madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 14:49 Kara kryminalna – podstawowy (i szczególnie ostry) środek przymusu przewidziany przez prawo karne, wymierzany przez organ państwowy (sąd) w akcie ujemnego ocenienia zachowania sprawcy, stosowany w celu ochrony stosunków (wartości) społecznych. Wykonanie kary kryminalnej wiąże się z dolegliwością moralną lub ekonomiczną dla sprawcy oraz jego rodziny Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 14:50 To tak jak dwa razy dwa Dobra kawa nie jest zła Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 14:52 Lody – zamrożony deser, który uzyskuje się poprzez zamrażanie masy uzyskanej z produktów mlecznych (lody mleczne) bądź wody (lody wodne) z dodatkami smakowymi (dodatki tradycyjne – owoce czy czekolada lub nietradycyjne – mięsne czy warzywne), lub zamrażanie masy złożonej z owoców, cukru i wody (sorbet). Alternatywną opcją dla lodów mlecznych są lody wykonywane na bazie napojów: sojowego, ryżowego, owsianego itp. Lody podawane są w różnej postaci, najczęściej w rożku lub kubku waflowym w postaci gałek lub w postaci zakręconego stożka (lody włoskie i amerykańskie), czy na patyku (zamrożona masa lodowa utrzymuje się na patyku wbitym w jej środek, np. lody „Bambino”). Występują w ogromnej liczbie odmian i z wieloma dodatkami, z których najpopularniejszymi są: bita śmietana, rurki waflowe, rodzynki, kruszone orzechy i kruszona czekolada. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 14:57 OWOCOWA BOMBA 2 czerwone galaretki, lepiej wygląda gdy galaretki są przezroczyste, garść różnych owoców (truskawki, winogrona, jagody, jabłko). Galaretki przygotowujemy zgodnie z przepisem na opakowaniu. Owoce przekładamy do salaterek i zalewamy galaretką. Odkładamy do stężenia. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 00:37 Franciszek wziął te słowa do siebie jako nakaz Chrystusa. Zdjął swoje odzienie, nałożył na siebie habit, przepasał się sznurem, udał się do kościoła parafialnego św. Jerzego w Asyżu i zaczął na placu nauczać. Jeszcze w tym samym roku zgłosili się do niego pierwsi towarzysze: Bernard z Quinvalle i Piotr z Katanii, późniejszy brat Egidiusz. Obaj zamieszkali wraz z Franciszkiem przy kościółku Matki Bożej Anielskiej. Kiedy zebrało się już 12 uczniów Franciszka, nazwali się braćmi mniejszymi. Za cel obrali sobie życie pokutne i głoszenie Chrystusa, nawoływanie do pokuty i zmiany życia. W roku 1211 benedyktyni z góry Subasio odstąpili Franciszkowi i jego towarzyszom kaplicę i miejsce przy niej, na którym ci wybudowali sobie ubogie szałasy. Porcjunkula stała się w ten sposób domem macierzystym zakonu św. Franciszka. Tu również schroniła się św. Klara z Offreduccio. W Niedzielę Palmową 28 marca 1212 r. odbyły się jej obłóczyny. Tak powstał II zakon (klarysek) pod pierwotną nazwą "Ubogich Pań". Niebawem w ślady św. Klary poszła jej siostra, św. Agnieszka. Zamieszkały one tymczasowo u benedyktynek w pobliżu Bastii, zanim św. Franciszek nie wystawił dla nich klasztorku przy kościele św. Damiana. Franciszek zakończył swoje życie przy kościele Matki Bożej Anielskiej w 1226 roku. 11 kwietnia 1909 roku św. Pius X podniósł kościół Matki Bożej Anielskiej w Asyżu do godności bazyliki patriarchalnej i papieskiej. Nazwa Porcjunkula również była znana już za czasów św. Franciszka i być może przez niego została wprowadzona. Etymologicznie oznacza tyle, co kawałeczek, drobna część. Może to odnosić się do samej kapliczki, która była bardzo mała, jak również do posesji przy niej leżącej, także niewielkiej. