Ale jaja

[madohora]

Najstarsze pisanki liczą ponad 5 000 lat

[madohora]

W lutym 2012 roku w jednym z miast na wschodzie Chin znaleziono jajko. Najprawdopodobniej jest to najmniejsze kurze jajko na świecie. Mierzy 1.3 cm

[madohora]

Koliberek hawajski znosi najmniejsze na świecie jajka. Ich waga to 0,25 g a wielkość 6,3 mm

[madohora]

Największe jajo należy do strusia afrykańskiego i waży 1 600 g

[madohora]

Najstarsza polska pisanka pochodzi z X wieku i została odnaleziona a Ostrówku w Opolu

[madohora]

Wyspa Wielkanocna znana jest z przede wszystkim z 887 kamiennych posągów, zwanych moai stawianych na kamiennych platformach ahu. Stanowią one najbardziej znane osiągnięcie cywilizacji polinezyjskich mieszkańców wyspy. Większość z nich została wykuta w tufie wulkanicznym pochodzącym z wulkanu Rano Raraku przy pomocy narzędzi z bazaltu.

[madohora]

"Glad Pask" to po szwedzku oznacza Radosnych Świąt Wielkanocnych

[madohora]

Krakowski Odpust odbywający się w Poniedziałek Wielkanocny nazywa się Emaus

[madohora]

Co łączy Janów z krakowskim Emausem? - Osoba Aleksandra i Józefa Mieroszewskich, którzy bywali tam u swoich krewnych

[madohora]

Początkowo jajka pokrywano roztopionym woskiem i na tym robiono pisanki

[madohora]

W niektórych rejonach Śląska w Wielki Piątek obchodzono uroczystość grzebania żuru

[madohora]

****

[madohora]

***

[madohora]

◄♥►

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Największe strusie

[madohora2]

***

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jak włożyć jajo do flaszki z wąską szyjką?

Kładzie się jajo do mocnego octu winnego, aż zupełnie zmięknie, poczem się go dłonią tak diugo tacza, aż będzie mogło wleźć do flaszki. Gdy się w flaszcze znajduje, wtenczas się go polewa zimną wodą, poczem przybiera naturalny kształt.

[madohora]

Jak pisać w środku jaja

Trzeba potłuc kilka galasówek i trochę ałunu na miałko i zmieszać proszki te z mocnym octem winnym. Atramentem takim napisz na skorupie kilka słów, niech potem pismo wyschnie, i gotuj jaje w wodzie solonej na twardo, wtenczas pismo zniknie wprawdzie na skorupie, ale jeżeli się jajo obłupi, pokaże się na białka

[madohora]

Postawić jajo na końcu

Tak się długo trzęsie jajem, dopóki się żółtko zarówno nie zmiesza z białkiem. Wtenczas będzie można postawić jajo na końcu, ażeby się nie przewróciło.

[madohora]

Ta sama sztuka na inny sposób

Robi się mała dziureczka w jaju, wsypuje się doń odrobinkę żywego srebra i zatyka się otwór białym woskiem, poczem jajo stanie na końcu.

[madohora]

Zrobić, ażeby na skorupce jaja powstało wypukłe pismo

Bierze się jajo z grubą skorupką, obmywa się go, wysusza i pisze na niem kilka słów roztopionym tłuszczem. Potem się takie jajo kładzie do Mocnego octu winnego, a tenże wiele wyżnę ze skorupki jaja na tych miejscach, gdzie niema tłustości Po trzech godzinach wyjmuje się jajo z octu, obmywa się go w czystej wodzie, a powstanie na niem wypukłe pismo

[madohora]

Jak jajo w ręce upiec?

Zrób w jaju dziurkę, ulej z niego cokolwieczek białka, a natomiast nalej mocnej wódki, obróciwszy zaś dziurkę w ręce trzymaj go tak przez chwilkę, a stwardnieje tak, że go będzie można jeść.

