Sezon na grzyby

[madohora]

Trzon pieczarki bulwiastej osiąga wysokość od 5 do 10 cm. i grubość od 1,5 do 3 cm. Ma wysmukły, walcowaty kształt, nieco zwężający się ku górze. Na dole jest rozszerzony, z płaską bulwiastą nasadą. Otoczony jest bardzo cienkim, zwisającym pierścieniem, pokrytym od spodu łuseczkami. U młodych osobników ma biały kolor, który u starszych okazów powyżej pierścienia brązowieje. W dolnej części trzon cały czas pozostaje biały. Pod wpływem nacisku zmienia kolor na żółty lub żółtopomarańczowy. Powyżej pierścienia jest gładki i włóknisto jedwabisty, poniżej ma aksamitną powierzchnię, niekiedy pokrytą drobnymi łuseczkami. W większości przypadków w środku jest pełny.

[madohora]

Młode osobniki pieczarki bulwiastej o zamkniętych, stożkowatych owocnikach można pomylić ze śmiertelnie trującym muchomorem jadowitym. Oba grzyby można rozróżnić po dwóch cechach – skóra kapelusza muchomora jadowitego nie barwi się po uszkodzeniu na żółto, a jego trzon osadzony jest w pochwie.

[madohora]

Pieczarka bulwiasta jest smacznym grzybem jadalnym, o dużej zawartości białka i błonnika. Zawiera także węglowodany oraz witaminy z grupy B i witaminę D. Jest również dobrym źródłem fosforu, miedzi, selenu i żelaza. Niestety, jak większość grzybów, w 90 proc. składa się z wody.

[madohora]

Charakterystyczny anyżowy zapach pieczarki bulwiastej jest wynikiem mieszanki niewielkiej ilości alkoholu benzylowego i benzaldehydu – substancji znajdujących się w tym grzybie.
Pieczarka bulwiasta może gromadzić w sobie duże ilości kadmu, kilkaset krotnie przekraczające jego stężenie w glebie, na której wyrosła.
Polską nazwę pieczarka bulwiasta podał w 2003 roku botanik Władysław Wojewoda. Wcześniej grzyb ten znany był pod nazwą pieczarka zaroślowa.

[madohora]

Pieczarka biaława to jeden z najbardziej cenionych, jak również popularnie wykorzystywanych grzybów, nie tylko w Polsce.

[madohora]

Pieczarkę białawą można spotkać zarówno w Ameryce Północnej, jak i w Ameryce Południowej. Pieczarka biaława popularna jest w Azji, Europie, a nawet w Australii. Jest grzybem pospolitym, rośnie w lasach liściastych, iglastych oraz w lasach mieszanych. Bardzo często spotyka się ją na łąkach oraz pastwiskach. Rośnie w grupach i pojedynczo.

[madohora]

Pieczarka biaława posiada blaszki, które są gęste i nie są ze sobą złączone. Przez długi czas blaszki pozostają białe, z czasem stają się szare, później brązowe. Końcowe stadium wzrostu grzyba charakteryzuje się czarnymi blaszkami.

[madohora]

Miąższ pieczarki jest miękki, biały. Posiada nieznaczący smak i anyżowy zapach.

[madohora]

Pieczarka biaława jest grzybem jadalnym. Posiada delikatny smak, a dzięki swoim właściwościom jest powszechnie wykorzystywana w kuchni.

[madohora]

Po raz pierwszy nazwę pieczarki białawej podał Władysław Wojewoda w roku 1987.
Gotowanie sprawia, że grzyb traci swój charakterystyczny anyżowy zapach.
Podobne gatunki to pieczarka bulwiasta, która posiada jednak czerwonoróżowe blaszki przez długi czas, oraz pieczarka karbolowa, której cechą charakterystyczną jest karbolowy zapach.

[madohora]

Pieczarka płaska jest grzybem trującym, powodujący poważne problemy żołądkowe. Nie wolno go spożywać pod żadną postacią. W Polsce występuje bardzo rzadko i znajduje się na liście gatunków zagrożonych wymarciem.

[madohora]

Pieczarka płaska występuje w lasach iglastych i liściastych. Można ją także znaleźć rosnącą w parkach, w ogrodach, w przydrożnych zaroślach i na skrajach lasów. Najczęściej pojawia się w dużych grupach po kilkanaście sztuk. Występuje głównie w Europie, jednak w wielu krajach jest gatunkiem dość rzadkim.

