Lubliniec

[madohora]

ŚWIĘTO CIAP KAPUSTY - Radio Katowice - 16.07.2018

[madohora]

[madohora]

PRZYDROŻNY KRZYŻ W LUBLIŃCU

[madohora]

A w Lublińcu na stacji PKP
Dwa pociągi spotkały się
Tak wymownie mi zagrało
No bo chyba tak być miało
Dolny Śląsk i Górny Śląsk
I gdzie mam wyjechać stąd?

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Teraz spojrzałam na nazwy dzielnic w Lublińcu - bardzo mi się podobają

Biała Kolonia
Droniowiczki
Jania Góra
Kokotek
Kopce
Leśnica
Lipie
Łopian
Manhattan
Piłka
Posmyk
Pusta Kuźnica
Stara Kolonia
Stare Miasto
Steblów
Śródmieście
Wymyślacz
Zagłówek
ZWDK

[madohora]

*

[madohora]

Po pierwsze na dzień dzisiejszy nie ma jeszcze województwa częstochowskiego. Jest Śląskie. A po drugie podobną sprawę wygrał Sławków. Miał być przyłączony do małopolski ale zrobili referendum i zostali w granicach województwa śląskiego.

[madohora]

Wykonana została z kamienia, a wewnątrz znajduje się figurka św. Jana Nepomucena wyrzeźbiona z drewna lipowego. Na Kanusie stoi dom rodzinny Franciszki Ciemiengi (1867—1935), nazywanej popularnie wśród mieszkańców Francką z Kanusa, która była wielką czcicielką Matki Bożej Lubeckiej i umarła w opinii świętości. Jej grób znajduje się przy kościele parafialnym w Diecezjalnym Sanktuarium Matki Boskiej w Lubecku.

[madohora]

Nazwa miejscowości po raz pierwszy pojawia się w protokole wizytacji kanonicznej z 1679 r. w którym jest wzmiankowana wieś Gwoździny (villa Gwozdziani).

[madohora]

Gdy się pyta mieszkańców o pochodzenie nazwy miejscowości, niektórzy starsi mieszkańcy twierdzą, że istniała tutaj kiedyś fabryka gwoździ, która została w niewyjaśniony sposób "pochłonięta przez ziemię". Potwierdzeniem tej tezy miała być niemiecka nazwa miejscowości "Nagelschmieden" (z okresu hitlerowskiego), która w języku niemieckim znaczy tyle co "kuźnia gwoździ". Inni ludzie z kolei mówią, że istniały tu przed kilkoma wiekami chaty, w których produkowano gwoździe. Tyle mówi miejscowa legenda. Obie tezy okazują się jednak fałszywe, a etymologia tej nazwy miejscowej ma inne źródła. Są na to dwa niezbite dowody:

[madohora]

Dzisiejszy kościółek, stojący w Gwoździanach od 1978 r., jest konstrukcyjnie wiernym obrazem dawnej świątyni. Użytkownicy dbają o to, aby detale wyposażenia świątyni nie tworzyły dysharmonii z drewnianym, chociaż nieco innym od dawnego wnętrzem kościoła. Świadczą o tym rzeźbione w drewnie przez nieżyjącego już twórcę z Rybnika p. Masorza stacje drogi krzyżowej, drewniany posoborowy ołtarz poświęcony Matce Bożej i figury świętych. Kościół pw. Narodzenia NMP w Gwoździanach poświęcony został 26 maja 1979 przez ordynariusza diecezji opolskiej ks. biskupa Alfonsa Nossola. Do 1985 r. wyżej wymieniony kościół był kościołem filialnym parafii św. Marii Magdaleny w Dobrodzieniu, zaś od 1986 r. utworzono w Gwoździanach samodzielną parafię, w której od początku proboszczem jest ks. Henryk Kensy."

[madohora]

[madohora]

Wieś ma charakter wielodrożnicy. W administracji kościoła katolickiego wieś podlega parafii św. Marcina Biskupa i Wyznawcy w Cieszowej. Przez miejscowość przebiega Szlak Józefa Lompy.

