Odpust w Szaradach Anagramowych

[madohora]

Numeriada

Piękna 1-2-1-2 czyli blondyna

Jakiś 4-5-3-6 w ręku trzyma

To miała być sprawa jej życia

A tutaj papier jest bez pokrycia?!

L-2-1-3-4-5-6-2 (8 liter)

Wiedząc, że jeden z wyrazów numeriady zawiera się w tej definicji, należy ułożyć ośmioliterowe rozwiązanie.


Pisemne zlecenie bezwzględnego wypłacenia określonej kwoty, wydane bankowi przez posiadacza rachunku bankowego.

[balzack]

LALECZKA

[madohora]

Jeszcze chwileczka
Była tam też laloeczka

[madohora]

Msza – w części wyznań uobecnienie ofiary krzyżowej Jezusa Chrystusa w sposób bezkrwawy na ołtarzu. Część wyznań protestanckich nazywa tym terminem nabożeństwo rozumiane przez nie jako sama tylko uczta.

[madohora]

Kawa – napój sporządzany z palonych, a następnie zmielonych lub poddanych instantyzacji ziaren kawowca, zwykle podawana na gorąco. Pochodzi z Etiopii, w Europie pojawiła się około XVI wieku. Jedna z najpopularniejszych używek na świecie i główne źródło kofeiny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Poczwarte:‎ ‎Obrazy‎ ‎mają‎ ‎przedstawiać świętych‎ ‎takich,‎ ‎którzy‎ ‎albo‎ ‎już‎ ‎są‎ ‎uro czyście‎ ‎kanonizowani,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎marty rologiach‎ ‎zatwierdzonych‎ ‎są‎ ‎zapisani.‎ ‎Po tych‎ ‎upomnieniach‎ ‎wyliczają‎ ‎się ODPUSTY,
których‎ ‎za‎ ‎pozwoleniem‎ ‎Ojca‎ ‎Świę tego‎ ‎dostąpić‎ ‎może‎ ‎każdy,‎ ‎kto‎ ‎przechowuje u‎ ‎siebie‎ ‎jaki‎ ‎przedmiot‎ ‎z‎ ‎powyżej‎ ‎wyliczo nych‎ ‎i‎ ‎dopełni‎ ‎pobożnych‎ ‎uczynków,‎ ‎które dla‎ ‎uzyskania‎ ‎tych‎ ‎odpustów‎ ‎są‎ ‎przepi sane.‎ ‎Ktokolwiek‎ ‎odmówi‎ ‎przynajmniej raz‎ ‎w‎ ‎tygodniu‎ ‎koronkę‎ ‎pańską‎ ‎lub‎ ‎jakąś koronkę‎ ‎o‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie,‎ ‎lub‎ ‎ró żaniec,‎ ‎lub‎ ‎jedną‎ ‎z‎ ‎trzech‎ ‎części‎ ‎różańca, lub‎ ‎pacierze‎ ‎kapłańskie,‎ ‎lub‎ ‎małe‎ ‎officium o‎ ‎Najśw.‎ ‎Pannie,‎ ‎lub‎ ‎officium‎ ‎za‎ ‎zmar łych,‎ ‎lub‎ ‎siedm‎ ‎psalmów‎ ‎pokutnych,‎ ‎lub psalmy‎ ‎graduałne,‎ ‎lub‎ ‎miałby‎ ‎w‎ ‎zwyczaju nauczać‎ ‎katechizmu,‎ ‎lub‎ ‎odwiedzać‎ ‎więź niów',‎ ‎lub‎ ‎chorych‎ ‎w‎ ‎szpitalu,‎ ‎miłosier dziem‎ ‎tknięty,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎ubogich‎ ‎wspomagać, lub‎ ‎obecnym‎ ‎być‎ ‎na‎ ‎Mszy‎ ‎świętej,‎ ‎lub ją‎ ‎odprawi,‎ ‎będąc‎ ‎kapłanem:‎ ‎ktokolwiek to‎ ‎uczyni,‎ ‎prawdziwie‎ ‎skruszony,‎ ‎grzechy swe‎ ‎wyzna‎ ‎na‎ ‎świętej‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎ko munii‎ ‎przystąpi,‎ ‎w‎ ‎którymkolwiek‎ ‎z‎ ‎niżej wymienionych‎ ‎dni‎ ‎to‎ ‎uczyni,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎w uroczystość‎ ‎Narodzenia‎ ‎Pańskiego,‎ ‎Trzech Króli‎ ‎czyli‎ ‎Objawienia‎ ‎Pańskiego,‎ ‎Zmart wychwstania‎ ‎,‎ ‎Wniebowstąpienia,‎ ‎Zielo nych‎ ‎Świąt‎ ‎czyli‎ ‎Zesłania‎ ‎Ducha‎ ‎święte go,‎ ‎także‎ ‎w‎ ‎inne‎ ‎dni‎ ‎świąteczne:‎ ‎Prze- najśw.‎ ‎Trójcy,‎ ‎Bożego‎ ‎Ciała,‎ ‎Oczyszczenia, Zwiastowania,‎ ‎Wniebowzięcia,‎ ‎Narodzenia i‎ ‎Niepokalanego‎ ‎poczęcia‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi Panny‎ ‎;‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎narodzenia‎ ‎św.‎ ‎Jana Chrzciciela,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎św.‎ ‎Józefa,‎ ‎oblu bieńca‎ ‎Jejże‎ ‎N.‎ ‎Maryi‎ ‎P.,‎ ‎ŚŚ.‎ ‎Apostołów Piotra‎ ‎i‎ ‎Pawła,‎ ‎Jędrzeja,‎ ‎Jakóba,‎ ‎Jana, Tomasza,‎ ‎Filipa‎ ‎i‎ ‎Jakóba,‎ ‎Bartłomieja, Mateusza,‎ ‎Szymona‎ ‎i‎ ‎Judy‎ ‎Tadeusza,‎ ‎Ma cieja‎ ‎i‎ ‎Wszystkich‎ ‎Świętych;‎ ‎w‎ ‎tymże dniu‎ ‎będzie‎ ‎się‎ ‎modlić‎ ‎pobożnie‎ ‎o‎ ‎wykorze nienie‎ ‎herezyi‎ ‎i‎ ‎schyzm,‎ ‎o‎ ‎pomnożenie‎ ‎wia ry‎ ‎katolickiej,‎ ‎o‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎zgodę‎ ‎pomiędzy panującymi‎ ‎chrześciańskimi,‎ ‎jakoteż‎ ‎o inne‎ ‎potrzeby‎ ‎Świętego‎ ‎Kościoła,‎ ‎dostąpi

[madohora]

pozwolenia‎ ‎temu‎ ‎przeciwnego:‎ ‎ani‎ ‎też‎ ‎nie‎ ‎mo żna‎ ‎go‎ ‎nikomu‎ ‎pożyczać,‎ ‎lub‎ ‎dać‎ ‎w‎ ‎tym celu,‎ ‎by‎ ‎używając‎ ‎go‎ ‎przy‎ ‎modleniu‎ ‎się, mógł‎ ‎uzyskać‎ ‎tychże‎ ‎odpustów,‎ ‎owszem te‎ ‎odpusty‎ ‎już‎ ‎wtedy‎ ‎są‎ ‎stracone‎ ‎nawet dla‎ ‎osoby,‎ ‎do‎ ‎której‎ ‎należy‎ ‎tenże‎ ‎przed miot:‎ ‎także‎ ‎orzeka‎ ‎Ojciec‎ ‎Święty,‎ ‎że, skoro‎ ‎tylko‎ ‎te‎ ‎przedmioty‎ ‎były‎ ‎poświęcone przez‎ ‎Niego,‎ ‎sprzedawane‎ ‎być‎ ‎nie‎ ‎mogą, wedle‎ ‎dekretu‎ ‎Św.‎ ‎Kongregacyi‎ ‎Odpustów i‎ ‎Świętych‎ ‎Relikwii‎ ‎z‎ ‎dnia‎ ‎5‎ ‎Czerwca‎ ‎1721. Nadto‎ ‎tenże‎ ‎Ojciec‎ ‎Święty‎ ‎potwierdza dekret‎ ‎ś.‎ ‎p.‎ ‎Benedykta‎ ‎XIV‎ ‎z‎ ‎dnia‎ ‎19‎ ‎Sier pnia‎ ‎1752,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎się‎ ‎wyraźnie‎ ‎oświad cza,‎ ‎że‎ ‎na‎ ‎mocy‎ ‎błogosławieństwa‎ ‎udzielo nego‎ ‎na‎ ‎krucyfiksy,‎ ‎medale‎ ‎i.‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎w‎ ‎spo sób‎ ‎powyższy,‎ ‎nie‎ ‎może‎ ‎się‎ ‎mniemać,‎ ‎że ołtarze,‎ ‎na‎ ‎jakichby‎ ‎były‎ ‎te‎ ‎przedmioty umieszczone,‎ ‎są‎ ‎uprzywilejowane,‎ ‎ani‎ ‎też kapłan,‎ ‎który‎ ‎ma‎ ‎przy‎ ‎sobie‎ ‎taki‎ ‎przedmiot ma‎ ‎przywilej‎ ‎z‎ ‎odpustem‎ ‎zupełnym‎ ‎ofia rowania‎ ‎Mszy‎ ‎świętych‎ ‎za‎ ‎umarłych. Oprócz‎ ‎tego‎ ‎zakazuje‎ ‎Ojciec‎ ‎Święty, aby‎ ‎ktokolwiek‎ ‎assystuje‎ ‎umierającym, takimi‎ ‎krzyżami,‎ ‎bez‎ ‎szczególnego‎ upoważnienia‎ ‎na‎ ‎piśmie‎ ‎otrzymanego,‎ ‎nada wał‎ ‎odpust‎ ‎zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci, gdyż‎ ‎temu‎ ‎dostatecznie‎ ‎zaradził‎ ‎tenże‎ ‎Pa pież‎ ‎Benedykt‎ ‎XIV‎ ‎w‎ ‎Konstytucyi‎ ‎wzmian kowanej‎ ‎Pia‎ ‎Mater. Wreście‎ ‎Jego‎ ‎Świątobliwość‎ ‎dice‎ ‎i‎ ‎roz kazuje,‎ ‎aby‎ ‎obecny‎ ‎spis‎ ‎odpustów,‎ ‎dla większej‎ ‎wiernych‎ ‎wygody,‎ ‎mógł‎ ‎być‎ ‎wy dany‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎w‎ ‎łacińskim‎ ‎lub‎ ‎włoskim, lecz‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎języku,‎ ‎jednakże‎ ‎w‎ ‎ten sposób,‎ ‎by‎ ‎każdy‎ ‎taki‎ ‎spis,‎ ‎gdziekolwiek i‎ ‎w‎ ‎jakimkolwiek‎ ‎wydany‎ ‎języku,‎ ‎był‎ ‎za twierdzony‎ ‎przez‎ ‎św.‎ ‎Kongregacyę‎ ‎Odpu stów.‎ ‎To‎ ‎wszystko‎ ‎ma‎ ‎być‎ ‎zachowane‎ ‎po mimo‎ ‎jakiegokolwiek‎ ‎dekretu,‎ ‎konstytucyi lub‎ ‎rozporządzenia‎ ‎przeciwnego,‎ ‎choćby na‎ ‎szczególną‎ ‎wzmiankę‎ ‎zasługującego. Dano‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎z‎ ‎Sekretaryi‎ ‎Św.‎ ‎Kon- gregacyi‎ ‎Odpustów‎ ‎i‎ ‎Świętych‎ ‎Relikwii 23‎ ‎Lutego‎ ‎1878. A.‎ ‎Card.‎ ‎Oreglia‎ ‎a‎ ‎S.‎ ‎Stefano‎ ‎Prefekt.
A.‎ ‎Panici‎ ‎Sekretarz.

[madohora]

Kiedy‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎15‎ ‎Sierpnia‎ ‎Roku Pańskiego‎ ‎1900‎ ‎rozległ‎ ‎się u‎ ‎podnóża‎ ‎klasztoru‎ ‎Jasnogórskiego zwłowrogi‎ ‎okrzyk‎ ‎„gore!“‎ ‎ścisnęły‎ ‎się serca‎ ‎wszystkich‎ ‎pątników.‎ ‎Rzucono się‎ ‎na‎ ‎ratunek,‎ ‎dokazywano‎ ‎cudów poświęcenia‎ ‎aby‎ ‎Najświętszy‎ ‎przyby tek‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Częstochowskiej‎ ‎od grożącej‎ ‎mu‎ ‎zagłady‎ ‎ochronić. I‎ ‎stał‎ ‎się‎ ‎niemal‎ ‎cud.‎ ‎Ogień‎ ‎silny strawił‎ ‎wprawdzie‎ ‎wielką‎ ‎wieżę,‎ ‎co przez‎ ‎lat‎ ‎szereg,‎ ‎jak‎ ‎latarnia‎ ‎na‎ ‎morzu, wskazywała‎ ‎drogę‎ ‎wiernym‎ ‎czcicielom Maryi,‎ ‎lecz‎ ‎kościół‎ ‎Jasnogórski‎ ‎ocalał.

[madohora]

Stół‎ ‎ten‎ ‎święty,‎ ‎kiedy‎ ‎Matka‎ ‎Bo ża‎ ‎wniebowziętą‎ ‎została,‎ ‎otoczyły‎ ‎opie ką‎ ‎nieustanną‎ ‎święte‎ ‎dziewice‎ ‎i,‎ ‎czcząc go‎ ‎jako‎ ‎skarb‎ ‎największy,‎ ‎przechowy wały. A‎ ‎że‎ ‎sprzęt‎ ‎ten‎ ‎święty‎ ‎ciągle‎ ‎im żywo‎ ‎Matkę‎ ‎Bożą‎ ‎przypominał,‎ ‎upro siły‎ ‎św.‎ ‎Łukasza‎ ‎Ewangelistę,‎ ‎który jako‎ ‎malarz‎ ‎słynął,‎ ‎aby‎ ‎namalował‎ ‎na drzewie‎ ‎tym‎ ‎wizerunek‎ ‎Matki‎ ‎Najświę tszej‎ ‎z‎ ‎Dzieciątkiem,‎ ‎którą‎ ‎był‎ ‎znał dobrze.‎ ‎Św.‎ ‎Łukasz‎ ‎w‎ ‎natchnieniu niebiańskiem‎ ‎zabrał‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎dzieła i‎ ‎przejęty‎ ‎czcią‎ ‎najwyższą‎ ‎dla‎ ‎Boga rodzicy‎ ‎stworzył‎ ‎obraz,‎ ‎który‎ ‎dziwnych losów‎ ‎zbiegiem‎ ‎ze‎ ‎świętej‎ ‎ziemi‎ ‎Pa lestyny‎ ‎do‎ ‎naszej‎ ‎polskiej‎ ‎ziemi‎ ‎zawi tał‎ ‎i‎ ‎tu‎ ‎się‎ ‎ostał,‎ ‎jako‎ ‎pamiątka‎ ‎po Matce‎ ‎Bożej‎ ‎i‎ ‎Chrystusie‎ ‎Panie,‎ ‎cu dami‎ ‎słynąca‎ ‎po‎ ‎wsze‎ ‎wieki.‎ ‎Obraz ten‎ ‎ma‎ ‎2‎ ‎łokcie‎ ‎i‎ ‎ćwierć‎ ‎długości, łokieć‎ ‎i‎ ‎ćwiercie‎ ‎trzy‎ ‎szerokości,‎ ‎a‎ ‎de ska‎ ‎gruba‎ ‎jest,‎ ‎blisko‎ ‎ma‎ ‎^dwa‎ ‎cale. Obraz‎ ‎Matki‎ ‎Częstochowskiej,‎ ‎Patronki‎ ‎naszego‎ ‎kraju,‎ ‎jest‎ ‎wizerunkiem‎ ‎tak znanym,‎ ‎że‎ ‎go‎ ‎już‎ ‎dwuletnie‎ ‎dziecko zdaleka‎ ‎rozpozna,‎ ‎a‎ ‎wszędzie,‎ ‎gdzie Wizerunek‎ ‎ten‎ ‎święty‎ ‎jest‎ ‎obecny,‎ ‎lu dziom‎ ‎niesie‎ ‎pociechę‎ ‎i‎ ‎ukojenie. Obraz‎ ‎ten,‎ ‎choć‎ ‎przez‎ ‎wieki‎ ‎już przyciemniony‎ ‎mocno,‎ ‎zostawia‎ ‎na‎ ‎całe życie‎ ‎temu‎ ‎kto‎ ‎go‎ ‎raz‎ ‎widział.wspo mnienie,‎ ‎bo‎ ‎jakaż‎ ‎dusza‎ ‎chrześciańska nie‎ ‎wzruszy‎ ‎się,‎ ‎patrząc‎ ‎na‎ ‎oblicze Panienki‎ ‎Najświętszej,‎ ‎co‎ ‎tyle‎ ‎cudów sprawiła‎ ‎i‎ ‎tylu‎ ‎nieszczęść‎ ‎była‎ ‎osło dą.‎ ‎Dążyli‎ ‎do‎ ‎niej‎ ‎i‎ ‎dążą‎ ‎do‎ ‎dziś wszyscy‎ ‎od‎ ‎królów,‎ ‎książąt‎ ‎i‎ ‎panów możnych,‎ ‎do‎ ‎ludu‎ ‎prostego,‎ ‎a‎ ‎kiedy kto‎ ‎z‎ ‎sercem‎ ‎wiary‎ ‎pełnem‎ ‎do‎ ‎Jej stóp‎ ‎przypada,‎ ‎pociechę‎ ‎otrzyma. Istnieje‎ ‎legenda,‎ ‎że‎ ‎obraz‎ ‎ten,‎ ‎wzię ty‎ ‎z‎ ‎Palestyny,‎ ‎dostał‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Carogro- du,‎ ‎gdzie‎ ‎cuda‎ ‎i‎ ‎łaski‎ ‎liczne‎ ‎zaczęły spływać‎ ‎na‎ ‎udających‎ ‎się‎ ‎pod‎ ‎opiekę Panienki‎ ‎Świętej.‎ ‎Wtenczas‎ ‎obraz‎ ‎ten wydawał‎ ‎z‎ ‎siebie‎ ‎naprzemian‎ ‎promie nie‎ ‎słońca,‎ ‎a‎ ‎nocą‎ ‎światło‎ ‎księżyca.

[madohora]

ruszyć‎ ‎z‎ ‎miejsca‎ ‎nie‎ ‎chciały,‎ ‎Hussyci w‎ ‎złości‎ ‎wielkiej‎ ‎rozbili‎ ‎Obraz‎ ‎Święty o‎ ‎kamień‎ ‎na‎ ‎trzy‎ ‎części,‎ ‎a‎ ‎jeden‎ ‎z‎ ‎nich świętokradzko‎ ‎ściągnął‎ ‎na‎ ‎Niego‎ ‎rękę i‎ ‎szablą‎ ‎dwa‎ ‎cięcia‎ ‎Świętemu‎ ‎Obliczu zadał.‎ ‎Na‎ ‎miejscu‎ ‎tym‎ ‎wytrysło‎ ‎źró dełko‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎wody‎ ‎obmyły‎ ‎Świętą Twarz‎ ‎tak‎ ‎zbeszczeczoną.‎ ‎I‎ ‎po‎ ‎dziś dzień‎ ‎przy‎ ‎kościółku‎ ‎Świętej‎ ‎Barbary istnieje‎ ‎to‎ ‎źródełko,‎ ‎a‎ ‎woda‎ ‎jego‎ ‎dziw nie‎ ‎czysta,‎ ‎brana‎ ‎jest‎ ‎przez‎ ‎pobożnych pielgrzymów.‎ ‎Tu‎ ‎wzniesiono‎ ‎również krzyż,‎ ‎a‎ ‎potem‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1646‎ ‎świąty nię‎ ‎pod‎ ‎wezwaniem‎ ‎Św.‎ ‎Barbary. Ojcowie‎ ‎zawieźli‎ ‎Obraz‎ ‎połupa- ny‎ ‎w‎ ‎czci‎ ‎najwyższej‎ ‎do‎ ‎Krakowa i‎ ‎tu‎ ‎król‎ ‎Władysław‎ ‎Jagiełło‎ ‎najzdoł- szych‎ ‎mistrzów‎ ‎z‎ ‎Konstantynopola‎ ‎za wezwał.‎ ‎Ci‎ ‎Obraz‎ ‎do‎ ‎stanu‎ ‎w‎ ‎jakim był‎ ‎przed‎ ‎tern‎ ‎doprowadzili,‎ ‎ale‎ ‎po mimo‎ ‎starań,‎ ‎znaków‎ ‎cięć‎ ‎szabli‎ ‎za trzeć‎ ‎nie‎ ‎mogli.‎ ‎Wielką‎ ‎radością‎ ‎na pełniły‎ ‎się‎ ‎serca‎ ‎wiernych‎ ‎Maryi‎ ‎sług i‎ ‎całego‎ ‎ludu,‎ ‎kiedy‎ ‎Obraz‎ ‎przewieziony‎ ‎został‎ ‎napowrót.-‎ ‎Król,‎ ‎senat, wszyscy‎ ‎dostojnicy‎ ‎i‎ ‎szlachta‎ ‎w‎ ‎try umfalnym‎ ‎pochodzie‎ ‎Obraz‎ ‎Najświęt szej‎ ‎Panny‎ ‎z‎ ‎wielką‎ ‎uroczystością‎ ‎na powrót‎ ‎na‎ ‎Jasną‎ ‎Górę‎ ‎wprowadzili. Była‎ ‎to‎ ‎więc‎ ‎pierwsza,‎ ‎a‎ ‎najwspa nialsza‎ ‎pielgrzymka‎ ‎do‎ ‎stóp‎ ‎Maryi Częstochowskiej.‎ ‎Odtąd‎ ‎przez‎ ‎wieki całe‎ ‎co‎ ‎rok‎ ‎pielgrzymi‎ ‎dążą‎ ‎do‎ ‎miej sca‎ ‎świętego. Czas‎ ‎płynął,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎Roku‎ ‎Pańskim 1682‎ ‎przypadła‎ ‎trzechsetna‎ ‎rocznica sprowadzenia‎ ‎Obrazu‎ ‎Cudownego.‎ ‎Pa pież,‎ ‎Inocenty‎ ‎XI,‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎obchodu‎ ‎Ju bileuszu,‎ ‎1‎ ‎Lipca‎ ‎1682‎ ‎roku,‎ ‎obda rzył‎ ‎Jasną‎ ‎Górę‎ ‎zupełnemi‎ ‎odpusta mi,‎ ‎których‎ ‎dostępują‎ ‎wierni,‎ ‎co‎ ‎świą tynię‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Częstochowskiej nawiedzą‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎spowiedzi,‎ ‎za‎ ‎grzechy żałując,‎ ‎Sakramenty‎ ‎Święte‎ ‎przyjmą. W‎ ‎tym‎ ‎roku,‎ ‎jak‎ ‎pisze‎ ‎dziejopis, 140,000‎ ‎wiernych‎ ‎podążyło‎ ‎do‎ ‎Częstochowy‎ ‎z‎ ‎całej‎ ‎Polski‎ ‎i‎ ‎krajów‎ ‎przy
ległych‎ ‎dla‎ ‎oddania‎ ‎Czci‎ ‎Najświętszej Panience. W‎ ‎niespełna‎ ‎lat‎ ‎sto‎ ‎kroniki‎ ‎klasz torne‎ ‎zaznaczają‎ ‎drugą‎ ‎wielką‎ ‎uro czystość‎ ‎Koronacyi‎ ‎Wizerunku‎ ‎Cuda mi‎ ‎słynącego.‎ ‎Oto‎ ‎Kardynał‎ ‎Bene dykt‎ ‎Odeschalchi‎ ‎wyjednywał‎ ‎u‎ ‎kapi tuły‎ ‎Św.‎ ‎Piotra‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎dwie‎ ‎złote korony‎ ‎dla‎ ‎cudownego‎ ‎obrazu,‎ ‎a‎ ‎Pa pież‎ ‎Klemens‎ ‎II‎ ‎w‎ ‎bulli‎ ‎nadał‎ ‎wiel kie‎ ‎przywileje‎ ‎klasztorowi. Uroczystość‎ ‎Koronacyi‎ ‎roku‎ ‎Pań skiego‎ ‎1717‎ ‎dnia‎ ‎8‎ ‎Września‎ ‎jedno czy‎ ‎u‎ ‎stóp‎ ‎Maryi‎ ‎150‎ ‎tysięczny‎ ‎tłum Jej‎ ‎Wiernych‎ ‎Czcicieli.‎ ‎Przybywa‎ ‎do 800‎ ‎kapłanów‎ ‎z‎ ‎całej‎ ‎Polski,‎ ‎a‎ ‎bi- skup-koronat‎ ‎po‎ ‎uroczystym‎ ‎hymnie: „‎ ‎Wielbij‎ ‎duszo‎ ‎moja‎ ‎Pana",‎ ‎wieńczy‎ ‎ko ronami‎ ‎głowy‎ ‎Najświętszej‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Dzie ciątka‎ ‎Jezus.‎ ‎Najsłynniejsi‎ ‎kaznodzieje ówcześni,‎ ‎Ksiądz‎ ‎Andrzej‎ ‎Karsznicki, kaznodzieja‎ ‎Królewski‎ ‎i‎ ‎Ksiądz‎ ‎Srebr- nicki‎ ‎z‎ ‎Krakowa‎ ‎przybyły,‎ ‎po‎ ‎wspa niałych‎ ‎przemowach‎ ‎chwałę‎ ‎i‎ ‎uwielbienie

[madohora]

on‎ ‎skłonić‎ ‎zakonników,‎ ‎żeby‎ ‎dobro wolnie‎ ‎uznali‎ ‎władzę‎ ‎jego‎ ‎pana,‎ ‎i‎ ‎twier dzę‎ ‎swoją‎ ‎wydali‎ ‎w‎ ‎ręce‎ ‎komendanta, naznaczonego‎ ‎od‎ ‎jenerała‎ ‎szwedzkie go.‎ ‎Ale‎ ‎księża‎ ‎po‎ ‎krótkiej‎ ‎naradzie odpowiedzieli,‎ ‎iż‎ ‎boją‎ ‎się‎ ‎Boga,‎ ‎nie lękają‎ ‎się‎ ‎nieprzyjaciół,‎ ‎i‎ ‎gotowi‎ ‎są umrzeć‎ ‎w‎ ‎obronie‎ ‎religii‎ ‎i‎ ‎króla.‎ ‎Wej- hard‎ ‎był‎ ‎katolik‎ ‎i‎ ‎Polak,‎ ‎odpowiedź ta‎ ‎miała‎ ‎dla‎ ‎niego‎ ‎gorycz‎ ‎wyrzutu‎ ‎su mienia;‎ ‎powziął‎ ‎ztąd‎ ‎nieubłaganą‎ ‎nie nawiść‎ ‎ku‎ ‎cnotliwym‎ ‎zakonnikom,‎ ‎i‎ ‎po stanowił‎ ‎z‎ ‎ziemią‎ ‎zrównać‎ ‎tę,‎ ‎jak‎ ‎na zywał,‎ ‎jaskinię‎ ‎zagorzalców.‎ ‎Po‎ ‎kil ku‎ ‎jednak‎ ‎daremnych‎ ‎próbach,‎ ‎nie mogąc‎ ‎sam‎ ‎niczego‎ ‎dokonać,‎ ‎usunął się‎ ‎ku‎ ‎Krzepicom‎ ‎i‎ ‎wezwał‎ ‎jenera ła‎ ‎Millera.‎ ‎Niedługo‎ ‎też‎ ‎potem‎ ‎nad ciągnął‎ ‎Miller‎ ‎z‎ ‎8000‎ ‎wojska‎ ‎z‎ ‎20‎ ‎dzia łami‎ ‎polowemi. Załoga‎ ‎Jasnej‎ ‎Góry‎ ‎składała‎ ‎się z‎ ‎400‎ ‎ludzi‎ ‎zdolnych‎ ‎do‎ ‎broni.‎ ‎Zre sztą‎ ‎nie‎ ‎brakowało‎ ‎na‎ ‎zasobach,‎ ‎twier dza‎ ‎była‎ ‎dobrze‎ ‎opatrzona.