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 00:44 I. O ODPUSTACH W OGÓLNOŚCI. a) Na co człowiek .zasługuje przez grzech? Człowiek, skoro tylko zgrzeszy, to jest, skoro nie wypełni w czernś woli Bożej, zawierającej się w przykazaniach, zaciąga względem swego Prawo dawcy Najwyższego winę iściągakarę. Człowiekbowiem każdy jest poddanym Boga, a Pan Bóg jego prawo dawcą. Obowiązkiem tedy każdego człowieka słu chać Boga, czyli prawo Boskie pełnić; w przeciwnym zaś razie, stając się winnym pogwałcenia tegoż pra wa, zasługuje on na karę. Podobieństwo tego widzimy w każdym kraju, kto n. p. przekroczył prawo swej władzy, powiadamy wte dy, że on zawinił i że należy mu się odpowie dnia do przestępstwa kara. Otóż ta kara jest więk szą albo mniejszą, stosownie do wielkości winy: kto więcej zawinił, to rozumie się i większa należy mu się kara, a kto zaś mniej, ten zasługuje na karę mniejszą. Jeśli naprzykład ktoś czy osobę od siebie większą, znaczniejszą obraził, albo przeciwko jakiemu ważniejszemu rozporządzeniu w}^kroczył, łatwo chyba każdy zrozumie, że i większa musi być jego wina a potem kara. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 11:46 Podobnych przykładów moglibyśmy sporo przy toczyć, ale już i z powyższych możemy się przeko nać, że chociaż Pan Bóg pokutującym grzesznikom odpuszcza grzechy, to jednak karę za nie doczesną pozostawia, jak to już wyżej powiedzieliśmy, do odpokutowania albo w tern, albo też w przyszlem życiu, t. j. w czyszcu. Teraz każdy niechaj tę prawdę nauki Kościoła do siebie zastosuje. Wiemy, że każdy z nas Boga obraża: jeżeli nie zachowuje którego bądź z przykazań, albo gdy plami swą duszę którymkolwiek z siedmiu grzechów głó wnych, czy też grzechami przeciw Duchowi św., grze chami cudzymi, wołającymi o pomstę do Boga, lub też grzesznem opuszczaniem albo zaniedbaniem obo wiązków stanu swego. Pan Bóg jednak jest spra- wiedliw}^ i jak za czasów Mojżesza i Dawida ka rał ludzi za grzechy, tak też karze i za naszych czasów. Prawda, że mamy dziś spowiedź św., cz}di Sakrament Pokuty, przez który, jeżeli dobrze jesteśmy usposobieni, przebacza nam Pan Bóg grzechy choćby największe i najliczniejsze, jednakże karę doczesną, za owe grzechy należną, pozostawia nam jeszcze Pan Bóg do odpokutowania, a z kary tej musimy się do ostatniego szelążka wypłacić. Rozumiał to dobrze i dzisiaj rozumie Kościół katolicki, kiedy za grzechy w pierwszych wiekach, aż do w. XII, począwszy od czasu Chrystusa Pana, nazna czał pokutę nie tak, jak to za czasów naszych zwykł on czynić, kiedy nam za pokutę parę paciorków, albo jaką litanię czy też jaki post naznacza, nie, trzeba było wówczas za swe grzechy podejmować nieraz bardzo ciężką i długą pokutę, zwaną „pokutą kanoniczną", a nazwaną tak, iż ją określały kanony, czyli ustawy kościelne. Naznaczał Kościół tę poku tę, by zarazem grzesznikom jakby namacalnie pokazać, że wielkiem przestępstwem jest grzech, albo też by ludziom przez to podać sposobność i środek do uwolnienia się od onej kary, jaką im sam Pan Bóg. miał w swej sprawiedliwości wymierzyć, a która mu siała być i znacznie cięższą, bo przymusowo odpo kutowaną. I tak ci, co dopuścili się ciężkich, a przytem jawnych grzechów, a chcieli się z Panem Bogiem napowrót pojednać, musieli przejść przez cztery sto pnie pokuty. 1-szy stopień „Płaczących." Należący do tego stopnia pokuty dlatego się tak nazywali, iż nie mo gąc wchodzić do kościoła na nabożeństwo, przed drzwiami klęczeli i gorzkiemi łzami żalu się zalewa jąc, prosili wiernych, wstępujących do świątyni, o- przebaczenie za zgorszenie im dane. Ten stopień był najniższym. Skoro go odbyli, to po czasie na znaczonym im przez biskupa przechodzili do stopnia, drugiego. 2-gi stopień „Słuchających." Ci pokutnicy mo gli już wstępować do kościoła i słuchać Mszy św.* lecz tylko do Ofiarowania; ponieważ mogli już słu chać i kazań, przeto nazywali się pokutnikami, słu chającymi. Po ukończeniu kazania, z dalszej części Mszy św. musieli się usunąć z kościoła. Po ukończeniu pokuty w tym stopniu, przecho dzili do następnego. 