[madohora]

JAWORNICA

[madohora]

Kościół jest niewielki, drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej z okrągłych bali drewnianych, z wydatnymi ostatkami o zróżnicowanej długości. Wybudowany na rzucie prostokąta zamkniętego trójbocznie. Przy części prezbiterialnej znajduje się niewielka zakrystia. Chór muzyczny wysunięty poza obrys nawy tworzył podcień, który obecnie zabudowany pełni rolę kruchty. Dach dwuspadowy kryty dachówką z sygnaturką.

[madohora]

Kościół wybudowany jako kaplica św. Huberta, przy rezydencji hrabiego Ballestrema w pobliskiej miejscowości Brzoza. W 1956 roku miejscowa ludność wykupiła od Państwa kaplicę jako drewno na opał i przewiozła ją do Pawełek, gdzie została ona ponownie złożona na prywatnej posesji, gdzie pełnił dalej swe sakralne funkcje. Oficjalne objęcie kaplicy jako kościoła filialnego parafii w Kochanowicach nastąpiło dopiero w 1982 roku. Obecnie jest to kościół filialny parafii w Kochcicach.

[madohora]

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego. Do 1975 roku wieś stanowiła część gminy Kamienica. 30 marca 1950 roku założony został klub piłkarski Warta.

[madohora]

Lubsza rozciąga się na powierzchni 1 073 ha i liczy prawie 1000 mieszkańców.
Nazwa Lubsza nawiązuje do imienia Lubuszy, słowiańskiej bogini miłości, lub do "lubszej" czyli milszej. Chodzi tu o podanie o zapadłym zamku na Górze Grojec. Według językoznawców, określenie "lub" w słowie Lubsza oznacza nawiązanie do krajobrazu miejscowości: terenu górzystego, poprzecinanego licznymi rozpadlinami i dolinami. Pierwsza pieczęć z 1802 roku przedstawia herb Lubszy jako pług bez przednich kół. Druga z 1869 roku przedstawia ten sam pług lecz już z kołami.
Wśród zabytków możemy wymienić: kościół, plebanie i trzy kapliczki.
Lubsza to miejscowość, której tradycja sięga XIV wieku a dokładnie roku 1316, kiedy to ówczesny dziedzic Magnusjus de Lubsa występuje jako świadek w sporze między książętami śląskimi. Wieś posiadała własny zamek na Górze Grojec, który według legendy zapadł się pod ziemię.
O parafii w Lubszy pierwsze wzmianki pojawiają się już w 1374 roku. Kościół pod wezwaniem św. Jakuba Starszego najprawdopodobniej wzniesiono na przełomie XV i XVI wieku na miejscu poprzedniego, drewnianego kościoła. W 1600 roku został przekształcony i oddany protestantom. W 1633 roku powrócił z powrotem w ręce katolików, którzy go odbudowali z ruiny. W 1823 wzniesiono kaplicę pod wezwaniem św. Antoniego oraz odbudowano wieże.

[madohora]

Piszę podobno, bo żaden dokument tego nie potwierdza, a analiza wydarzeń zachodzących w Księstwie Opolskim również sytuuje datę lokacji Woźnik na prawie zachodnim kilkanaście lat później. Do 1281 roku funkcje ośrodka miejskiego na północy Kasztelanii Bytomskiej sprawował Siewierz, a jest bardzo mało prawdopodobne, aby książę świadomie pozbawiał się dochodów z osłabionego gospodarczo konkurencyjnym ośrodkiem miasta, tym bardziej, że dochody z Woźnik strat tych nie rekompensowały. Sytuacja ta zmieniła się dopiero po odłączeniu Siewierza z Księstwa Bytomskiego. Jego funkcję przejęły Woźniki, które już w dokumencie z 1310 wymieniane są jako CIVITAS, czyli miasto.

