Szyfrogram

[madohora]

[madohora]

Po rozwiązaniu szyfrogramu litery z ponumerowanych pól ponumerowane od 1 do 7 złożą się na rozwiązanie zadania

[madohora]

Talon

[madohora]

Zbiornik na paliwo

[madohora]

Niemiecki system ubezpieczeń w skrócie

[madohora]

[cusiew44]

KUG

[cusiew44]

HASŁO: BOGUNKA

[cusiew44]

BAK

[cusiew44]

BON

[madohora]

Dziś uderzę w inny ton
Bo dostałam dobry bon
Lecz co z nim zrobić mam
Kiedy w domu cały kram

[madohora]

Dzisiaj chyba powiem tak
Przydałby się pełny bak
Lecz gdzie jechać teraz mam
TY zdecyduj może sam

[madohora]

Czasem myślisz, że ten KUG
To dla rodzin jakiś wróg
Ale gdy się dzieje źle
Co masz zrobić on to wie

[madohora]

Tutaj chodzi o boginię
Lecz znaczenie jest też inne
Może sobie poczytamy
Co z Bogunką jeszcze mamy

[madohora]

Bogunka na Gople – romantyczny, stylizowany na prasłowiańską opowieść, poemat autorstwa Ryszarda Berwińskiego, opublikowany we Wrocławiu w 184. W 1844 autor opublikował drugą wersję epilogu do dzieła.

[madohora]

Ryszard Berwiński znał jezioro Gopło z własnego doświadczenia i prawdopodobnie pływał po nim łodzią. Pisał, że na jego dnie śpią umarłe bogi. Nadał mu demoniczny charakter, stwierdzając, że Gopło corocznie haracz swój odbiera – corocznie ktoś utonąć w nim musi

[madohora]

Utwór powstał z chęci oddania ducha prasłowiańszczyzny i zastąpienia braku oryginalnej literatury z czasów pogańskich (napisany jest językiem sztucznie utworzonym, mocno archaizowanym). Świadczy o artystycznych związkach autora z kręgiem Ziewonii oraz jego słowianofilskiej postawie. Według Jarosława Maciejewskiego jest to dzieło trudne w lekturze lecz niezwykle ambitne, dowodzące nie byle jakiego talentu pisarskiego, umiejętności stylizacyjnych i skłonności do symbolicznych interpretacji u dwudziestoletniego pisarza. Autor rozumiał najdawniejsze dzieje narodu jako epokę "gminowładztwa" w duchu lelewelowskim. Pogański gmin bohatersko walczył wówczas z niemieckim feudalizmem – zaborczym pod względem zajmowania przestrzeni i narzucania chrystianizacji. Był to więc spór pomiędzy szlachetnym, rodzimym pogaństwem i agresywnym, obcym chrystianizmem (lepiej, o, lepiej nam było, póki nam z obcej dzierżawy nie zazierano w zanadrza, póki był we czci i wierze święty, przesławny obyczaj pradziadowskiego zakonu! [...] do nas Niemce inny obyczaj przynieśli). Berwiński przyjął ideę Zoriana Dołęgi-Chodakowskiego, w myśl której pieśń ludowa najpełniej oddaje rysy dawnej Słowiańszczyzny. Starał się zatem podjąć próbę rekonstrukcji zaginionej pieśni pogańskiej (z popiołów – zmarłej wielkości, iskry nowego życia). Uważał, że udzielne rządy grabiów i baronów niemieckich zastąpiły wolne gminowładztwo i doprowadziły do upadku narodu. Ziemia, która dawniej była kolebką wolnych, dziś – wolnych mogiła.

[madohora]

Utwór przyniósł młodemu jeszcze wówczas artyście popularność w kręgach i literackich Wrocławia i Wielkopolski. Rokowano mu wielką przyszłość, a nawet zaczęto nazywać "wieszczem". Liczono, że będzie godnym przedstawicielem Wielkopolski na polskim Parnasie. Mimo tych nadziei Berwiński odszedł wkrótce od słowianofilskich idei Przyjaciela Ludu, Kasyna Gostyńskiego i Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego. Związał się najpierw z bardziej postępowym skrzydłem ruchu słowianofilskiego, a ostatecznie z demokratami i ruchem narodowo-wyzwoleńczym

[madohora]

Autor w przypisach do poematu zawarł rozważania na temat rozdwojenia kultury narodowej: na polską i łacińską (ta pierwsza wytworzyła literaturę słowiańsko-polską, a ta druga – literaturę łacińsko-polską).
Postać Bogunki łączy wiele podobieństw z postacią Goplany z Balladyny Juliusza Słowackiego. Jest potwierdzone, że Berwiński przed napisaniem poematu znał czeską balladę Františka Ladislava Čelakovskiego Toman a lesní panna (pol. Toman i leśna panna). Pisał, że Wuk Stefanowicz i Fr. Czelakowski dowodzą, że Leśna Panna i Wila są zabytkiem mitologii starosłowiańskiej; a że Bogunka nadgoplańska ściśle z nimi jest spokrewniona, więc i jej początek aż do tych dalekich czasów odniosłem i dlatego całą prawie powieść o Bogunce na Słowiańszczyźnie oparłem, powodowany nie osobistym widzimisię, ale osnową i duchem przedmiotu

[madohora]