3-ci stopień „Leżących." Dla tego tak nazy wali się oni, iż po kazaniu, pozostając dalej na Mszy świętej leżeli krzyżem. Biskup od ołtarza do nich przychodził, przyczem sam padał krzyżem w pośród nich, po chwili powstawał i udzielał im błogosławień stwa, by w tej pokucie wytrwali, a w końcu podnosił ich. A skoro pokutowali tak przez czas naznaczony* przechodzili potem do czwartego stopnia, ostatniego.. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 11:56 gdy w pierwszych wiekach chrześcijaństwa ci, któ rzy mieli zostać umęczorrymi za wiarę, ofiarowywali na korzyść swych współbraci własne swe cierpienia. A Kościół wtedy, widząc, że ma władzę od Chrystu sa Pana odpuszczania grzechów, otwierania nieba, ma tem samem już władzę odpuszczania i kary do czesnej, czyli usuwania wszystkiego tego, co prze szkadza choćby tylko do rychłejszego osiągnięcia nieba, przyjmował te cierpienia za pokutę kościelną tych, za którymi ci męczennicy się wstawiali. Wie dział bowiem Kościół dobrze o tem, że na mocy artykułu naszej wiary: „Świętych obcowanie" wszys cy członkowie tegoż Kościoła, wziętego choćby w najszerszem znaczeniu, wszyscy, powtarzam, do zbawienia jeden drugiemu pomagać mogą. Dlatego też Kościół rozkazuje nam modlić się do Świętych Pańskich w niebie, dlatego każe nam modlić się za drugich i za dusze w czyszcu będące, bo wie, ile to wspólna ta pomoc może uczynić korzyści. len Kościół, wzięty w najszerszem znaczeniu: Kościół tryumfujący w niebie, cierpiący w czyszcu, wojujący na ziemi, razem stanowi jedno Ciało mi styczne czyli duchowe, którego Głową jest Jezus Chrystus. Święty Paweł to Ciało mistyczne Jezusa Chry- stusa, czyli Kościół, przyrównuje do naszego ludz kiego ciała, gdy mówi, „że choć mamy wiele człon ków: bo i głowę, i ręce, i uszy, i oczy, lecz że je jeden duch ożywia, a nie dwa, nie trzy duchy, prze to każdy z nas mówi, że ma jedno ciało; na moc}^ tej właśnie jedności ścisłej, ręce są pomocne dla oczów, uszów i innych członków; oczy zaś dla rąk, uszów i innych członków, słowem wszystkie członki jeden drugiemu na przemian są potrzebne." Tak podobnież się ma i w Kościele, Ciele mistycznem Jezusa Chrystusa, jest bowiem taka jedność przez Chrzest św. zaciągnięta, którą sprawuje jeden i ten że Duch św.; na mocy tej znów' jedności Święci w niebie nam dopomagają, kiedy się wstawiają za na mi do Pana Boga, a można przypuszczać, że wsta wiają się i za duszami w czyszcu będącemi, co so bie same pomódz nie mogą. My zaś pierwszym do; pomagamy, czyli jesteśmy pomocnymi, kiedy odda jąc im cześć, uszanowanie, wraz z nimi Bogu dzię kujemy, Boga wysławiamy, za te dary dobrze w nich użyte; drugim dopomagamy, kiedy się modlimy o ich wybawienie, kiedy im ofiarujemy dobre nasze uczynki. Teraz więc już zrozumieć łatwo, dlaczego to Kościół pokutującym grzesznikom nieraz zmniejszał pokutę kościelną Kościół wiedział dobrze, że ma we władaniu skarbiec, do którego wpłynęły nieskończone zasługi Jezusa Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny i Świę tych Pańskich. Chrystus Pan swą męką i śmiercią nieskończe nie więcej wysłużył, niż tego do przejednania Boga Ojca, do zgładzenia grzechu było potrzeba. Wszak Najświętsza Marya Panna i Święci inni, choć niektó rzy z nich nie zgrzeszyli (nie mówiąc już tego o Najświętszej Matce Bożej), t}de jednak dobrych u- czynków zdziałali. Czyżby się więc one zmarnowały f Nie! One przeszły do owego skarbca, z którego właśnie Kościół św. szafuje, uwalniając kogoś od pokuty kościelnej. Zaznaczyć nadto należy, że kiedy, który z członków Kościoła jaki uczynek dobry oddaje na korzyść drugiego, to bynajmniej sam na tern nie traci. By to zrozumieć należycie, trzeba nam ka żdy uczynek dobry niejako rozdzielić na dwie cząst ki: na wartość zadośćczymącą