[madohora]

Przez wieki dla miasta była to właśnie data lokacji miasta. Także i z tego powodu, że dokument ten wielokrotnie tłumaczono z łaciny na polski i niemiecki, a wcześniejsze dokumenty pozostawały nieznane. Lompa pisząc w 1860 roku Chronik der Stadt Woischnik również opierał się na tym dokumencie, znajdującym się w oryginale, odpisach i tłumaczeniach w woźnickim Magistracie. Od Lompy datę tę jako datę lokacji miasta przyjęli także inni historycy w swoich pracach jak Felix Triest czy ks. dr Augustyn Welzel. Dopiero Ludwik Musioł opracowując w 1956 roku na zlecenie woźnickiej parafii Woźniki dzieje miasta i parafii dotarł do dokumentów (opublikowanych na przełomie XIX/XX wieku na Uniwersytecie Wrocławskim), z których wynikało jednoznacznie, że miasto Woźniki posiadało prawa miejskie już przed rokiem 1300.

[madohora]

papieża Piusa VIII z 26 sierpnia 1776 roku otrzymał nominację na urząd
proboszcza w Woźnikach. Późniejszy proboszcz woźnicki, ksiądz Szymon
Zasadzki, w swoim inwentarzu zanotował informację, jakoby ksiądz Udritzki
w 1778 roku sporządził inwentarz kościoła św. Katarzyny w Woźnikach.9
Prawdopodobnie nastąpiła pomyłka w zapisie daty, zamiast 1787, czas
powstania poniżej publikowanego inwentarza, zanotowano błędnie rok 1778.
Nadmienić należy, że w archiwum tegoż kościoła, dokumentu takiego nie
udało się odnaleźć. Jeżeli kiedykolwiek istniał, prawdopodobnie spłonął w
tragicznym dla miasta pożarze w 1798 roku.
Pod koniec swojego życia, ks. Udritzki procesował się z miastem. Racja
była jednak po stronie mieszczan i farorz sprawę przegrał. To też
prawdopodobnie było powodem przedwczesnej śmierci proboszcza, który
pożegnał się z życiem w dniu 13 lutego 1795 roku, w wieku 51 lat.10
Zawartość dokumentu
Ksiądz Udrzicki, był ósmym z kolei woźnickim proboszczem po okresie
reformacji i powrocie miejscowego kościoła w ręce katolickie, który dokonał
inwentaryzacji majątku kościelnego. Wcześniej dokonali tego księża: Adam
Wiewiórkowic w 1662 roku, Paweł Zgorkowic (1664), Jakub Chudzikowie
vel Chudzik (1715), Szymon Ścigalski (1716), Szymon Długajski (1716),
Jakub Mierzwański (1768) oraz Franciszek Bartuzel w roku 1773. Udritzki
spisał ponownie inwentarz w 1791 roku, w języku łacińskim, na polecenie
ówczesnego dziekana bytomskiego, ks. Franciszka Bartuzela.
„Inwentarium” Udritzkiego wymienia posiadany ówcześnie ruchomy jak
i nieruchomy majątek kościoła pod wezwaniem św. Katarzyny w Woźnikach.
Spis ten jest tym cenniejszy, że ukazuje obraz bogactwa kościoła niespełna

[madohora]