[madohora]

Walka‎ ‎trwała‎ ‎dalej,‎ ‎i‎ ‎każdy‎ ‎dzień wymagał‎ ‎niesłychanych‎ ‎wysileń,‎ ‎aż‎ ‎na reszcie‎ ‎doszła‎ ‎wieść‎ ‎o‎ ‎zwycięztwach Stefana‎ ‎Czarneckiego,‎ ‎o‎ ‎powrocie‎ ‎kró la‎ ‎do‎ ‎Polski,‎ ‎i‎ ‎wkrótce‎ ‎potem‎ ‎Miller odstąpił‎ ‎od‎ ‎Częstochowy.

[madohora]

go‎ ‎na‎ ‎sobie‎ ‎noszą,‎ ‎albo‎ ‎się‎ ‎mo dlą‎ ‎przed‎ ‎nim,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎nim. 3.‎ ‎Wynika‎ ‎z‎ ‎dekretów‎ ‎Św.‎ ‎Kon- gregacyi‎ ‎odpustów,‎ ‎a‎ ‎szczególniej z‎ ‎dekretu‎ ‎dnia‎ ‎4‎ ‎czerwca‎ ‎1721‎ ‎r., że‎ ‎krzyże,‎ ‎szkaplerze‎ ‎i‎ ‎różańce, a‎ ‎tern‎ ‎samem‎ ‎medale,‎ ‎statuy‎ ‎i‎ ‎in ne‎ ‎przedmioty‎ ‎religijne,‎ ‎obdarowa ne‎ ‎odpustami‎ ‎na‎ ‎Miejscach‎ ‎Świę tych‎,‎ ‎nie‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎ani‎ ‎sprzeda ne,‎ ‎ani‎ ‎zmienione‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎przed mioty,‎ ‎ani‎ ‎pożyczone‎ ‎innym‎ ‎oso bom‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎myśli,‎ ‎aby‎ ‎one‎ ‎brały udział‎ ‎w‎ ‎odpustach‎1‎). 4.‎ ‎Wszystkie‎ ‎te‎ ‎odpusty‎ ‎mo gą‎ ‎być‎ ‎ofiarowane‎ ‎za‎ ‎dusze w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpiące. Odpusty. I.‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę śmierci,‎ ‎kto‎ ‎wezwie‎ ‎Najświętsze Imię‎ ‎Jezus‎,‎ ‎po‎ ‎odbyciu‎ ‎spowie- 1‎)‎ ‎Patrz:‎ ‎Raccolta,‎ ‎1886,‎ ‎p‎ ‎448.

[madohora]

[madohora]

4)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎udział‎ ‎w‎ ‎pro cesji‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakramentem.‎ ‎Warun ki‎ ‎jak‎ ‎Nr.‎ ‎1. (Odpusty‎ ‎pod‎ ‎Nr.‎ ‎3‎ ‎i‎ ‎4‎ ‎mo żna‎ ‎uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej). 5)‎ ‎Uczęszczający‎ ‎na‎ ‎Nowennę‎ ‎św. Pawła‎ ‎(rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎9‎ ‎stycznia) zyskują‎ ‎odpust‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎za‎ ‎każdy‎ ‎dzień nowenny,‎ ‎zupełny‎ ‎zaś‎ ‎przy‎ ‎zwykłych warunkach‎ ‎w‎ ‎dowolnym‎ ‎dniu‎ ‎nowen ny‎ ‎zyskują‎ ‎ci‎ ‎tylko,‎ ‎którzy‎ ‎uczęsz czali‎ ‎na‎ ‎nowennę‎ ‎każdego‎ ‎dnia. 6)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎odmówienie cząstki‎ ‎różańca‎ ‎przed‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakra mentem.‎ ‎Powyższy‎ ‎odpust‎ ‎można uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej. 7)‎ ‎100‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎każdego‎ ‎dnia na‎ ‎wezwanie:‎ ‎(Beatissima‎ ‎Maria‎ ‎Virgo Częstochoviensis,‎ ‎adiuva‎ ‎nos!)‎ ‎Naj świętsza‎ ‎Mar‎ ‎jo‎ ‎Panno‎ ‎Częstochowska, wspieraj‎ ‎nas!

[madohora]

stkie‎ ‎szkaplerze‎ ‎z‎ ‎wyjątkiem‎ ‎fran ciszkańskich‎ ‎i‎ ‎tercjarskich. Uwaga: 1)‎ ‎Jeśli‎ ‎medalik‎ ‎szkaplerzowy‎ ‎tak się‎ ‎wytrze,‎ ‎że‎ ‎już‎ ‎wizerunków‎ ‎na nim‎ ‎nie‎ ‎znać,‎ ‎trzeba‎ ‎kupić‎ ‎nowy. 2)‎ ‎Pierwszy‎ ‎•‎ ‎raz‎ ‎trzeba‎ ‎się‎ ‎wpi sać‎ ‎do‎ ‎szkaplerza‎ ‎sukiennego‎ ‎w‎ ‎od powiednim‎ ‎kolorze,‎ ‎a‎ ‎także‎ ‎formie przepisanej‎ ‎dla‎ ‎każdego‎ ‎szkaplerza pod‎ ‎grozą‎ ‎nieważności.
Obowiązki‎ ‎wpisujących‎ ‎się do‎ ‎różnych‎ ‎bractw. 1)‎ ‎Wpisani‎ ‎do‎ ‎Różańca‎ ‎czy‎ ‎Ko ronki‎ ‎obowiązani‎ ‎są‎ ‎odmawiać‎ ‎jedną część‎ ‎Różańca‎ ‎(5‎ ‎dziesiątków‎ ‎lub‎ ‎ca łą‎ ‎Koronkę‎ ‎i‎ ‎litanję‎ ‎do‎ ‎Matki‎ ‎Bos kiej‎ ‎każdego‎ ‎dnia‎ ‎lub‎ ‎3‎ ‎razy‎ ‎w‎ ‎ty godniu,‎ ‎najrzadziej‎ ‎jeden‎ ‎raz‎ ‎w‎ ‎ty
godniu,‎ ‎jeśli‎ ‎cłicą‎ ‎korzystać‎ ‎z‎ ‎od pustów‎ ‎Papieskich.‎ ‎Do‎ ‎uzyskania odpustów‎ ‎Dominikańskich‎ ‎koniecznem jest‎ ‎odmawiać‎ ‎jedną‎ ‎część‎ ‎Różańca 3‎ ‎razy‎ ‎w‎ ‎tygodniu‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎cały‎ ‎Różaniec w‎ ‎ciągu‎ ‎tygodnia. 2)‎ ‎Wpisani‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza‎ ‎Karme- litańskiego‎ ‎winni‎ ‎zawsze‎ ‎nosić‎ ‎na‎ ‎so bie‎ ‎takowy‎ ‎(lub‎ ‎medalik‎ ‎szkaplerzo- wy),‎ ‎zachować‎ ‎czystość‎ ‎według‎ ‎swego stanu‎ ‎i‎ ‎przestrzegać‎ ‎posty‎ ‎kościelne. Prócz‎ ‎tego‎ ‎dla‎ ‎pozyskania‎ ‎przywile ju‎ ‎„Sobotniego”‎ ‎(mocą‎ ‎którego‎ ‎dusza ich‎ ‎przez‎ ‎Marję‎ ‎w‎ ‎pierwszą‎ ‎sobotę po‎ ‎śmierci‎ ‎będzie‎ ‎wybawiona‎ ‎z‎ ‎czy- śca,‎ ‎w‎ ‎co‎ ‎Kościół‎ ‎pozwala‎ ‎wierzyć), muszą‎ ‎odmawiać‎ ‎„godziny‎ ‎mniejsze” t.‎ ‎j.‎ ‎Officium‎ ‎Parvum‎ ‎o‎ ‎Matce‎ ‎Bo- żęj,‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny‎ ‎ka płan‎ ‎wpisujący‎ ‎do‎ ‎Bractwa‎ ‎może‎ ‎za mienić‎ ‎ten‎ ‎obowiązek‎ ‎na‎ ‎inny.‎ ‎Od mawiający‎ ‎Brewiarz‎ ‎od‎ ‎tego‎ ‎obo wiązku‎ ‎są‎ ‎zwolnieni.‎ ‎Kto‎ ‎zaś‎ ‎nie umie‎ ‎czytać,‎ ‎winien‎ ‎zachować‎ ‎wstrze mięźliwość‎ ‎od‎ ‎mięsa‎ ‎w‎ ‎środy‎ ‎i‎ ‎soboty

[madohora]

[madohora]

Uzyskiwanie różnych odpustów w sanktuariach to przywilej wielu miejsc na świecie, otrzymywany z zasady z racji rocznic czy też jubileuszy. Odpust zaś dany przez Stolicę Apostolską na sposób stały, to czyli bez konieczności ponawiania, to już wyróżnienie szczególne.

[madohora]

Generał paulinów podkreśla, że te intencje są niezwykle ważne, bo jest to zarówno przypomnienie roli jaką pełni Jasna Góra dla naszego narodu, jak i tego, co dziś „jest wielką troską wszystkich czyli prośby o nowe powołania, by nie zabrakło kapłanów czyli tych, którzy sprawować będą sakramenty oraz za rodzinę, która przeżywa dziś wielki kryzys”.

[madohora]

Dokument został podpisany 22 lutego, w święto Katedry św. Piotra. - To pokazuje nasz związek z Ojcem Świętym, ze Stolicą Apostolską, jest dowodem szczególnej łączności jasnogórskiego sanktuarium z Watykanem – podkreśla o. Generał i przypomina, że „na Jasnej Górze każdego dnia trwa modlitwa za papieża, odprawiana jest codziennie Msza św. w jego intencji, tu przybywają też biskupi Rzymu, był Jan Paweł II, Benedykt XVI i Franciszek”.

[madohora]

W odczytanym słowie obok wskazania warunków odpustu zupełnego „in perpetuo” przedstawiciel Stolicy Apostolskiej zachęcił paulinów, którzy wielkodusznie poświęcają się sakramentowi spowiedzi do jeszcze większej hojności w dostępie do mocy Bożego Miłosierdzia i niesienia Chrystusa eucharystycznego.

[madohora]

Odpusty mogą być zupełne - zyskujemy wtedy darowanie całej kary, albo cząstkowe - darowana jest część kary. Warunki uzyskania odpustu zupełnego: brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet powszedniego, stan łaski uświęcającej lub spowiedź sakramentalna; przyjęcie Komunii św., modlitwa w intencji jaką Ojciec Święty wyznacza na każdy dzień.

[madohora]

Odpust

[madohora]

Od 26 maja 2001 roku wierni w Archidiecezji Krakowskiej mogli zyskać odpust zupełny za odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego. Taki dekret wydała Penitencjaria Apostolska na prośbę metropolity krakowskiego Franciszka kard. Macharskiego. Od 12 stycznia 2002 roku za pobożne odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego można już w całej Polsce uzyskać odpust zupełny. Zezwolenie to jest odpowiedzią Stolicy Apostolskiej na prośbę kard. Józefa Glempa, prymasa Polski i przewodniczącego Konferencji Episkopatu.

[madohora]

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymagane są trzy warunki:

1) spowiedź sakramentalna;
2) komunia św.;
3) modlitwa w intencji Papieża.

Chodzi tu o intencję, jaką Ojciec Św. wyznacza na każdy miesiąc, a nie w intencji osoby Papieża. Wystarczy odmówić "Ojcze nasz" i "Zdrowaś Maryjo".

[madohora]

🔷Odmówienie aktów cnót teologalnych i żalu za grzechy - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie przed zebraniami modlitwy: Stajemy wobec Ciebie, Panie - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy Anioł Pański, w okresie wielkanocnym Królowo nieba - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Błogosławieństwo Papieskie Urbi et Orbi choćby tylko przez radio lub telewizję - odpust zupełny.

[madohora]

Żelki (l.poj. żelek lub żelka) – rodzaj cukierków z galaretki. Na skalę przemysłową żelki wytwarzane są głównie z syropu glukozowego, cukru buraczanego, wody (soków) i żelatyny. Zamiast żelatyny do ich wytwarzania może służyć także agar i pektyny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A który korek
Wybór należy do ciebie!

[madohora]

🔷Odmówienie Składu Apostolskiego (pacierzowe wyznanie wiary) lub Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego (mszalne wyznanie wiary) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie Jutrzni lub Nieszporów żałobnych - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Panie, Boże wszechmogący... (Liturgia Godzin: poniedziałek, II tydzień, Jutrznia) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Wysłuchaj nas, Panie Święty, Ojcze wszechmogący, wieczny Panie, i racz zesłać z nieba świętego Anioła Swego, aby strzegł, osłaniał, nawiedzał i bronił wszystkich mieszkańców tego domu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie aktu: O Jezu Najsłodszy (akt wynagrodzenia) - odpust cząstkowy, natomiast w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa - za odmówienie publiczne - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie litanii: do Najświętszego Imienia Jezus, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Loretańska do Najświętszej Maryi Panny, do świętego Józefa, do Wszystkich Świętych - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo (modlitwa św. Bernarda) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Posługiwanie się przedmiotami pobożności (krucyfiksem, krzyżem, różańcem, szkaplerzem, medalikiem), jeśli są pobłogosławione przez Papieża, ewentualnie przez biskupa - odpust zupełny, jeśli w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła, odmówimy wyznanie wiary (jakąkolwiek formułę); natomiast posługując się tymi przedmiotami pobłogosławionymi przez kapłana lub diakona - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odprawienie modlitwy myślnej (rozmyślania) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Słuchanie przepowiadanego Słowa Bożego (kazania) - odpust cząstkowy; wysłuchanie kilku nauk w czasie misji oraz uczestnictwo w uroczystym zakończeniu - odpust zupełny

[madohora]

🔷Odmówienie: Modlitwy o jedność Kościoła - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Racz, Panie nagrodzić życiem wiecznym wszystkich, którzy nam dobrze czynią dla imienia Twego - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Czytanie Pisma Świętego przez pół godziny - odpust zupelny; natomiast w krótszym czasie - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: "Święci Apostołowie Piotrze i Pawle..." - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościołów stacyjnych w Rzymie - odpust cząstkowy; natomiast uczestniczenie w tych kościołach w świętych czynnościach - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie: Przed tak wielkim Sakramentem... podczas liturgii Wieczerzy Pańskiej po Mszy św. (w Wielki Czwartek) i w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało) - odpust zupełny; w innym czasie - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Przyjdź Duchu Święty, napełnij serca wiernych Twoich i ogień miłości w nich zapal - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościoła parafialnego: w święto tytułu lub 2 sierpnia, kiedy to przypada odpust "Porcjunkuli"; należy wtedy odmówić Ojcze nasz i Wierzę - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościoła lub kaplicy zakonników w święto ich założyciela i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę - odpust zupełny.

[madohora]

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

[madohora]

Odpust parafialny – w Kościele katolickim to uroczystość patrona danego kościoła parafialnego.

[madohora]

[madohora]

W odpust oczywiście musi być uroczysty obiad wraz z rodziną

[madohora]

Sporządzana z drobiu (najczęściej kury lub kurczaka, rzadziej z kapłona), ewentualnie z wołowiny, baraniny (np. rosół skopowy ze Śląska Cieszyńskiego) lub na Górnym Śląsku z gołębi. Podawana z makaronem typu nitki, wstążki lub z kluskami (np. lanymi), z ziemniakami lub z plackiem. Na Śląsku Cieszyńskim rosół podaje się również z kluskami wątrobianymi. W pierwszej książce kucharskiej wydanej w 1682 roku w Polsce, Compendium ferculorum, czyli zebranie potraw, znalazł się przepis na rosół polski

[madohora]

Rosołem nazywamy klarowny wywar z gotowanego mięsa i warzyw. Może być przyrządzany z wołowiny, wieprzowiny, jagnięciny lub kury. Książka „Kultura Ludowa Wielkopolski”, pod red. Józefa Burszty, t. II, Poznań 1964, podaje: „…Najpopularniejszą zupą z mięsa jest rosół, jadany najczęściej w niedziele i święta. W ciągu ostatnich 50 lat (czyli po roku 1910) rosół zwycięsko wypiera bardzo popularną tu kiedyś czerninę. Dawniej, jak wynika z materiałów O. Kolberga, najczęściej gotowano rosół z mięsa skopowego (…). Przestrzegano jednak, aby na święta Bożego Narodzenia lub Wielkanocy nie zabijać jagnięcia. Dzisiaj obok rosołu wieprzowego coraz częściej gotuje się rosół z drobiu. Do przyprawienia rosołu używają gospodynie pietruszki, seleru, cebuli i pory”. Obecnie rosół jada się przeważnie z makaronem lub kluseczkami, natomiast dawniej spożywano go z grochem, fasolą, ziemniakami, kaszą manną lub gryczaną. Książka „Tradycyjne potrawy wielkopolskie”, pod red. Jerzego Szyło i Jana Gawęckiego z 2000 roku, podaje klasyczny przepis na rosół z kury: „Kurę sprawić, opalić nad gazem w celu usunięcia resztek upierzenia, dokładnie umyć i zalać gorącą wodą. Osolić, dodać szczyptę cukru i zagotować na silnym ogniu, zbierając szumowiny. Następnie zmniejszyć ogień i gotować przez ½ godz., po czym dodać do zupy uprzednio umyte, oczyszczone, opłukane warzywa oraz przyprawy i kontynuować gotowanie przez ok. 1 godz. Wyjąć kurę, rosół rozlać na talerze, posypać zieleniną i podawać z ugotowanym na sypko ryżem lub makaronem, albo paseczkami jajecznymi”. Do dziś jest to najpopularniejsza zupa mięsna w Wielkopolsce, jedzona najczęściej w niedzielę i święta.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Maryja jako Matka Boża jest Królową także aniołów. Już Ewangelie zdają się wskazywać na służebną rolę aniołów wobec Maryi: tak jest w scenie zwiastowania, tak jest przy ukazaniu się aniołów pasterzom; tak jest wtedy, gdy anioł informuje Józefa, że ma uciekać z Bożym Dzieciątkiem do Egiptu. Ten sam anioł zawiadamia Józefa o śmierci Heroda. Pod wezwaniem Królowej Aniołów istnieją trzy zakony żeńskie. W roku 1864 zostało we Francji założone arcybractwo Matki Bożej Anielskiej, mające za cel oddawać cześć Maryi jako Królowej nieba. Wezwanie "Królowo Aniołów, módl się za nami" zostało włączone do Litanii Loretańskiej. Istnieje wiele kościołów pod tym wezwaniem, zwłaszcza wystawionych przez synów duchowych i córki św. Franciszka Serafickiego.

[madohora]

Przez‎ ‎grzech‎ ‎człowiek‎ ‎obraża‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎a‎ ‎więc istotę‎ ‎od‎ ‎siebie‎ ‎nieskończenie‎ ‎większą;‎ ‎przez‎ ‎grzech człowiek‎ ‎gwałci‎ ‎rozporządzenia‎ ‎Boże‎ ‎i‎ ‎jeśli‎ ‎jeszcze Jego‎ ‎przykazań‎ ‎nie‎ ‎zachowuje‎ ‎w‎ ‎większej‎ ‎rzeczy,‎ ‎to jest,‎ ‎jeśli‎ ‎popełnia‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎nic‎ ‎dziwnego, że‎ ‎zasługuje‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎nieskończenie‎ ‎większą.‎ ‎Lecz Pan‎ ‎Bóg‎ ‎najłaskawszy,‎ ‎znając‎ ‎ułomność‎ ‎natury‎ ‎ludz kiej,‎ ‎za‎ ‎te‎ ‎mniejsze‎ ‎wykroczenia‎ ‎przeciw‎ ‎Jego‎ ‎pra wu,‎ ‎karze‎ ‎grzesznika‎ ‎do‎ ‎czasu,‎ ‎czyli‎ ‎docześnie,‎ ‎a‎ ‎nie wiecznie,‎ ‎choć‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎Jego‎ ‎mocy. Podobną‎ ‎karę‎ ‎znów‎ ‎widzimy‎ ‎na‎ ‎winowajcach względem‎ ‎praw‎ ‎swego‎ ‎króla.‎ ‎Niejedni‎ ‎z‎ ‎nich‎ ‎— a‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎miarę‎ ‎swej‎ ‎zbrodni‎ ‎—‎ ‎bywają‎ ‎karani‎ ‎śmier cią,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎zsyłani‎ ‎na‎ ‎wygnanie,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎do więzień‎ ‎ciężkich,‎ ‎tak,‎ ‎że‎ ‎nieraz,‎ ‎choć‎ ‎oni‎ ‎żyją jeszcze,‎ ‎ale‎ ‎dla‎ ‎swej‎ ‎rodziny‎ ‎są‎ ‎tak‎ ‎jakbjf umarli,‎ ‎gdyż‎ ‎przed‎ ‎śmiercią‎ ‎swoją‎ ‎nie‎ ‎mają‎ ‎już‎ ‎jej więcej‎ ‎ujrzeć.‎ ‎Za‎ ‎mniejsze‎ ‎zaś‎ ‎przestępstwa‎ ‎muszą odcierpieć‎ ‎mniejsze‎ ‎kary.‎ ‎Nikt‎ ‎więc‎ ‎nie‎ ‎może‎ ‎po wiedzieć,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎jest‎ ‎niemiłosierny,‎ ‎sko ro‎ ‎za‎ ‎jeden‎ ‎grzech‎ ‎ciężki‎ ‎skazuje‎ ‎grzesznika‎ ‎na karę‎ ‎nieskończenie‎ ‎wielką,‎ ‎bo‎ ‎wieczną‎ ‎—‎ ‎na‎ ‎piekło, jako‎ ‎nikt‎ ‎rozumny‎ ‎nie‎ ‎powie,‎ ‎że‎ ‎prawo‎ ‎okrutnie‎ ‎się obchodzi‎ ‎ze‎ ‎swym‎ ‎przestępcą,‎ ‎skoro‎ ‎ten‎ ‎ciężko‎ ‎choć by‎ ‎jeden‎ ‎raz‎ ‎wykroczył‎ ‎przeciwko‎ ‎niemu,‎ ‎a‎ ‎zaraz skazany‎ ‎bywa‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎poniekąd‎ ‎wieczną,‎ ‎gdyż‎ ‎trwa jącą‎ ‎do‎ ‎samej‎ ‎jego‎ ‎śmierci,‎ ‎albo‎ ‎skazującągo‎ ‎na‎ ‎samą śmierć. Wiadomo‎ ‎nam,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎jako‎ ‎Prawo dawca‎ ‎najmiłosierniejszy,‎ ‎a‎ ‎zarazem‎ ‎najsprawiedliw szy,‎ ‎w‎ ‎Sakramencie‎ ‎Pokuty‎ ‎grzesznikowi,‎ ‎sko ro‎ ‎ten‎ ‎do‎ ‎niego‎ ‎z‎ ‎dobrem‎ ‎usposobieniem‎ ‎przy stępuje,‎ ‎przebacza‎ ‎winę‎ ‎i‎ ‎darowuje‎ ‎karę‎ ‎za grzech.‎ ‎Jeśli‎ ‎on‎ ‎miał‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎to‎ ‎mu‎ ‎Pan Bóg‎ ‎na‎ ‎Spowiedzi‎ ‎gładzi‎ ‎zupełnie‎ ‎winą,‎ ‎a‎ ‎karą‎ ‎wie czną‎ ‎zwykle‎ ‎zamienia‎ ‎na‎ ‎karą‎ ‎doczesną;‎ ‎jeśli‎ ‎zaś
miał‎ ‎grzech‎ ‎powszedni,‎ ‎to‎ ‎mu‎ ‎wtedy‎ ‎tę‎ ‎karę‎ ‎docze sną,‎ ‎na‎ ‎jaką‎ ‎sobie‎ ‎zasłużył‎ ‎przez‎ ‎ów‎ ‎grzech,‎ ‎zwykle zmniejsza,‎ ‎a‎ ‎nieraz‎ ‎nawet‎ ‎gładzi‎ ‎mu‎ ‎ją‎ ‎w‎ ‎zupeł ności,‎ ‎choćby‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎kiedy‎ ‎grze sznik‎ ‎bardzo‎ ‎szczerze,‎ ‎z‎ ‎wielką‎ ‎pokorą‎ ‎i‎ ‎miłością wyraża‎ ‎żal‎ ‎swój‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎popełniony,‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎dzieje nietylko‎ ‎na‎ ‎Spowiedzi,‎ ‎lecz‎ ‎tyle‎ ‎razy,‎ ‎ilekroć‎ ‎grze sznik,‎ ‎będący‎ ‎w‎ ‎niebepieczeństwie‎ ‎życia,‎ ‎a‎ ‎nie‎ ‎ma jący‎ ‎przy‎ ‎sobie‎ ‎kapłana,‎ ‎choćby‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎spowiadał, a‎ ‎tylko‎ ‎wzbudził‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎żal‎ ‎doskonały,‎ ‎połączony z‎ ‎gorącą‎ ‎miłością‎ ‎Boga‎ ‎i‎ ‎chęcią‎ ‎wyspowiadania‎ ‎się z‎ ‎tego‎ ‎grzechu‎ ‎—już‎ ‎mu‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎chwili‎ ‎od puszcza‎ ‎jego‎ ‎winy. Grzechy‎ ‎śmiertelne,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎grzechy‎ ‎większe Pan‎ ‎Bóg‎ ‎gładzi‎ ‎tylko‎ ‎przez‎ ‎Spowiedź,‎ ‎grzechy‎ ‎po wszednie‎ ‎gładzi‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎za‎ ‎nią,‎ ‎a‎ ‎mianowicie,‎ ‎gdy‎ ‎grze sznik,‎ ‎obarczony‎ ‎tego‎ ‎rodzaju‎ ‎grzechami,‎ ‎pobożnie znajduje‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎Mszy‎ ‎świętej,‎ ‎na‎ ‎Nieszporach,‎ ‎lub uczestniczy‎ ‎w‎ ‎innych‎ ‎modlitwach,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎cere moniach,‎ ‎któi'e‎ ‎kapłan‎ ‎nie‎ ‎od‎ ‎siebie‎ ‎samego‎ ‎tylko, lecz‎ ‎od‎ ‎całego‎ ‎Kościoła‎ ‎do‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎zanosi,‎ ‎jako to‎ ‎zwykł‎ ‎czynić‎ ‎przy‎ ‎pośwuęcaniu‎ ‎gromnic,‎ ‎popiołu, ziół,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎przy‎ ‎ceremoniach‎ ‎Wielkiego‎ ‎Ty godnia‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p‎ ‎;‎ ‎lub‎ ‎też,‎ ‎gdy‎ ‎ten‎ ‎z‎ ‎grzechem‎ ‎po wszednim,‎ ‎z‎ ‎wiarą‎ ‎i‎ ‎pobożnością‎ ‎żegna‎ ‎się‎ ‎wodą święconą,‎ ‎gdy‎ ‎odmawia‎ ‎spowiedź‎ ‎powszechną:‎ ‎„Spo wiadam‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎Wszechmogącemu,‎ ‎Najświęt szej‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.“;‎ ‎—‎ ‎albo‎ ‎gdy‎ ‎udziela‎ ‎jał mużny‎ ‎i‎ ‎spełnia‎ ‎inne‎ ‎uczynki‎ ‎chrześcijańskiego‎ ‎mi łosierdzia;‎ ‎gdy‎ ‎z‎ ‎pobożnością‎ ‎otrzymuje‎ ‎błogosławień stwo‎ ‎Najświętszym‎ ‎Sakramentem,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎błogosła wieństwo‎ ‎biskupa,‎ ‎albo‎ ‎kapłana,‎ ‎zwłaszcza,‎ ‎gdy‎ ‎ten onego‎ ‎udziela‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎Mszy‎ ‎św.,‎ ‎przed,‎ ‎po‎ ‎Komu nii‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.;‎ ‎—‎ ‎albo‎ ‎gdy‎ ‎używa‎ ‎pobożnie‎ ‎rzeczy poświęconych,‎ ‎jako‎ ‎to:‎ ‎szkaplerza,‎ ‎medalików,‎ ‎krzy- .żyków,‎ ‎koronek,‎ ‎to‎ ‎wtedy‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎poruszony‎ ‎tą