[madohora]

W e wsiach, gdzie kościół jest w miejscu, już przed południem odbywa się święcenie potraw. Przed kościołem zgromadzają się przeważnie dzieci, lub rzadziej starsi, niosąc w koszyczkach „święconkę". Święconka bywa zwyczajnie skromna:
bułka cbleba pszennego,
kawałek wędzonki,
kiełbaska,
kilka jajek,
chrzan,
ocet
i miód:
oto wszystko, na co sobie może pozwolić wieśniak. Po poświęceniu wracają do domu. Myliłby się, kto by sądził, że się ze święconką w stępuje wprost do chaty. Święcone posiada niezwykłą siłę i siłę tę należy odpowiednio wykorzystać. Kto, wróciwszy do domu, obejdzie go trzy razy dokoła, ten pozbędzie się szczurów i myszy i zabezpieczy domowi powodzenie. W niektórych miejscowościach bierze gospodarz z święconego, nim je wniosą do domu, chleb i obchodzi z nim dom naokoło, lub też dziewczęta czynią to samo około stodoły, aby przez cały rok była pełna chleba. Gospodyni w celu
zabezpieczenia bydła przed czarownicami, zanosi święcone przed próg obory, gdzie odmówiwszy pewną modlitwę, staw ia koszyk na chwilę na ziemi, a następnie odnosi go do komory. Gdzie niema kościoła w miejscu, tam gromadzi się lud
na jednem z większych podwórzy oczekując przyjazdu księdza.

[madohora]

Na ogromnym stole, nakrytym śnieżnej białości obrusem, stał w środku baranek z chorągiewką, misternie wyrabiany z masła, z wełną lekką ja k puch, z oczyma z drogich kamieni. Wokoło zastawiano, wedle zamożności domu, to dziki, to wieprze i jelenie upieczone w całości i wypchaue drobną zwierzyną, to szynki, zwoje kiełbas, to różne wędzonki, ozory, półgęski i stosy jaj, malowanych na czerwono. Dalej placki różnego rodzaju, baby potwornej wielkości, kołacze i jajeczniki, przekładance i mazurki. Wódki, wino i miód służyły dla dekoracyi. W szystko zaś poprzeplatane było kitami bukszpanu
i innej zieleni, niby to laur, wieńczący bohaterów dnia tego. Układano zaś specyały w sposób, aby wyobrażały jedną myśl, alegorycznie lub symbolicznie reprezentowaną. — Dziś wydać się może dziwnem, kto był w stanie spożyć tyle jad ła? Owoż wiedzieć potrzeba, że wówczas na stole dworskim utrzymywano połowę służby i czeladzi, a mianowicie wszystkich bezżennych i niezamężne, a każdy otrzymywał święcone oddzielnie, składające się z wielkiego pszennego pieroga i głębokiej misy, naładowanej mięsiwem rozmaitem. Pam iętano o święconem dla sierót we wsi i starych sług, dla ludzi bez ogniska domowego, kalek i podróżnych. D ostawała święcone służba, przybyła z gośćmi, bo przez dwa dni św iąteczne prawie nie gotowano obiadu, zwykłego śniadania i wieczerzy. Odwiedzano się wzajemnie i spędzano czas wesoło, zajadając i popijając „co Bóg d a ł‘. Istniał dawniej zwyczaj, że poddani składali życzenia swemu panu w pierwsze święto, za co ten częstował ich święconem. Z tej okazyi utrzymało się kilka dykteryjek, z których tu jednę pozwolę sobie rzytoczyć. W pierw jeszcze dodam, że gromada obierała sobie zazwyczaj oratora, który w jej imieniu przemawiał, a wszyscy
chórem dodawali: „I jejmości waszecinej i dziatkom waszecinym“. O rator tedy, przyszedłszy do dworu i stanąw szy z koszałką jaj na czele gromady, odzywał się:
O r a t o r : My, boskie i waszecine sługi, przyszliśmy
św iąt wielkanocnych waszeci powinszować...
G r o m a d a : I jejmości waszecinej i dziatkom waszecinym.
O r a t o r : Życzymy waszeci zdrowia i najdłuższychlat życia.
G r o m a d a : I jejmości waszecinej i dziatkom waszecinym.
O r a t o r : Niech Bóg błogosławi waszeci
w polu i w gumnach, w oborze i w komorze...
G r o m a d a : I jejmości waszecinej i dziatkom waszecinym.
T u orator posuuął się ku panu, chcąc mu wsunąć koszałkę z jajkam i, a gromada ruszyła za nim, nie widząc, że odwiązała się u jego nogi t. zw. obora, czyli długi rzemyk, którym nad łapciem goleń się okręca. Gdy tedy ktoś z gromady nastąpił mu na ten rzemień, orator jak długi padł na ziemię z koszałką, wysypując i tłukąc wszystkie jajka. Więc zaklnie, podnosząc
się z podłogi:
— A bogdajże cię wszyscy djabli wzięli!
A gromada posłuszna jego nauce, zawołała chórem: — I jejmość waszeciną i dziatki waszecine!
O ile pierwszy dzień św iąt upływa przewa 0 tyle drugie święte pełne je st rozmaitości i zabaw. Parobcy od ran a gromadzą się około chałup, czekając na dziewki, idące czerpać wodę; wówczas to nie darują żadnej, każdą muszą oblać
wodą i to tern silniej, im silniejszy czują do niej afekt. Dziś zwyczaj ten już coraz bardziej ginie, ale dawniej bardzo szeroko był rozpowszechniony, a praktykow ali go nietylko parobcy wiejscy, ale i szlachta, zlew ając obficie wodą przechodzące panny. Kitowicz powiada, że kiedy się rozweseliła kompania, panowie i dworzanie, panie i panny, to lali jedni drugich
wszelkimi statkam i, jakich dopaść mogli, hajducy i lokaje donosili cebrami wody, a kompania dystyngowana, czerpiąc od nich, goniła się 1 oblewała od stóp do głowy, tak, aż wszyscy zmoczeni byli, jakby wyszli z jakiego potopu.
Porównać ten sumienny dyngus z delikatnym flakonikiem wody kolońskiej!