miecz srebrny, Sukienka rznienta, malarskim srebrem wiesriebrzona. Votum to jest
Sertze srebrne na Obrazie Catarzinie Swiętey. Reliqviarz także staiący na wielkim
ołtarzu camo malowany. Na syi s(więtej) Catarzinie lentzusek srebrny którego jest
loktzi 3 y cwiertz dico - 3 . Ołtarz Nayswientzsey Panny Mariy Czenstochowsky
malarskim slotem wyzlacany czarno malowany. Portatelom na tim ołtarzu jest - 1; W
kapliciy ołtarz statim Nayswientszey Panny Mariy bolezney. Ołtarz pociesienia
Nayswiętszey Panny Mariey zielono malowany malarskim zlotim wizlocony. Na
głowie Nay swiętszey Panny Maryi Korona srebrna w promienie, na głowie Pan
Jesus także korona srebrna w promienie. Na szyi Panny Maryi koralikow nici 6 dico
- 6; Obraz panięsky na procesiom nosąci po jednei stronie Compania Święta to jest
Jesus Maria Joseph13. A po drugi stronie Święta Catarzina.. Antependium rożnego
coloru na płótnie malowanich - 6; Podusek oltarzowich - 3; Organy popsute y
zdezelowane potrzebuiom wielky reparatury - 1; W koisciele Staua S(więtego) Jana
Nepomutzkiego - l 14; Obraz wielky s(więtego) Wałętego - 1; Obraz wielky
Koronacy Pana Jesusa - 1; Obraz wielky Pana Jesusa obnażenie. Na syi lantzuch
majątzego 1; Obraz wielky Pana Jesusa pod Krziżę upadającego - 1; Obraz wielky
po jedney stronie Narodzenie Pana Jesusa a po drugi stronie zesłanie Ducha
Przenayszwiętzsego - 1; Obraz wielky s(więtego) Antoniego - 1; Passij
processionalnich - 2; Pasyiek małych oltarzowich - 5; Lichtarzow malich
drewnianich - 6; (C)horągiew jedna kyteykowa biała ze schnuramy y s kutasamy
obraz po jedney stronie Pan Jesus po drugy stronie Naiswiętzsa Panna de monte
Carmelo - 1; (C)horągwy malich - 10; Grob w kaplicy murowany - l 15; Ambona
malowana - 1.
Przibietek Inventarza Koisciola Farnego Woischnitzkiego
za życia y possesie s(więtej) pamięcy Jacoba Mirzwanskiego16
a plebana Woichsnitzkiey Parafij ut sequitur.
Kielich nowy z patinom - 1; Korale srebrne nici cztery których iest stuck - 100;
Sukięki dwie na pixis jedna slotoglogowa, druga w zloty kwiat czierwona - 2;
Sukięka na pixedę kitaykowa srebrny kwiat mająca - 1

[madohora]

żadnego natzonka, ani konwy, ani betzky, li naymneiszei rzetzie tilko gole stzany
zostały.
Gronta nalezonce do Plebaniy: 1. Puł Lanek17 Roly a po naszemu dwie quarty roli
miedzie grontamy panskiemi. Zaciena się od drogi, która besz Łoni18 idzie [...] od
Siekorzinie miedzie somsiadamy z potzontku Błażeja Skopa y Pietra Zborowskiego
granitzach. Ciągnie się asz do Ligoty19 także lontzka na kointzu tego grontu za
gnanitzie Ligotzkiey.
2. Druga Pol łanek roli na Kontach miedzie grontami mieskiemy a po naszemu dwie
qvarti roli. Miedzie granitzami y sąsiadamy z iedney strony Bernata Cogla z drugei
stroni Stanisława Janassa w swoich granitzach leżący.
3. Na Qvartach zas mieiskich znaiduie się klin roly trzimający w sobie dwoie staia
roli miedzie susiadamy y granitzamy z iednei stroni Mateusa Adamca a z drugie
Antoniego Mirswy leząci.
4. N a Staromiesczu kolo kosciolka św(iętego) Walentego zniduie się kawałek roly y
z łąckom [gomie] także z kawaletzką łąki pod samem kostzolkiem które to kawałek
roli z lonckami zwisz mianovanemi na widerkauff oddane y legowane są od
niebostzieka ś(więtej) p(amięci) Stanisława Brzeziny20 na msze za tego duszę.
5. Na tichże grontach do kościoła Woznitzkiego należacich iusz zwisz mianowanich
nieznalazło się ani nie bielo zadney Consiminaciy po smiertzy s(więtej) p(amięci)
J(ego) M(o)scy Xiędza plebana Mirzwainskiego eo quondem ratione, ze ponewaz
wszystkie role y gronta naymem zaarendowane biely od tegoż Xiędza Jacoba
Mirzwainskiego. (dlatego żaden successor także nic obszewku nie powinien
zostawicz)21
Perpetua est obligationis a certa summa 60 florenorum rhenensium ut comunites
hujus opidi pendat domino parocho 2 imperiales id es pro festo S(anctae) Catharinae
interessie 30 Boemos, et pro festo s(ancti) Josephi Imperialem et quidem [...]22
fundatio elocata est a famoso cive, Simone Niwka in Hunc fmem. Ut in festo s(ancti)
Josephi Catharinae [ambae] missae cantentur et pro [...] ipsius applicenter
offerantus. Illustrissimum Dominum in perpetuum constituit pro colenda seu arena
novi [...] imperii conuestionem pro prandio in aree. Ofertoria in testuis notralibus