—‎ ‎6‎ ‎—
prośbą,‎ ‎jaka‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Niego‎ ‎zanosi,‎ ‎czy‎ ‎przy‎ ‎poświę caniu‎ ‎tych‎ ‎rzeczy,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎przy‎ ‎wspomnianych‎ ‎ceremo niach,‎ ‎udziela‎ ‎mu‎ ‎przebaczenia‎ ‎grzechów‎ ‎powsze dnich,‎ ‎lecz‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎znaczeniu,‎ ‎że‎ ‎udziela‎ ‎mu‎ ‎Pan‎ ‎Bóg łaski,‎ ‎która‎ ‎łączyć‎ ‎się‎ ‎powinna‎ ‎z‎ ‎żalem‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎jako koniecznym‎ ‎warunkiem‎ ‎do‎ ‎zgładzenia‎ ‎grzechów‎ ‎na szych. Z‎ ‎wyżej‎ ‎powiedzianego‎ ‎wiemy,‎ ‎że‎ ‎każdy‎ ‎grzech pociąga‎ ‎za‎ ‎sobą‎ ‎i‎ ‎winę‎ ‎i‎ ‎karę.‎ ‎A‎ ‎choćbyśmy‎ ‎już- u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎otrzymali‎ ‎odpuszczenie‎ ‎grzechów,‎ ‎to- prawie‎ ‎zawsze‎ ‎pozostaje‎ ‎nam‎ ‎jeszcze‎ ‎do‎ ‎spłacenia Panu‎ ‎Bogu‎ ‎kara‎ ‎doczesna.‎ ‎I‎ ‎z‎ ‎tej‎ ‎to‎ ‎kary‎ ‎docze snej‎ ‎musimy‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wypłacić‎ ‎do‎ ‎ostatniego szelążka,‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎jeszcze‎ ‎życiu,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎ż}‎r‎ciu przyszłem,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎w‎ ‎czyszcu. Jak‎ ‎zaś‎ ‎ta‎ ‎kara‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎jest‎ ‎wielka,‎ ‎możemy się‎ ‎o‎ ‎tern‎ ‎przekonać‎ ‎z‎ ‎pism‎ ‎św.‎ ‎Antonina,‎ ‎który- opowiada‎ ‎o‎ ‎pewnym‎ ‎młodzieńcu‎ ‎chorym,‎ ‎że‎ ‎gdy mu‎ ‎choroba‎ ‎dobrze‎ ‎dała‎ ‎się‎ ‎we‎ ‎znaki,‎ ‎począł‎ ‎się‎: niecierpliwić‎ ‎i‎ ‎przykrzyć‎ ‎ją‎ ‎sobie.‎ ‎Wtem‎ ‎staje przed‎ ‎nim‎ ‎Anioł‎ ‎i‎ ‎daje‎ ‎mu‎ ‎do‎ ‎wyboru:‎ ‎albo‎ ‎dwa‎ ‎lata— rzecze‎ ‎—‎ ‎masz‎ ‎tak‎ ‎jeszcze‎ ‎chorować,‎ ‎albo‎ ‎trz}‎T‎ ‎dni cierpieć‎ ‎w‎ ‎czyszcu.‎ ‎I‎ ‎wybrał‎ ‎on‎ ‎czyściec.‎ ‎Lecz‎ ‎wi docznie‎ ‎bardzo‎ ‎się‎ ‎omylił,‎ ‎skoro‎ ‎tę‎ ‎karę‎ ‎czyszcową tylko‎ ‎co‎ ‎poczuł‎ ‎na‎ ‎sobie,‎ ‎a‎ ‎już‎ ‎ona‎ ‎dla‎ ‎niego‎ ‎stała: się‎ ‎tak‎ ‎przykrą,‎ ‎tak‎ ‎już‎ ‎długą,‎ ‎że‎ ‎błagalne‎ ‎prośby zanosil,‎ ‎by‎ ‎odmieniono‎ ‎mu‎ ‎wybór,‎ ‎woli‎ ‎bowiem‎ ‎dwa- lata‎ ‎najcięższej‎ ‎choroby,‎ ‎niż‎ ‎trzy‎ ‎dni‎ ‎cierpień‎ ‎w‎ ‎czyszcu. Niechaj‎ ‎to‎ ‎i‎ ‎dla‎ ‎nas‎ ‎będzie‎ ‎nauką,‎ ‎bo‎ ‎zapewne wszystkich‎ ‎nas‎ ‎chciał‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎zdarzenie nauczyć,‎ ‎byśmy‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎doczesnej‎ ‎nie‎ ‎odkładali‎ ‎na. później‎ ‎do‎ ‎spłacenia,‎ ‎lecz‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎życiu‎ ‎z‎ ‎niej wypłacali.‎ ‎Tern‎ ‎więcej‎ ‎nas‎ ‎jeszcze‎ ‎zachęcić‎ ‎to‎ ‎po winno,‎ ‎że‎ ‎kara‎ ‎za‎ ‎życia‎ ‎jest‎ ‎nietylko‎ ‎łatwiejszą,‎ ‎lecz jeszcze‎ ‎to,‎ ‎że‎ ‎małym‎ ‎nieraz,‎ ‎jednym‎ ‎dobrym‎ ‎uczyn kiem,‎ ‎tutaj‎ ‎wykonanym,‎ ‎daleko‎ ‎więcej‎ ‎karę‎ ‎tę‎ ‎zmniejszyć możemy

[madohora]

4-ty‎ ‎stopień‎ ‎„Stojących."‎ ‎Ci‎ ‎już‎ ‎mogli‎ ‎stać‎ ‎na całej‎ ‎Mszy‎ ‎św.,‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎wszyscy‎ ‎inni,‎ ‎choć‎ ‎jeszcze‎ ‎no sili‎ ‎na‎ ‎sobie‎ ‎ubiór‎ ‎pokutniczy,‎ ‎który‎ ‎dopiero‎ ‎przy końcu‎ ‎pokuty‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎stopniu‎ ‎był‎ ‎zdejmowany.‎ ‎Wszak że‎ ‎nie‎ ‎wolno‎ ‎im‎ ‎było‎ ‎jeszcze‎ ‎przyjmować‎ ‎Komunii świętej. Jak‎ ‎więc‎ ‎widzimy,‎ ‎pokuta‎ ‎ta‎ ‎była‎ ‎bardzo‎ ‎ciężka i‎ ‎długa.‎ ‎Kto‎ ‎np.‎ ‎dopuścił‎ ‎się‎ ‎morderstwa,‎ ‎musiał cztery‎ ‎lata‎ ‎przetrwać,‎ ‎w‎ ‎stopniu‎ ‎i-szym,‎ ‎pięć‎ ‎lat‎ ‎w drugim,‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎w‎ ‎3-cim‎ ‎i‎ ‎wreszcie‎ ‎4‎ ‎lata‎ ‎w‎ ‎stopniu ostatnim,‎ ‎a‎ ‎zatem‎ ‎winien‎ ‎był‎ ‎wytrwać‎ ‎na‎ ‎pokucie lat‎ ‎20.‎ ‎Ktoby‎ ‎odpadł‎ ‎od‎ ‎wiary‎ ‎chrześcijańskiej,‎ ‎ka rany‎ ‎był‎ ‎io-cio‎ ‎letnią‎ ‎pokutą‎ ‎publiczną,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎tą,‎ ‎o której‎ ‎tylko‎ ‎co‎ ‎mówiliśmy. Jeżeliby‎ ‎grzesznik‎ ‎taki‎ ‎wśród‎ ‎swojej‎ ‎pokuty upadł‎ ‎w‎ ‎dawne‎ ‎grzechy,‎ ‎uważany‎ ‎był‎ ‎za‎ ‎niegodnego laski‎ ‎pokuty‎ ‎publicznej‎ ‎i‎ ‎musiał‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎śmierci‎ ‎czynić pokutę,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego,‎ ‎jaką‎ ‎mu‎ ‎naznaczono i‎ ‎przytem,‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎śmiertelnego‎ ‎łoża‎ ‎wyłączon‎ ‎bj‎r‎ł‎ ‎od przyjmowania‎ ‎Sakramentów‎ ‎świętych. Dlatego‎ ‎to‎ ‎trzy‎ ‎grzechy:‎ ‎i-szy‎ ‎apostazya,‎ ‎czyli odpadnięcie‎ ‎od‎ ‎wiary‎ ‎chrześcijańskiej,‎ ‎2-gie‎ ‎zabój stwo‎ ‎i‎ ‎3-cie‎ ‎cudzołóstwo‎ ‎były‎ ‎karane‎ ‎przez‎ ‎Kościół pokutą‎ ‎publiczną,‎ ‎iż‎ ‎te‎ ‎głównie‎ ‎grzechy‎ ‎sprzeciwiały się‎ ‎wierze,‎ ‎miłości,‎ ‎duchowi‎ ‎i‎ ‎świętości‎ ‎chrześcijań skiej,‎ ‎tym‎ ‎podwalinom‎ ‎religii‎ ‎chrześcijańskiej. Zdarzało‎ ‎się‎ ‎często,‎ ‎iż‎ ‎wielu‎ ‎chrześcijan‎ ‎przez gorliwość‎ ‎i‎ ‎pokorę‎ ‎ze‎ ‎swej‎ ‎własnej‎ ‎chęci‎ ‎poddawało się‎ ‎pokucie‎ ‎publicznej,‎ ‎do‎ ‎której,‎ ‎ściśle‎ ‎mówiąc,‎ ‎za swoje‎ ‎mniejsze‎ ‎grzechy‎ ‎nie‎ ‎byli‎ ‎obowiązani:‎ ‎dlatego też‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎nieco‎ ‎późniejszym‎ ‎czasie‎ ‎karał‎ ‎pokutą publiczną‎ ‎i‎ ‎inne,‎ ‎choć‎ ‎niejawne‎ ‎grzechy,‎ ‎jako‎ ‎to: krzywoprzysięstwo,‎ ‎oszustwo,‎ ‎kradzież‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. Za‎ ‎inne‎ ‎grzechy‎ ‎nie‎ ‎objęte‎ ‎pokutą‎ ‎publiczną Kościół‎ ‎naznaczał,‎ ‎albo‎ ‎post‎ ‎o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie,‎ ‎albo modlitwę,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎jałmużnę‎ ‎lub‎ ‎inne‎ ‎jakiekolwiek; umartwienia. Abyśmy‎ ‎mogli‎ ‎mieć‎ ‎pojęcie‎ ‎o‎ ‎wielkości‎ ‎kar, jakie‎ ‎Kościół‎ ‎dawniej‎ ‎nakładał‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎niektóre z‎ ‎tych‎ ‎kar‎ ‎przytoczymy‎ ‎według‎ ‎porządku‎ ‎przykazań. I-sze‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎odstępstwo‎ ‎od‎ ‎wiary" naznaczano‎ ‎pokutę‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎10;‎ ‎za‎ ‎wróżbiarstwo,‎ ‎czar- noksięstwo‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎7;‎ ‎za‎ ‎samo‎ ‎udawanie‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎wróż- biarzy,‎ ‎czarownic‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎3;‎ ‎za‎ ‎ciągnienie‎ ‎losów,‎ ‎do których‎ ‎wiarę‎ ‎przywiązywano‎ ‎—‎ ‎od‎ ‎20-stu‎ ‎dni‎ ‎do 40-stu‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. II‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎krzywoprzysięstwo‎ ‎nazna czano‎ ‎post‎ ‎40-stu‎ ‎dni‎ ‎o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie‎J‎),‎ ‎potem 7‎ ‎lat‎ ‎winien‎ ‎był‎ ‎pokutować‎ ‎i‎ ‎taki‎ ‎nigdy‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎był przypuszczany‎ ‎do‎ ‎przysięgi;‎ ‎podobnejże‎ ‎pokucie‎ ‎pod legał‎ ‎i‎ ‎ten,‎ ‎co‎ ‎drugiego‎ ‎do‎ ‎krzywoprzysięstwa‎ ‎na mówił;‎ ‎za‎ ‎przeklinanie‎ ‎karano‎ ‎pierwszy‎ ‎raz‎ ‎siedmio dniowym,‎ ‎a‎ ‎za‎ ‎powtórny‎ ‎czterdziestodniowym‎ ‎postem o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie;‎ ‎za‎ ‎przysięganie‎ ‎się—post‎ ‎o‎ ‎chle bie‎ ‎i‎ ‎wodzie‎ ‎od‎ ‎dni‎ ‎7‎ ‎do‎ ‎15‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. III‎ ‎przykazanie.‎ ‎Ktoby‎ ‎się‎ ‎zajmował‎ ‎robotą, służebną‎ ‎w‎ ‎dni‎ ‎niedzielne‎ ‎lub‎ ‎świąteczne,‎ ‎musiał pościć‎ ‎3‎ ‎dni‎ ‎(o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie),‎ ‎a‎ ‎10‎ ‎dni,‎ ‎jeśli rozmawiał‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎podczas‎ ‎nabożeństwa‎ ‎bez‎ ‎po trzeby‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. IV‎ ‎przykazanie.‎ ‎Kto,‎ ‎broń‎ ‎Boże,‎ ‎przeklinał rodziców,‎ ‎musiał‎ ‎40‎ ‎dni‎ ‎pościć,‎ ‎kto‎ ‎im‎ ‎wyrządził obelgę,‎ ‎pokutował‎ ‎lat‎ ‎3,‎ ‎a‎ ‎ktoby‎ ‎uderzył‎ ‎lub‎ ‎potrącił rodziców,‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎czynił‎ ‎pokutę. V‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎zabójstwo,‎ ‎jakto‎ ‎już‎ ‎wyżej widzieliśmy,‎ ‎musiał‎ ‎był‎ ‎przez‎ ‎20‎ ‎lat‎ ‎ciężko‎ ‎pokuto-
')‎ ‎Kiedy‎ ‎ktoś‎ ‎był‎ ‎skazany‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎postu,‎ ‎dajmy‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎na‎ ‎40‎ ‎ści dni,‎ ‎to‎ ‎nie‎ ‎należy‎ ‎rozumieć,‎ ‎iżby‎ ‎przez‎ ‎te‎ ‎40‎ ‎dni‎ ‎niewolno‎ ‎mu‎ ‎było‎ ‎innych ciepłych‎ ‎potraw‎ ‎przyjmować‎ ‎dzień‎ ‎za‎ ‎dniem‎ ‎z‎ ‎rzędu—nie!‎ ‎Tylko‎ ‎taki obowiązany‎ ‎był‎ ‎pościć‎ ‎3‎ ‎dni‎ ‎w‎ ‎tygodniu:‎ ‎poniedziałek,‎ ‎środę‎ ‎i‎ ‎piątek.

[madohora]

Kościół‎ ‎więc‎ ‎swą‎ ‎władzą,‎ ‎nadaną‎ ‎przez‎ ‎Chry stusa‎ ‎Pana,‎ ‎może‎ ‎karę‎ ‎zmniejszyć,‎ ‎ałbo‎ ‎też‎ ‎zupełnie uwolnić‎ ‎od‎ ‎kary‎ ‎i‎ ‎od‎ ‎pokuty‎ ‎kościelnej,‎ ‎a‎ ‎tern‎ ‎sa mem‎ ‎ma‎ ‎już‎ ‎władzę‎ ‎odpuszczania‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎doczesnej, jaką‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎grzesznikowi‎ ‎przeznaczył‎ ‎do‎ ‎spłacenia; albowiem‎ ‎jeśli‎ ‎otrzymał‎ ‎władzę‎ ‎„związywania‎ ‎i‎ ‎roz wiązywania"‎ ‎czyli‎ ‎zamykania‎ ‎i‎ ‎otwierania‎ ‎niebios,‎ ‎to znaczy,‎ ‎że‎ ‎zarazem‎ ‎otrzymał‎ ‎i‎ ‎moc‎ ‎nakłaniania‎,‎ ‎ałbo też‎ ‎mvalniania‎ ‎kogoś‎ ‎od‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎która,‎ ‎przy najmniej,‎ ‎choć‎ ‎na‎ ‎czas‎ ‎pewien,‎ ‎zamyka‎ ‎wstęp‎ ‎do nieba.‎ ‎Dlatego‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎papieże,‎ ‎kiedy‎ ‎znaleźli‎ ‎się‎ ‎tacy, co‎ ‎tej‎ ‎władzy‎ ‎Kościołowi‎ ‎zaprzeczali,‎ ‎nie‎ ‎wahali‎ ‎się odzywać‎ ‎do‎ ‎całego‎ ‎świata‎ ‎katolickiego:‎ ‎„by‎ ‎wszyscy wierzyli,‎ ‎że‎ ‎Papież‎ ‎Rzymski,‎ ‎klucznik‎ ‎i‎ ‎Następca Piotra‎ ‎św.,‎ ‎a‎ ‎także‎ ‎Namiestnik‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎na ziemi,‎ ‎przez‎ ‎użyczoną‎ ‎sobie‎ ‎„władzę‎ ‎kluczów",‎ ‎otwie rającą‎ ‎niebios‎ ‎podwoje‎ ‎i‎ ‎mających‎ ‎moc‎ ‎znoszenia przeszkód,‎ ‎któreby‎ ‎wiernym‎ ‎tamowały‎ ‎drogę‎ ‎do nieba,‎ ‎może‎ ‎udzielać‎ ‎odpustów‎ ‎dla‎ ‎nieskończonych‎ ‎za sług‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa‎ ‎i‎ ‎Świętych‎ ‎Jego,‎ ‎to‎ ‎jest,‎ ‎ma władzę‎ ‎gładzić‎ ‎w‎T‎iny‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎za‎ ‎popełnione‎ ‎gizechy, a‎ ‎mianowicie:‎ ‎winy‎ ‎przez‎ ‎Sakrament‎ ‎Pokuty,‎ ‎kary zaś‎ ‎zaciągnięte‎ ‎przez‎ ‎nie‎ ‎u‎ ‎Bożej‎ ‎sprawiedliwości może‎ ‎gładzić‎ ‎przez‎ ‎odpust‎1‎). I‎ ‎sam‎ ‎rozum‎ ‎to‎ ‎nam‎ ‎pokaże,‎ ‎skoro‎ ‎oczyma‎ ‎wia ry‎ ‎spojrzymy‎ ‎czem‎ ‎jest‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎stosunku‎ ‎do‎ ‎Boga i‎ ‎do‎ ‎nas.‎ ‎Zobaczmy‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎przykładzie. Oto,‎ ‎dajmy‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎jakieś‎ ‎dziecko‎ ‎nie‎ ‎usłuchało swego‎ ‎ojca.‎ ‎Nic‎ ‎dziwnego,‎ ‎że‎ ‎zasłużyło‎ ‎ono‎ ‎na‎ ‎ka rę;‎ ‎ojciec‎ ‎już‎ ‎chce‎ ‎ją‎ ‎wymierzyć‎ ‎nieposłusznemu dziecku,‎ ‎wtem‎ ‎matka‎ ‎prosi‎ ‎o‎ ‎przebaczenie‎ ‎dla‎ ‎niego. Ojciec‎ ‎przez‎ ‎wzgląd‎ ‎na‎ ‎prośbę‎ ‎swej‎ ‎żony,‎ ‎daje‎ ‎się
’)‎ ‎Papież‎ ‎Leon‎ ‎X‎ ‎w‎ ‎dekrecie‎ ‎do‎ ‎kardynała‎ ‎Kajetana,‎ ‎legata‎ ‎Apo- •stolskiego‎ ‎w‎ ‎Niemczech‎ ‎—‎ ‎ob.‎ ‎Arndta‎ ‎st
ubłagać,‎ ‎przebaczając‎ ‎dziecku‎ ‎winę,‎ ‎otóż‎ ‎ten‎ ‎ojciec odpuszcza‎ ‎karę‎ ‎czyli‎ ‎udziela‎ ‎jakby‎ ‎odpustu. Podobnież‎ ‎się‎ ‎ma‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎nami,‎ ‎skoro‎ ‎zgrzeszymy, skoro‎ ‎w‎ ‎czem‎ ‎nie‎ ‎usłuchamy‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎naszego Ojca,‎ ‎zasługujemy‎ ‎wtedy‎ ‎na‎ ‎karę.‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎prze znacza‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎do‎ ‎odpokutowania,‎ ‎lecz‎ ‎nasza‎ ‎Matka, Kościół‎ ‎święty,‎ ‎prosi‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎jakby‎ ‎swego Małżonka,‎ ‎by‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎odpuścił—i‎ ‎tak‎ ‎się‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎staje, bo‎ ‎On‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎przebacza. Odpust‎ ‎więc‎ ‎jest‎ ‎to‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kary‎ ‎doczesnej, która‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎należy‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎już‎ ‎zgładzone‎ ‎iv‎ ‎Sa kramencie‎ ‎Pokuty. Tak‎ ‎jest,‎ ‎odpust‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎ani‎ ‎odpuszczeniem grzechów‎ ‎śmiertelnych,‎ ‎ani‎ ‎też‎ ‎grzechów‎ ‎powszednich, lecz‎ ‎odpuszczeniem‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎jaka‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎na leżała‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎już‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎odpuszczone. Gdy‎ ‎zważymy,‎ ‎ile‎ ‎też‎ ‎mamy,‎ ‎jeśli‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎grze chów‎ ‎śmiertelnych,‎ ‎zasługujących‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎doczesną i‎ ‎wieczną,‎ ‎to‎ ‎grzechów‎ ‎powszednich,‎ ‎za‎ ‎które‎ ‎Pan Bóg‎ ‎wszakże‎ ‎naznacza‎ ‎karę‎ ‎doczesną,‎ ‎przyznać‎ ‎wtedy musimy,‎ ‎że‎ ‎wiele‎ ‎i‎ ‎bardzo‎ ‎wiele‎ ‎dla‎ ‎niejednego‎ ‎z‎ ‎nas uzbiera‎ ‎się‎ ‎jej‎ ‎do‎ ‎spłacenia.‎ ‎Lecz‎ ‎zastanówmy‎ ‎się też,‎ ‎kto‎ ‎z‎ ‎nas‎ ‎dzisiaj‎ ‎pokutuje‎ ‎tak‎ ‎ciężko‎ ‎za‎ ‎grze chy,‎ ‎jak‎ ‎to‎ ‎pokutowali‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎nasi‎ ‎przodkowie,‎ ‎da wniejsi‎ ‎chrześcijanie,‎ ‎którzy‎ ‎po‎ ‎kilka,‎ ‎a‎ ‎nieraz‎ ‎kilka naście‎ ‎lat‎ ‎i‎ ‎to‎ ‎ciężko‎ ‎musieli‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wypłacać‎ ‎się z‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎doczesnej.‎ ‎Kościół‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎te‎ ‎ciężkie‎ ‎po kuty‎ ‎wkładał‎ ‎na‎ ‎grzeszników,‎ ‎by‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎oni‎ ‎Panu Bogu‎ ‎wypłacali‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎należnej‎ ‎im‎ ‎kary‎ ‎doczesnej. Sprawiedliwość‎ ‎Boża‎ ‎i‎ ‎dzisiaj‎ ‎jest‎ ‎taż‎ ‎sama,‎ ‎co była‎ ‎i‎ ‎dawniej‎ ‎za‎ ‎czasów‎ ‎pierwszych‎ ‎chrześcijan. Kościół‎ ‎choć‎ ‎dzisiaj‎ ‎nie‎ ‎naznacza‎ ‎nam‎ ‎tak‎ ‎ciężkich pokut‎ ‎jak‎ ‎dawniej,‎ ‎wobec‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎jednak‎ ‎za- sługujemy‎ ‎i‎ ‎dzisiaj‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎nasze‎ ‎na‎ ‎takąż‎ ‎samą karę‎ ‎doczesną.