[madohora]

Na sm ęlarzu dzisiaj tłum no,
Jakieś zw łoki w pogrzeb niosą;
W krzyż n a trum nie pika z k o są ,
A g rabarzy tłum za trum no.
Choć i w łasną krw ią zbroczony
— Bo o trum nę rozbił czoło —
Tłum grabarzy niezliczony
Idzie ochoczo, w esoło.
Już stanęli gdzie g ł ę b o k i ,
G łuchy, ciemny g ró b gotowy;
Już stanęli i w okow y,
M artw e, zimne kują zwłoki.
Kują m o c n o , kują śmiało,
Bo um arły się nie ruszy;
Już okuli m artw e ciało,
Ale nie okuli d u s z y !
Mówcie, któż ten m a rtw y , blady,
W trumnie s k u ty , ja k na wieki?
Ten krwaw em i ścigan ś la d y ,
Nim m u zwarła śm ierć pow ieki?
A ch, lo naród w ielki, dzielny!
N aród P o l s k i zgnębion losy!
Ten to starzec srebrnow łosy
W sam ej śm ierci n i e ś m i e r t e l n y
Leży w trum nie, laur bladaw e,
B ohaterskie, w ieńczy sk ro n ie;
R ę ce w krzyż zatopił w ło n ie,
T am , gdzie rany poniósł krw aw e!
Św iat spogląda nań boleśnie,
I na zimny grób otw arty;
S tarzec leży, jakby w e śnie,
Bo w i e l k o ś c i ślad n iestarty
Puzan żalem nie zaw odzi
I pogrzebne m ilczą pienia,
A b r o d a t y pop dow odzi,
Z e , co prochem w proch się zmienia!
I z obłudną w oła s k r u c h ą :
W i e c z n y b ą d ź m u o d p o c z y n e k !
Za nim tłum pow tarza głu ch o :
W i e c z n y , w i e c z n y o d p o c z y n e k !
Już obsypał prochem zw ło k i,
Już się trum na w pogrzeb sp u szcza:
Już ją p o łk n ą ł g ró b głęboki,
A m e n ! A m e n ! w yje tłuszcza.
Am en! Am en! w yją p o p i,
Na szyderstw o p r a w d z i e , w i e r z e ;
A najstarszy lże pacierze
I św ięconą w odą kropi.
W tem się w znosi postać b lad a,
Strojna w szaty krw ią p rzesięk łe;
I zaw yły tłum y zlękle:
H a, to z e m s t a ! biada! biada!
K rw ią karm iona już od laty,
W zrok po drżącym toczy kole;
I dom aga się zapłaty
Z a p o ż o g i , k r e w , n i e w o l e !
Za zbryzgane krwią olfarze,
Bohaterskich P o l s k i synów;
Za m ogiły, za sm ętarze,
Gdzie dziś leżą bez w aw rzynów ;
f za nędzę łych tułaczy,
Z m arłych w obcych gdzieś krainach;
I za kości tych, co w m inach,
Zasiekani przez siepaczy;
Za kajdany i za stryczek,
I za tych, co Algier zgnębił;
I za tych, co Sybir zziębił,
I ten B o s k i c h m ą k policzek;
Z a łzę w dow ią i sie ro c ą,
P rzepłakaną dniem i nocą;
Z a le dzieci m aikom wzięte
I z ojczyzny w pustyń pchnięte!
I stanęło, gdzie g łę b o k i,
G łuchy, ciem ny, g ró b gotow y;
1 na skute patrząc zw łoki,
A rchanioła w oła słow y:
„C hrystus z m artw ych pow stał w g ro b ie,
„Żeby śm ierć nie m iała m ocy;
„O n chorągiew W ielkiejnocy,
„S zle przeze mnie s t a r c z e , tobie!
„Sfrw orzon własnym tłum zwycięztwem,
*
„Drzy przedemni} przy twym grobie;
„A ty z d a w n°e m wstaniesz męztwem.
„ D a w n a s ł a w a błyśnie t o b i e !“
R zekła — i pogrzebne świce
Z r ą k tysiąca wraz w yryw a;
W je d n ą stapia błyskaw icę,
Ś w i a t ł o światem się rozpływa.
I p atrz, śmiercią o d rodzony,
Wstaje z grobu n a r ó d m ł o d y ;
Pędzi w stepy tłum strw ożony,
Słońcem ś w i a t ł a , grom em z g o d y !