i wartość zasługującą. Nazywamy wartością zadośćczyniącą dla tego, że ka żdy z nas, choć przy łasce Bożej, jeśli chce co uczy nić dobrego, mającego wartość na życie przyszłe,, przy swej jednak woli i naturze skażonej i słabej musi się jeszcze zdobywać, musi się zaprzeć swego nizkiego „ja", czyli że musi się koniecznie zmusić, by wykonał dobry ów uczynek. Ma przytem każdy dobry uczynek jeszcze wartość zasługującą, gdyż Pan Bóg ułaski, to jest nie z konieczności, nie z przy musu, lecz z przeobfitej dobroci swojej obiecał i zo bowiązał się: za każdy nasz dobry uczynek w Jego imieniu spełniony dać nagrodę niebieską czyli zasługę niebieską i stąd zowie się on—wartością zasługującą. Kościół przeto mając na pamięci artykuł „Świę tych obcowanie" zarówno jak i wartość zadośćczy- niącą każdego dobrego uczynku, na mocy których człowiek jeden na korzyść drugiego może dać swój uczynek dobry, nie tracąc dla siebie jego zasługi czyli wartości „zasługującej" — od dawien dawna zmniejszał lub też zupełnie uwalniał od pokuty ko ścielnej, skoro kto inny, w jaki sposób za nich Panu Bogu zadośćczynił, czyli że udzielał odpustu albo od puszczenia całości lub części kary należnej. Jakoż i widzimy po Chrystusie Panu, że św. Paweł udziela takiego odpustu onemu grzesznikowi z miasta Ko ryntu, jak tylko dowiedział się, że włożoną na siebie pokutę za ten grzech gorliwie on wypełnia i by przez zbytnią surowość kary nie przyprowadzić go do rozpaczy. I mówi tu Apostoł, że kied}^ to uczy nił na prośbę innych wiernych chrześcijan, to jak wyraźnie sam zaświadcza, iż zrobił to „w osobie Chrystusowej", czyli że nie jako zwykły człowiek, lecz jako kapłan to uczynił, a więc jako zastępca Chrystusa Pana na ziemi, któremu powiedziano: „Co- kohviek zwiążesz na ziemi, becdzie związane i w nie- biestech; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, bidzie roz wiązane i w niebiesiech J.) Św. Mat. XVI, 19. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:03 Tem samem, że Kościół z biegiem czasu po czął hojniej udzielać odpustów, bynajmniej nie zwol nił nas od pokuty: odpusty tylko naszej słabości przychodzą z pomocą, uzupełniając to, czego my z łatwością nie możemy uczynić. Powtarzam więc, że nie jest myślą Kościoła przez odpusty uwalniać nas od pokuty, do której Chrystus Pan obowiązuje wszystkich nas, gdy mówi: „Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy także pogi- niecie." (Święty Łukasz XIII, .3); lecz kiedy Kościół udziela odpustów, to on uzupełnia nasze słabe siły, uzupełnia choć małą z naszej strony pokutę, ale jej nie zastępuje w zupełności. Wszystkie bowiem warunki, jakie Kościół wkłada na każdego, chcącego odpust pozyskać, są już mniej lub więcej uczynkami pokutnymi, czyli pokutą z naszej strony. Że odpusty nie zwalniają nas w zupełności od pokuty, sami to na sobie stwierdzić możemy. Kiedy bowiem nastręcza się nam sposobność pozyskania odpustu, czy jubileuszowego, czy też innego, jakże to nieraz całemi godzinami czekamy, aby się wte dy wyspowiadać, komunikować i pomodlić się.J Czy to już nie pokuta? Nieraz dość wielka. A ilu to grzesznikom, nawet zatwardziałym, gdy się nadarzył odpust czy w dzień Patrona swej parafii, czy też w czasie jubileuszu, ilu, powtarzam, ta intencya po zyskania odpustu dodała chęci, by nieraz wiele a wie le złych spowiedzi naprawić, życie swe odmienić, o tem dowiedzieć się można od kapłanów, którzy szcze rze i radośnie wyznają, że bardzo wiele dusz temu właśnie swe nawrócenie a potem zbawienie zawdzięcza. Zwykle oprócz spowiedzi i Komunii świę tej wymaga Kościół święty i innych jeszcze dobrych uczynków: bądź modlitwy, jałmużny, bądź postu, na wiedzeń kościołów i t. p. