaj się świetnie rozumieli i wspólnie stworzyli podwaliny naturalizmu w teatrze, znacznie wyprzedzając swoją epokę. Istotą tego teatru było zerwanie ze sztucznymi konwencjami gry aktorskiej i zachowywanie się na scenie w możliwie jak najbardziej naturalny sposób. W 1901 r. Czechow poślubił Olgę Knipper, ulubioną aktorkę Stanisławskiego, która grała większość pierwszoplanowych ról kobiecych w sztukach Czechowa.
Chorował na gruźlicę, jednak pomimo choroby udał się w morderczą podróż na wyspę zesłańców, by zebrać materiały do książki o katorżnikach (Sachalin). Na zachodzie jego sztuki rozpropagował A.S. Suworin, zamożny właściciel prawicowego dziennika "Nowoje Wriemia", który za własne pieniądze drukował i wystawiał dzieła Czechowa w Paryżu i Londynie, oraz finansował i organziował podróże Czechowa po Europie Zachodniej.
Czechow zmarł 15 lipca 1904 r. na skutek wyniszczenia gruźlicą. Pochowano go z honorami na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie. Do dziś jego książki są w zestawie lektur, należą do podstawowego kanonu literatury światowej.

[madohora1]

RÓG CZECHOWA - ODROWĄŻÓW

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Przed 1921 - Querstarasse
1921-1922 Poprzeczna
1923 Poprzeczna
1924 - 1939 Poprzeczna
II wojna - Moltkestrasse
przed 1962 Gorkiego
1962 - 1991 Antoniego Czechowa
po 1991 do nadal Antoniego Czechowa

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Janowska

Od rynku prowadzi na Szyb Pułaskiego
Nazwa od Janowa? Ciekawe kierejo?
No cóż tak to już jest przez te wszystkie lata
Mysłowice, Jonów w historia się wplata
Bez toż tyż ta nazwa chyba tukej dali
Co by o Jonowie niy zapominali

[madohora1]

Obecna nazwa: Janowska

[madohora1]

Przed 1921 Kirchstrasse