TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

DO NASZYCH LASÓW WRACAJĄ RYSIE - Interia - 03.05.2021

[madohora]

[madohora]

MAŁE ZWIERZAKI NIE ZAWSZE POTRZEBUJĄ NASZEJ POMOCY - www.ox.pl - 08.05.2021

[madohora]

[madohora]

REKSIO TERAPEUTA SZUKA DOMU - www.tvp.pl - 12.05.2021

[madohora]

W brazylijskim Lesie Atlantyckim odkryto nowy gatunek ropuchy dyniowej. Ma minia-turowe rozmiary i jest pomarańczowa. Barwa ta to sygnał dla drapieżników, że skóra Bra-chycephalusa rotenbergae zawiera śmier-telną truciznę. Płaz świeci pod wpływem światła ultrafioletowego. Zwierzę należy do rodziny co najmniej 36 ropuch dyniowych, których nazwa pochodzi od popularnej dyni na Halloween. W Brazylii żyje największa liczba gatunków płazów na świecie.

[madohora]

Biszkoptowy pies, podobny do psa rasy husky, kręci się po jednym z bydgoskich cmentarzy. – Pierwszy raz zobaczyłam go latem 2020 roku – wspomina pani Karolina. Inni prze-konują, że pies mieszka tu nawet od ponad dwóch lat.Ludzie mówią: – Tutaj prawdopodob-nie leży właściciel pieska. Nie wiemy, w którym dokładnie grobie został pocho-wany jego pan, ponieważ zwierzę krą-ży między kilkoma mogiłami. Jeśli tak jest, to tę tajemnicę pan zabrał do gro-bu. Zarządca cmentarza nie interesuje się psem, ale nam los biszkopciaka nie jest obojętny.Mieszkańcy okolicy i ci, których bliscy spoczęli na tej nekropolii, nie tylko koja-rzą czworonoga, ale też dają mu jedze-nie. Bydgoszczanka opowiada: – Cho-ciaż od 8 miesięcy, dzień w dzień, często dwa razy dziennie, przychodzę z karmą, pies ani razu nie podszedł. Gdy próbuję się zbliżyć, ucieka.Pies kobietę rozpoznaje. – Mówię do niego. On słucha. Leży sobie wtedy za jednym z pomników albo siedzi. Kil-kakrotnie próbowałam podczas takiej naszej „rozmowy” podejść do niego. Pło-szył się. Do miski z karmą się zbliża, gdy ja się oddalam.Straż miejska, weterynarz i pracownicy schroniska dla zwierząt interweniowali. Też nie dał im się złapać. Taki nieufny.Grupka znajomych chciała postawić pod płotem cmentarza budę dla pieska. Nie wolno im było: buda okazała się nie-stosowna w takim miejscu. Stwierdzi-li więc, że przyniosą legowisko. Tak jak się pojawiło, tak szybko zniknęło. Ktoś je wyrzucił.Czworonóg nie sprawia kłopotu. – Nie ma problemu z jego odchodami. On zała-twia się poza terenem cmentarza.Ostatniej zimy pies też koczował mię-dzy mogiłami, ale w norze. Ukrył się w niej przed mrozami. W dziurze noco-wał, a w ciągu dnia chadzał ścieżkami. – Nie ma innego wytłumaczenia: on tęsk-ni za panem, dlatego czuwa tutaj jak na posterunku – sądzą bydgoszczanie.Podobne historie przecież się zdarza-ją. Nie tylko w naszym regionie. Różne przypadki pokazują, że zwierzęta posia-dają uczucia wyższe. Tak samo jak ludzie odczuwają ból fizyczny, ale również psy-chiczny.Na cmentarzu w Gdańsku działaczka OTOZ Animals znalazła psa. Ten czu-wał nad grobem mężczyzny, którego pochowano tydzień wcześniej. Kunde-lek leżał nawet nie przy mogile, tylko na niej, wśród wiązanek.Sławny stał się pekińczyk Kajtek z małej wsi Zgłobień w powiecie rze-szowskim na Podkarpaciu. Jego pan zabierał go wszędzie, m.in. na treningi piłkarskie i na spotkania w remizie stra-żackiej. Jak pan wybierał się w odwiedzi-ny do kumpli, pies mu towarzyszył. Tego dnia, gdy mężczyzna zginął w wypadku, pies od rana dziwnie się zachowywał, jak gdyby przeczuwał coś złego. Po śmierci właściciela Kajtek przez kilka lat codzien-nie przychodził na cmentarz.– Nasz, bo tak o nim mówimy, piesek z cmentarza też dziwnie się zachowuje – zaznacza pani Karolina z Bydgoszczy. – Rozmawiałam z kilkoma weterynarza-mi i osobami, które znają się na psach. Od dawna próbuję do niego dotrzeć. On musi wyrazić chęć.Inni podkreślają: – Pewnie, że moż-na siłą go złapać. Tutaj jednak nie jest potrzebny hycel, ale odpowiednie podejś cie. Nie można go umieścić ot tak, w boksie w schronisku. Wtedy skrzyw-dziłoby się go bardziej.