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:08 II. O ODPUSTACH W SZCZEGÓLNOŚCI. A. Jak się dzielą odpusty? Odpusty dzielą się na zupełne i cząstkowe. Odpustem zupełnym nazywamy całkowite, zupeł ne odpuszczenie przez Kościół święty dawniejszych pokut kościelnych, a u Pana Boga, całkowite i zu pełne odpuszczenie kar doczesnych, należnych nam za grzechy, których wina została juz zgładzoną. Gdyby więc kto, wypełniwszy potrzebne warunki, pozyskał odpust zupełny, to ten, od wszystkich pokut, jakie dawniej Kościół nakładał za podobne grzechy, zu pełnie zostałby zwolnionym; wobec umorzenia tej po kuty kościelnej i Pan Bóg daje człowiekowi _ całko wite przebaczenie kary doczesnej, na jaką sobie czło wiek zasłużył przez swe grzechy. Takową zaś karę, jeżeliby nie dostąpił odpustu, musiałby odpokutować, albo w tem, albo też w przyszłem życiu. Po uzy skaniu zupełnego odpustu, człowiek umierając idzie prosto do nieba. Nadmienić tu jednak wypada, że, chcąc pozy skać odpust zupełny, trzeba nietylko się wyspowia dać, komunię świętą przyjąć oraz inne jeszcze wa runki wypełnić, ale nadto należy mieć szczere po stanowienie pozbycia się dobrowolnej słabości, lub przywiązania do grzechu bodajby i najmniejszego. Odpustem znów cząstkowym nazywamy częścio we, to jest niecałkowite odpuszczenie dawniejszych pokut kościelnych, i stosownie do tego częściowe u Pana Boga odpuszczenie kary doczesnej, należnej nam za grzechy, których wina została już zgładzoną. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:22 Wykręcił wąsy, otrząsł potop z głowy. Reszty dokonał ręcznik szabasowy. 9. Jak śród ogrodu pięknego Wołynia, Świeci się arbuz, tykwa albo dynia; Tak się świeciła zacnego szlachcica, Po tej kąp:eli, goła mózgownica.— Moszko po karczmie, patynkami dzwoni, Stróża to po to, to po owo goni, Sura rozstawia cynę po kominku, Moszkowa z pierzyn wyłazi do szynku. 10 Już szlachcic prosto, po śniadanie sumę; Łyknął kwaterkę, ale w niesmak,—splunie, I nim się dzwonek ozwie na kościele, Szuka do fajki zażogi w popiele. Ryfka pod piecem rozpościera nudle, Głaszcze bachory; pejsate jak pudle, A chcąc zadławić wrzaskliwe trębacze, Pcha im do gęby piątkowe kołacze. li. Wszczyna się odpust, a z nim hałas, wrzawa, Od pieszych, konnych powstaje kurzawa, Wóz się za wozem toczy, z każdej strony, Jadą czubiaste i córy i żony, Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:27 Powąchać wszyscy rzucili się społem I przy gąsiorze usiedli za stołem. 20. „Przedziwny! smaczny!“ każdy łyka, cmo „Zkąd on go wyrwał? słodki jak patoka i’ ” ,mi t0 llkwor! n'e żal dać mu gęby! Moszko, pokusa, kole słomką zęby, Potrząsa bródką, śmieje się do żonki, Ona mu mruga, żwawo ciągną bąki! Jedna po drugiej próżni się szklanica, iskrzą się oczy i rumienią lica. 21. Nie ma godziny, pękły dwa gąsiory, Żaden me słyszał dzwonów na nieszpory „ anie Jakobie!‘‘ Piotr powstawszy rzecze „ołodkim strumieniem, niech Ci wszystko ttt • i ciecze Wziął go za uszy Jakób w garście obie, „lakiej słodyczy wzajemnie i tobie! „Nasze życzenia!“ tu wszyscy powstali Kazem wypili i razem nalali! 22. Nie ma ratunku, kurzą się czupryny, eden jest indor, drugi kogut z miny! Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:31 ,,SzlJiahcic podlaski nie lekki jak piórko, ,,Przeklęły żydzie! o Moszku z jarmułką! Leży jak długi, nieda sobie rady; Śmieją się gwiazdy, śmieje księżyc blady, Tak się przynajmniej Piotrowi wydaje, Uczuł wstyd w sobie, wielkim cudem wstaje. Wstaje i mocno trzyma się na nogach, Spojrzał po sobie, poznał po wyłogach, Że to Piotr szlachcic, ten sam a nie inny, Choć nie miał czapki, dał mu ukłon winny. 32. Lepiej mu troszkę,—duma pokryjomu, Jak Piotra zawieźć bez szwanku do domu: „Trzeba mieć troskę o takim pijaku—• „A jam mu mówił—nie pij dereniaku — „Cóż gdy nie słucha, nad miarę dolewa, „A teraz oto—chwieje się i kiwa — „Fe, Penie Piotrze! w domu żona chora „Miałeś z odpustu przywieźć jej doktora.