[madohora]

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Kamen we fragmencie Kamen et apud Wroblonem solvuntur decime more polonico

[madohora]

W miejscowości znajduje się pięć turbin wiatrowych wykorzystywane w miejscowym zakładzie produkcyjnym. Przy granicy z Kamieńskimi Młynami znajduje się szkoła podstawowa. Kilka kilometrów od miejscowości znajduje się Kamienica Polska. W czasie rozbiorów obie miejscowości leżały po przeciwnych stronach granicy prusko-rosyjskiej.

[madohora]

Przez miejscowość przechodzi Szlak Józefa Lompy.
Najwyższe wzniesienie - góra Biadacz 347 m n.p.m.

[madohora]

Dawna osada nadgraniczna. W początkach XIX wieku zwana od przepływającego obok granicznego potoku Zimną Wodą (1807). Stara legenda mówi, że nazwa miejscowości – Drogobycza – pochodzi od potocznego określenie drogi, którą pędzono byki (bydło) z Polski przez Śląsk na Węgry. Dlatego też od byczej drogi powstała Drogobycza. Inni nazwę wywodzą od słów przeprawiających się przez granicę polsko-śląskich żydowskich kupców, którzy mieli zwyczaj mówić, że w przygranicznej karczmie w Zimnej Wodzie były bardzo "słone ceny", czyli "drogo byczy". Z biegiem czasu w celu odróżnienia dwóch miejscowości, Śląską osadę zaczęto nazywać Drogobyczą. W czasie potopu szwedzkiego przez Drogobyczę ze skarbami uciekało dwóch mężczyzn. Po przejściu granicy, jeden z nich, ukrył skarb w polu i postawił tam drewniany krzyż. Z biegiem lat krzyż zmurszał i runął i nikt nie wzniósł tam nowego. Po latach próbowano odnaleźć ten skarb, ale do dziś to się nie udało.

[madohora]

Głazówka to dawna wieś, od 1867 w gminie Rokitno-Szlacheckie. W latach 1867–1926 należała do powiatu będzińskiego, a od 1927 do zawierciańskiego. W II RP przynależała do woj. kieleckiego. 31 października 1933 gminę Rokitno-Szlacheckie podzielono na 16 gromad. Głazówka wraz z przysiółkiem Gzichów i pustkowiem Słotwina utworzyła gromadę o nazwie Głazówka w gminie Rokitno-Szlacheckie.

[madohora]

Gromadę Łazy zniesiono już po 15 miesiącach, 1 stycznia 1956, w związku z nadaniem jej statusu osiedla, przez co Głazówka utraciła samodzielność. 1 stycznia 1967 Łazy otrzymały status miasta, w związku z czym Głazówka stała się obszarem miejskim

[madohora]

Nazwa wywodzi się od polskiej nazwy drzewa - sosny. Heinrich Adamy zaliczył ją do grupy miejscowości, których nazwy wywodzą się "von sosna = Kiefer (pinus silvestris)". W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako najwcześniejszą zanotowaną nazwę wsi w polskiej formie Sosnica podając jej znaczenie "Kieferdorf" - "Wieś sosny, sosnowa wieś". Niemcy początkowo zgermanizowali nazwę na Sosnitz, a później na Soßnitz w wyniku czego utraciła ona swoje pierwotne znaczenie. Niekiedy spotyka się formę Sośnice.