[madohora]

Udomowienie kóz mia-ło miejsce około 11 tys. lat temu na Bliskim Wschodzie. Co ciekawe, zarówno samice, jak i samce mogą mieć brody. Nie mają zębów w górnej szczęce. Rodzą się z rogami, jak i bez nich. U kóz występują prostokątne źrenice. Widzą pod kątem od 320 do 340 stopni. Potra-fią wspinać się na drzewa

[madohora]

CHINY, TYGRYSY ZAGRYZŁY OPIEKUNA I UCIEKŁY Z PARKU ROZRYWKI - Interia - 26.05.2021

[madohora]

MYŚLAŁA ŻE PSA NIE TRZEBA KARMIĆ - www.polsatnews.pl - 27.05.2021

[madohora]

TURYŚCI ZABRALI ZE SZLAKU SZCZENIĘ WILCZKA. MYŚLELI ŻE TO PIES - Interia - 28.05.2021

[madohora]

Tygrys chytry i przebiegły
Zwinnie się zakrada,
Gdy nie umknie mu zwierzątko
Biada mu, ach biada.
Bo w potężnym jego pysku
Białych kłów rzqd sterczy,
I ofiarę z apetytem
Schrupie zwierz krwiożerczy.

[madohora]

NOSOROŻCE DYLUWIALNE

Badania gieologiczne i paleontologiczne wykazały, że w całój prawie Euro pie, jako też w Syberyi, znajdują się w formacyi dyluwijalnej, szczątki dwu gatunków nosorożca zaginionego, a mianowicie: Rhinoceros tichorhi nus Fischer (Nosorożec włochaty) i Rhinoceros Merckii Ja gę r (Nosorożec Merka). Też same dwa gatunki znajdują się i w Królestwie Polskiem, w pokładach gliny piaszczysto-wapiennej, zwanej gliną mamutową (Ko- modzianka w Lubelskiem. R h. tichorhinu s), w glinie piaszczystój z gła zami narzutowemi (Szczęślewice pod Warszawą Rh. Mercki i); oprócz tego trafiają się szczątki Rh. tichorhinus tu i owdzie w korytach rzek (Bug, Liwiec, Wisła) lub w jaskiniach (jask. Mamuta pod Ojcowem i jask. w Potoku Złotym).