“ 33 Gdy to pomyślał, przyszedł do pamięci! Chwycił za grzywę, zebrał w górę chęci, Zebrał zarazem wszelką w kupę siłę, — Znowu na ziemi! —przeskoczył kobyłę! Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:37 Nauka o odpustach łączy się z tajemnicą Bożego Miłosierdzia. W sakramencie pojednania grzesznik otrzymuje przebaczenie wyznanych grzechów, za które szczerze żałuje. Dzięki temu może on osiągnąć wieczne zbawienie. Uzyskane przebaczenie nie uwalnia jednak od kar doczesnych (czasowych), które spotykają nas za życia lub po śmierci w czyśćcu. Uwolnieniu od tych kar służy właśnie obfity skarbiec odpustów Kościoła. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:41 Po jednej spowiedzi można uzyskać wiele odpustów zupełnych, natomiast po jednej Komunii świętej i jednej modlitwie w intencjach papieża - tylko jeden odpust zupełny. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:45 Nawiedzenie jednej z czterech rzymskich bazylik patriarchalnych (św. Piotra, św. Pawła za Murami, Matki Bożej Większej lub św. Jana na Lateranie) i odmówienie w niej Ojcze nasz i Wierzę: w święto tytułu tej bazyliki, w jakiekolwiek święto nakazane (np. we Wniebowzięcie NMP), raz w roku w innym dniu wybranym przez wiernego; Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:50 Uczestnictwo w uroczystym zakończeniu Kongresu Eucharystycznego; Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:54 Posługiwanie się przedmiotami pobożności (krucyfiksem, krzyżem, różańcem, szkaplerzem, medalikiem), o ile zostały pobłogosławione przez Papieża (ewentualnie - przez biskupa), po odmówieniu jakiejkolwiek formuły wyznania wiary w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła 29 czerwca; jeśli przedmioty były pobłogosławione przez kapłana lub diakona - odpust cząstkowy; Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 12:58 Odmówienie w całości (i bez przerwy) przynajmniej jednej części różańca (pięciu dziesiątek) w kościele, kaplicy publicznej, w rodzinie, wspólnocie zakonnej czy pobożnym stowarzyszeniu, połączone z rozmyślaniem nad rozważanymi tajemnicami (odmówienie poza tymi miejscami lub wspólnotami - odpust cząstkowy); Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 13:02 Publiczne odmówienie (śpiew) hymnu Ciebie Boga wysławiamy (Te Deum) jako podziękowanie za otrzymane łaski w ostatnim dniu roku (w innym czasie, nawet prywatnie - odpust cząstkowy); Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 13:07 Nawiedzenie kościoła i ołtarza w dniu jego poświęcenia (dedykacji) i odmówienie Ojcze nasz i Wierzę; Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 13:16 Odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych podczas liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Noc lub w rocznicę swojego chrztu (jeśli przy pomocy innej formuły w innym czasie - odpust cząstkowy) Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 13:20 Ponadto marynarze, którzy wykonują swoje obowiązki na niezmierzonych obszarach mórz; niezliczeni bracia, których tragedie wojenne, wydarzenia polityczne, uciążliwe warunki naturalne i inne podobne przyczyny zmusiły do opuszczenia rodzinnej ziemi; chorzy i ich opiekunowie oraz ci wszyscy, którzy z uzasadnionej przyczyny nie mogą opuścić domów lub wykonują pilnie potrzebne zadania dla dobra społeczności, mogą uzyskać odpust zupełny w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, jeśli wyrzekając się całkowicie jakiegokolwiek grzechu, jak to zostało powiedziane powyżej, i z zamiarem spełnienia - gdy tylko będzie to możliwe - trzech zwykłych warunków, odmówią przed świętym wizerunkiem naszego Pana Jezusa Miłosiernego modlitwę Ojcze nasz i Credo, dodając pobożne wezwanie do Pana Jezusa Miłosiernego (np. Jezu Miłosierny, ufam Tobie). Gdyby nawet to nie było możliwe, tego samego dnia będą mogli uzyskać odpust zupełny ci, którzy duchowo zjednoczą się z wiernymi, spełniającymi w zwyczajny sposób przepisane praktyki w celu otrzymania odpustu, i ofiarują Miłosiernemu Bogu modlitwę, a wraz z nią cierpienia spowodowane chorobą i trudy swojego życia, podejmując zarazem postanowienie, że spełnią oni trzy przepisane warunki uzyskania odpustu zupełnego, gdy tylko będzie to możliwe. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 13:24 Odpust cząstkowy jest związany z odmówieniem wielu znanych modlitw i można go uzyskać wielokrotnie w ciągu dnia. Niektóre z modlitw związanych z odpustem cząstkowym to: Anioł Pański (lub Regina Caeli w Okresie Wielkanocnym); Duszo Chrystusowa; Wierzę w Boga; Psalm 130 (Z głębokości); Psalm 51 (Zmiłuj się...); odmówienie Jutrzni lub Nieszporów za zmarłych; Panie, Boże wszechmogący (modlitwa z Liturgii Godzin, Jutrznia w Poniedziałek II tygodnia psałterza); modlitwa św. Bernarda (Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo); Wieczny odpoczynek; Witaj, Królowo, Matko Miłosierdzia; Pod Twoją obronę; Magnificat; odmówienie jednej z sześciu litanii zatwierdzonych dla całego Kościoła (do Najświętszego Imienia Jezus, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Loretańskiej do NMP, do świętego Józefa lub do Wszystkich Świętych); pobożne uczynienie znaku Krzyża świętego. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 14:00 Księga I. Normy ogólne (kan. 1–203) Księga II. Lud Boży (kan. 204–746) Księga III. Nauczycielskie zadanie Kościoła (kan. 747–833) Księga IV. Uświęcające zadanie Kościoła (kan. 834–1253) Księga V. Dobra doczesne Kościoła (kan. 1254–1310) Księga VI. Sankcje w Kościele (kan. 1311–1399) Księga VII. Procesy (kan. 1400–1752). Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 14.08.23, 14:05 Formalne prace rozpoczęto 6 maja 1965 sesją, na której podjęto kwestie fundamentalne dla późniejszych prac, m.in. czy mają powstać dwa kodeksy: jeden dla obrządku łacińskiego, a drugi dla Kościołów Wschodnich. W styczniu 1966 zostało skierowane pismo do Konferencji Biskupów z prośbą o nadsyłanie propozycji dotyczących reformy prawa kanonicznego. Kolegium Konsultorów, które stało się głównym organem opracowującym Kodeks było związane merytorycznie 10 dyrektywami wyrażonymi w Zasadach, które winny kierować odnową kodeksu prawa kanonicznego. Celem prac Papieskiej Komisji dla Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego było przygotowanie projektów przepisów poszczególnych dziedzin prawa (tzw. schematów). Nad każdym schematem pracowała grupa robocza Kolegium Konsultorów. Od 1969 rozpoczęto publikowanie dokumentacji prac zespołów w półroczniku Communicationes, który stał się oficjalnym organem Komisji informującym o przebiegu pracy kodyfikacyjnej. Zespoły pracowały na sesjach, które odbywały się w Rzymie. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:01 Herbata – napar przyrządzany z liści i pąków grupy roślin, nazywanych tą samą nazwą, należących do rodzaju kamelia (Camellia). Rośliny te są do siebie podobne, traktowane jako odrębne gatunki lub odmiany jednego gatunku – herbaty chińskiej (Camellia sinensis). Dawniej zaliczano je do rodzaju Thea, różnią się od innych kamelii zawartością substancji swoistych i kilkoma drobnymi cechami morfologicznymi. W Chinach zapisuje się ją znakiem 茶, który jest jednak różnie czytany w zależności od dialektu: tê – dialekt hokkien (czego odmiany są często obecne w językach zachodniej Europy) oraz chá, w dialekcie kantońskim i mandaryńskim (z odmianami tej wymowy popularnymi na wschodzie – Indie, Iran, Turcja, Rosja, Czechy). Polska nazwa herbata to zbitka pochodząca od łac. herba thea (gdzie pierwszy wyraz herba oznacza „zioło”, a drugi – thea – jest zlatynizowaną postacią chińskiej nazwy tejże roślin Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:05 Kramy wokół sukiennic – nieistniejące już zabudowania handlowe zlokalizowane wokół krakowskich sukiennic. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:09 Piernik – twarde ciemnobrązowe ciasto robione z mieszaniny mąki pszennej i żytniej, mleka, jajek, karmelizowanego cukru, miodu, mocno przyprawione przyprawami korzennymi, przede wszystkim cynamonem i imbirem, a czasem też goździkami, kolendrą, kardamonem, gałką muszkatołową, anyżem, anyżem gwiaździstym, zielem angielskim, czarnym pieprzem, rzadziej lawendą[potrzebny przypis]. Nazwa piernik wywodzi się od staropolskiego słowa „pierny”, czyli pieprzny. Pierwszy cech piernikarzy (kichlarzy, od niem. Küchler) w Polsce powstał w Krakowie. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:22 Imbir (Zingiber Boehm.) – rodzaj bylin z rodziny imbirowatych. Obejmuje co najmniej 144 gatunki. Naturalny zasięg rodzaju obejmuje obszar południowo-wschodniej Azji od Indii po wschodnie Chiny oraz Nową Gwineę na południowym wschodzie. Rośliny introdukowane z tego rodzaju rosną w północnej Australii, w Korei, na Madagaskarze, w tropikalnej Afryce, w Ameryce Środkowej, na Florydzie, na Hawajach i innych wyspach Oceanii[3]. Imbir lekarski jest rośliną przyprawową, jadalną i kosmetyczną. Jako jego substytut używane są także imbir cytwarowy i żółty. Rośliny z tego rodzaju stosowane są także do celów rytualnych i trucia strza Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:44 Dziś problem mam wielki Nie wiem czy kupować żelki* *Ostania reklama żelek doprowadza mnie do szału Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:47 Obraz – najczęściej kojarzony z malarstwem, przeważnie płaski utwór plastyczny, na którym za pomocą farb, przy zastosowaniu różnych technik malarskich i graficznych autor dokonał zapisu pewnych treści. Ewolucja podejścia do obrazu jako samodzielnego przedmiotu (magii lub sztuki) liczy ok. 30 000 lat. Obraz zazwyczaj wiąże się z pojęciem działalności artystycznej, choć bywa też wyrazem doraźnej potrzeby osobistej lub lokalnego obyczaju (np. malowanie pisanek). Drugie znaczenie obrazu to zdarzenie wizualne płaskie lub przestrzenne, najczęściej kojarzone z działaniem artystycznym. Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:52 Balon – statek powietrzny z grupy aerostatów (statków lżejszych od powietrza), bez napędu silnikowego. Składa się z powłoki wykonanej z nieprzepuszczalnej, lekkiej tkaniny nagumowanej lub z tworzywa sztucznego, o dużej wytrzymałości i zawieszonego pod nią kosza (gondoli). Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:53 Balon – przedmiot wykonany z bardzo elastycznej gumy lub lateksu, czasami z folii. Może mieć różne kształty, ale najczęściej jest kulisty. Balony innych kształtów wytwarza się zmieniając grubość ich ścianek – tam gdzie ścianka jest grubsza, mniejsza staje się krzywizna balonu po napompowaniu. Balon musi być szczelny, posiada jedynie mały otwór umożliwiający napompowanie. Zazwyczaj wypełniany jest powietrzem lub helem (w tym drugim przypadku unosi się do góry). Balony służą do dekoracji pomieszczeń, w których odbywają się przyjęcia. Wykorzystywane są także jako zabawka dla dzieci (na przykład w charakterze piłki). Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 15:56 Takie jak waflowe misie z kremem bezowym przed laty sprzedawane były piłeczki Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 16:19 drobna biżuteria noszona na szyi Odpowiedz Link
madohora Re: Odpust w Szaradach Anagramowych 27.07.20, 16:22 Dewocjonalia (z łac. devovere – poświęcić[) – drobne przedmioty kultu religijnego (np. medaliki, różańce, obrazki) znajdujące się w handlu. Odpowiedz Link