[madohora]

Obecny‎ ‎Papież‎ ‎Leon‎ ‎XIII,‎ ‎w‎ ‎swym‎ ‎liście,‎ ‎któ rym‎ ‎rozciągnął‎ ‎jubileusz‎ ‎na‎ ‎cały‎ ‎świat‎ ‎katolicki, na‎ ‎myśl‎ ‎o‎ ‎onych‎ ‎błogich‎ ‎owocach,‎ ‎które‎ ‎się‎ ‎po kazały‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎samym‎ ‎mieście‎ ‎Rzymie,‎ ‎cieszy‎ ‎się,‎ ‎że ten‎ ‎odpust‎ ‎przyczyni‎ ‎się‎ ‎dla‎ ‎niejednej‎ ‎duszy‎ ‎do‎ ‎na leżytego‎ ‎jej‎ ‎uświęcenia.‎ ‎I‎ ‎chyba‎ ‎się‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎nie omylił,‎ ‎bo‎ ‎może‎ ‎już‎ ‎niejeden‎ ‎z‎ ‎naszjmh‎ ‎czytelników tego‎ ‎doznał‎ ‎na‎ ‎sobie. A‎ ‎i‎ ‎inni‎ ‎zarówno‎ ‎nauką‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎cnotą‎ ‎znakomici mężowie,‎ ‎tej‎ ‎miary‎ ‎co‎ ‎kardynał‎ ‎Bellarmin,‎ ‎kardynał Wiseman,‎ ‎nie‎ ‎mają‎ ‎słów‎ ‎na‎ ‎określenie‎ ‎odpustu,‎ ‎jako środka,‎ ‎wywierającego‎ ‎dodatni‎ ‎wpływ‎ ‎na‎ ‎moralność chrześcijańską.‎ ‎„Życzyłbym‎ ‎wam,‎ ‎powiada‎ ‎kardynał Wiseman,‎ ‎naoczny‎ ‎świadek‎ ‎jubileuszu‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎za Leona‎ ‎XII‎ ‎odbytego,‎ ‎iżbyście‎ ‎mogli‎ ‎byli‎ ‎przynaj mniej‎ ‎zobaczyć,‎ ‎jak‎ ‎oblężone‎ ‎były‎ ‎konfesyonały,‎ ‎oto czone‎ ‎ołtarze‎ ‎przez‎ ‎garnących‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎stołu‎ ‎Pańskiego, jak‎ ‎zwracano‎ ‎cudzą‎ ‎własność,‎ ‎jak‎ ‎kruszyły‎ ‎się‎ ‎zatwar działe‎ ‎serca:‎ ‎wówczas‎ ‎zrozumielibyście,‎ ‎dlaczego‎ ‎tak uciążliwą‎ ‎pielgrzymkę‎ ‎podjęli‎ ‎wierni‎ ‎obojej‎ ‎płci;‎ ‎osą dzilibyście,‎ ‎czy‎ ‎odpusty,‎ ‎którym‎ ‎urągają‎ ‎nieprzyja ciele‎ ‎wiary‎ ‎świętej‎ ‎i‎ ‎Kościoła,‎ ‎zależą‎ ‎na‎ ‎„pobłażaniu" zbrodni,‎ ‎na‎ ‎„dozwalaniu"‎ ‎bezkarnego‎ ‎grzeszenia"‎1‎). Z‎ ‎tego,‎ ‎cośmy‎ ‎dotąd‎ ‎powiedzieli,‎ ‎możemy‎ ‎już wiedzieć,‎ ‎co‎ ‎to‎ ‎znaczy,‎ ‎kiedy‎ ‎pod‎ ‎jakąś‎ ‎modlitewką jest‎ ‎napisane:‎ ‎Odpust‎ ‎50‎ ‎lub‎ ‎100‎ ‎dni',‎ ‎albo‎ ‎że‎ ‎będąc w‎ ‎danem‎ ‎bractwie,‎ ‎można‎ ‎tyle‎ ‎a‎ ‎tyle‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎dniu‎ ‎po zyskać‎ ‎odpustu;‎ ‎albo,‎ ‎że‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎parafii,‎ ‎w‎ ‎dzień św.‎ ‎jej‎ ‎Patrona,‎ ‎można‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu?‎ ‎Objaśnia- my‎ ‎jednak:‎ ‎znaczy‎ ‎to,‎ ‎że‎ ‎kto‎ ‎tę‎ ‎modlitewkę‎ ‎ze‎ ‎skruszo- nem‎ ‎sercem‎ ‎odmówi,‎ ‎albo‎ ‎kto‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎dniu,‎ ‎z‎ ‎tego bractwa,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎parafii‎ ‎spowiedź‎ ‎odbędzie,

[madohora]

Ile‎ ‎więc‎ ‎lat,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎dni,‎ ‎pozyskamy‎ ‎tego‎ ‎odpustu, tyle‎ ‎albo‎ ‎dni‎ ‎gładzi‎ ‎nam‎ ‎Kościół‎ ‎swej‎ ‎dawniej- szej,‎ ‎ostiej‎ ‎pokuty,‎ ‎a‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎tyle‎ ‎też‎ ‎udziela‎ ‎nam odpuszczenia‎ ‎z‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎ileby‎ ‎jej‎ ‎był‎ ‎prze znaczył,‎ ‎gdybyśmy‎ ‎rzeczywiście‎ ‎przez‎ ‎te‎ ‎lata‎ ‎lub‎ ‎te dni‎ ‎dawniej‎ ‎pokutowali. Odpust,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego,‎ ‎do‎ ‎czego‎ ‎jest‎ ‎przy wiązanym,‎ ‎nazywa‎ ‎się:‎ ‎albo‎ ‎rzeczowym,‎ ‎albo‎ ‎miejsco wym,‎ ‎albo‎ ‎czasowym,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎osobistym,‎ ‎albo‎ ‎mo dlitewnym. 1.‎ ‎Odpust‎ ‎rzeczowy‎ ‎jest‎ ‎przywiązany‎ ‎do‎ ‎pewnych izeczy,‎ ‎jak‎ ‎np.‎ ‎do‎ ‎szkaplerzy,‎ ‎różańców,‎ ‎krzyżyków, medalików‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. 2.‎ ‎Odpustem‎ ‎miejscowym‎ ‎nazywa‎ ‎się‎ ‎taki,‎ ‎któ rego‎ ‎w‎ ‎pewnem‎ ‎miejscu‎ ‎dostąpić‎ ‎można‎ ‎np.‎ ‎w‎ ‎swej parafii,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎sąsiednim‎ ‎jakim‎ ‎kościele‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. 3.‎ ‎Czasowy‎ ‎odpust‎ ‎jest‎ ‎ten,‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎stosuje‎ ‎do czasu,‎ ‎np.‎ ‎do‎ ‎dnia,‎ ‎do‎ ‎tygodnia,‎ ‎do‎ ‎nowenny,‎ ‎czyli do‎ ‎nabożeństwa,‎ ‎trwającego‎ ‎przez‎ ‎dziewięć‎ ‎dni;‎ ‎do dnia‎ ‎Patrona‎ ‎parafii,‎ ‎lub‎ ‎do‎ ‎oktawy‎ ‎jakiegoś‎ ‎święta*). Czasowym‎ ‎odpustem‎ ‎nazywamy‎ ‎też‎ ‎odpust‎ ‎jubileu szowy,‎ ‎gdjz‎ ‎ten‎ ‎trwa‎ ‎do‎ ‎pewnego,‎ ‎ściśle‎ ‎określone go‎ ‎czasu. 4.‎ ‎Odpust‎ ‎osobisty‎ ‎będzie‎ ‎wtedy,‎ ‎kiedy‎ ‎go‎ ‎się udziela‎ ‎pewnej‎ ‎tylko‎ ‎osobie,‎ ‎np.‎ ‎tej,‎ ‎co‎ ‎jest‎ ‎blizką śmierci,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎tej,‎ ‎która‎ ‎zapisuje‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎jakiegoś bractwa. 5-‎ ‎Są‎ ‎odpusty‎ ‎tak‎ ‎zwane‎ ‎modlitewne,‎ ‎ponie- waż‎ ‎można‎ ‎je‎ ‎pozyskiwać‎ ‎wtedy‎ ‎tylko,‎ ‎kiedj‎7,‎ ‎się‎ ‎od mawia‎ ‎pewne‎ ‎modlitwy,‎ ‎do‎ ‎których‎ ‎przywiązan}^‎ ‎jest odpust.‎ ‎Za‎ ‎odmówienie‎ ‎np‎ ‎„Chwała‎ ‎Ojcu‎ ‎i‎ ‎Synowi i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎“‎ ‎przeznaczył‎ ‎Kościół‎ ‎odpustu‎ ‎100‎ ‎dni.‎ ‎Za wypowiedzenie‎ ‎pozdrowienia‎ ‎katolickiego:‎ ‎„Niech‎ ‎bę- <lzi‎ ‎pochwalony‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,"‎ ‎50‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎itp.
*')‎ ‎Ottawa‎ ‎jestto‎ ‎czas‎ ‎ośmiodniowy.

[madohora]

Pan‎ ‎Piotr‎ ‎z‎ ‎Podlasia,‎ ‎szlachcic‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎zowie W‎ ‎kurcie,‎ ‎źupanie,‎ ‎na‎ ‎bakier‎ ‎na‎ ‎głowie, Z‎ ‎torbą‎ ‎na‎ ‎plecach,‎ ‎opasany‎ ‎krajką, Jakby‎ ‎król‎ ‎berłem,‎ ‎machając‎ ‎nacłiajką, Na‎ ‎worku‎ ‎plewy,‎ ‎a‎ ‎chudej‎ ‎kobyle, Z‎ ‎domu‎ ‎na‎ ‎odpust‎ ‎jechał‎ ‎o‎ ‎dwie‎ ‎mile; A‎ ‎chcąc‎ ‎wypocząć,‎ ‎ogarnąć‎ ‎się‎ ‎troszka, Kierował‎ ‎prosto,‎ ‎jak‎ ‎zwyczaj‎ ‎do‎ ‎Moszka. 2‎- Wy‎ ‎biegł‎ ‎na‎ ‎podsien‎ ‎źydek‎ ‎ukochany, Pomoc‎ ‎w‎ ‎potrzebie‎ ‎a‎ ‎plaster‎ ‎na‎ ‎rany. W‎ ‎przyjęciu‎ ‎gościa‎ ‎nie‎ ‎szczędzi‎ ‎sposobu, Ciągnie‎ ‎kobyłę‎ ‎z‎ ‎szlachcicem‎ ‎do‎ ‎żłobu; Podał‎ ‎mu‎ ‎rękę,‎ ‎przytrzymał‎ ‎strzemiona, Pan‎ ‎Piotr‎ ‎przez‎ ‎wdzięczność‎ ‎wziął‎ ‎Moszka ramiona, Byłby‎ ‎go‎ ‎może‎ ‎z‎ ‎duszy‎ ‎pocałował; Ale‎ ‎się‎ ‎spostrzegł,‎ ‎i‎ ‎honor‎ ‎szanował

[madohora]

Jadą‎ ‎proboszcze,‎ ‎pisarze,‎ ‎syndyki; Jak‎ ‎wilki‎ ‎wyją‎ ‎zgłodniałe‎ ‎kaleki,‎ ‎— Pełne‎ ‎już‎ ‎stajnie,‎ ‎pełne‎ ‎i‎ ‎gospody. Pan‎ ‎Piotr‎ ‎szedł‎ ‎na‎ ‎mszę;‎ ‎aby‎ ‎nie‎ ‎miał‎ ‎szkody. 12‎. Daje‎ ‎Moszkowi‎ ‎torbę‎ ‎i‎ ‎nahajkę, Zleca‎ ‎kobyłę,‎ ‎w‎ ‎kieszeń‎ ‎chowa‎ ‎fajkę.— Po‎ ‎drodze‎ ‎wita‎ ‎panów‎ ‎Braci‎ ‎dużo, Każdemu‎ ‎pokłon‎ ‎dał‎ ‎czapką‎ ‎papużą. Ścisnął‎ ‎go‎ ‎Jakób,‎ ‎ścisnął‎ ‎Jędrzej‎ ‎społem, Niechcący‎ ‎w‎ ‎czoło,‎ ‎uderzyli‎ ‎czołem; Miło‎ ‎im‎ ‎przecież,‎ ‎nie‎ ‎pomnąc‎ ‎na‎ ‎bole, Zasiedli‎ ‎ławki‎ ‎z‎ ‎guzami‎ ‎na‎ ‎czole,‎ ‎— 13‎. Nim‎ ‎jeszcze‎ ‎suma‎ ‎wyszła‎ ‎za‎ ‎wotywą, Już‎ ‎się‎ ‎im‎ ‎jakoś‎ ‎jęło‎ ‎robić‎ ‎ckliwo. Jeden‎ ‎drugiemu‎ ‎poszepnął‎ ‎do‎ ‎ucha: ,,Niewiem,‎ ‎czym‎ ‎słaby,‎ ‎czyto‎ ‎moja‎ ‎skrucha, „Alem‎ ‎tak‎ ‎nudny,‎ ‎niedyspozyt‎ ‎cały, ,‎ ‎Że‎ ‎mię‎ ‎kminkowe‎ ‎zapachy‎ ‎owiały; ,,Nie‎ ‎chcąc‎ ‎jednakże‎ ‎dać‎ ‎złego‎ ‎przykładu, „Wypada‎ ‎czekać‎ ‎pobożnie‎ ‎obiadu.‎14 14‎. Nakoniec‎ ‎przyszła‎ ‎chwila‎ ‎pożądana, Szlachta‎ ‎u‎ ‎Moszka‎ ‎za‎ ‎stołem‎ ‎zebrana,

[madohora]

Moszbo‎ ‎zważywszy‎ ‎źe‎ ‎szlachta‎ ‎wykrzyka, Kiwnął‎ ‎jarmulką,‎ ‎już‎ ‎rznie‎ ‎i‎ ‎muzyka. Stoją‎ ‎szlachciurki,‎ ‎jak‎ ‎gdyby‎ ‎bociany, Zdziwił‎ ‎ich‎ ‎akkord,‎ ‎tak‎ ‎niespodziewany. Już‎ ‎jeden‎ ‎drygnął‎ ‎i‎ ‎drugi‎ ‎się‎ ‎rusza: Jak‎ ‎tu‎ ‎w‎ ‎tan‎ ‎nie‎ ‎pójść,‎ ‎gdy‎ ‎tną‎ ‎Tadeusza. 23‎. Poszli!‎ ‎statecznie,‎ ‎skromnie‎ ‎i‎ ‎wspaniale, Jeden‎ ‎przy‎ ‎drugim‎ ‎stanął‎ ‎przy‎ ‎cymbale, Odśpiewał‎ ‎swoje‎ ‎i‎ ‎dalej‎ ‎popłynął; Pen‎ ‎klasnął‎ ‎w‎ ‎ołonie,‎ ‎ten‎ ‎poły‎ ‎podwinął, Tamten‎ ‎jak‎ ‎gdyby‎ ‎na‎ ‎damy‎ ‎przyjęcie, Złożył‎ ‎się‎ ‎miło,‎ ‎wykręcił‎ ‎na‎ ‎pięcie, Nie‎ ‎długo‎ ‎trwały‎ ‎te‎ ‎słodkie‎ ‎wspominki, Sura‎ ‎z‎ ‎Mosz‎ ‎ko‎ ‎w‎ ‎ą‎ ‎klepały‎ ‎w‎ ‎patynki.‎ 24‎. Zaświecił‎ ‎księżyc,‎ ‎zabłysły‎ ‎gwiazdy „Panowie‎ ‎Bracia!‎ ‎pono‎ ‎czas‎ ‎do‎ ‎jazdy, Zawołał‎ ‎Jakób,‎ ‎i‎ ‎potoczył‎ ‎młynka, Padł‎ ‎i‎ ‎Moszkowi‎ ‎porwał‎ ‎z‎ ‎sobą‎ ‎synka! Chciał‎ ‎Stefan‎ ‎zabiedz,‎ ‎jeszcze‎ ‎gorzej‎ ‎zrobił ,Bo‎ ‎się‎ ‎pośliznął‎ ‎i‎ ‎Mojźejszka‎ ‎dobił! Szczęście‎ ‎źe‎ ‎Sura‎ ‎polała‎ ‎ich‎ ‎z‎ ‎góry, Bacbur‎ ‎się‎ ‎zerwał,‎ ‎uciekł‎ ‎do‎ ‎komory. 25‎. Leżą‎ ‎dwa‎ ‎trupy‎ ‎—‎ ‎przy‎ ‎skonaniu‎ ‎reszta, Jędrzej‎ ‎klnie‎ ‎pijanych,‎ ‎brzydki‎ ‎nałóg‎ ‎beszta,

[madohora]

„Dosyć‎ ‎już‎ ‎tego!“‎ ‎wyrzekł‎ ‎i‎ ‎zapłakał, „Ko‎ ‎oś‎ ‎mię‎ ‎zczarował,‎ ‎aadaremniem‎ ‎skakał! „Nie‎ ‎co‎ ‎robić,‎ ‎trzeba‎ ‎czekać‎ ‎rana; „Zacna‎ ‎kobyłko,‎ ‎pilnuj‎ ‎swego‎ ‎pana,“ 34‎. Usnął‎ ‎i‎ ‎sapi,‎ ‎jakby‎ ‎miech‎ ‎w‎ ‎organie, Na‎ ‎szczęście‎ ‎jego,‎ ‎nadchodzą‎ ‎cyganie, Ci‎ ‎sami,‎ ‎którzy‎ ‎wygrywali‎ ‎tany; Widząc‎ ‎że‎ ‎leży,‎ ‎najsłodziej‎ ‎zalany, Chrapi‎ ‎za‎ ‎czterech‎ ‎nie‎ ‎prędko‎ ‎się‎ ‎zbudzi, Czynią‎ ‎powinność‎ ‎miłosiernych‎ ‎ludzi; Równie‎ ‎kobyłka‎ ‎nie‎ ‎uszła‎ ‎uczucia, Nie‎ ‎miała‎ ‎podków,‎ ‎poszła‎ ‎do‎ ‎podkucia. 35‎. Słońce‎ ‎wysoko,‎ ‎a‎ ‎Wojciech‎ ‎przy‎ ‎szopie, Śpiewa‎ ‎różaniec,‎ ‎rozcięła‎ ‎konopie, Sąsiad‎ ‎to‎ ‎Piotra,‎ ‎pomocy‎ ‎w‎ ‎potrzebie, Szlachcic‎ ‎poczciwy,‎ ‎nie‎ ‎żyje‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎—‎ ‎, Spojrzał‎ ‎z‎ ‎nienacka,—stanął‎ ‎jak‎ ‎zaklęty, Snop‎ ‎mu‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎wypadł,‎ ‎„o‎ ‎mój‎ ‎Jacku‎ ‎święty!“ Wrzasnął‎ ‎i‎ ‎skoczył,‎ ‎jakby‎ ‎ujrzał‎ ‎ducha! 36‎. Jakaś‎ ‎figura,‎ ‎po‎ ‎rzymsku‎ ‎ubrana, W‎ ‎kusej‎ ‎koszuli,‎ ‎ledwie‎ ‎po‎ ‎kolana, Jakby‎ ‎ów‎ ‎upiór‎ ‎w‎ ‎grobowej‎ ‎salopie,

[madohora]

Odpust jest to darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy.

Rozróżnia się odpusty cząstkowe i zupełne (zależnie od tego, w jakim stopniu uwalniają nas od kary doczesnej). Odpusty te może zyskiwać każdy ochrzczony po spełnieniu odpowiednich warunków dla siebie lub ofiarowywać je za zmarłych.

[madohora]

Kościół zachęca do ofiarowania odpustów za zmarłych (niekoniecznie muszą być to osoby nam znane, nie musimy wymieniać konkretnego imienia - wystarczy ofiarować odpust w intencji osoby zmarłej, która tego odpustu potrzebuje).

[madohora]

Przyjęcie błogosławieństwa udzielanego przez Papieża Urbi et Orbi (Miastu i Światu) - choćby tylko przez radio lub telewizję;

[madohora]

Uczestnictwo w rekolekcjach trwających przynajmniej trzy dni;

[madohora]

Przyjęcie Pierwszej Komunii świętej lub pobożne uczestnictwo w takiej uroczystości;

[madohora]

Czytanie Pisma Świętego z czciš należnš Słowu Bożemu i na sposób lektury duchowej przynajmniej przez pół godziny z tekstu zatwierdzonego przez władzę kościelną. Kto nie może czytać osobiście, wystarczy, gdy słucha czytającego nawet przez środki audiowizualne.

[madohora]

Publiczne odmówienie (śpiew) hymnu Przyjdź Duchu Święty (Veni Creator) w Nowy Rok i w uroczystość Zesłania Ducha Świętego (w pozostałe dni, nawet prywatnie - odpust cząstkowy);

[madohora]

Nawiedzenie kościoła lub kaplicy we wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (2 listopada) i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Penitencjaria Apostolska poprzez dwa dekrety wydane w 2002 r. ustanowiła także odpusty związane z kultem Miłosierdzia Bożego:

[madohora]

Ponadto dla Polski zostały zatwierdzone także dwa dodatkowe odpusty zupełne:

Uczestnictwo w nabożeństwie Gorzkich Żalów jeden raz w tygodniu w okresie Wielkiego Postu w jakimkolwiek kościele na terenie Polski;
Nawiedzenie dowolnej bazyliki mniejszej w następujące dni:
w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca)
w święto tytułu
w dniu 2 sierpnia (odpust "Porcjunkuli")
jeden raz w ciągu roku w dniu określonym według uznania

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kodeks został znowelizowany w 1998 roku przez Jana Pawła II apostolskim motu proprio Ad Tuendam Fidem (kan. 750 i 1371, n. 1), w 2009 roku przez Benedykta XVI apostolskim motu proprio Omnium in mentem (kan. 1008, 1009, 1086, 1117 i 1124), w 2015 przez Franciszka apostolskim motu prioprio Mitis Iudex Dominus Iesus (kan. 1671–1691), a także w 2016 przez tego samego papieża apostolskim motu proprio De concordia inter Codices (kan. 111, 112, 535, § 2, 868, § 1 i 3, 1108, § 3, 1109, 1111, § 1, kan. 1112, § 2, kan. 1116, § 3, kan. 1127, § 1), w 2017 apostolskim motu proprio Magnum Principium (kan. 838, § 2 i 3), w 2019 apostolskim motu proprio Communis Vita (kan. 694 i 729), w 2020 apostolskim motu proprio Authenticum charismatis (kan. 579) i w 2021 apostolskim motu proprio Spiritus Domini (kan. 230 § 1) oraz konstytucją apostolską Pascite gregem Dei (księga VI), a także w 2022 apostolskim motu proprio Competentias quasdam decernere (kan. 237 § 2, 242 § 1, 265, 604 § 3, 686 § 1, 688 § 2, 699 § 2, 700, 775 § 2, 1308 i 1310) i Recognnitum Librum VI (kan. 695 § 1). Zmiany z 2015 weszły w życie 8 grudnia 2015. Zmiany z 2016 weszły w życie 31 maja 2016. Zmiany z 2017 weszły w życie 1 października 2017. Zmiany z 2019 r. obowiązują od 10 kwietnia 201, z 2020 r. – od 10 listopada 2020 r., natomiast z 2021 r. – od 11 stycznia 2021. Zmiany wprowadzone konstytucją apostolską Pascite gregem Dei weszły w życie 8 grudnia 2021, natomiast motu proprio Competentias quasdam decernere – 15 lutego 2022 r, a motu proprio Recognitum Librum VI – 26 kwietnia tego samego roku.

[madohora]

Od 1972 r. rozpoczęły się konsultacje kolejnych schematów. W konsultacjach uczestniczyły Konferencje Biskupów poszczególnych krajów, Dykasterie Kurii Rzymskiej, uczelnie kościelne oraz Unia Przełożonych Generalnych instytutów zakonnych.

[madohora]