[madohora]

Według rysunków dobrze wykonanych, które w dziele St. Staszica na ta blicy R. są podane, głowa nosorożca prawie całkowita, długa, według autora na 1 łok. cali 7 — 744 mm. jak również połowa szczęki dolnój z 4 zębami; niewątpliwie są nosorożcem włochatym (Rhinoceros tiehorhinus), W roku 1853 w „Bibliotece Warszawskiój i; O. I. str. 204, podaje prof. A. Waga, że w Potoku Złotym, przy oczyszczaniu jaskiń, znaleziono mnóstwo kości różnych zwierząt, a między innemi i głowę Nosorożca. Głowa ta, zapewne Rh. tiehorhinus, znajduje się w zbiorach prof. A. Wagi, lecz pomimo obietnicy, ani opisu dokład nego, ani i'ysunków posiadacz jej nie podał. Nie szczędziłem usiłowań, aby cenny nabytek ten dla naszej fauny dyluwijalnej choć obejrzeć, ule niestety starania moje nie odniosły pożądanego rezultatu. w 1669 roku '). Następnie wynajdowano kości i zęby tego gatunku w wielu miej scowościach Anglii, Francyi, Niemiec, Włoch, Szwajcaryi, Rossyi Europejskiej i Syberyi. Wielką liczbę kości, głów, zębów a nawet rogów Rh. tiehorhinus dostarczyła Syberyja; opisał te szczątki Pallas w 1768 r. (Nov. Comment. Acad. Petropolit. T. XIII, 1768 r. p.448). W roku 1771. w Grudniu Jakuci znaleźli całkowitego z mięsem i ze skórą nosorożca włochatego Rh. t i c h o r h i n u s, na piasku nad brzegami rzeki Wilui, wpadającej do Leny, poniżój Jakucka pod 64° szer. północ. Zwierzę było nawpół w piasku zagrzebane i o tyle rozłożone, że jakkolwiek zachowało kształty, to jednak przy poruszeniu rozpadło się, tak, iż tylko głowę i dwie nogi, przednią i tylną przywieziono do Irkucka 1772 r., a na stępnie przesłano do zbiorów Akademii Petersburskiej. Głowę tę i nogi opisał Pallas w 1773 r. (Nov. Comment. Acad. Petropolit. T. XVII, p. 590) 2 ). Dzięki temu odkryciu, przekonano się o rozmiarach, kształ cie zewnętrznymi pokryciu ciała nosorożcaAvłochatego. Do równie świetnych zdo byczy, ze względu na budowę Rh tiehorhinus, należy całkowity skielet tego zwierzęcia, znaleziony w Bawaryi w dolinie rzeki Innu, niedaleko Aschau, w r. 1869, w glinie pod pokładem torfu 3 ). Skielet ten jest własnością Gabinetu Paleontologicznego w Monachium. W naszym kraju, głowy, kości i zęby Rh. tiehorhinus nie są rzadkie i były znajdowane w rozmaitych miejscowościach. Pierwszą wzmiankę 0 nosorożcu kopalnym w języku naszym spotykamy w dziele St. Staszica: O zie- miorodztwie Karpatów i innych gór etc. w Warszawie 1815 r., gdzie na str. 10 autor pisze: „Pod miastem Kamieńczykiem wydobyto w roku 1810 z ziemi w sa mych widłach ujścia rzeki Liwca do Bugu, szczękę dolną, w r. 1815 pod temże miastem w Bugu znaloziono ogromną głowę, tak pierwsza jak druga zdają się na leżeć do Nosorożca 11 . Według rysunków dobrze wykonanych, które w dziele St. Staszica na ta blicy R. są podane, głowa nosorożca prawie całkowita, długa, według autora na 1 łok. cali 7 — 744 mm. jak również połowa szczęki dolnój z 4 zębami; niewątpliwie są nosorożcem włochatym (Rhinoceros tiehorhinus), W roku 1853 w „Bibliotece Warszawskiój i; O. I. str. 204, podaje prof. A. Waga, że w Potoku Złotym, przy oczyszczaniu jaskiń, znaleziono mnóstwo kości różnych zwierząt, a między innemi i głowę Nosorożca. Głowa ta, zapewne Rh. tiehorhinus, znajduje się w zbiorach prof. A. Wagi, lecz pomimo obietnicy, ani opisu dokład nego, ani i'ysunków posiadacz jej nie podał. Nie szczędziłem usiłowań, aby cenny nabytek ten dla naszej fauny dyluwijalnej choć obejrzeć, ule niestety starania moje nie odniosły pożądanego rezultatu. Z tego powodu, nie mogę na pewno sądzić, do jakiego gatunku nosorożca za ginionego wspomniana głowa należy. W r. 1868 w Lubelskiem w Komodziance, w glinie piaszczysto-wapiennój czyli mamutowej wykopano zęby i kości nosorożca wło chatego (E li. tichorbinns), które zostały ofiarowane do Gabinetu Zooto- micznego w Warszawie. W Komodziance znaleziono: 1) połowę szczęki dolnój z 4 zębami dobrze zacbowanemi. 2) Oddzielne zęby trzonowe szczęki górnój i dolnój; szczęki dolnój 6-ty prawy i lewy, szczęki zaś górnej 2 ostatnie, 2 przedostatnie, je den 5-ty z lewej strony. 3) Dwie połówki miednicy, uszkodzone. 4) Kość promie niową lewą. 5) Kość gnleniową lewą. 6) >Stnw palcowy. 7) Kość skokową. 8) Parę trzonów kręgów uszkodzonych. • W jaskini Mamuta pod Ojcowem, zna lazł pan -Jan Zawisza w roku 1877 i 1878 kości i zęby trzonowe górne 6, 5 i 4 prawy pięknie zachowane Eh. tickorhinus (Wiadomości Archeologiczne, t. IVJ. Nadto przed kilkunastu laty pod Płockiem wykopano część potylicową głowy nosorożca. W Dobrzylinie pod Kutnem 1882 r., znaleziono w stawie ząb trzonowy dolny Eh. t i c h o r h i n u s' wybornie zakonserwowany.