P a trz , to o n ! — ten wielki, dzielny,
Niegdyś s t a r z e c zgnębion lo s y ;
D ziś, m ł o d z i e n i e c złotow łosy,
Powstał z g ro b u n i e ś m i e r t e l n y !
Skroń m u s t a r c a zdobi wieniec
Oko — m ęztwa błyskaw ice;
To w o l n o ś c i oblubieniec,
W stał po sw ą o b l u b i e n i c ę !
I w n ad g ro d ę m ę ztw a , zgody,
Już j ą u ją ł w silne ram ię;
A w błękicie — rad z sw obody —

[madohora]

Na sm ęlarzu dzisiaj tłum no,
Jakieś zw łoki w pogrzeb niosą;
W krzyż n a trum nie pika z k o są ,
A g rabarzy tłum za trum no.
Choć i w łasną krw ią zbroczony
— Bo o trum nę rozbił czoło —
Tłum grabarzy niezliczony
Idzie ochoczo, w esoło.
Już stanęli gdzie g ł ę b o k i ,
G łuchy, ciemny g ró b gotowy;
Już stanęli i w okow y,
M artw e, zimne kują zwłoki.
Kują m o c n o , kują śmiało,
Bo um arły się nie ruszy;
Już okuli m artw e ciało,
Ale nie okuli d u s z y !
Mówcie, któż ten m a rtw y , blady,
W trumnie s k u ty , ja k na wieki?
Ten krwaw em i ścigan ś la d y ,
Nim m u zwarła śm ierć pow ieki?
A ch, lo naród w ielki, dzielny!
N aród P o l s k i zgnębion losy!
Ten to starzec srebrnow łosy
W sam ej śm ierci n i e ś m i e r t e l n y
Leży w trum nie, laur bladaw e,
B ohaterskie, w ieńczy sk ro n ie;
R ę ce w krzyż zatopił w ło n ie,
T am , gdzie rany poniósł krw aw e!
Św iat spogląda nań boleśnie,
I na zimny grób otw arty;
S tarzec leży, jakby w e śnie,
Bo w i e l k o ś c i ślad n iestarty
Puzan żalem nie zaw odzi
I pogrzebne m ilczą pienia,
A b r o d a t y pop dow odzi,
Z e , co prochem w proch się zmienia!
I z obłudną w oła s k r u c h ą :
W i e c z n y b ą d ź m u o d p o c z y n e k !
Za nim tłum pow tarza głu ch o :
W i e c z n y , w i e c z n y o d p o c z y n e k !
Już obsypał prochem zw ło k i,
Już się trum na w pogrzeb sp u szcza:
Już ją p o łk n ą ł g ró b głęboki,
A m e n ! A m e n ! w yje tłuszcza.
Am en! Am en! w yją p o p i,
Na szyderstw o p r a w d z i e , w i e r z e ;
A najstarszy lże pacierze
I św ięconą w odą kropi.
W tem się w znosi postać b lad a,
Strojna w szaty krw ią p rzesięk łe;
I zaw yły tłum y zlękle:
H a, to z e m s t a ! biada! biada!
K rw ią karm iona już od laty,