[madohora]

Lubliniec – stacja kolejowa w Lublińcu, w województwie śląskim w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Losami domu rodzinnego w Lublińcu z niepokojem interesowała się też znacznie później, czemu dała wyraz, w jednym z. wielu listów do swego polskiego przyjaciela z lal wspólnych studiów w Getyndze i Fryburgu znanego filozofa Komana Ingardena. lako niemiecka Żydówka w zwięzku z akcji) plebiscytowi) na Ślęsku
pisala Ingardenowi 30 listopada 1918 r.: „(...) bardzo proszę napisać coś dokladniejszego o sytuacji w Polsce (...). Zupełnie nic potrafię sobie wyobrazić co się właściwie u was dzieje (...). Może Pan sobie również, wyobrazić jak moje najbliższe otoczenie ocenia pokutę agitację na Górnym Ślipku. Dotąd stoi tam rodzinny dom mojej matki, w którym jeszcze moje pokolenie widziało swoją ojczyznę Emocjonalne wrastanie i wrośnięcie Edyty Stein - bł. Teresy Benedykty od Krzyża w mikrohistorię Lublińca upamiętnia tu dziś tablica na dawnym budynku Courantów: „W tym domu spędzała wakacje u dziadków Courantów EDYTA STEIN (1891 - 1942) ofiara Oświęcimia ogłoszona błogosławionę dn. 1.5.1987 1. przez Papieża Jana Pawła II”. Przedmioty związane - raczej pośrednio - z Edyt;; Stein, z jej okresem judai stycznym, a także katolickim i karmelitańskim, takie jak symbole religijne, zdjęcia, podobizny błogosławionej, fotokopie listów, książki, schematy, wyniki konkursów itp. - wyeksponowane są w poświęconej jej izbic pamięci zajmujący trzy pokoje na piętrze domu Courantów. Ma tu też swoję siedzibę lubliniecki oddział Towarzystwa im. Edyty Stein.
Gdy parę lat temu na obrzeżu Lublińca - w Steblowic - powstawała nowa parafia i przystąpiono tu do budowy kościoła, pierwszy jej proboszcz ks. Leonard Pajęk skutecznie-zabiegał, aby był to pierwszy kościół w Polsce 1 w .śwrecie pod wezwaniem bł. Teresy Benedykty od Krzyża. Miasto dzieciństwa i młodośc Edyty Stein, będęce wówczas jej największę radości. Odwzajemnia więc jak może wzniósł;; pamięć o swej wielkiej Mieszkance. Pamięć ta przenika do serc współczesnych - i rozszerza kręg jej czcicieli

[madohora]

Pałac w Dralinach

Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą również mały, zaniedbany park i spichlerz.

[madohora]

Gwoździany (niem. Gwosdzian) – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w zachodniej części gminy Pawonków.

[madohora]

Gwoździany do 1976 r. nie posiadały własnego kościoła. Przez całe stulecia mieszkańcy tej osady uczęszczali do odległego o 7 km kościoła w Dobrodzieniu. Zamysł zbudowania w tej miejscowości kościoła i utworzenia tam własnej parafii zrodził się już we wczesnych latach powojennych, jednak względy polityczne nie pozwoliły go zrealizować. Postanowiono więc przechytrzyć władze. W latach 70. ówczesny proboszcz dobrodzieński ks. Stanisław Kras postanowił przenieść do Gwoździan niszczejący i nieczynny od 1946 r. drewniany kościółek pw. Nawiedzenia NMP z Kościelisk k. Olesna. Pomysł ten miał także na celu ocalenie od zniszczenia tego zabytku drewnianej architektury sakralnej.

[madohora]

Hadra (niem. Hadra) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Herby, nad Liswartą.

[madohora]

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Na terenie miejscowości znajduje się murowana kapliczka z 1925 roku oraz pozostałości po zabudowaniach z II połowy XIX wieku.

[madohora]

W czerwcu 1977 r. uzyskano odpowiednią zgodę i wiosną 1978 r. przystąpiono do prac budowlanych.
25 czerwca 1980 r. dekretem Biskupa Katowickiego erygowano w Lublińcu przy ul. Misia nową parafię św. Stanisława Biskupa i Męczennika.

[madohora]

Miejscowość w administracji kościoła katolickiego podlega parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Olszynie (diecezja gliwicka).