[madohora]

z uzębienia i ogólnego kształtu do Afrykańskiego gatunku Rhinoceros s i- m us Bu r c h. Rhinoceros Merckii Jaeger. Nosorożec Merka. Rhinoceros Merckii Jaeger in Kaup’s Acten der Urwelt. Darm stadt 1841. 8. H. 1. p. 1—8. Taf. II u. III. N. Act. Acad. Caes. Leop. Vol. XXII. P. 2. 1850. p. 896. „ „ B r o n n Lethaea. Aufl. 3. Bd. HI, 852. „ „ H. v. M e y e r Jahr. f. Min. Jahrsg. 1842. p. 587. Palaeontograph. Bd. XI. 1864. p. 233-283. Taf. XXXV—XLIII. „ kirchbergensis Jaeger. Foss. Saeugeth. Wiir- tembergs. Heft 2.1839. S. 140 u. S. 179. Taf. XVI, fig. 3. „ le p to rhinus Cuvier. Rech. sur 1. oss. foss. ed. ' 8. PI. 48. Pig. 1. 2. PI. 49. Fig. 11, 15, 22. lepto rhinus Oven. Brit. foss. mamm. 1846. p. 356. Fig. 151—141. „ i u c i s i m u s B 1 a i n v i 11 e. Osteographie. Rhinoceros p. 163. „ hemitoechusH. Falconerind.v. Ch. Murchisou herausg. Paleontological Memoirs and notes of. H. Falconer. Vol. II. 1868. p. 311—354. PI. XV-XXV. „ species Czerski. Zapis

[madohora]

Na początku XX wieku w Staruni działała kopalnia wosku ziemnego, założona przez Niemca, Kampego, z Hamburga. Kopalnia w Staruni była znana jako miejsce występowania dobrze zachowanych fragmentów kręgowców kopalnych od października 1907, kiedy to w trakcie drążenia szybu nowej kopalni w celu eksploatacji ozokerytu wydobyto duże fragmenty szkieletu i części miękkich jednego osobnika mamuta z ciosami (leżał na głębokości 12–14 m), a 6 listopada tegoż roku także przednią część ciała nosorożca włochatego (później nazwanego pierwszym nosorożcem staruńskim) (leżał na głębokości 16–17 m). Pierwszy z okazów był zatopiony w warstwie wosku pod warstwą mioceńskiego iłu. Oba okazy trafiły w 1908 do Muzeum Przyrodniczego im. Dzieduszyckich w pobliskim Lwowie, gdzie znajdują się do dziś[2]. Znaleziono też wówczas jedną kość jelenia olbrzymiego, a prof. Marian Łomnicki wymienił także szczątki płazów, ptaków, owadów, ślimaków lądowych i słodkowodnych oraz małży[3], a także liście i inne szczątki dębu, jesionu, klonu, wiązu, roślin bagiennych oraz artefakty drewniane. W późniejszych opracowaniach zakwestionowano równowiekowość z nosorożcem i mamutem fauny i flory podanej przez Łomnickiego, uznając ją za młodszą i redeponowaną.