[madohora]

Blaszki pieczarki płaskiej są szerokie i gęsto ustawione. Na końcach pozostają wolne i nie przyrastają do trzonu. Są bardzo kruche i łatwo się łamią. U młodych grzybów mają szary kolor, na którym widoczny jest różowy odcień. Z czasem ciemnieją i mogą przybrać brązową, brunatną lub czekoladową barwę. Pod wpływem nacisku ciemnieją.

[madohora]

Miąższ pieczarki płaskiej jest twardy i zbity. Ma biały kolor, który po przecięciu zmienia barwę na żółtą (najsilniej w okolicach podstawy trzonu). W potartym lub mocniej uciśniętym miejscu brązowieje lub szarzeje. Ma bardzo charakterystyczny, nieprzyjemny zapach przypominający karbol, atrament lub środek dezynfekujący. Nie jest smaczny.

[madohora]

Innym grzybem, z którym łatwo pomylić pieczarkę płaską jest trująca pieczarka karbolową. Cechą pozwalającą rozróżnić te dwa gatunki jest charakterystyczna dla pieczarki żółtawej bulwa, która przybiera jasne kolory – żółty, pomarańczowy lub czerwony – w różnych odcieniach i kombinacjach.

[madohora]

Pieczarka płaska jest grzybem trującym i nie wolno jej spożywać pod żadnym pozorem!

[madohora]

[madohora]

Sezon na pieczarkę leśną zaczyna się w lipcu. Zbierać ją można do końca października. Niekiedy zdarza się, że pojedyncze sztuki można znaleźć jeszcze w listopadzie.

[madohora]

Owocnik pieczarki leśnej osiąga średnicę od 3 do 10 cm. U młodych osobników ma kształt dzwonkowaty lub stożkowaty. Z czasem staje się półkulisty, a później łukowaty. Starsze egzemplarze mają owocniki rozpostarte i płaskie. Kapelusz może przybierać barwę ciemnobrązową, żółtobrązową lub ochrową. W miejscach uszkodzonych czerwienieje. Ma suchą powierzchnię pokrytą gęstymi łuseczkami o włóknistej strukturze, mocno przylegającymi do skóry.

[madohora]

Trzon osiąga wysokość od 3 do 12 cm. i grubość od 1 do 2,5 cm. Ma cylindryczny kształt, u podstawy jest lekko rozszerzony i bulwiasty. Dolna część trzonu pokryta jest białą grzybnią, u góry otacza go szeroki, cienki i odstający pierścień, który u młodych okazów ma biały kolor, natomiast u starszych przybiera barwę szarą. Początkowo trzon jest pełny, z czasem staje się rurkowaty i łatwo odłamuje się od kapelusza. Może mieć biały lub szary kolor, pod wpływem nacisku i uszkodzeń przebarwia się na czerwono, a następnie na brązowo. Ma gładką powierzchnię, chociaż czasami trafiają się osobniki, u których pokryty jest białymi kłaczkami

[madohora]

Pieczarkę leśną bardzo łatwo pomylić z trującą pieczarką karbolową. Grzyby te odróżnić można od siebie po miąższu. Miąższ pieczarki żółtawej po przekrojeniu barwi się na żółto, ponadto u starszych osobników wydziela nieprzyjemny karbidowy lub atramentowy zapach. Obie pieczarki różnią się także kolorem trzonu – u pieczarki żółtawej dolna, bulwiasta część trzonu jest pomarańczowo żółta.

[madohora]

Młode osobniki pieczarki leśnej wyglądem mogą przypominać także trujące:muchomora plamistego, muchomora wiosennego oraz muchomora sromotnikowego. Z tego powodu zaleca się szczególną ostrożność przy zbieraniu młodych okazów pieczarki leśnej (a niedoświadczeni grzybiarze w ogóle nie powinni próbować tego robić).

[madohora]

Pieczarkę leśną można przyrządzać w typowy dla grzybów sposób. Doskonale nadaje się smażenia, duszenia i gotowania. Stanowi świetny dodatek do dań mięsnych i makaronów. Można ją również podawać jako danie główne – na przykład zapieczoną w cieście. Sprawdza się także jako składnik zup, sosów, sałatek i surówek, a także jako domieszka do potraw z innymi grzybami.

[madohora]

Polską nazwę pieczarka leśna podał przyrodnik Franciszek Berdau w 1876 roku.

[madohora]

Pieczarka łąkowa jest smacznym grzybem jadalnym. Najobficiej występuje na terenie Europy Środkowej, rzadko jednak można spotkać ją w lasach.