[madohora]

Pałac w Patoce – zabytkowy pałac w miejscowości Patoka

[madohora]

W przebudowanym pałacu w Patoce mieszkał następnie hrabia Alfred von Radolin. Po 1945 r. upaństwowiony zabytek pełnił przeróżne funkcje. Mieściła się w nim między innymi szkoła ogrodnicza. Kolejnym gospodarzem zabytku był ośrodek odwykowy dla narkomanów.

[madohora]

[madohora]

W wyniku ucieczek i wysiedleń w okresie 1945-1955 osada wyludniła się, a zabudowania zburzono.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Hrabia Ludwik Karol von Ballestrem z pobliskich Kochcic założył na uroczysku Brzoza hodowlę różanecznika katawbijskiego, którego poszczególne okazy przesadzano później do parku pałacowego w Kochcicach. Matecznik różanecznika o pow. 0,46 ha pozostał do naszych czasów jako atrakcja okolic Pawełek. Na uroczysku Brzoza w 2006 r. poświęcono kapliczkę-miniaturę dawnej kaplicy św. Huberta, ustawioną w miejscu oryginału przeniesionego do Pawełek. Wykonali ją Krystyna i Andrzej Gorgoszowie z Lubecka.

[madohora]

Nazwa wzgórza wskazuje, że musiało się na nim kiedyś znajdować jakieś grodzisko lub inny punkt obrony. Dziś nie znajdziemy już po nim żadnego śladu, jednak ukształtowanie terenu może świadczyć o istnieniu tu w przeszłości jakichś budowli. Z tego względu wzgórze jest tematem wielu miejscowych podań i legend. Jedno z nich mówi, że na wzgórzu miał znajdować się gród, który się zapadł. Ten, kto o północy w świetle Księżyca oborze wzgórze dwoma wołami na kolanach, przyczyni się do tego, że gród znów znajdzie się na dawnym miejscu. Legenda o grodzie spisana była po raz pierwszy przez Józefa Lompę. Druga legenda twierdzi, że zamek istniejący niegdyś na wzgórzu miał podziemne przejścia do Psar i Lubszy i że był punktem obrony przed najazdem tatarskim w 1241 r. Inne źródła podają także, że w grodzie na Grojcu miał znaleźć ostatnie schronienie ród Drogosławowiczów – rycerzy-rozbójników, pokonany ostatecznie przez Kazimierza Sprawiedliwego.

[madohora]

Psary (niem. Psaar) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki. Liczy ponad 1200 mieszkańców.

[madohora]

Dyrdy i Sośnica od 1975 roku wchodzą jako jedno sołectwo w skład miasta Woźniki. Rozciągają się na powierzchni 882 ha i liczą 450 mieszkańców.
Zabytki :
• grób żołnierski przy ulicy Miodowej,
• Kapliczka w Dyrdach z 1875 roku,
• zajazd z początku XX wieku.
Pierwsza wzmianka o Sośnicy pochodzi z 1830 roku i opisuje ją jako pustkowie. Nazwy miejscowości pochodzą od nazwisk dawnych właścicieli: Sośnicy i Dyrdy. Herb symbolizuje duże urodzaje w Dyrdach i przewagę lasów, w których mieszka dużo zwierzyny.
Kaplica Marii Panny przy ulicy Piaskowej pochodzi z 1875 roku. Została ufundowana przez rodzinę Sreter. Od połowy lat 80 w kapliczce odprawia się w każdą niedzielę mszę św. Wcześniej odprawiano tylko msze odpustowe.

[madohora]

W miejscowości znajduje się tablica upamiętniająca żołnierzy pruskich poległych w walkach z żołnierzami napoleońskimi w latach 1813–1815. W latach 20. XX wieku na terenie miejscowości odkryto groby całopalne z okresu kultury łużyckiej.

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU - TAM ODPUST BYŁ 26 LIPCA - TAK JAK PRZYPADŁO ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

ULICA ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

ULICA ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

DOM NA SKRZYŻOWANIU ŚWIĘTEJ ANNY I LISOWICKIEJ

[madohora]

,

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO STANISŁAWA KOSTKI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]