(‎ ‎Odpust‎ ‎w‎ ‎Ploermel.)
OPERA‎ ‎KOMICZNA‎ ‎W‎ ‎3‎ ‎AKTACH‎ ‎MEYERBEERĄ. Goel;‎—‎Korentyn;‎—Myśliwy;—‎ ‎Kosiarz‎;—‎Dinora;‎ ‎1-szy pasterz,‎ ‎—‎ ‎2-gi‎ ‎pasterz,‎ ‎—‎ ‎Myśliwi,‎ ‎pasterze,—wieśnia cy‎ ‎i‎ ‎wieśniaczki.
AKT‎ ‎PIERWSZY. Treść‎ ‎tej‎ ‎opery‎ ‎osnuta‎ ‎jest‎ ‎na‎ ‎rozpowsze chnionym‎ ‎przesądzie‎ ‎u‎ ‎wszystkich‎ ‎narodów,‎ ‎ja koby‎ ‎były‎ ‎skarby‎ ‎ukryte‎ ‎w‎ ‎ziemi,‎ ‎które‎ ‎można odnaleźć‎ ‎w‎ ‎wigilijną‎ ‎noc‎ ‎S-go‎ ‎Jana.‎ ‎Wszystko odbywa‎ ‎sią‎ ‎w‎ ‎Bretanji.‎ ‎Przez‎ ‎górzystą‎ ‎okoli cą‎ ‎idą‎ ‎wieśniacy‎ ‎i‎ ‎pasterze.‎ ‎Śpiewają‎ ‎pieśni i‎ ‎spieszą‎ ‎do‎ ‎domów,‎ ‎nim‎ ‎noc‎ ‎zapadnie‎ ‎i‎ ‎nim ukażą‎ ‎sią‎ ‎duchy‎ ‎i‎ ‎widma.‎ ‎Przez‎ ‎sceną‎ ‎przebie ga‎ ‎koza‎ ‎z‎ ‎dzwonkami.‎ ‎Wślad‎ ‎za‎ ‎nią‎ ‎biegnie Dinora,‎ ‎która‎ ‎z‎ ‎miłości‎ ‎dostała‎ ‎pomiąszania .‎ ‎zmysłów,‎ ‎staje‎ ‎i‎ ‎przysłuchuje‎ ‎sią.‎ ‎Woła‎ ‎swo ją‎ ‎miłą‎ ‎kózką,‎ ‎znajduje‎ ‎ją‎ ‎leżącą‎ ‎w‎ ‎krzaku‎ ‎i śpiewa‎ ‎jej‎ ‎pieśń‎ ‎usypiającą.‎ ‎Skoro‎ ‎znika‎ ‎wkrza
kach,‎ ‎zjawia‎ ‎sią‎ ‎Korentyn,‎ ‎który‎ ‎gra‎ ‎na‎ ‎kobzie- i‎ ‎bojażliwie‎ ‎spogląda‎ ‎w‎ ‎około,‎ ‎szybko‎ ‎zbiega z‎ ‎góry,‎ ‎wchodzi‎ ‎do‎ ‎swego‎ ‎mieszkania‎ ‎i‎ ‎zamyka sią.‎ ‎Korentyn‎ ‎jest‎ ‎nadzwyczajnym‎ ‎tchórzem,, okropnie‎ ‎sią‎ ‎boi‎ ‎strachów‎ ‎nocnych‎ ‎i‎ ‎leśnych‎ ‎sa tyr,‎ ‎szczególnie‎ ‎zaś‎ ‎leśnej‎ ‎kobiety,‎ ‎która,‎ ‎we dług‎ ‎podania,‎ ‎tańczy‎ ‎z‎ ‎każdym‎ ‎mążczyzną,‎ ‎któ ry‎ ‎sią‎ ‎jej‎ ‎podoba,‎ ‎dopóty—dopóki‎ ‎śmierć‎ ‎go nie‎ ‎zabierze.‎ ‎Tymczasem‎ ‎zmrok‎ ‎zapadł.‎ ‎Ko rentyn‎ ‎dobywa‎ ‎ognia,‎ ‎zapala‎ ‎świecą‎ ‎i‎ ‎zabiera sią‎ ‎do‎ ‎kolacyi,‎ ‎rozumując,‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎jego‎ ‎jest‎ ‎wina, iż‎ ‎sią‎ ‎urodził‎ ‎tchórzem.‎ ‎Wiatr‎ ‎otwiera‎ ‎okno i‎ ‎to—panicznym‎ ‎strachem‎ ‎go‎ ‎ogarnia.‎ ‎Żeby‎ ‎na brać‎ ‎odwagi,‎ ‎bierze‎ ‎kobzą‎ ‎i‎ ‎śpiewa‎ ‎pieśni.‎ ‎Di- nora‎ ‎szybko‎ ‎otwiera‎ ‎drzwi,‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎gasi‎ ‎świecą. Korentyn‎ ‎ze‎ ‎strachu‎ ‎pada‎ ‎na‎ ‎ziemią.‎ ‎Dziew czyna‎ ‎prosi‎ ‎go,‎ ‎aby‎ ‎wstał‎ ‎i‎ ‎dalej‎ ‎śpiewał;‎ ‎on zgadza‎ ‎sią‎ ‎i‎ ‎uważa‎ ‎ją‎ ‎za‎ ‎leśną‎ ‎kobietą.‎ ‎Po- miądzy‎ ‎pomiąszaną‎ ‎dziewczyną‎ ‎i‎ ‎zestraszonym młodym‎ ‎człowiekiem‎ ‎nastąpuje‎ ‎komiczna‎ ‎scena, gdyż‎ ‎jego‎ ‎nie‎ ‎opuszcza‎ ‎myśl,‎ ‎że‎ ‎leśna‎ ‎kobieta przybyła‎ ‎aby‎ ‎go‎ ‎zgubić.‎ ‎Korentyn‎ ‎nie‎ ‎śmie‎ ‎wy mawiać‎ ‎sią,‎ ‎śpiewa,‎ ‎tańczy,‎ ‎dopóki‎ ‎nie‎ ‎pada‎ ‎bez silny‎ ‎na‎ ‎krzesło.‎ ‎Dinora‎ ‎kładzie‎ ‎głową‎ ‎na‎ ‎jego‎ ‎ra mieniu‎ ‎i‎ ‎zasypia.‎ ‎Przychodzi‎ ‎Goel,rozpatruje‎ ‎oko licą,‎ ‎zbliża‎ ‎sią‎ ‎do‎ ‎chatki‎ ‎i‎ ‎wchodzi‎ ‎do‎ ‎jej‎ ‎wnątrza. Korentyn‎ ‎chowa‎ ‎sią‎ ‎za‎ ‎krzesło,‎ ‎a‎ ‎Dinora‎ ‎wy skakuje‎ ‎oknem.‎ ‎Zaczyna‎ ‎świtać.‎ ‎Goel‎ ‎zapytuje
v‎ ‎W‎ ‎LŁJ‎ ‎ct‎ ‎xl(/C//tC«j‎ ‎JL‎ ‎UUjJU‎ ‎WIdUuj‎ ‎piZcu trzema‎ ‎tygodniami‎ ‎Alen‎ ‎umarł‎ ‎i‎ ‎zostawił‎ ‎mu jaku‎ ‎krewnemu‎ ‎tą‎ ‎chatką.‎ ‎Goel‎ ‎gniewa‎ ‎siq,‎ ‎gdyż spodziewał‎ ‎sią,‎ ‎iź‎ ‎zmusi‎ ‎go‎ ‎aby‎ ‎dotknął‎ ‎sią skarbu‎ ‎rąką:‎ ‎według‎ ‎podania,‎ ‎kto‎ ‎pierwszy‎ ‎do tyka‎ ‎sie‎ ‎skarbu,‎ ‎ten‎ ‎musi‎ ‎umrzeć.‎ ‎Koreutyn‎ ‎drży ze‎ ‎strachu,‎ ‎opowiada,‎ ‎ie‎ ‎u‎ ‎niego‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎chwili była‎ ‎leśna‎ ‎kobieta‎ ‎i‎ ‎zmusiła‎ ‎go‎ ‎do‎ ‎tańca,‎ ‎Goel uspakaja‎ ‎go,‎ ‎prosi‎ ‎aby‎ ‎wieczerzał‎ ‎i‎ ‎przekona wszy‎ ‎sią,‎ ‎że‎ ‎u‎ ‎tego‎ ‎biedaka‎ ‎nic‎ ‎nie‎ ‎ma,‎ ‎daje‎ ‎mu pieniądze‎ ‎i‎ ‎posyła‎ ‎go‎ ‎do‎ ‎garkuchni.‎ ‎Goel‎ ‎nama wia‎ ‎Korentyna,‎ ‎aby‎ ‎poszedł‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎nim‎ ‎szukać skarbu,‎ ‎aby‎ ‎pierwszy‎ ‎sią‎ ‎go‎ ‎dotknął.‎ ‎Idzie‎ ‎o‎ ‎to, źe‎ ‎kocha‎ ‎Di‎ ‎norą,‎ ‎którą‎ ‎od‎ ‎roku‎ ‎stracił;‎ ‎w‎ ‎chwi li‎ ‎kiedy‎ ‎szli‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎na‎ ‎ślub,‎ ‎straszna‎ ‎na stąpiła‎ ‎scena:‎ ‎piorun‎ ‎uderzył‎ ‎i‎ ‎spalił‎ ‎chatką Dinory,‎ ‎stanowiącą‎ ‎cały‎ ‎majątek‎ ‎narzeczonego i‎ ‎narzeczonej.‎ ‎Wtedy‎ ‎przystąpił‎ ‎dp‎ ‎niego‎ ‎starzec Tonik,i‎ ‎proponował,‎ ‎aby‎ ‎opuścił‎ ‎Dinorą‎ ‎i‎ ‎udał sią‎ ‎z‎ ‎nim‎ ‎do‎ ‎lasu‎ ‎dla‎ ‎odszukania‎ ‎skarbu.‎ ‎Goel zgodził‎ ‎sią‎ ‎i‎ ‎znikł‎ ‎ze‎ ‎wsi,‎ ‎a‎ ‎Dinora‎ ‎dostała poiniąszania‎ ‎zmysłów.‎ ‎Lecz‎ ‎w‎ ‎samą‎ ‎wigilją dnia‎ ‎S-go‎ ‎Jana,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎wydo być‎ ‎skarb,‎ ‎Tonik‎ ‎umarł,‎ ‎a‎ ‎Goel‎ ‎poszedł‎ ‎do‎ ‎wsi aby‎ ‎znaleźć‎ ‎innego‎ ‎wspólnika‎ ‎dla‎ ‎wydobycia skarbu.‎ ‎Tymczasem‎ ‎Korentyn‎ ‎wrócił‎ ‎z‎ ‎kolacją, Góel‎ ‎stara‎ ‎sią‎ ‎go‎ ‎upoić,‎ ‎aby‎ ‎mu‎ ‎nadać‎ ‎śmiałości, dopuszcza‎ ‎go‎ ‎do‎ ‎tajemnicy‎ ‎i‎ ‎rozbudza‎ ‎W‎ ‎nim chąci‎ ‎do‎ ‎zysku.‎ ‎Biała‎ ‎koza,‎ ‎powiada,‎ ‎ma‎ ‎nam
tna‎ ‎płacze‎ ‎nad‎ ‎swojem‎ ‎sieroctwem.‎ ‎Nagle‎ ‎blask ksiąźyca‎ ‎pada‎ ‎na‎ ‎nią‎ ‎i‎ ‎rysuje‎ ‎jej‎ ‎cień.‎ ‎W‎ ‎u- niesieniu‎ ‎źe‎ ‎przy‎ ‎niej‎ ‎jest‎ ‎towarzysz,‎ ‎zaczyna rozmową‎ ‎z‎ ‎cieniem,‎ ‎błaga‎ ‎aby‎ ‎jej‎ ‎nie‎ ‎opusz czał,‎ ‎wtem‎ ‎nadchodzący‎ ‎obłok‎ ‎spłoszył‎ ‎ją,‎ ‎tań czy,‎ ‎śpiewa.
Puste‎ ‎pole,‎ ‎siągająee‎ ‎do‎ ‎samego‎ ‎morza, przerzyna‎ ‎gląboki‎ ‎strumień‎ ‎deszczowy,‎ ‎przez który‎ ‎przeprowadzone‎ ‎jest‎ ‎drzewo,‎ ‎służące‎ ‎dla połączenia‎ ‎oderwanych‎ ‎brzegów.‎ ‎Po‎ ‎polu‎ ‎mnó stwo‎ ‎porozrzucanych‎ ‎kamieni‎ ‎druidycznych. W‎ ‎dali‎ ‎staw‎ ‎podtrzymywany‎ ‎wysoką‎ ‎tamą; według‎ ‎podania‎ ‎wpośród‎ ‎tych‎ ‎miejsc‎ ‎znajduje sią‎ ‎ów‎ ‎skarb.‎ ‎Głąboka‎ ‎noc:‎ ‎błyskawice‎ ‎zapeł niają‎ ‎niebo,‎ ‎pokryte‎ ‎czarnemi‎ ‎chmurami,‎ ‎sły chać‎ ‎szum‎ ‎wiatru.‎ ‎Wchodzi‎ ‎Goel‎ ‎i‎ ‎Korentyn. Spierają‎ ‎sią‎ ‎kto‎ ‎ma‎ ‎pierwszy‎ ‎wejść‎ ‎do‎ ‎rowu. Bije‎ ‎jedenasta.‎ ‎O‎ ‎północy‎ ‎zabłyśnie‎ ‎krzyż‎ ‎i zapieje‎ ‎kur:‎ ‎wtedy‎ ‎należy‎ ‎skarb‎ ‎zabrać.‎ ‎Goel spuszcza‎ ‎sią‎ ‎w‎ ‎rów.‎ ‎Strach‎ ‎przejmuje‎ ‎pozo stałego‎ ‎Korentyna,‎ ‎który‎ ‎śpiewa‎ ‎dla‎ ‎nabrania odwagi.‎ ‎Tymczasem‎ ‎po‎ ‎przerzuconem‎ ‎drzewie przechodzi‎ ‎Dinora,‎ ‎głową‎ ‎ma‎ ‎pokrytą‎ ‎kapturem i‎ ‎zbliża‎ ‎sią‎ ‎do‎ ‎niego.‎ ‎Ona‎ ‎weiąź‎ ‎szuka‎ ‎narze czonego.‎ ‎Korentyn‎ ‎poznaje‎ ‎obłąkaną‎ ‎dziew czyną.‎ ‎W‎ ‎groblą‎ ‎wpada‎ ‎kamień,‎ ‎Korentyn‎ ‎są ■dzi,‎ ‎ze‎ ‎Goel‎ ‎odkrył‎ ‎skarb,‎ ‎a‎ ‎Dinora‎ ‎śpiewa,‎ ‎ie śmierć‎ ‎czeka‎ ‎tego,‎ ‎kto‎ ‎pierwszy‎ ‎dotknie‎ ‎sią skarbu.‎ ‎Korentyn‎ ‎przypomina‎ ‎sobie,‎ ‎ie‎ ‎pieśń tą‎ ‎śpiewała‎ ‎kiedyś‎ ‎matka‎ ‎jego,‎ ‎domyśla‎ ‎sią zdrady‎ ‎Goela‎ ‎i‎ ‎postanawia‎ ‎nie‎ ‎przystąpować do‎ ‎skarbu.‎ ‎Goel‎ ‎poznaje‎ ‎głos‎ ‎Dinory,‎ ‎lecz przychodzi‎ ‎mu‎ ‎na‎ ‎myśl‎ ‎słowo‎ ‎Tonika,‎ ‎ie‎ ‎mu sią‎ ‎bądzie‎ ‎coś‎ ‎sSrzeeiwiać.‎ ‎Bije‎ ‎dwunasta.‎ ‎Ko- r‎f‎entyn‎ ‎namawia‎ ‎Diuorą,‎ ‎aby‎ ‎spuściła‎ ‎sią‎ ‎do dołu‎ ‎i‎ ‎zabrała‎ ‎skarb.‎ ‎Obłąkana‎ ‎wciąż‎ ‎myśli o‎ ‎swojej‎ ‎’‎ ‎miłości,‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎przekleństwie‎ ‎czekająeem tego‎ ‎kto‎ ‎zdradzi‎ ‎miłość.‎ ‎Zrywa‎ ‎z‎ ‎siebie‎ ‎sznu rek‎ ‎i‎ ‎rzuca‎ ‎go.‎ ‎Błyskawica‎ ‎oświecą‎ ‎dół:‎ ‎przez most‎ ‎biegnie‎ ‎koza,‎ ‎brzącząe‎ ‎dzwonkiem.‎ ‎Goel uważa‎ ‎ją‎ ‎za‎ ‎znak‎ ‎przepowiedziany‎ ‎przez‎ ‎star ca.‎ ‎Dinora‎ ‎biegnie‎ ‎za‎ ‎kozą,‎ ‎krzycząc‎ ‎Bella,‎ ‎Be la!‎ ‎Iiozlega‎ ‎sią‎ ‎straszny‎ ‎huk‎ ‎grzmotu,‎ ‎grobla obrywa‎ ‎sią,‎ ‎woda‎ ‎wdziera‎ ‎sią‎ ‎do‎ ‎parowu,‎ ‎drze wo‎ ‎łamie‎ ‎sią‎ ‎pod‎ ‎nogami‎ ‎Dinory‎ ‎i‎ ‎ona‎ ‎z‎ ‎dzikim śmiechem‎ ‎ginie‎ ‎w‎ ‎głąbi‎ ‎morskiej,‎ ‎a‎ ‎Goel,‎ ‎pozna wszy‎ ‎po‎ ‎jej‎ ‎sznurku,‎ ‎ie‎ ‎to‎ ‎nie‎ ‎przywidzenie ale‎ ‎rzeczywistość,‎ ‎rzuca‎ ‎sią‎ ‎aby‎ ‎ratować‎ ‎dziew czyną. A£T‎ ‎TRZECI. „‎ ‎O‎ ‎świcie‎ ‎wśrdd‎ ‎malowniczej‎ ‎wiejskiej‎ ‎okolicy, idą‎ ‎myśliwi‎ ‎i‎ ‎śpiewają‎ ‎o‎ ‎przyjemnościach‎ ‎polowania,‎ ‎podczas‎ ‎piąknego‎ ‎poranku,‎ ‎gdy‎ ‎zorza nadała‎ ‎świeżości‎ ‎powietrzu,‎ ‎a‎ ‎deszcz‎ ‎obmył‎ ‎zie mią.‎ ‎Za‎ ‎nimi‎ ‎przechodzi‎ ‎kosiarz;‎ ‎śpiewa‎ ‎on wesołą‎ ‎piosnką,‎ ‎ostrzy‎ ‎kosą‎ ‎i‎ ‎spieszy‎ ‎na‎ ‎robotą. Wracają‎ ‎myśliwi,‎ ‎schodzą‎ ‎sią‎ ‎pasterze,‎ ‎rąba- cze.‎ ‎Opowiadają‎ ‎o‎ ‎strasznej‎ ‎burzy,‎ ‎która‎ ‎w‎ ‎no cy‎ ‎powstała‎ ‎i‎ ‎zawaliła‎ ‎groblą.‎ ‎Wszyscy‎ ‎cieszą sią‎ ‎i‎ ‎dziąkują‎ ‎Bogu,‎ ‎źe‎ ‎ich‎ ‎ocalił‎ ‎wśród‎ ‎takie go‎ ‎niebezpieczeństwa,‎ ‎potem‎ ‎rozchodzą‎ ‎sią. Wchodzi‎ ‎TCorentyn,‎ ‎który‎ ‎jeszcze‎ ‎nie‎ ‎zdołał przyjść‎ ‎do‎ ‎siebie‎ ‎wśród‎ ‎tylu‎ ‎niebezpieczeństw, których‎ ‎był‎ ‎świadkiem‎ ‎podczas‎ ‎jednej‎ ‎nocy. Rozlega‎ ‎sią‎ ‎głos‎ ‎szukającego‎ ‎przyjaciela‎ ‎i‎ ‎Goel wchodzi:‎ ‎na‎ ‎rąku‎ ‎trzyma‎ ‎Dinorą‎ ‎bez‎ ‎zmysłów. Kładzie‎ ‎ją‎ ‎na‎ ‎ławką‎ ‎i‎ ‎posyła‎ ‎Koren

[madohora]

Anagram

Przyszłam z pracy do domu _?! a tu pełne _ _ _ _ _ _

A mój brat siedzi w domu i w ręku ma _ _ _ _ _ _ _


O// G _ _ _ _ _ (6 liter) // O _ _ _ _ _ _ (7 liter)

[balzack]

madohora napisała:

> Anagram
>
> Przyszłam z pracy do domu O?! a tu pełne GARNKI
> A mój brat siedzi w domu i w ręku ma ORGANKI
>
> O// GARNKI (6 liter) // ORGANKI (7 liter)

[balzack]

Może na przyszłość podziel to jakoś bo dzisiej mi sie niy chciało tyla pisać

[madohora]

Wyobraźcie to sobie sami
Na koniec bagażowy z organkami

[madohora]

Koniec świata
To jest wata

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY NA NIKISZOWCU

[madohora]

I co teraz
Gdy zrobię zeza

[madohora]

Podobne formy pokłonu stosowane są także w Kościele rzymskokatolickim . Prostratio jest powszechne w różnych liturgiach, takich jak liturgia Wielkiego Piątku , przyjęcie sakramentu święceń , składanie profesji czy przyjęcie święceń dziewicy . W różnych obrzędach religijnych znane są różne formy Venii , cystersi praktykują także łuk podobny do małej Metanie.

[madohora]

Pokuta kościelna ( łac. poenitentia publica , gr. ὑπόπτωσις hypóptōsis ) w starym kościele odnosiła się do pokut sprawowanych publicznie , nakładanych na rażących i jawnych grzeszników . Postanowienia w tej sprawie pochodziły częściowo od soborów , częściowo od Ojców Kościoła i miały na celu zadośćuczynienie Bożej sprawiedliwości, usunięcie zadanych zniewag i gruntowną poprawę grzesznika. W okresie pokutnym penitent został wykluczony ze wspólnoty kościelnej i powrócił do niej dopiero po odbyciu kary.

[madohora]

Pierwszą klasę tworzyli płaczący (gr. προσκλείοντες proskleíontes , łac. flentes , hiemantes ), którzy płakali przed drzwiami kościoła w szatach pokutnych i leżąc na ziemi, musieli błagać wchodzących o przywrócenie ich do kościoła.

[madohora]

Z biegiem czasu ludzie stopniowo odchodzili od niepowtarzalnego charakteru pokuty. W Kościele wschodnim oznaki rozluźnienia można było dostrzec już w IV wieku, w Kościele zachodnim stało się to jasne najpóźniej w VIII wieku. Stopniowo zanikało rozróżnienie między stopniami, a pokuta publiczna w kościele coraz bardziej przekształcała się w tajną pokutę jednostki przed ojcem spowiednikiem . Wymierzając kary, mógł kierować się tzw. księgami pokutnymi , których duża liczba została przekazana m.in. przez Teodora z Canterbury , Czcigodnego Bedę i innych. Wymienia „grzywny podatki”, które uznaje się za odpowiednie w przypadku indywidualnie określonych przestępstw.

[madohora]

Biskup mógł także skrócić czas trwania pokuty kościelnej, np. w przypadku oznak szczególnie poważnych wyrzutów sumienia lub w razie śmierci. Po prześladowaniach chrześcijan przez Decjana przyznano także wyrozumiałość, jeśli wyrzutkowie mogli wydać Libelli pacis męczenników i spowiedników .

[madohora]

Resnick (1970) definiuje neonatobójstwo jako zabicie niemowlęcia w ciągu 24 godzin od jego narodzin, dzieciobójstwo jako zabicie dziecka w wieku od jednego dnia do jednego roku, a synobójstwo jako zabicie dzieci powyżej pierwszego roku życia

[madohora]

Zabójstwo altruistyczne : zabójstwo połączone z samobójstwem sprawcy lub mające na celu ochronę dziecka przed rzeczywistą lub wyimaginowaną krzywdą (56% przypadków).

[madohora]

Zemsta na współmałżonku: Zabicie dziecka w celu wyrządzenia krzywdy współmałżonkowi (2%)

[madohora]

W 2015 roku w Niemczech zamordowano 16 dzieci. Prawdopodobieństwo, że dziecko zostanie zamordowane w Niemczech, wynosi około 1 na 200 000 000 dziennie.

[madohora]

W kanałach łaźni w Askelon w późnej starożytności odnaleziono setki szkieletów dzieci . Jak wykazała analiza DNA, wyraźnie dominują kości noworodków płci męskiej. Przypuszcza się, że łaźnia pełniła także funkcję burdelu , a znalezione kości wskazują na systematyczne dzieciobójstwo dzieci płci męskiej. Ogólnie rzecz biorąc, potomstwo płci męskiej nie mogło podążać śladami zawodowymi swoich matek i w ten sposób ich odciążać. W ruinach rzymskich burdeli wielokrotnie odnajdywano liczne szkielety dzieci.

[madohora]

W czasach głodu, na przykład z powodu złych zbiorów lub wojen, zdarzały się także przypadki dzieciobójstwa -kanibalizmu , ale umyślny ubój zawsze pozostawał wyjątkiem wśród przymusowej padliny. Jednakże w dużych częściach świata umyślne zabijanie własnego lub potomstwa innych dzieci w celu spożycia zawsze było uważane za jedno z największych naruszeń tabu i dlatego wielokrotnie było wykorzystywane jako oskarżenie w propagandzie i prześladowaniach za odczłowieczanie innych ( „czarownice” i Żydzi), a także w literaturze przetworzonej, np. w „ Królewnie Śnieżce” .

[madohora]

Tragedia Gretchen to otwarty dramat , który Johann Wolfgang Goethe wplótł w Urfausta z 1772 roku i zaadaptował go do swojego głównego dzieła Faust I. Opisuje rozpad miłosnego związku Fausta i Małgorzaty, sytuuje się obok tragedii uczonego i płynie wraz z nią w zakończeniu Fausta II , przerysowanego i oczyszczonego.

[madohora]

Problem dzieciobójstwa był szeroko dyskutowany w XVIII wieku. Podejmują ją także dzieła współczesnych Goethego, jak Zerbin czy Filozofia nowsza Jakoba Michaela Reinholda Lenza i Morderca dziecka Heinricha Leopolda Wagnera .

[madohora]

18-letnia Kirsty MacLeod w tajemnicy marzy o opuszczeniu ojczyzny na Hebrydach i rozpoczęciu nowego, lepszego życia w Ameryce . Poprzez swojego kochanka Murdo czerpie nadzieję na spełnienie swojego marzenia. Jednak gdy wybuchła I wojna światowa, Murdo wraz z ośmioma innymi mężczyznami został powołany do armii, aby bronić swojej ojczyzny. Aby godnie pożegnać mężczyzn, organizuje się festyn uliczny.

[madohora]

Po zapachu i głosie rozpoznaje swojego gwałciciela, którym okazuje się być lekarz. Zabija się z poczucia winy, a jednak Kirsty nigdy nie wybacza mu tego, co zrobił.

[madohora]

Rzymska doktryna pokuty rzeczywiście została odrzucona przez starszy Kościół luterański , lecz stara dyscyplina pokuty została zachowana i praktykowana zwłaszcza wobec przestępców cielesnych. Ich przewinienie zostało publicznie ogłoszone podczas nabożeństwa przez duchownego parafialnego, natomiast sprawcy uklękli przed ołtarzem, a następnie złożyli własną publiczną spowiedź. Dopiero wtedy mogli otrzymać rozgrzeszenie i przyjąć komunię z resztą przystępujących, ale zwykle na końcu. Po ich powszechnym zniesieniu w latach 18./19. W XIX wieku bardziej rygorystyczna partia kościelna zabiegała o jej ponowne wprowadzenie w formie dyscypliny kościelnej

[madohora]

Papież Grzegorz VII (1073-1085) wprowadził do kalendarza Kościoła powszechnego dni czwartorzędu i umieścił je w środę, piątek i sobotę po święcie św. Luzii 13 grudnia, po Środzie Popielcowej , po Zesłaniu Ducha Świętego i po święcie Podwyższenia Krzyża 14 września. Ze względu na takie ustalenie chronologiczne powstał werset pamiątkowy: „Po popiołach, Pięćdziesiątnicy, Krzyżu, Luzei pamiętajcie, że jest Kwatermber”. Kaliksta I († 222) i gdzie od pontyfikatu Gelazjusza I pod koniec tygodni czwartorzędu udzielany jest sakrament święceń (por.CIC c. 1006 § 2 z 1917 r.). Kwatermberowie byli już mocno zadomowieni w Rzymie za kadencji Leona I ; Przekazano mu wiele kazań kwartalnych. Liturgiczne obchody kwartału kończyły się zwykle celebracją czuwania ( Quatembervigil) w sobotę kwietniową, podczas której odbyło się kilka dłuższych czytań z Pisma Świętego.

[madohora]

Elul ( hebr . אֱלוּל , z akadyjskiego elūlu ) jest dwunastym i ostatnim miesiącem cywilnego kalendarza żydowskiego i szóstym religijnego kalendarza żydowskiego, licząc w kalendarzu żydowskim . Ma 29 dni i według kalendarza gregoriańskiego przypada na okres od sierpnia do września .

[madohora]

Elul, zwany także „miesiącem miłosierdzia i przebaczenia”, to czas pokuty w ramach przygotowań do Yamim Noraim , wielkich świąt Rosz ha-Szana i Jom Kippur , przypadających na pierwszy i dziesiąty dzień następnego miesiąca Tishrei . W tłumaczeniu Elul oznacza coś w rodzaju poszukiwania , w tym czasie ludzie powinni przygotować się na nadchodzące dni sądu i pojednania. Prorok Jeremiasz powiedział: „Zawróć, dziewico Izraelu, wróć do tych swoich miast!” ( Jr 31,21 UE ), co powinno być wezwaniem do pokuty i przebaczenia dla narodu żydowskiego.

[madohora]

Czterdzieści dni pomiędzy Rosz Chodesz Elul a Jom Kipur ma upamiętniać te czterdzieści dni roku 2448 według kalendarza hebrajskiego (odpowiednik roku 1313 p.n.e.), kiedy Mojżesz wspiął się na górę Synaj, aby po raz drugi przeczytać tablice z Dziesięcioma Przykazaniami i otrzymać , po rozbiciu pierwszych ze złości, podczas gdy lud oddał cześć złotemu cielcowi pod jego nieobecność. Od niepamiętnych czasów dzień, w którym YHWH otrzymał odpuszczenie wszystkich grzechów, ogłoszone przez Mojżesza, był w judaizmie dniem przebaczenia.

[madohora]

Według współczesnej egzegezy Dzień Pojednania wspomniany w Torze Jom ha-Kippurim i Szabat Szabat („Szabat Szabatów”) prawdopodobnie sięga czasów po wygnaniu babilońskim , pomimo podobieństw do rytuałów hetyckich , które wskazują na wyższy wiek. Było to już najważniejsze święto Izraelitów we wczesnym okresie Drugiej Świątyni . Najbardziej wyczerpujący opis tego święta można znaleźć w Księdze Kapłańskiej(Księga Kapłańska): „Dziesiątego dnia siódmego miesiąca będziecie pościć i nie wykonywać żadnej pracy, czy to rodzimej, czy zagranicznej. Bo w tym dniu nastąpi wasze przebłaganie i zostaniecie oczyszczeni; zostaniecie oczyszczeni ze wszystkich swoich grzechów przed Panem .

[madohora]

Termin kozioł ofiarny powstał w związku z tłumaczeniem Biblii chrześcijańskiej na język niemiecki przez Lutra . Zgodnie z tradycyjną chrześcijańską interpretacją wersji tej historii ( Kpł 16,3-26 LUT ) w Starym Testamencie , kozioł zostaje obciążony wszystkimi grzechami ludu w symbolicznym akcie, „kozioł dla Azazela” jest interpretowany jako zastąpić „kozłem ofiarnym”. Do dziś kozłem ofiarnym jest ten, którego fałszywie obwinia się i ostatecznie pociąga do odpowiedzialności przez skruszonych ludzi za własne psoty, błędy i grzechy, i który czasami jest usuwany, chociaż pierwotna koncepcja wymagała przyznania się do winy i pokuty przed społecznością

[madohora]

Rytuałem nadal praktykowanym przez ultraortodoksyjnych Żydów w przeddzień Dnia Pojednania jest rytualny ubój kurczaka w ramach pokuty (kapparot), którego nie ma w Torze ani w Talmudzie. Aby to zrobić, bierze się białego, zdrowego, żywego kurczaka - koguta dla mężczyzny, kurę dla kobiety. W przypadku kobiety w ciąży używa się koguta i kury, ponieważ nienarodzone dziecko może być chłopcem. Następnie poprzez modlitwę grzechy osobiste zostają przeniesione na zwierzę. Następnie trzykrotnie obraca się kurczaka nad głową, za każdym razem mówiąc: „To jest moje zastępstwo. To jest mój wyzwalacz. To jest moje pokuta. Ten kurczak umrze, ale ja idę do dobrego życia i spokoju.” Następnie zwierzę zostaje uśmiercone poprzez podcięcie gardła. Po wykrwawieniu biedni ludzie każą zjeść kurczaka

[madohora]

Według Majmonidesa „wszystko zależy od tego, czy zasługi człowieka przeważają nad jego wadami”. Dlatego przed sądem w Dniu Pojednania należy spełnić wiele dobrych uczynków. Ci, których Bóg ceni, są wpisani do księgi życia, dlatego w modlitwie mówi się: „Wpisz nas w księgę życia”. לשׁנה טוֹבה תּכּתב Leschana tova tikatev ), „Obyś został zapisany (w księdze życia) na szczęśliwy rok”

[madohora]

KOŚCIÓŁEK ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

GÓRA ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

MSZA

[madohora]

ODPUST

[madohora]

[madohora]

Obiad – główny i zarazem najobfitszy posiłek w ciągu dnia, spożywany w Polsce najczęściej między godziną 12 a 16.