[madohora]

Jednocześnie prowadzono intensywne badania naukowe, zarówno samego nosorożca, jak i skamieniałości towarzyszących oraz geologicznego kontekstu. Wstępne wyniki wydano w 1930 roku w monografii Drugi nosorożec z warstw dyluwjalnych Staruni oraz charakter jego otoczenia w serii wydawniczej Rozprawy Wydziału III PAU, tom 70, Kraków. W tym samym roku opublikowano także wyniki tych prac po angielsku. Między innymi celem dalszych publikacji materiałów ze Staruni, założono pierwsze w Polsce[6] czasopismo stricte paleontologiczne pt. Starunia. Pismo zawierało także artykuły niezwiązane ze Starunią. Pierwszy numer, wydany w 1934 w Krakowie, omawiał faunę (14 gatunków szarańczaków, w tym 10 pewnych, 15 rodzajów muchówek, omówiono też rolę tych owadów jako wskaźnika paleoklimatycznego; oddzielny artykuł poświęcono szczątkom drobnych ssaków: żbika, lisa, zająca, szczekuszki, puchacza śnieżnego (w oryginale: sowy białej, która współcześnie została uznana za puchacza) i gryzoni) oraz florę (28 gatunków mchów i ich rolę jako wskaźnika paleoklimatycznego i typu roślinności) znalezioną w otoczeniu nosorożca i w sąsiednich odkrywkach. W latach 70. XX w. przeprowadzono liczne badania drugiego nosorożca staruńskiego (datowania radiowęglowe, analizy histopatologiczne, także skaningowe) i chrząszczy Helophorus z osadów otaczających nosorożca[6]. Badania nad materiałami ze Staruni wznowiono na początku XXI w., czego efektem jest monografia Kotarba M.J. (red.), 2005: Polish and Ukrainian geological studies (2004–2005) at Starunia – the area of discoveries of woolly rhinoceroses. Państwowy Instytut Geologiczny, Warszawa. ​ISBN 83-915765-4-X​.

[madohora]