W zrok po drżącym toczy kole;
I dom aga się zapłaty
Z a p o ż o g i , k r e w , n i e w o l e !
Za zbryzgane krwią olfarze,
Bohaterskich P o l s k i synów;
Za m ogiły, za sm ętarze,
Gdzie dziś leżą bez w aw rzynów ;
f za nędzę łych tułaczy,
Z m arłych w obcych gdzieś krainach;
I za kości tych, co w m inach,
Zasiekani przez siepaczy;
Za kajdany i za stryczek,
I za tych, co Algier zgnębił;
I za tych, co Sybir zziębił,
I ten B o s k i c h m ą k policzek;
Z a łzę w dow ią i sie ro c ą,
P rzepłakaną dniem i nocą;
Z a le dzieci m aikom wzięte
I z ojczyzny w pustyń pchnięte!
I stanęło, gdzie g łę b o k i,
G łuchy, ciem ny, g ró b gotow y;
1 na skute patrząc zw łoki,
A rchanioła w oła słow y:
„C hrystus z m artw ych pow stał w g ro b ie,
„Żeby śm ierć nie m iała m ocy;
„O n chorągiew W ielkiejnocy,
„S zle przeze mnie s t a r c z e , tobie!
„Sfrw orzon własnym tłum zwycięztwem,
*
„Drzy przedemni} przy twym grobie;
„A ty z d a w n°e m wstaniesz męztwem.
„ D a w n a s ł a w a błyśnie t o b i e !“
R zekła — i pogrzebne świce
Z r ą k tysiąca wraz w yryw a;
W je d n ą stapia błyskaw icę,
Ś w i a t ł o światem się rozpływa.
I p atrz, śmiercią o d rodzony,
Wstaje z grobu n a r ó d m ł o d y ;
Pędzi w stepy tłum strw ożony,
Słońcem ś w i a t ł a , grom em z g o d y !

P a trz , to o n ! — ten wielki, dzielny,
Niegdyś s t a r z e c zgnębion lo s y ;
D ziś, m ł o d z i e n i e c złotow łosy,
Powstał z g ro b u n i e ś m i e r t e l n y !
Skroń m u s t a r c a zdobi wieniec
Oko — m ęztwa błyskaw ice;
To w o l n o ś c i oblubieniec,
W stał po sw ą o b l u b i e n i c ę !
I w n ad g ro d ę m ę ztw a , zgody,
Już j ą u ją ł w silne ram ię;
A w błękicie — rad z sw obody —

[madohora]

ALE JAJA - WYSTAWA NAJPIĘKNIEJSZYCH PISANEK W MUZEUM GÓRNOŚLĄSKIM W BYTOMIU - WYborcza - 09.04.2017

[madohora]

W Starym Testamencie siódemka jest liczbą świętą, bliską słowom „pełnia" i „przysięga". Często oznaczała uwieńczone sukcesem zadanie, jakim z pewnością było stworzenie świata przez siedem dni. Czasem, dla zintensyfikowania jej symbolicznej wymowy, stosowano wielokrotność liczby, na przykład „siedemdziesiąt" lub „siedemdziesiąt siedem".