[madohora]

Tradycyjnie składa się z dwóch dań – w Polsce zwykle z zupy oraz dania głównego. W Polsce, w porównaniu z innymi częściami Europy, rozwinęła się bardzo bogata tradycja zup - wysoce zróżnicowanych pod względem regionu czy sezonu. Drugie danie w środowiskach wiejskich było przygotowywane głównie na bazie mąki i od XVII wieku – ziemniaków. Na talerzach bogatszych grup społecznych dominowały potrawy mięsne.

[madohora]

Powiem krótko pięcioksiąg
No i już znikam stąd

[madohora]

Rosół jest potrawą, którą przygotowuje się stosunkowo długo. Przygotowanie polega na gotowaniu mięsa wraz z zestawem jarzyn – włoszczyzną.

[madohora]

W Polsce w okresie PRL rosół uległ upowszechnieniu, należy do dań wskazywanych jako tradycyjne i typowe dla niedzielnego obiadu lub uroczystości obok kotleta schabowego.

[madohora]

Na czem opiera się nauka o odpuście?
Do skarbca naszej wiary świętej należy wielka i
pocieszająca prawda o Obcowaniu Świętych. Prawda ta,
oparta na nauce Zbawiciela, strzeszcza się w pojęciu
jednej wielkiej rodziny Bożej, do której należą Święci
w niebie, dusze w czyściu i wierni na ziemi. Wszyscy
członkowie tej rodziny Bożej są ze sobą zjednoczeni
nietylko węzłem wzajemnej miłości, ale również wza-
jemnem zadośćuczynieniem. To wzajemne zadośćuczy-
nienie najprościej i najpiękniej ujął św. Paweł Apostoł
w tych słowach: „a ja teraz raduję się w utrapieniach
za was i dopełniam to, czego braknie utrapieniom
Chrystusowym, w ciele mojem za ciało jego, którem
jest Kościół...“ (Kolos. 1, 24).
Kościół św. katolicki rozporządza zaś przewspa-
niałym skarbcem zasług P. Jezusa, Matki Najśw. i nie-
przeliczonych zastępów Świętych Pańskich. Z tego
skarbca czerpie on hojną dłonią, zadośćczyniąc za nas
biednych dłużników Bożych, „dopełniając“ — czego
nam braknie do odpokutowania naszych kar, słusznie
należących się nam tu, na ziemi, za nasze winy.
O tym skarbcu zasług uczyli święci Doktorowie
Kościoła Katolickiego różnych czasów, wszyscy zga-
dzają się w tej nauce, którą Papieże ujęli w pewne re-
guły (n. p. Papież Klemens VI w swej bulli z 25 stycz-
nia 1343 r,)
Stąd Kościół św. ma upoważnienie do czerpania z
tego skarbca zasług i przelewania tych zasług na swych
wyznawców? — Wszyscy teologowie zgadzają się na
to, że upoważnienie to czerpie Kościół św. z t. zw.
„władzy kluczy“. Otwierać i zamykać —• znaczy tu ty-
le: co do zbawienia prowadzić i drogę doń zagradzać.
„Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek zwiążecie *) na
ziemi, będzie związane i w niebiesiech, a cokolwiek
rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie“ —-
tak najwyraźniej oświadczył P. Jezus Apostołom i ich
następcom (porów. 18, 18 — 16, 18).

[madohora]

2) uroczystość patrona danego kościoła, podczas której wierni mają okazję uzyskania odpustu; potocznie festyn odbywający się na terenie danej parafii z okazji uroczystości patrona kościoła.

[madohora]

Odpust parafialny jest doroczną uroczystością rodziny parafialnej związaną ze świętem patronalnym parafii lub kościoła. Dzień odpustu parafialnego jest także związany z możliwością uzyskania daru duchowego jakim jest odpust zupełny, czyli darowanie wszystkich kar doczesnych za popełnione grzechy.

[madohora]

Uzyskanie odpustu zupełnego jest bezpłatne. Potrzeba za to modlitwy i komunii św. W artykule na stronie Radia Maryja dotyczącym odpustu zupełnego również nie znalazły się informacje dotyczące opłaty za jego uzyskanie

[madohora]

Pojęcie odpustu ściśle związane jest z pojęciami dotyczącymi prawa rządzenia w Kościele i związaną z tym „władzą kluczy” oraz z wiarą w wymianę darów pomiędzy żyjącymi i umarłymi, tzn. obcowanie świętych. W przeciwieństwie do sakramentów, które są łaską i wprowadzają w stan łaski uświęcającej, a także są niezależne od zasług, odpusty są skutkiem zadośćuczynienia.

[madohora]

Pisał katechezy i teksty polemiczne, skupiając wokół swoich idei opozycję Kościoła katolickiego. Z grupą współpracowników przełożył Biblię na język niemiecki (Biblia Lutra), był autorem Postylli domowej, Małego i Dużego katechizmu, Artykułów szmalkaldzkich oraz pieśni kościelnych, w tym ewangelickiego hymnu: Warownym grodem jest nasz Bóg.

[madohora]

12 marca 1488 roku, gdy ukończył 4 i pół roku, prawdopodobnie zaczął chodzić do szkoły, czego nigdy dobrze nie wspominał. Do 1505 roku miał czterech braci i tyleż samo sióstr.

[madohora]

i napojeni ciało twoje, a nie uważasz, iż to za
często! A gdyby bogacz jak i corocznie, albo co-
miesiąc albo jeszcze częściej obsypywał cię skarbam i
swemi, czy liż byś się gniew ał? Jubileusz, to lekarstw o
dla dusz chorujących, to pokarm pokrzepiający, to-
skarb, to wspomożenie śród nędzy tego świata
koniecznie potrzebne, a ty miałbyś nie chcieć
przyjąć go?
„Ojciec święty podobno nader hojnie rozdawa
skarby kościoła!“
I owszem, nader hojnie! ale cóż w tern złego?
Kiedy ojciec, widząc iż najukochańsze dziecko jego-
już kona, jeszcze za ostatni grosz sprowadza lekarza,
nie czyniż li powinności swojej? A cóż by św iat
m yślał o ojcu, który mając skarby nieprzebrane,
obojętnie p atrzał by na okropne cierpienia jedynaka,
i nie postarał się o lekarza i lekarstw a? Uważaj
więc: Ojcem niezmiernie bogatym jest N am iestnik
Chrystusów, gdyż szafuje nieograniczonemu i nigdy
niewyczerpanemu zasługam i Jezusa, a Jedynakiem
jego jesteś ty, jako członek jednego kościoła Chry-
stusowego, a ty jedynaku śm iertelnie chorujesz;
»nader sm utne czasy obecne; królestwa upadają,,
m ocarstw a giną, a ludzie najniegodziwszych zasad
knują bezzecne zam iary; kiedyć już i Bóg sam
straszliwemu karam i grozi, toć podobno przyszłość
sroższe jeszcze klęski przyniesie!“ Tak to w liście-
swoim nasz Leon Papież o chorobie jedynaka mówi;,
jakoż tedy konającem u nie podawać lekarstwa,
z którego pomocy słusznie spodziewać się można?
»Ludzie tern zuchwałej grzeszą, im łatw iej odpust
zyskają!« Czy to praw da ? A jeżeli prawda, któż
w inien? Czy Jubileusz? Aleć zaiste nie tak. Kto-
teräz lekkomyślnie grzeszy, ten też podczas zeszłego
Jubileuszu nie sta ra ł się o zyskanie odpustu. A
w reszcie czy liż o lekkomyślnych nie w ypada wię-
kszego mieć staran ia ja k o pobożnych? W szak i
boski nasz Pasterz D obry dziewięćdziesiąt dziewięć

[madohora]

kilkunasto — naw et kilkadziesiąt — letnie ostre
posty o samym tylko chlebie i wodzie! i t. p.
Cóżbyś rzekł, gdyby po uczynionej szczerej spowiedzi
kapłan ta k mówił do ciebie:
»W ielkie są tw oje grzechy, lecz P. Bóg miło-
sierny wszystkie przebaczy i kary piekielne daruje;
ale na zadosyćuczynienie sprawiedliwości jego będziesz
odtąd pościł dwadzieścia lat o suchym chlebie
i w odzie!«
Nie bój się, żaden kapłan nie wyczyta ci ta-
kiego w yroku, ale pam iętaj, że takie kary w pier-
wszych w iekach istniały. Obecnie zaś przem awia
kościół do ciebie tem i słowy:
»Odmawiaj po spowiedzi znajome ci modlitewki
odpustowe, dawaj jałm użnę, bądź członkiem bractw
kościelnych, odwiedzaj kościoły uprzywilejowane,
uczęszczaj ile tylko możesz na Msze św. i inne n a ­
bożeństwa, zachowuj przeznaczone posty, ta k bowiem
pokażesz, że prawdziwie masz szczere pragnienie
zadosyć uczynić sprawiedliwości boskiej, a za to ja
z nieprzebranego skarbu zasług Jezusa i najświętszej
M atki jego i Świętych tyle ci ofiaruję, ile ci potrzeba
do zupełnego albo częściowego wypłacenia się przed
sprawiedliwością boską, słowem, czyń co ci radzę,
a za sumienne wykonywanie tak łatw ych zadań
ja z mocy od Jezusa otrzymanej, zwięzywać albo
rozwięzywać, ze skarbu zasług Chrystusowych udzielę
tobie tyle, ile ci potrzeba do wynagrodzenia win
tw oich przed Bogiem, t. j. grzechowy tw ój dług
m usi być wypłacony, ale nie będziesz go płacił ty,
któ ry nic nie masz, lecz go zapłacą nieskończone
zasługi życia, męki i śmierci Chrystusowej za to,
że przez pełnienie moich zadań na takie uwzglę-
dnienie sobie zasłużyłeś.«
Takie więc częściowe lub zupełne darow anie k ar
doczesnych za grzechy przez spowiedź sakram entalną
już odpuszczone nazywamy „odpustem“ . Jest to
ta k samo, jak gdybyś ty za jakieś przewinienie osą

[madohora]

wy, co zbłądziwszy z dróg zbawienia giniecie pod
jażm em niecnych żądz i szatańskiej niewoli. W ejrzyj-
cie w serca wasze a pojednajcie się z Bogiem!«
Najprzewielebniejszy nasz X iątę Biskup do zy-
skania odpustu tem i słowy nas zaprasza:
»Porachujm y się z sumieniem i z grzechami
naszemi i wołajmy ja k ów syn m arnotraw ny: Oj-
cze, zgrzeszyłem przeciw niebu i Tobie, ale patrz,
oto głębokim zdjęty żalem za grzechy moje, chcę
się szczerze ich wyznać z mocnem postanowieniem,
że się nawrócę na drogę przykazań twoich. O droga
trzodo moja, przypomnijcie sobie ów czas i owe
słowa, które P. Jezus krótko przed męką swoją
mówił do ludu swego: Jeruzalem, Jeruzalem , ile-
kroć chciałem zgromadzić syny twoje, jako kokosz
kurczęta swoje pod skrzydła zgromadza, a niechcia-
łoś; Ach żebyś jeszcze tego oto dnia poznało, co
je s t ku zbawieniu twemu!«
Starajm yż się więc o wypłacenie długów naszych,
usiłujm y się zyskać odpust zupełny, którego dostą-
pić można pod następującem i w arunkam i:
1) Potrzeba się szczerze wyspowiadać wszystkich
wiadomych grzechów, a to ze skruchą i mocnem
postanowieniem popraw y i przyjąć z najw ię-
kszą pobożnością kommunię św.
2) Potrzeba w intencyi Jubileuszu odwiedzać
kościoły wyznaczone.
3) Trzeba pełnić uczynki um artw iania samego
siebie.
4) Potrzeba w edług możności w duchu pokuty i
miłości dawać jałm użny, a to hojniej ja k po
inne razy!
W szystkie te obowiązki jeszcze niecoś obja-
śnim y :

[madohora]

O Jałmużnach.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni m iło-
sierdzia dostępują, mówi P. Jezus, dodając: Coście
jednem u z najmniejszych uczynili, toście mnie
uczynili!
Rozumie się, że ów jeszcze nie udziela jałm użny,
który to wraca, co bezprawnie posiada. K to bli-
źniego swego bądź w m ajątku, bądź w sławie
ukrzywdził, musi krzywdę wynagrodzić, inaczej
bowiem ani niech nie myśli o zyskaniu odpustu.
Jeżeli zaś nie wiesz jako nagrodzić, albo już nic
nieposiadasz i nie jesteś w stanie wynagrodzić, albo
nie wiesz, gdzie się ów znajduje, którem u nagrodzić
należy, pytaj o radę spowiednika.
Jeżeli pościsz, daj to czegoś nie spotrzebow ał ubogim, daj jeszcze więcej. Jeżeliś sam ubogi, okaż litość tw ą nad ubogim modląc się za n iego; odwie-
dzaj chorujących; gdzie możesz, nam aw iaj oziębłych
do uczynienia zaniedbanej spowiedzi, pojednaj się
z sąsiadem, dawaj spory grosz na Ojca św., który
takiej jałm użny nie bierze dla siebie, lecz rozdawa
n a potrzeby powszechne kościoła; nie zapomnij o
bractw ie św.1', M ichała, św. Bonifacego, Dzieciątka
Jezus: kolekta bowiem tych bractw obraca się na
wybudowanie kościołów i szkół w ubogich krajach,
n a wychowanie pogańskich dziatek w wierze kato ­
lickiej. Pam iętaj, co mówi Chrystus P a n : Jak ą
m iarką wy mierzycie, ta k ą będzie wam odmierzano.
Czytając powyższe obowiązki może westchniesz:
»Któż może wszystko to wypełnić!« Otóż niechaj
każdy czyni ile może! Zacznij tylko a zobaczysz,
że wszystko możesz; przytem pam iętaj, że czego
nie wypełnisz tu za życia, będziesz m usiał wypłacać
w okropnym ogniu czyscowym, a tam będziesz
cierpiał-m ożno_jlługie la ta za to, czegoś tu w kilku
godzinach niecliciał czynić chociaźeś mógł.
K to by mniemał, że Boga m ożna przebłagać na
każdy czas, nie tylko w czasie Jubileuszu, że człowiek
może zawsze około zbawienia swego pracowrać —
n a to odpowiadam: i owszem takci jest, aleć i to
wiadomo, że pewne czasy skuteczniejsze są, zda-
tniejsze do ćwiczenia się w dobrem.
W szak i Duch św. woła: Szukajcie P ana, kiedy
znalezion być może, wołajcie do niego, kiedy jest
bliski! Dziś jeszcze, kiedy usłyszycie głos w ołają-
cego, nie zatwardzajcież serc w aszych!
Do któregoż zaś czasu jeżeli nie do Jubileuszu
słuszniej przystosować by można słowa Paw ła św.:
»Oto teraz czas przyjemny, oto teraz dzień zba-
wienia!« Nie jednego bowiem człowieka, n iejed en
naród, lecz wszystkie dzieci swoje, dwieście m ilio-
nów katolików zaprasza Ojciec św. do czynienia
pokuty, do wszystkich wołając, pójdźcież i skosztujeie jak słodki jest P a n ! Spieszże więc i ty, stra-
cona możno owieczko Chrystusowa, śpiesz się, boć
i ciebie odkupił Zbawiciel boską krw ią rozlaną, i
ciebie powołał do nieba, i dla ciebie już jest zgo-
tow ane miejsce w królestwie niebieskiem, nie rozpa-
czaj, możesz i ty pomimo mnóstwa grzechów twoich
hyc zbawionym na wieki, ale idź a ja k najsumienniej
korzystaj z nieograniczonych łask Jubileuszowych.
Do ciebie to mówi P a n : Nie chcę śmierci bez-
bożnego, lecz aby się nawrócił i żył na wieki.
1) U w ażaj: Jubileusz roku 1879 trw a od pierwszej
Niedzieli Postu aż do Niedzieli Świątecznej,
czyli od 2 go Marca do 1 go Czerwca włącznie.
2) Spowiedź jubileuszowa zastąpi spowiedź wiel-
kanocną, wielkanocna spowiedź jubileuszową.
3) Odwiedzanie kościołów można uczynić przed
spowiedzią jubileuszową albo po spowiedzi.
4) W yznaczone sześć odwiedzeń można dowolnie
podzielić na cały czas Jubileuszu, więc _ n l h n .-----
codziennie jedno odwiedzenie, albo co tydzień,
albo co dwa tygodnie jedno odwiedzenie, by
tylko wszystkie sześć wykonano w czasie wy-
znaczonym Jubileuszu. >
5) K tóre kościoły odwiedzać — to w każdej
parafii wyznaczy ojciec duchowny.
6) Chorujący, uwięzieni, podróżujący, zakonnicy
lub zakonnice klasztorne, nie wychodzące poza
progi klasztoru, od spowiedników swoich
dowiedzą się, pod którem i w arunkam i odpust
zyskać mogą.
7) Dzieci, które do pierwszej komunii św. jeszcze
nie przystąpiły, mogą dostąpić odpustu przez
spowiedź tylko i odwiedzenie kościoła.
8) W jakiejkolw iek niepewności trzeba prosić
Ojca duchownego o doradę i wynanczenie.
9) Zyskany odpust Jubileuszowy można ofiarować duszom w czyścn cierpiącym

[madohora]

Hajduki Wielkie

Odpust Porcjunkuli.
Dnia 2 sierpnia br. przypada odpust Porcjiinkuli, którego w tutejszym kościele parafialnym dostąpić mog;| tylko członkowie III Zakonu św. Franciszka. Nieczłonkowie zaś mogą tego odpustu dostąpić w kościele klasztornym 00. Franciszkanów w Panewuikacli. Odpustu dostąpić można po odprawionej spowiedzi i przyjęciu Komunji św., od południa dnia poprzedniego aż do godziny 7-ej wieczorem dnia 2 sierpnia tylekroć, ilekroć sie dany kościół odwiedzi i przepisane modlitwy odprawi.

[madohora]

NAUKA.
O ODPUSTACH
Chrystus Pan zstąpiwszy na tę ziemię, został dla zba-
wienia naszego Człowiekiem, ale Bogiem być nie przestał.
Wszelka moc dana mi jest na ziemi i na niebie. Tą mo-
cą boską wydawał proroctwa — czynił cuda — i odpusz-
czał grzechy. Rzekł do Magdaleny: odpuszczone ci są
grzechy — i do łotra: dzisiaj zemną będziesz w raju! —
Gdy rzekł do paraliżem tkniętego: Synu! odpuszczają
ci sie grzechy. — Żydzi zdziwieni wyrzekli: zbluźnU! —
któż albowiem grzechy odpuszczać może, jeśli nie Bóg?
— a Chrystus Pan wyzekl do nich: abyście niedzieli,
że Syn człowieczy ma moc odpuszczania grzechów, —
— tobie mowie — wstań! wezmą loże twoje i idź do do-
mu twegoi — i tę moc odpuszczania grzechów cudem
potwierdził. — Otóż tę sarnę moc, jaką s*im wiał, zlał
na Kościół swój. — Jako mnie poslal Ojciec, i ja was po-
syłam, — idąc nauczajcie wszystkie nardy — chrzcząc
je w Imię Ojca i Syna i Ducha św. — Koma odpuścicie
grzechy — odpuszczone będą — komu zatrzytncu ie,, za-
trzymane będą vu niebie! W tych słowach dał Chrystus
Pan Kościołowi moc odpuszczania i zatrz* mania grze-
chów w Sakramencie Pokuty, której władzy Kości >ł uży-
wa i używał zawsze.
Inną obszerniejszą zostawił władzę Kościołowi temi
słowy: Cokohrick zwiążecie na ziemi będzie związane
w niebie, a cokolwiek rozwiążecie na ziemi, bedzie roz-
wiązane w niebie; — a więc władzę «tarda ws: ystklcŁ
więzów, które jeszcze nam wejśda do nieba zabraniają,
czyli wladrę nadawania odpustów1 — W grzechu albo-
wiem dwie różne rzeczy uważać mamy — bardzo od
siebii różne: zmazę grzechu 1 karę grzechu, Człowiek
zna prawo Boskie i naprzeciw niemu wykracza, gwałć*
je i staje się winowajcą obrażonego Majestatu Boskiego
— przedmiotem nieuawiśd — filius trae — synem gniewu
— i przekleństwo Boskie ściągą na siebie. To jest zma-
za grzechu, ale przez zuchwalstwo swoje obrazu Boga
— wykroczył przedw świętośd Boskiej, zaciągnął dług
wobec sprawiedliwości boskiej — i z tego długu wy-
płacić się potrzeba; to jest* kara grzechu, któia po
odpuszczeniu grzechu trwa i zostaje do zadośćuczy-
nienia. — Bóg przepuszcza grzech, bo jest miłosiernym.
Człowie! : za grzech odpokutować musi, bo Bóg jest spra-
wiedliwym. Odpuszcza karę wieczną — ale doczesna
zostaje w tern lub drugiem życiu do pomszczenia. Szem-
rali Żydzi naprzeciw Mojżeszowi i Aaronowi — chcąc
obrać oobie nowego wodza i powrocie do Egiptu!.... 3óg
rozgniewany odpuścił na prośby Mojżesza grzech, ałt
kara została i żaden z winowajców nie wszed1 dc ziemi
obiecanej; — i sam Mojżesz że zachwiał się w ufnośd
Bogu, uderzając różczką dwakroć w skałę na puszczy —
ujrzał tyłku zdaleka tę ziemię mlekiem i miodem pły-
nącą — ale noga jego na niej nie postała! Odpuścił Bóg
przez Nathana grzedi Dawida skruszonego — aie kaia
grzechu została i Dawid widział drugie dziecię śmiercią
sobie wydarte.
Trybunał pokuty jest sądem miłosierdzia i sprawie
dliwości. Grzesznik najstraszniejszą obarczony zbrodnią
— bo nietnasz takiej zbrodni, którejby Kościół nie miał
władzy odpuszczenia albo zatrzymania — powrócić może
do łaski Boga przez Izy, pokorę, żal i skruchę — i kara
wieczna z grzechem się maże, ale zastaje kara doczesna,
i na jej złagodzenie Kościół z postanowieniu Chrystusa
przychodzi nam w pomoc: przez nadawanie odpustów.
Odpust nie — jako mylnie niektórzy sądzą — służy nam
do odpuszczenia, bo to od odpustów niezawisło. Odpust
jest tylko środkiem pomocnym — dodatkowym słabości
naszej. Życie nasze — gdyśmy Boga obrazili — tkwíh-
noby byc ciągłą pokutą; wszystkie stworzenia, które nam
służyły za podnietę do obrażania Boga —powinnyby się
zamienić w narzędzia zadośćuczynienia — ale gdy sła-
bość ułomność sil i krótkość życia tego nam nit dozwala
— Kościół — matka dziecku podaje rękę — abyśmy na
widok sprawiedliwości i sądów Eoskich, ł na widok nie-
piawości naszych w rozpacz nie popadli — wypłaca
sprrwitdiiwoścl Boga, to, oobyśmy sami wypłacić tak
boleśnie musieli.
Przez to Kościół bynajmniej nie uwalnia nas od obo-
wiązku zadośćuczynienia według możności sił naszych,
a jak zarzucają heretycy nie pobłaża słabościom ludz-
kim; bo odpust nie na to, aby siał zgorszenie i lekcewa-
żenie, ale gorętszymi i gorliwszymi uccynil. Jeśli ciało
nasze tak skore i zdolne do grzechu, zdolne i do pokuty.
— jeśli mamy sposobność przez jałmużny, dob.e uczynki
i modlitwę Bogu zadośćuczynić a niedołężnie zaniedby-
wamy to — spuszczając się na odpusty, — nie łudźmy
sie, te udpusty nie dla nas, Laska odpustu jest laska.
fctórą godni otrzymują; jest jałmużną do której niema
prawa ten, który próżniactwu się oddaje i od pracy
przez to chce się uchylić. Tylko gdy wypłacić długu
nie możemy, Kościół chęci i żądze nasze przyjmuje. Ja-
kakolwiek słabość nasza, zawsze mamy z czego I jak
Bogu się wypłacać: poskromieniem namiętności naszych,
zrzeczeniem się nawet dozwolonych uciech! — Ach! —
mamy tyle sił, aby Boga obrażać, tak mak) aby Go prze-
błagać; tyle zdrowia aby je zniszczyć na biesiadach, tań-
cach, rozpustach; tak mało do pokutnych ćwiczeń; —
mamy tyle pieniędzy, aby je trwonić, marnować, — tak
mato, aby dobrze czynić. Wezwią cię o jałmużnę, to
ciężkie czasy; ale przybędzie z zagranicy śpiewak, tan-
cerz, szarlatan, to jednę godzinkę połechtania zmysłów
drogim opłaca się pieniądzem; — przyniesie ci zaświad-
czenie ubóstwa biedny brat rodak — ani przeczytasz....
Pozostaje ci tyle czasu, aby go trwonić na próżnowaniu,
na czytaniu złych książek, na zabawach, a tak mało na
wypełnianie obowiązków swoich? To dla dobrych zdaje
się Pan Bóg czas podwajać, a dla próżniaków skracać;
to w tym jednym dniu jeden tyle zrobi, a drugi nic! Ma-
my tyle cierpliwości, tyle wytrwałości, gdy idzie o od-
zyskanie zdrowia, wywyższenie się; — zaraz na umyśle
upadamy, gdy idzie aby co uczynić dla Boga i duszy
naszej!...
Powie kto: i na cóż mi tych odpustów kiedy i tak
zadośćczynić muszę? O! wszystkie prawie starania —
usiłowania nasze — pokuta najdłuższa — najcięższa —
czyż jest w stanie zadość uczynić choćby za jeden grzech
śmiertelny!... zawsze kara będzie mniejsza od winy.
Czyż sądzimy, że kilkoma łzami, kilkoma postami zgła-
dzimy, zetrzemy ten grzech, przez który na wieczne za-
służyliśmy męki?... Czyż sądzimy że jednym szelągiem
z milionowego wypłacim się długu? — że jedhem west-
chnieniem zgładzimy ten dług, na który straszny wyrok
wiecznego cięży potępienia?
Kościół — jako dobra, rozsądna, miłosierna matka
surowszym i łagodniejszym się okazał podług rozmaito-
ści czasu i okoliczności. — Ale to odpustów nadawanie
tak dawne jest jak Kościół.
Podczas prześladowania Męczennicy wstawiali się za
pokutnikami do Kościoła, aby karę im wytkniętą przez
wzgląd na ich męki ułagodzono i opuszczono. Widzimy
to z dzieł Cypryana — Dyonizyusza — Łucyana i in-
nych. Takiego odpustu udzielał Kościół często na proś-
bę tak zwanych „listów Męczenników“, pierwej wszakże
sprawa ich przez Biskupa musiała być roztrząśniona, —
jak się grzesznik od czasu upadku swego zachował i te-
go odpustu godnym się stał!... Później Kościół dla
uniknięcia rozprężenia ustanowił kanony pokutne i pokutę
publiczną zaprowadził. Jako zaś miał Kościół prawo,
czego mu sami przeciwnicy nie zaprzeczają — ustalić ka-
nony pokutne — tak miał prawo takowe przemienić na
inne dobre uczynki, jakie sądził być z większym pożyt-
kiem dla ludzi i chwały Boga: jałmużny — posty — i
modlitwy — zewnętrzne warunki, nieoddzielane od do-
skonałego usposobienia wewnętrznego. Grzeszy czło-
wiek przeciwBogu i tu lekarstwem modlitwa — pod którą
rozumieją się wszystkie ćwiczenia duchowne; przeciw
bliźniemu — i na to jałmużna; namiętnością ciała — i na
to posty.
Czas niedozwała nam dokładniej j obszerniej, jakoby
można, lę naukę Kościoła wyłożyć. To cośmy tu powie-
dzieli, niechaj tylko na to służy, aby fałszywe — Ko-
ściołowi zelżywe zdania i sprostować, 1 nas usposobić
do dostąpienia odpustu.
O! jeśli kiedy, to teraz szczególniejszych łask Bo-
skich potrzebujem; o! jeśli kiedy, to teraz czas nawrócić
sie do niego.
Wy! którzy sądzicie, że odwiedziwszy Kościoły i
Inne wypełni

[madohora]

W drodze na Odpust

[madohora]

Papież Leo XIII. opisując w Encyklice pod-
stawy, na których chrześciańskie państwo opierać
się powinno, dostarcza przez ogłoszenie Jubileuszu odpowiednich środków, jak każdy pojedynczy na
pożytek państwa do cnót chrześciańskich powrócić
może; ponieważ gdy każdy pojedynczy w publicznem
i prywatnem życiu po chrześciańsku myśli, wten-
czas ma i państwo największą z tego korzyść.
Takiem bowiem jest państwo, jakiem go otworzą
obyczaje narodów, a jako doskonałość okrętu lub
domu zawisła od doskonałości części pojedynczych,
i od stosownego ich na właściwych miejscach
rozłożenia, w takóż sam nieomal sposób bieg
spraw publicznych dobry i bez szwanku być nie
może, jeżeli obywatele nie postępują prawym życia
torem. Samo prawodawstwo cywilne i to wszystko,
z czego składa się działanie życia publicznego,
tylko za sprawą ludzi powstaje i ginie. Ludzie
zaś zwykli na rzeczach tych wyrazisty wyciskać obraz zdań swoich i obyczajów.“

[madohora]

🔹Przez dwa dni postne tylko potraw używając,
okrom dni postną dyspensą nie objętych. Mięsa
używać nie jest dozwolonem, jednorazowe nasy-
cenie, zwłaszcza rano i wieczór się posilić jest
dozwolone, jak zwykle przy innych pośtach. Nasz Najprzewielebniejszy Książe - Biskup na mocy swego
apostolskiego upoważnienia dozwolił, że w czasie
postu jubileuszowego jaj i mleka używać można.