Wiadomą jest rzeczą, że wynik plonów jakie rolnik zbiera, zależy nietylko od pomyślnych warunków atmosfe rycznych danego roku, lecz również i od tego, czy plony te nie zostaną zniszczone przez różnego rodzaju szkodników tak roślinnych jak przedewszystkiem zwierzęcych. Z nich na pierwszy plan wybijają się różne owady, a następnie gry zonie. Pierwsze tj. owady w stanie rozwinięty m, są tępione przez najrozmaitsze ptaki na polach naszych spotykane a więc ptaki śpiewające, dalej kuropatwy, przepiórki, der kacze a również i bociany oraz mniejsze ptaki drapieżne. Jako gąsienice, lub pędraki, są one niszczone szczególniej w czasie orki, przez różne ptaki krukowate jak kawki, ga wrony, sroki, wrony, dalej przez szpaki i inne. Drugie t. j. nornik i i myszy, wyrządzające w Polsce w niektóre lata nie zmierne szkody, są łowione przez drapieżne zwierzęta jak lisy, gronostaje, łasice, kuny i tchórze oraz drapieżne ptaki d zienne i nocne. Niepoślednim tępicielem tych drobnych ‘gry zoni jest wreszcie i bocian biały. Wyniszczenie tych wszyst kich drapieżnych zwierząt i ptaków, mści się już obecnie srogo na rolnikach, a w miarę jak będzie postępować, będzie się mściło coraz bardziej. Podobne usługi jak w polach, od dają ptaki i w ogrodach przez niszczenie owadów, drapieżco zaś przez niszczenie i tutaj, wielkie szkody nieraz wyrządza jących gryzoni. Również i dla lasów posiadają zwierzęta do niosłe znaczenie. Klęski jakie w ostatnich latach na lasy polskie spadły, mają swoje podłoże nietylko w wadliwej go spodarce leśnej opierającej się na jednostajnych drzewosta nach i czystych cięciach, lecz w znacznej mierze na braku w naszych lasach ptaków i nietoperzy, które niemając sta rych drzew z dziuplami i krzaków w którychby się mogły trzymać, musiały z natury rzeczy zniknąć. Z ich ustąpieniem zaś, wszelkiego rodzaju owady szkodliwe rozmnażają się swobodnie, gdyż same owady pasorzytne z tymi szkodnikami nie mogą sobie dać tak łatwo rady. Jeżeli teraz przypatrzymy się łowiectwu, to w jego interesie należy się opiekować nie tylko tymi wszystkimi gatunkami zwierząt, na które się po luje, aby ich nie zabrakło, lecz również chronić te wszystkie gatunki, które dotąd jeszcze rzekomo w interesie łowiectwa są tępione jako szkodniki, a są nimi drapieżne ptaki i zwie rzęta. One to bowiem są tym czynnikiem selekcyj nym, który usuwa osobniki chore i słabe od rozmnażania sic i zapobiega szerzeniu się chorób. W ich braku, zwierzyna ulega degeneracji, marnieje ilościowo i ja kościowo. Odnosi się to nietylko do zwierzyny drobnej, alzdrowo się trzymały i rozmnażały, dopóki nie wytępiono nie dźwiedzi, rysi i wilków. Dzisiejszy brak zajęcy i kuropatw, ich degenerowanie się, choroby i słabe rozmnażanie, są w zna cznej mierze następstwem wytępienia lisów, jastrzębi, soko łów i orłów a dopóki tego tępienia się niezaprzestanie, nie po może nawet i odświeżanie krwi przez sprowadzanie za drogie pieniądze osobników, z innych odległych okolic pochodzących

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZAGADKOWA WĘDRÓWKA SŁONI W CHINACH - Interia - 03.06.2021

[madohora]

LABRADOR MIAŁ PYSK ZAKLEJONY TAŚMĄ - www.tvn24.pl - 03.06.2021

[madohora]

AMSTAF JEST POSTRACHEM MIESZKAŃCÓW ŁODZI - www.polsatnews.pl - 03.06.2021

[madohora]

ILE RYSI ŻYJE W POLSCE - Wyborcza - 04.06.2021

[madohora]

Kolonię nocka orzęsionego – jedne-go z najrzadszych gatunków nietoperzy – zloka lizowano na strychu prywatnego budynku w miejscowości Łazy. Gromada liczy kilkadziesiąt osobników. Przylecia-ły tam z zimowisk znajdujących się w jed-nej z jurajskich jaskiń. Okazało się, że robi-ły tak od dawna. Gromadziły się na ścianie budynku, a gos podarze posesji otwierali im okienko na strych. Do tej pory ssaki nie sta-nowiły problemu, dlatego nikt nie zgłaszał ich obecności. Gdy poddasze domu zosta-ło wyremontowane, ich odchody zaczęły przeszkadzać, jednak zwierzęta nie chcia-ły przenieść się w inne miejsce. Dlatego Ogólnopolskie Towa rzystwo Ochrony Nie-toperzy przeznaczyło pewną sumę pie-niędzy na zbudowanie specjalnego pode-stu na guano, wydzielenie części strychu zajmowanego przez nocki i zapewnie-nie lepszych warunków ssakom rodzącym i wychowującym w tym miejscu młode