[madohora]

DEKRET O ODPUSTACH W ROKU KAPŁAŃSKIM
Penitencjaria Apostolska dekretem URBIS ET ORBIS z dnia
25 kwietnia 2009 r. ogłosiła warunki zyskania odpustów w Roku Ka-
płańskim, który rozpoczął się 19 czerwca 2009 r., a kończy 19 czerwca
2010 r. Dekret dotyczy zyskania odpustu, który mogą otrzymać ka-
płani, jak i wszyscy wierni.
1. Kapłani, którzy w skrusze serca w jakimkolwiek dniu pobożnie odmówią przynajmniej
jutrznię lub nieszpory przed wystawionym publicznie do adoracji lub obecnym w tabernaku-
lum Najświętszym Sakramentem i – za przykładem świętego Jana Marii Vianneya – oddadzą
się duchem ochoczym i hojnym celebracji sakramentów, przede wszystkim sakramentu poku-
ty, uzyskać mogą odpust zupełny, który będą mogli ofiarować również za zmarłych kapłanów,
pod warunkiem przystąpienia do sakramentalnej spowiedzi, przyjęcia Komunii Świętej oraz
odmówienia modlitwy w intencjach Ojca Świętego.
2. Kapłani mogą ponadto uzyskać odpust cząstkowy, także możliwy do ofiarowania za
zmarłych kapłanów, jeśli pobożnie odmówią przepisane modlitwy o uświęcenie życia i o
gorliwe wypełnianie powierzonych im zadań.
3. Wszyscy wierni, którzy w pokorze serca w kościele albo w kaplicy będą uczestniczyć po-
bożnie we Mszy Świętej, ofiarując tego dnia modlitwy i dobre uczynki w intencji kapłanów,
aby Jezus Chrystus Najwyższy i Wieczny Kapłan ich uświęcił i kształtował według swego
Serca, mogą uzyskać odpust zupełny pod warunkiem przystąpienia do sakramentalnej spo-
wiedzi i odmówienia modlitwy w intencjach Ojca Świętego w dniach, w których rozpoczyna
się i kończy Rok Kapłaństwa, w dniu 150. rocznicy śmierci świętego Jana Marii Vianneya (4
sierpnia 2009 r.), w pierwsze czwartki miesiąca, w pierwszą sobotę września – Dzień Modlitw
o Uświęcenie Duchowieństwa (5 września 2009 r.) oraz Wspomnienie Błogosławionych Mę-
czenników ks. Emila Szramka, Józefa Czempiela i Towarzyszy (12 czerwca 2010 r.).
4. Osoby w podeszłym wieku, chorzy i wszyscy, którzy ze słusznych powodów nie mogą
wychodzić z domu, mogą uzyskać odpust zupełny, jeśli – w duchu wyzbycia się przywiązania
do jakiegokolwiek grzechu i z zamiarem wykonania, jak tylko będzie to możliwe, trzech zwy-
kłych warunków odpustu – we własnym domu albo tam, gdzie przeszkoda ich wstrzymuje,
w dniach wyżej wskazanych odmówią modlitwy o uświęcenie kapłanów i ofiarują z ufnością
Bogu przez Maryję, Królową Apostołów, swoje cierpienia i niewygody życia.
5. Udziela się, wreszcie, odpustu cząstkowego wszystkim wiernym, ilekroć pobożnie od-
mówią pięć razy Ojcze nasz…, Zdrowaś, Maryjo… i Chwała Ojcu… albo inną modlitwę
specjalnie zatwierdzoną ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa, by wyprosić kapłanom
łaskę zachowania czystości i świętości życia.
Odpust zupełny można zyskać tylko jeden raz dziennie, spełniając zwykłe w takich przy-
padkach warunki oraz uczestnicząc we wskazanych powyżej praktykach.
Katowice, 12 czerwca 2009 r. VA I 6936/09
Ks. Grzegorz Olszowski + Damian Zimoń
Kanclerz Arcybiskup Metropolita
Kurii Metropolitalnej Katowicki

[madohora]

Praktyka odpustów sięga naj-
dawniejszych czasów. Najbar-
dziej rozpowszechniła się ona
w XII i XIII w. Wtedy to odpu-
sty wiązano z Rokiem Świętym.
Nieco wcześniej za papieża
Aleksandra II (1063 r.) i Urbana
II (1095 r.) zaczęto udzielać od-
pustu za udział w wyprawach
krzyżowych. Papież Bonifacy
VIII (1284-1303) po raz pierw-
szy w historii Kościoła ogłosił
Rok Święty dla wszystkich piel-
grzymów nawiedzających grób
św. Piotra. Zwyczaj ogłaszania
Roku Świętego i połączona
z nim praktyka odpustów wszedł
na stałe do Kościoła, z tym, że niektórzy papieże czynili to co 50 lat,
inni co 33 lata, a w XX w. nawet co 25 lat.

[madohora]

Rozróżnienie kary doczesnej i wiecznej niejest tylko wynikiem rozumowa-
nia teologów. Ma również swoje źródło w nauce Pisma Św.
Do istoty grzechu należy: “wzgardzenie i zlekceważenie osobowej przyjaźni
z Bogiem, prawdziwa, choć nigdyw pełni nie pojęta, obrazaBoga, niewdzięcz-
ne odrzucenie miłości Bożej ofiarowanej nam w Chrystusie”. Poza tym:
“grzech niesie ze sobą zakłócenie powszechnego porządku, jaki Bóg ustano-
wiłw swej niewysłowionej mądrości i nieskończonej miłości, grzech niszczy
wiele dóbr zarówno w samym grzeszniku, jaki w ludzkiej wspólnocie”. (Pa-
weł VI, Konstytucja Apostolska Indulgentiarum doctrina).

[madohora]

Odpust jubileuszowy.
(Ciąg dalszy.)
11. Czy chcąc dostąpić odpustu zupełnego powinni
wszyscy odwiedzić wyżej wymienione kościoły i to
tyle razy, jak jest przepisane?
Tak, wszyscy, którym Ojciec święty nie udzielił
osobnej dyspensy, powinni zwiedzać kościoły wyzna-
czone przez Jego Eminencyą albo w jego imieniu
przez księży dziekanów lub proboszczów. Jednako-
woż uwolnił Ojciec św. od tego obowiązku:
A. 1) zakonnice z klauzurą odwiedzać mają swój
B.
G.
kościół klasztorny;
2) wszyscy żyjący w więzieniu lub niewoli, tak
samo jak i
3) wszystkie osoby, którym nie pozwala ciężka
choroba na zwiedzanie kościołów, dostępują
odpustu, jeźli podług postanowienia Jego Emi-
nencyi odmówią przepisane modlitwy przed
krzyżem, zamiast w kościele;
4) wszyscy, którym brak zdrowia lub inne prze-
szkody nie pozwalają na zwiedzenie kościołów,
mogą prosić swoich spowiedników, także po
za spowiedzią św., o zamienienie odwiedzań
kościelnych na inne pobożne uczynki.
Oprócz tego na mocy upoważnienia Papieża zniżył
Jego Eminencya liczbę odwiedzań kościelnych na
10 razy dla wszystkich kapituł, kongregacyi se-
kularnych i regularnych, stowarzyszeń, bractw,
cechów i wszelkich korporacyi, również dla
■wszystkich wiernych chrześcian, którzy ze swoim
proboszczem lub innym kapłanem odwiedzą w
procesy! wyznaczone kościoły.
{toby zaś rozpocząwszy przepisane uczynki w
celu dostąpienia jubileuszu dla choroby jednak
tej liczby odwiedzin nie zdołał osiągnąć, może do-
stąpić odpustu i przebaczenia, przystąpiwszy
skruszonem sercem do spowiedzi i do Komunii św.
12. Czy tam, gdzie tylko jest jeden kościół (albo
dwa), trzeba po każdem odwiedzeniu wracać do domu,
zanim się odwiedzenie w ciągu dnia powtórzy?
Nie, nie potrzeba wracać po każdorazowem zwie-
dzeniu kościoła do domu, lecz wystarcza po jednem
zwiedzeniu wyjść z kościoła i znowu zaraz wrócić,
aby nowe odwiedzenie rozpocząć. Można także z
odwiedzeniem kościoła połączyć przyjęcie Sakra-
mentów ŚW. (Dokończenie nastąpi.)
Poleca się wszystkim Czytelnikom „Posłańca“: Ks. A. Arndt
„Książeczka jubileuszowa“, 48 stron, 10 fen., do nabycia w
eksp. „Posłańca“. Książeczka ta, aprobowana przez naszego Arcy-
pasterza, zawiera najprzód naukę o odpustach, potem stosowne
modlitwy, które przy zwiedzaniu kościołów odmawiać można

[madohora]

Nowe przepisy
o odpustach.
Istota Trzeciego Zakonu wpraw-
dzie nie polega na zyskaniu odpustów,
jakie Tercjarze w ciągu roku zyskać
mogą. Jednak byłoby rzeczą smutną,
gdyby Tercjarze z licznych okazyj
nie korzystali. Ponieważ pod wzglę-
dem warunków zyskania odpustów
panują niektóre błędne pojęcia, chciał-
bym je sprostować, podać nowe prze-
pisy i niektóre nowe odpusty.
1. Jeśli odpust jest udzielony „pod
zwykłemi warunkami“, to warunkami
są: Spowiedź i Komunja św., odwie-
dzenie kościoła i modlitwa na intencję
Ojca św. Warunki Spowiedzi, Komunji
św. i odwiedzenia kościoła dokładnie
reguluje Prawo Kościelne. Spowiedź
więc można odprawić ośm dni przed i
ośm dni po dniach odpustu, na które od-
pust jest udzielony. Kto zaś dwa razy
na miesiąc się spowiada, albo prawie
codziennie przystępuje do Komunji
św., nie potrzebuje jeszcze osobno się
spowiadać dla zyskania odpustu. Ko-
munję św. można przyjąć dzień przed
odpustem, w sam dzień odpustu lub
w ciągu ośmiu dni po odpuście.
Żeby zadośćuczynić warunkowi
modlitwy na intencję Ojca św., mogą
wierni odmówić modlitwę dowolną,
o ile nie jest przepisana modlitwa,
np. przy odpuście Porcjunkuli б Ojcze
nasz, Zdrowaś Marja i Chwała Ojcu.
Dotychczas nie było jasnem, jaka
modlitwa dla zyskania odpustu wy-
starczy. Otóż 8 lipca ub. r. Papież
Pius XI orzekł: Jeżeli nie jest prze-
pisana pewna modlitwa, wystarczy
odmówić 1 Ojcze nasz, Zdrowaś
Marja i Chwała Ojcu. Oczywiście,
że można odmówić także inną mod-
litwę, któraby odpowiadała powy-
ższym rozmiarom, to znaczy, któraby
była przynajmniej tak długa jak 1
Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała Ojcu.
Ten przepis znajdzie praktyczne
zastosowanie u wszystkich, którzy
po Komunji św. odmawiają piękną
modlitwę: „Oto ja, dobry i najsłodszy
Jezu . . . “, a którym odmówienie pięciu
Ojcze nasz było może czasem za
długie i uciążliwe.
2. Nowe odpusty.
a) Papież Pius XI udzielił od-
pustu zupełnego wszystkim, którzy
są obecni przy procesji z Przenaj-
świętszym Sakramentem. I to nie
tylko przy procesjach poza kościołem,
lecz także przy procesjach w murach
kościoła. Celem tych procesyj jest:
„żeby wierni mogli przedłożyć swe
uwielbienia i prośby Zbawicielowi...,
aby wiarę i miłość, które Najświęt-
szemu Sercu Jezusowemu są tak miłe,
w sercach wiernych wzbudzić i coraz
więcej szerzyć kult eucharystyczny.“
Warunkami tego odpustu są spowiedź,
Komunja św. i modlitwa na intencję
Ojca św. Potrzebne jest dla zyskania
tego odpustu, by wierni byli obecni
przy procesji, nie potrzebują iść z
procesją.
b) Odpust zupełny zyskają wszy-
scy, którzy przed Przenajświętszem,
czy to wystawionem, czy to zam-
kniętem w tabernakulum, odmówią
Różaniec z pięciu tajemnic. Warunkiem
jest spowiedź i Komunja święta.
c) Kto przy odwiedzeniu Naj-
świętszego Sakramentu odmówi 5
Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała Ojcu
i 1 Ojcze nasz, Zdrowaś Marja i
Chwała Ojcu na intencję Ojca św.,
zyska 10 lat odpustu. Kto codziennie
takie odwiedzenie robi, zyska raz na
tydzień, to znaczy w siódmy dzień
odwiedzenia odpust zupełny.
3. Ułatwiono również zyskanie
odpustów Różańca i Drogi krzyżowej
za pomocą krzyża stacyjnego. Dawniej
trzeba było trzymać różaniec ko-
niecznie w ręce. Tak samo ci, którzy
chcieli zyskać odpusty Drogi krzyżo-
wej a nie mogli iść stacyj Drogi krzy-
żowej, musieli trzymać krzyż w tym
celu specjalnie poświęcony i odmówić
20 Ojcze nasz, Zdrowaś Marja i
Chwała Ojcu. Ojciec św. orzekł, że
każdy, kto dla słusznej przyczyny nie
może tych przedmiotów trzymać w
ręce, może zyskać powyższe odpusty,
o ile odmówi modlitwy i nosi ten
przedmiot poświęcony, t. zn. różaniec
czyli krzyż, przy sobie. Można więc
zyskać odpusty różańcowe przy
pracy ręcznej, nie trzymając różańca
w palcach, ale nosząc go jednak przy
sobie; również chorzy, którzy w spa-
raliżowanych rękach nie mogą trzy-
mać różańca lub krzyża stacyjnego,
mogą zyskać powyższe odpusty,
nosząc n. pr. różaniec na szyi.

[madohora]

B. Dla chorują cyc h.
1. Chorujący obłożnie dostąpią od-
pustu zupełnego, jeżeli taki krzyżyk na-
bożnie całują albo przynajmniej na taki
krzyżyk wejrzą, a na wspomnienie boleści
Chrystusowych serdecznie westchną:
Mój Jezu cierpiący, ja cierpię z Tobą! —•
lub coś podobnego. Krzyż mogą trzymać
w dłoniach, albo krzyżyk może leżeć
przed nimi lub obok nich na stoliku, albo
ktoś inny może go trzymać przed nimi,
albo też może być zawieszony na ścia-
nie, tak, żeby go chory mógł wygodnie
widzieć.
2. Jeżeli chory jest za słaby, by mógł
odmówić owe westchnienie, to wtedy
starczy, że tylko ucałuje lub spojrzy na1
krzyżyk.
Jak też to Kościół św. ułatwia choru-
jącym to nabożeństwo Drogi Krzyżowej!
Pragnie bowiem ta dobra i czuła Matka,
żeby chorzy jaknajwięcej podczas cho-
roby nazbierali skarbów dla wieczności
dla siebie i dla dusz w czyścu cierpią-
cych.
Co do tych odpustów powstały pe-
wne wątpliwości, których rozwiązanie
podaję tutaj:
a) Czy chorujący, który nie może
zmówić owych 20 Ojcze nasz, Zdrowaś,
Chwała Ojcu, musi krzyżyk pocałować
raz tylko, czy 20 razy?
Odpowiedź: Wystarczy jedno pocało-
wanie albo jedno wejrzenie na krzyżyk.
b) Jak podano pod I. 2., uzyska się
odpust zupełny Drogi Krzyżowej, jeżeli
się przystąpiło tego dnia do Komunji św.
Czy ta Komunja św. uprawnia nas do
uzyskania innych odpustów zupełnych,
czy tylko do odpustu Drogi Krzyżowej?
Odpowiedź: Bez wątpienia starczy
dla wszystkich odpustów.
c) Czy trzeba przyjąć Komunję św.
przed Drogą Krzyżową, czy starczy, je-
żeli przystępujemy po odprawieniu Drogi
Krzyżowej?
Odpowiedź: To obojętnie, byle komu-
nikujemy tego dnia.

[madohora]

W izytując klasztory Augustyańskie wraz z W encesławem Linkiem Prze-
orem konwentu W ittenberskiego, przybył do Grimma właśnie w tym cza-
sie, kiedy w sąsiednim Wurzen Tetzel wygłaszał sprzedaż odpustów. W ia-
domość o postępowaniu Tetzla, oburzyła L utra i oburzenie to było natu-
ralnem, co więcej koniecznem, w duszy tak pobożnćj jak jego. Lecz pro-
fessor uniwersytetu W ittenberskiego nie od razu wystąpił przeciw odpu-
stom. Skory do dysputy, zbyt głębokie jednak czuł poszanowanie dla gło-
wy kościoła katolickiego, zbyt posłusznym był synem Rzymskiej stolicy,
aby od razu powstać na odpusty, ową wielką podstawę władzy i potęgi
papiezkiej. Zresztą, sprzedaż odpustów nie była nową, a źródło z którego same odpusty wypłynęły, tak głęboko leżało w sercach katolików, żc złe wynikające ze sprzedaży, mniej raziło massy ludu prostego, jakby sądzić można.

[madohora]

Wierzymy, iż co Tetzel mówił i czynił, było wynikiem jego osobisto-
ści, było nadużyciem; lecz dlaczego żaden Biskup nic skarcił zuchwałego
Dominikanina? Dlaczego otoczony opieką władz duchownych mógł do-
puszczać się nadużyć? Widać te nadużycia nic raziły, a praktyki Tetzla
nie były jedyne, nie stanowiły wyjątku! A dlaczego? Bo drzewo złe, nie
może przynieść dobrych owoców; bo każde odstępstwo od słowa Pisma,
musi wyrodzić się w grzech, musi psuć serca i gubić dusze

[madohora]

Konsekwencją sakramentu pokuty było obowiązkowe przystąpienie do Komunii
świętej. Był to drugi warunek otrzymania odpustu.
Kolejnym było nawiedzanie wskazanego kościoła (bądź wskazanych kościołów)
przez określoną liczbę dni (kolejnych lub z przerwami) i odmawianie przy wyznaczonych
ołtarzach określonych modlitw (najczęściej Ojcze nasz i Zdrowaś Mario) w zaleconych
intencjach. Warto zauwaŜyć, Ŝe w ciągu stuleci ich brzmienie zasadniczo nie zmieniło się.
Porównajmy zapisy z wybranych ksiąŜeczek jubileuszowych:

[madohora]

Nawiedzanie kościołów powinno mieć miejsce w dni powszednie. Szczególną
uwagę na ten fakt zwraca między innymi ks. Lubecki w KsiąŜeczce Jubileuszowej na rok
1886. Udział we mszy w niedziele i święta jest obowiązkiem kaŜdego chrześcijanina, stąd odmówienie w tym czasie modlitw jubileuszowych nie powoduje dostąpienia odpustu. By ę łaskę uzyskać, naleŜy odwiedzić kościół tylko w tym jedynym celu. Autor rozumie
jednak ludzi, którzy w dni powszednie nie mogą stawić się na naboŜeństwach i udziela im
następujących wskazówek: „Kto nie ma czasu do odwiedzenia kościoła w jaki dzień
powszedni, moŜe w niedziele lub święto wcześniej, przed naboŜeństwem parafialnem,
przybyć do kościoła i tam się według intencyi Ojca św. pomodlić. Po skończonych
modlitwach trzeba wyjść z kościoła, obejść go a potem się na naboŜeństwo wrócić do
niego jakby się z domu szło do kościoła. Tak samo, chcąc po skończonem naboŜeństwie
odprawić przepisane odwiedzenie kościoła, moŜna wyjść i obejść kościół a wróciwszy się
do niego zmówić modlitwy na intencyą Ojca św.”516. Spełnianie warunków otrzymania
odpustu ma być zatem dodatkową czynnością. Nie jest dopuszczone wykonanie ich przy
okazji udziału w obowiązkowej dla katolika mszy świętej. Jak powiada autor Pamiątki
Wielkiego Jubileuszu..., „nawiedzania kościoła nie moŜna łączyć w niedziele i święta z obowiązkiem słuchania Mszy św., który jest przepisany prawem Kościoła św

[madohora]

Ślązaczka

[madohora]

Ponadto odpust uzyskuje się, kto w Roku Wiary weźmie udział w co najmniej trzech kazaniach lub weźmie udział w co najmniej trzech rozważaniach duchowych na temat Soboru Watykańskiego II lub Katechizmu Kościoła Katolickiego. Inną możliwością uzyskania odpustu w „Roku Wiary” jest nawiedzenie własnej baptysterium, pod warunkiem odnowienia przyrzeczenia chrzcielnego

[madohora]

Znaki łaski i miłosierdzia
W rozumieniu katolickim odpusty są znakiem łaski uwalniającej ludzi od „kar doczesnych za grzechy”. W sakramencie pokuty po spowiedzi skruszonemu grzesznikowi obiecuje się od Boga odpuszczenie grzechów. W tym kontekście teologiczne wyrażenie „kary doczesnej za grzech” nie oznacza, że ​​Bóg przebacza grzechy, ale następnie nakłada karę za złe uczynki i zaniechania, na wzór światowego sądu. Oznacza raczej następstwa grzechów, które zostały już odpuszczone w sakramencie pokuty, ale których skutki nadal obciążają ludzi.

[madohora]

BORÓWKOWY BUDYNIOWIEC

1 kg twarogu zmielonego z wiaderka
2 budynie waniliowe 1 łyżka budyniu
4 jajka
160 g cukru pudru
1 cukier waniliowy
400 ml mleka
3 łyżki cukru
100 g borówek

Przygotuj budyń zgodnie z instrukcją na opakowaniu, stosując połowę mleka, która jest zalecana na opakowaniu. W trakcie gotowania mleka dodaj też cukier. Energicznie mieszaj go w trakcie, aby się nie przypalił. Odstaw do wystudzenia.
Jajka ubij z cukrem waniliowym i cukrem pudrem. Kiedy masa zrobi się jasna i puszysta, dodaj ją do zmielonego sera. Miksuj jeszcze przez chwilę. Dodaj łyżkę budyniu w proszku, a następnie mieszając masę (najlepiej mikserem), dodawaj po łyżce ugotowanego budyniu.
Umyj, oczyść i osusz borówki. Wrzuć je do masy, delikatnie zamieszaj.
Rozgrzej piekarnik do 180 stopni. Włóż ciasto, a po 10 minutach zmniejsz temperaturę do 160 stopni. Piecz około 90 minut, a kiedy wierzch zacznie się przypiekać, przykryj folią aluminiową.

[madohora]

KAWA PO ADMIRALSKU

25 ml rumu
łyżeczka prawdziwego miodu np z Mazur
200 ml parzonej mocnej czarnej kawy

Do kubeczka nalać rumu. Dodać płynny miód. Zalać wszystko mocną czarną kawą.

[madohora]

Po odbyciu edukacji w szkole miejskiej w Mansfeld i szkoły parafialnej w Eisenach, na przełomie kwietnia i maja 1501 roku, w wieku osiemnastu lat Marcin rozpoczął studia na uniwersytecie w Erfurcie, początkowo na wydziale nauk wyzwolonych, które ukończył w styczniu 1505 jako magister filozofii, a następnie od 20 maja, zgodnie z życzeniem ojca kontynuował je na wydziale prawa. Wybór Erfurtu jako miejsca edukacji wiązał się z tym, że pomimo iż do Lipska było z Mansfeld bliżej, to założony na wzór uniwersytetu praskiego Uniwersytet w Erfurcie był w tamtych czasach sławniejszy, zaś szczególnie dobrą sławą cieszył się wydział prawniczy, a taką karierę wybrał dla swojego syna Hans Luder. Erfurcki uniwersytet był nowoczesną uczelnią – rozwijała się na nim tzw. via moderna, nowa szkoła nominalizmu, silne były też wpływy humanizmu. Ockhamistami i nominalistami byli nauczyciele filozofii Lutra, Bartholomäus Arnoldi z Usingen i Jodocus Trutfetter z Eisenach

[madohora]

W październiku 1510 roku wyjechał do Rzymu, aby odwołać się do papieża Juliusza II od decyzji prowincjała saskiej kongregacji Staupitza, nakazującej podniesienie ogólnego poziomu obserwancji. Wrócił zdruzgotany zastanym obrazem tj. papieża prowadzącego wojny, bezceremonialnego stylu bycia księży, bluźnierczego żonglowania sakramentami, czy wreszcie praktyki odprawiania w pośpiechu siedmiu mszy świętych przy jednym ołtarzu. Oburzony Luter relacjonował, że pewien ksiądz, widząc, że odprawił dopiero jedną trzecią swojej mszy, poganiał go słowami: „Pośpiesz się! Inni czekają!” Podróż do Rzymu nie miała większego wpływu na rozwój poglądów teologicznych Lutra, jednakże zgromadzone doświadczenia ukształtowały jego późniejszą postawę w walce z papiestwem.

[madohora]

[madohora]

Swoje przemyślenia Luter zawarł w ogłoszonej 4 września 1517 roku pracy naukowej Disputatio contra scholasticam theologiam. Jego tezy nie znalazły jednak większego odzewu wśród teologów i hierarchii kościelnej. Wobec tego Luter postanowił skatalogować swoje myśli i przesłać je bezpośrednio do arcybiskupa Moguncji i biskupa Brandenburgii.

[madohora]

W czerwcu 1519 w Lipsku, w zorganizowanej przez legata papieskiego Johanna Ecka dyspucie uczestniczył między innymi również Marcin Luter. Mnich, występujący dotąd tylko przeciwko nadużyciom odpustowym, doszedł do przekonania, że nie wystarczy zmiana pewnych aspektów życia kościelnego, ale że konieczna jest gruntowna, daleko idąca naprawa Kościoła. Czynnie go wspierającym w tych poglądach był niemiecki humanista Filip Melanchton, który dalsze swoje życie ściśle związał z reformacją. W trakcie dysputy Luter zaprzeczył twierdzeniu, że prymat papieża jest uzasadniony w Piśmie Świętym. Stwierdził, że sobory mogą się mylić, a tylko Biblia jest nieomylna. Takie stanowisko spowodowało, że Eck przerwał dysputę, pojechał do Rzymu i stamtąd przywiózł bullę Exsurge Domine papieża Leona X, wydaną 15 czerwca 1520 roku przeciwko Lutrowi, który początkowo wątpił w jej prawdziwość. Pisma Lutra miały być spalone, a on sam i jego zwolennicy w ciągu dwóch miesięcy mieli pojednać się z papieżem, w przeciwnym wypadku miały ich spotkać wszelkie konsekwencje ekskomuniki.

[madohora]

Odwołać nie mogę, chyba by mi kto z Pisma Świętego dowiódł, że błądziłem. (...) Tu stoję, inaczej nie mogę, niech mi Bóg dopomoże. Amen”.

[madohora]

Odwołać nie mogę, chyba by mi kto z Pisma Świętego dowiódł, że błądziłem. (...) Tu stoję, inaczej nie mogę, niech mi Bóg dopomoże. Amen”.

[madohora]

Aby ocalić Marcina Lutra od prześladowań, Fryderyk Mądry upozorował napad na niego i jego porwanie, a następnie pod przybranym imieniem rycerza Jerzego ukrył na zamku w Wartburgu. W tym odosobnieniu spędził Luter w sumie 10 miesięcy, a w trakcie pobytu tam studiował język hebrajski i grecki, przekładał psalmy, pisał traktaty. Przede wszystkim jednak dokonał w 1522 tłumaczenia na język niemiecki Nowego Testamentu, jako pierwowzoru używając tekstu greckiego. Dokonał tego wspólnie z innymi wybitnymi językoznawcami (Jan Bugenhagen, Justus Jonas, Creuziger, Georg Roerer – korektor), a zwłaszcza z Aurogallusem i Melanchtonem. Tłumaczenie publikowano we fragmentach aż do 1535, kiedy to Luter przełożył całą Biblię, udostępniając w ten sposób wszystkim jej tekst. Tam powstała również postylla, czyli zbiór kazań na każdy dzień roku kościelnego. Cała ta jego praca dała podwaliny nauki ewangelickiej.

[madohora]

W 1530 roku na sejmie w Augsburgu ewangelicy przedłożyli cesarzowi Wyznanie augsburskie, będące wykładem nauki reformatorów. Ponieważ ze względu na banicję z 1521 Luter nie mógł być obecny na sejmie, główny ciężar w jej opracowaniu spoczął na Melanchtonie, który kolejne projekty swej pracy wysyłał do Lutra w celu konsultacji.

[madohora]

Marcin Luter, pomimo że był autorem licznych dzieł religijnych, nie stworzył spójnego systemu teologicznego. Był jedynie twórcą ogólnych zarysów teologii reformacyjnej i drogowskazem dla następnych pokoleń protestantów. Podstawową zasadą protestantyzmu, której Luter dał początek jest darmowość zbawienia: zbawienie nie jest dziełem lub uczynkiem człowieka, lecz łaską, czystym darem od Boga, dostępnym jedynie dzięki wierze. Zasadę tę najlepiej ukazują jego dwa dzieła: traktat O wolności chrześcijańskiej oraz Duży Katechizm. Są one dotąd podstawowymi źródłami teologii protestanckiej. Inne jego dzieła, jak interwencyjny traktat O niewoli babilońskiej Kościoła czy Komentarz do Listu do Rzymian są czytane raczej przez wąski krąg zainteresowanych historią myśli protestanckiej. Zasadę darmowości zbawienia Luter zawarł w hasłach, które się wzajemnie dopełniają: „zbawienie w łasce” (sola gratia) oraz „usprawiedliwienie w wierze” (sola fide). Odczytał je z Pisma Świętego, jednak odczytanie to było możliwe dzięki osobistym zmaganiom i religijnej intuicji

[madohora]

Hasło to mówi o tym, że człowiek zostaje usprawiedliwiony jedynie w wierze (sola fide). Marcin Luter w Artykułach szmalkaldzkich wyraził przekonanie, że jest to doktryna chrześcijańska, bez której wszystko zostaje utracone

[madohora]

To hasło wymierzone było przede wszystkim w kościelny kult świętych. Zakładało brak możliwości jakiegokolwiek wpływu człowieka na zbawienie, które jest uznane za całkowicie darmowy dar Boga, którego nie można sobie wysłużyć.

[madohora]

Przekład Biblii na język niemiecki przez dr. Lutra w 1534 roku okazał się bardzo ważny w historii tego języka. Istniało już wcześniej ponad 10 przekładów Biblii, jednak pisane były językiem sztucznym, pełnym neologizmów i zapożyczeń, wzorowanym na łacinie. Biblia Lutra przeciwnie, napisana była językiem jak najbliższym potocznemu, przy czym Luter preferował zwroty i wyrazy, które były najbardziej rozpowszechnione (najchętniej wykorzystywał słownictwo centralnego dialektu frankońskiego z okolic Norymbergi, a także dialekt z Turyngii). Luter korzystał też z języka, używanego do sporządzania zapisów w kancelariach – był on najbliższy językowi mówionemu. Stworzył w ten sposób ogólnoniemiecki literacki język ponadregionalny. Przy tłumaczeniu okazało się konieczne precyzyjne określenie zasad stylistyki, gramatyki i ortografii niemieckiej; w tym przypadku Luter opierał się na wzorcach klasycznej łaciny i greki. Stosował też zasady klasycznej retoryki.

[madohora]

Luter uznawany jest nie tylko za twórcę współczesnego niemieckiego języka, lecz także za twórcę podstaw filologii języków nowożytnych.

[madohora]

Początkowo Luter podkreślał, iż Jezus należał do żydowskiego narodu wybranego (w piśmie Dass Jesus ein Geborner Jude sei – Jezus był z urodzenia Żydem, 1523) i głosił, że odrzucanie Żydów przez chrześcijan i zamykanie ich w gettach uniemożliwia ich „poprawę”, czyli nawrócenie się na „prawdziwą wiarę” chrześcijańską. Wyrażał też nadzieję, że reformacja ułatwi ten proces nawracania.

[madohora]

[madohora]

Baklava to ciasto francuskie lub filo , marynowane w miodzie lub syropie cukrowym i nadziewane posiekanymi orzechami włoskimi , migdałami lub pistacjami .

[madohora]

Za kolejne pochodzenie późnego średniowiecza uważa się Persję lub Azję Mniejszą . W książce kucharskiej Muhammada bin Hasana al-Baghdadiego z 1226 roku wymieniony jest deser o nazwie Lauzinaq, który składa się z masy migdałowej pokrytej ciastem i polanej syropem, dzięki czemu bardzo przypomina baklawę

[madohora]

Klasycznym dodatkiem do deseru baklawy jest mocna, czarna mokka , której goryczka kontrastuje ze słodyczą baklawy. Często podaje się je z lodami lub kajmakiem .

[madohora]

Sympatia piernika do miodu wynika nie tylko z faktu, że we wcześniejszych stuleciach cukier granulowany nie był dostępny lub można go było nabyć jedynie po bardzo wysokiej cenie. Cukier kryształ nie nadaje się do pierników brązowych (np. Printen , serca piernikowe), ponieważ w cieście o niskiej zawartości wody i tłuszczu szybko krystalizowałby. Dopiero od czasu wynalezienia sztucznego miodu (tj. śmietany inwertowanej), syropu glukozowego i innych cukrów o dużej zawartości cukru inwertowanego, można zastąpić miód całością lub częścią tych odmian i tak się dzieje. Ale zwłaszcza podczas domowych wypieków miód jest tu nadal powszechny, zwłaszcza że śmietanka z cukru inwertowanego jest rzadko dostępna w sprzedaży detalicznej.

[madohora]

Językowo słowo to jest prawdopodobnie powiązane z terminem bar przekąskowy . W potocznym języku angielskim istnieje idiom zaczerpnięty z jidysz , oznaczający zrobienie wielkiego cimmes nad czymś (co oznacza: „zorganizować wielkie zamieszanie wokół czegoś”); to zapewne humorystyczna aluzja do faktu, że niemały wysiłek i czas potrzebny na przygotowanie potrawy daje stosunkowo nie spektakularny efekt

[madohora]

Sam Bóg opisany jest w Surze 9, która sama nosi imię at-Tauba , jako ten, który „ przyjmuje pokutę ( tauba ) od swoich sług” ( huwa yaqbalu t-taubata min ʿibādihi ; Sura 9:104; por. także 42: 25 i 40:3). W Sura 40 :7 aniołowie proszą Boga, aby przebaczył tym, którzy pokutowali ( tābū ) i poszli jego ścieżką , i ocalił ich od kary piekielnej. Z drugiej strony nie należy akceptować pokuty tych, „którzy uwierzywszy, nie uwierzyli, a potem stali się coraz bardziej niewierzącymi” (Sura 3:90).

[madohora]

W większości przypadków ludzka tauba poprzedza boską, tylko w jednym przypadku jest odwrotnie. Zatem w Surze 9:118 jest powiedziane, że Bóg „zwrócił się do trzech ludzi, którzy zbłądzili, aby oni mogli zawrócić” ( tāba ʿalaihim li-yatūbū ). Werset ponownie kończy się stwierdzeniem, że Bóg jest tauwab , tj. H. jest gotowy wciąż na nowo zwracać się z łaską do ludzi i przyjmować ich skruchę (także w Sura 4:16).

[madohora]

Jednym z sufich, którzy najbardziej systematycznie omawiali Taubah, był Abu Talib al-Makki (zm. 996). W swojej pracy Pokarm dla serca ( Qūt al-qulūb ) opisał go jako pierwszą z dziewięciu „Stacji Pewności” ( maqāmāt al-yaqīn ). Stacje następujące po Tauba to według niego cierpliwość ( ṣabr ), wdzięczność ( šukr ), nadzieja ( raǧāʾ ), strach ( ḫauf ), wyrzeczenie ( zuhd ), zaufanie Bogu ( tawakkul ), zadowolenie ( riḍā ) i miłość ( maḥabba ) . Al-Makkī wymienia dziesięć warunków wstępnych, które muszą spełnić Tauba: (1) okazujący skruchę nie wolno powtarzać grzechu, (2) musi starać się unikać powtórzeń, (3) odwrócić się od grzechu do Boga, (4) odczuwać wyrzuty sumienia (nadam ) , (5) ślubować szczere posłuszeństwo ( al-istiqāma ilā ṭ-ṭāʿa ) do końca życia, (6) bać się kary, (7) pokładać nadzieję w łasce Bożej, (8 ) wyznać swój grzech, (9) wyznać że Bóg przeznaczył dla niego grzech bez uszczerbku dla Bożej sprawiedliwości i (10) odprawiając pokutę ( kaffāra ) za jego przewinienia

[madohora]

Tauba ma znaczenie w islamskim prawie karnym, ponieważ ma skutek zwalniający od kary za niektóre przestępstwa, które dotyczą jedynie tak zwanych „praw Boga” ( ḥuqūq Allāh ). Klasycznym przypadkiem jest apostazja . Poprzez Tauba, która musi odbyć się w ciągu trzech dni, przestępca udowadnia, że ​​zmienił już swoje nastawienie i nie potrzebuje już kary. Wyjątek dotyczy jedynie apostazji, która jest związana z obrazą Proroka ( sabb an-nabī ). Na podstawie stwierdzeń zawartych w Koranie (Sura 5:33-34) tauba ma również działanie łagodzące karę w przypadku napadów ulicznych. Jednakże tauba jest tu akceptowana tylko wtedy, gdy ma miejsce przed złapaniem rabusia. Malikita _Szkoła prawnicza wiąże także zwolnienie z kary z oddaniem się rabusiowi w ręce władzy.

[madohora]

Zasadniczo Kościół rzymskokatolicki rozróżnia karę za grzech (poena peccatum) i poczucie winy. Kara za grzech wynikający z grzechu może być wieczna lub doczesna. Odpust dotyczy tych doczesnych kar za grzechy, które można złagodzić między innymi poprzez odpust

[madohora]

W systemie sakramentalno-teologicznym odpust, choć sam w sobie nie jest sakramentem, przypisywany jest jako pokutna praktyka zadośćuczynienia (satisfatio operis) , która oprócz skruchy serca (contritio cordis) i wyraźnego wyznania grzechów ( wyznanie oris), stanowi trzecią część sakramentu pokuty .

[madohora]

Praktyka odpustów nabiera jeszcze większego znaczenia dla trwałej więzi pomiędzy żywymi a zmarłymi we wspólnocie kościelnej, ponieważ zgodnie z nauką katolicką możliwe jest uzyskanie odpustu także za osobę zmarłą, która wówczas korzysta z ulgi uzyskanej powinna zmierzać do Bożej wizji. Nie przewiduje się natomiast udzielenia odpustu innej żyjącej osobie, innej niż ta, która spełnia warunki.

[madohora]

Prefekt Kongregacji Doktryny Wiary kardynał Gerhard Ludwig Müller w wywiadzie udzielonym w 2017 roku stwierdził, że Marcin Luter miał rację w swojej krytyce sprzedaży odpustów, gdyż sprzedaż odpustów była „oszustwem wobec wiernych” . . Zamiast ekskomunikować Lutra, Kościół powinien był bardziej krytycznie podejść do tego, czego on naprawdę chciał

[madohora]

Około roku 1230 dominikanin, a później kardynał Hugo von Saint - Cher , stanął przed problemem, czy w przypadku nieodbycia pokuty istnieje realne darowanie kary, czy też nastąpi to jedynie poprzez niestosowne zadośćuczynienie. Fundamentalne dla niego było podstawowe chrześcijańskie stwierdzenie, że całe zbawienie opiera się na Jezusie Chrystusie. Z tego wyprowadził ideę tezaurusa merytorycznego lub tezaurus ecclesiae (skarbca kościelnego). Albowiem zasługi Chrystusa i świętych stanowiły skarbnicę Kościoła, za pomocą której można było wykupić pokuty należne jeszcze grzesznikom.

[madohora]

Grzegorz IX uczynił go swoim wysłannikiem do Konstantynopola w 1233 roku . Wybrany na kardynała prezbitera Santa Sabina przez papieża Innocentego IV w 1244 roku , rok później uczestniczył w Pierwszym Soborze w Lyonie . Po śmierci Fryderyka II został ambasadorem Świętego Cesarstwa Rzymskiego .

[madohora]

Zasadnicze kwestionowanie przez Marcina Lutra kwestii odpustów było powodem napisania 95 tez i jest uważane za bodziec do reformacji w Świętym Cesarstwie Rzymskim . Za dochody ze sprzedaży odpustów niektórzy papieże przesyłali do Rzymu znaczne sumy pieniędzy z całej Europy, które przeznaczono m.in. na budowę Bazyliki św. Piotra . Albrecht z Brandenburgii , biskup Magdeburga, Halberstadt i Moguncji, zainicjował sprzedaż odpustów u papieża za pośrednictwem dominikanina Johanna Tetzla . Albrecht, któremu papież nadał kilka diecezji, za to naruszenie przepisów papieskich musiał ponieść wysokie opłaty.Liczby prawa kanonicznego . Prowizje Albrechta ze sprzedaży odpustów miały być przeznaczone na spłatę długów wobec banku Fugger w Augsburgu, reszta miała trafić do Rzymu.

[madohora]

Już w okresie kontrreformacji Kościół rzymskokatolicki podejmował wysiłki mające na celu położenie kresu nadużyciom w sprzedaży odpustów. Po XVI wieku nie istniała już prawdziwa sprzedaż odpustów.

[madohora]

Odpust zupełny można uzyskać z określonych okazji: Roku Świętego , Kompostelańskiego Roku Świętego , Światowych Dni Młodzieży lub innych nadzwyczajnych okazji, jak np. 150. rocznica objawień maryjnych w Lourdes w 2008 roku.

[madohora]

W Kościele rzymskokatolickim przywilej odpustowy to przywilej nadawany przez papieża lub upoważnioną przez niego władzę kościelną do określonego miejsca, zwykle kościoła pielgrzymkowego , dawniej także do poszczególnych ołtarzy ( ołtarz privilegiatum ) i cudownych obrazów . Stanowi ona, że ​​pod warunkami, pod którymi można uzyskać odpust , czyli częściowe lub całkowite odpuszczenie kar doczesnych za grzechy – warunkami tymi zawsze jest przyjęcie sakramentu pokuty i komunii św .– podejmuje się pobożnego zwiedzania tego miejsca

[madohora]

[madohora]

Msza odpustowa w Kopciowicach
Po dwuletniej przerwie spowodowanej pandemią koronawirusa, 3 maja odprawiona została przy
kapliczce w Kopciowicach Msza Święta odpustowa. Miejsce to jest szczególnie szanowane przez
mieszkańców Kopciowic, którzy dbają o estetykę i wystrój kapliczki, a na uroczystość odpustową
przyozdabiają ją kwiatami i wieńcem z mirtu. Wewnątrz kapliczki znajduje się obraz Matki Bożej
Częstochowskiej, który mieszkańcy czcząjako KrólowąPolski. Na tegorocznym odpuście zgromadzili
się licznie parafianie z Kopciowic, przybyli też mieszkańcy z innych części Chełma

[madohora]

rej dwie belki zdrzewa dotąd w Assyżu się przecho-
wują), sam Franciszek miał kazanie, w którem opo-
wiedział podwójne objawienie się Pana Jezusa i Ma-
ryi, matki Jego, zakończył zaś kazanie te słowy:
Grzesznicy, chcę was wszystkich do nieba zapro-
wadzić. Następnie Biskup Assyżu otoczony 7 Bi-
skupami na tę uroczystość przybyłymi, wyszedł na
ambonę i rzekł: Ogłaszam wam odpust ten zupełny
to jest odpuszczenie wszystkich kar doczesnych na
jakie zasłużyliście od urodzenia swego aż do chwili
wejścia do tego kościółka i to bez najmniejszej ofia-
ry, ogłaszam ten odpust w imieniu Ojca świętego
Honoryusza III, który go potwierdził, od nieszpo-
rów 1 sierpnia aż do skończonych nieszporów 2 sier-
pnia (tu chciał Biskup Assyżu dodać na lat 10, ale
moc Boża sprawiła, że wyrzekł na zawsze — na
zawsze — na zawsze (in perpetuum) Amen. To sa-
mo powtórzył każdy z 7 Biskupów obecnych: na
zawsze, Amen.
Oto jest historya odpustu Porcyunkuh. Ale po-
wie może kto tak: A więc dobrze, odpustu tego
można dostąpić tylko w Assyżu w Porcyunkuh a nie
w innych kościołach? Takby sądzić należało, ale
po śmierci św. Franciszka, oczywista za jego wsta-
wieniem się, miał zaś Papież Grzegorz XV objawie-
nie od Pana Jezusa, aby ten odpust Porcynkuli roz-
szerzył na wszystkie kościoły, które są pod zarzą-
dem synów św. Franciszka, i tak Stolica Apostol-
ska nadała ten odpust do wszystkich kościołów
św. Franciszka męskich i żeńskich, a nawet w ta-
kich kościołach poklasztornych można tego odpustu
dostąpić, w których niegdyś mieszkali zakonnicy
św. Franciszka, bo odpust ten nadany jest dla kla-
sztornych budynków, ale dla kościołów klasztor-
nych św. Franciszka; chociaż więc rządy niektóre
pokasowały klasztory Franciszkańskie, to jednak od-
pust Porcyunkuh nie został skasawany, bo go sam
Pan Jezus nadał dla kościołów Franciszkańskich.
Gzem się różni odpust Porcyunkuh od innych
odpustów zupełnych? 1) odpusty zupełne nadaje
zawsze Papież każdorazowy a odpust Porcyunkuh
nadal sam Pan Jezus a Papież tylko takowy po-
twierdził; 2) odpust zupełny znosi kary doczesne,
na które od ostatniej spowiedzi, my zasłużyli, a od-
pust Porcyunkuh znosi i gładzi wszystkie kary do-
czesne, na jakie my zasłużyli od chwili urodzenia
aż do wejścia do kościoła Franciszkańskiego tak da-
lece,że gdyby kto umarł zaraz po dostąpieniu odpustu
Porcyunkuh, to jego dusza nie przechodziłaby nawet
przez ogień czyścowy, ale prosto szłaby do nieba;
3) odpustu zupełnego zwykłego można raz tylko
dostąpić na dzień, a odpustu Porcyunkuh toties
quo ties, to znaczy, ile. razy odwiedzimy kościół
św. Franciszka, tyle razy dostępujemy tego od-
pustu, trzeba do kościoła wejść i wyjść i znowu
wejść i tak możemy tego odpustu do woli naszej kil-
ka lub kilkanaście razy dostąpić; raz dia siebie mo-
żna ofiarować a inne razy za dusze w czyścu cier-
piące, zwłaszcza za osoby naszemu sercu mile, któ-
re poprzedziły nas do wieczności n. p. za rodziców,
braci, siostry, krewnych, dobrodziejów.
Radzę wam Bracia i Siostry Górnoślązacy w
ten sposób dostępować odpustu Porcyunkuh czy to
w waszych kościołach Franciszkańskiąh na Górnym
Śląsku, czy też w Krakowie, Kalwaryi, Kętach, Al-
wernii w Galicyi:.
1) Gdy wejdziesz do kościoła Franciszkańskie.^
go począwszy od nieszporów 1 sierpnia, zrób sobie
intencyę w ten sposób: Odpust ten ofiaruję za sie-
bie lub za.osobę N.
2) Odmów 5 Ojcze nasz, 5 Zdrowaś, Chwała
Ojcu za Kościół święty, a 1 Ojcze nasz, Zdrowaś;
Chwała Ojcu za Ojca św. Piusa X, a można też
chwilkę z książki się pomodlić: Odpust Pop
cyn kuli, wydanie ks. Jana Chrząszcza.
3) Wyjść z kościoła na cmentarz na chwilkę-/
znowu wejść do kościoła nazad, intencyę zaś uczy-
nić i pacierze odmówić i w ten sposób do woli ko-
ściół odwiedzać.
4) Kościoły Franciszkańskie są zwykle w onä
nocy z 1 na 2 sierpnia otwarte, wtedy to odbywają
się pielgrzymki odpustowe, radzę jednak strzedz się
onej nocy złodziei kieszonkowych, którzy idą do
kościoła nie po odpust, ale po grabierz pieniędzy [Wkońcu dodaję, że dla dostąpienia tego odpu-
stu trzeba być przedtem u Spowiedzi św. i Komu-
nii św., a w roku 1902 Stolica Apostolska pozwoliła,
że Spowiedź i Komunię św. można już 3 dni przed
Porcyunkulą, to jest przed 2 sierpniem odprawić,
ale strzedz si.ę grzechu śmiertelnego aż do 2 sier-
pnia, bo ćhąc odpustu dostąpić, trzeba być w stanie
łaski, to jest bez grzechu śmiertelnego, gdyż grzech
mały czyli powszedni nie przeszkadza nam dostą-
pienia odpustów.
Kończąc te uwagi o odpuście PoYcyunkuli, ży-
czę wam, kochani Bracia i Siostry na Górnym Ślą-
sku, byście w tym roku i po inne lata tego odpustu
tak wielkiego, bo największego w kościele kato-
lickim, dostąpić mogli dla siebie i dla dusz ’p ­
dnych w czyścu cierpiących.
Ks. Stefan Podworski z Kalwaryi,
przyjaciel Górnoślązaków.

[madohora]

Odpust w Bogucicach

[madohora]

Zupa „nic” – słodka zupa mleczna; mleko zagęszczone i spulchnione żółtkami jaj utartymi z cukrem Jest to deser podobny do kremu angielskiego (crème anglaise) – jednak lżejszy, zawierający znacznie mniej żółtek i mniej słodki (dokładne proporcje zależą od przepisu).

[madohora]

Orka – uprawka odwracająca wykonywana pługami lemieszowymi lub talerzowymi, mająca na celu odwrócenie i pokruszenie uprawianej warstwy roli.

[madohora]

rola – wierzchnia warstwa gleby, na którą działają narzędzia rolnicze

[madohora]

Opole i (niem. Oppeln, dś. Uppeln, cz. Opolí, śl. Uopole, łac. Oppelia, Oppolia, Opulia[4]) – miasto na prawach powiatu w południowo-zachodniej Polsce, siedziba władz województwa opolskiego i powiatu opolskiego. Położone w Europie Środkowej, na Nizinie Śląskiej, w Pradolinie Wrocławskiej i Równinie Opolskiej, nad rzeką Odrą. Jedna z historycznych stolic Górnego Śląska i jedno z najstarszych miast w Polsce.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ośmak – ruska nazwa polskiego grosza występująca od XVI do XVII w. w źródłach z terenu Wielkiego Księstwa Litewskiego

[madohora]

[madohora]

Ja tak to czuję
Że przykryjesz nią dziurę

[madohora]

Aleksandra (gr. Αλεξάνδρα) – żeński odpowiednik greckiego imienia Aleksander (aleksandros – obrońca ludzi). Imię Aleksandra w Polsce weszło w użycie ok. XIV wieku, a spopularyzował je m.in. Henryk Sienkiewicz, nadając to imię bohaterce Potopu. Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Aleksandra w 2009 r. zajmowała 8. miejsce w grupie imion żeńskich

[madohora]

Pole – obszar ziemi przeznaczony pod uprawę roślin, najczęściej obsiany lub obsadzony jedną rośliną, np. żytem, kukurydzą, ziemniakami. Pole jest sztucznym agroekosystemem kształtującym krajobraz rolniczy. Pole w płodozmianie przeznaczone pod jakąkolwiek roślinę nazywa się stanowiskiem.

[madohora]

Sód (Na, łac. natrium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 11, metal z I grupy układu okresowego, należący do grupy metali alkalicznych. Miękki, srebrzystobiały, silnie reaktywny. Pojedynczy elektron na powłoce walencyjnej szybko przekazuje, stając się kationem Na+. Jedyny stabilny izotop sodu to 23Na. W przyrodzie pierwiastek ten nie występuje w stanie wolnym; można go otrzymać z tworzonych przezeń związków. Sód jest szóstym najbardziej rozpowszechnionym pierwiastkiem w skorupie ziemskiej. Występuje w wielu minerałach, takich jak: skaleń, sodalit, czy sól kamienna (chlorek sodu, NaCl).

[madohora]

Dziwny jest ten świat
I groźny czad

[madohora]

Sprawa to niezbyt lekka
To jest włoska rzeka

[madohora]

Powiem rosyjska republika
I znikam