Architektura drewniana na Śląsku i w Polsce

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BUDYNEK DAWNEJ FARBIARNI W ORAWCE

[madohora]

BUDYNEK DAWNEJ FARBIARNI W ORAWCE

[madohora]

Drugim ciekawym obiektem, który warto odwiedzić w Orawce jest drewniany kościółek pod wezwaniem Jana Chrzciciela. Kościół został wybudowany w połowie XVII wieku, Jest konstrukcji zrębowej. Pokryty gontem. Z charakterystyczną wieżą. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej Województwa Małopolskiego.

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ORAWCE

[madohora]

WIEŻA KOŚCIELNA

[madohora]

Kościół św. Jana Chrzciciela w Orawce - zabytkowy kościół parafialny w Orawce, w województwie małopolskim. Jeden z punktów szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Orawce

[madohora]

Powstanie kościoła datuje się na lata 1651-1656, zbudowany z inicjatywy ks. Jana Szczechowicza. Jest najstarszą świątynią i pierwszą parafią Polskiej Orawy oraz najstarszą drewnianą świątynią Górnej Orawy. Jest położony pośród drzew i otoczony murem, w obrębie którego mieści się cmentarz

[madohora]

Drewniany, jednonawowy kościół z wieżą wzniesiono w konstrukcji zrębowej; dach i ściany obito gontem. Wydłużone prezbiterium, wielobocznie zamknięte, jest węższe od nawy. Od północy przylega do niego zakrystia, a od wschodu murowana kaplica Matki Bożej Bolesnej, wzniesiona w 1728. Po południowej stronie nawy mieści się drewniana kruchta. Kościelna wieża o pochyłych ścianach jest zwieńczona izbicą i ostrosłupowym hełmem z czterema narożnymi wieżyczkami.
Wnętrze kościoła i część wyposażenia pokryto figuralno-ornamentalną polichromią w 2. poł. XVII w. i w 1711. Autorem koncepcji wystroju był proboszcz Orawki, ks. Jan Szczechowicz. Polichromia przedstawia sceny z życia św. Jana Chrzciciela, medaliony z Chrystusem i apostołami, wizerunki świętych czczonych na Węgrzech oraz herby osób związanych z historią Orawy: cesarza Ferdynanda III Habsburga, arcybiskupa Jerzego Lippaya de Zongor oraz Moniaków. Na parapecie chóru namalowano sceny ilustrujące dziesięć przykazań. Na belce tęczowej znajduje się barokowa grupa Ukrzyżowania oraz inskrypcje (jedna z nich to polski tekst pieśni pasyjnej). Późnobarokowy ołtarz główny i dwa boczne oraz stalle wykonano w 1. poł. XVIII w. W kaplicy znajdują się także Stacje Drogi Krzyżowej z 1857 autorstwa Szczepana Sitarskiego.

[madohora]

Ciekawostka: Figura Jezusa ma doczepione oryginalne ludzie włosy

[madohora]

ORGANY W ORAWCE

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

***

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

W Orawce mieści się dawna farbiarnia płótna, gdzie przy pomocy batiku farbowano materiały na pościel, ubrania oraz stroje ludowe. Batik jest to technika malarska polegająca na kolejnym nakładaniu warstw wosku na tkaninę i kąpieli tkaniny w barwniku. W budynku tym pierwotnie mieścił się skład soli na szlaku handlowym prowadzącym z Węgier.
Około 1960 roku założono farbiarnię, która funkcjonowała do końca XIX wieku. Na dzień dzisiejszy budynek jest opuszczony i powoli zaczyna niszczeć

[madohora4]

KOŚCIÓŁ NARODZENIA NMP W SZAŁSZY

[madohora4]

[madohora4]

W Szałszy natkniemy się też na pałac z 1781 roku wybudowany przez Annę von Winter. Pałac został przebudowany w roku 1877. Rodzina wywodząca się z księstwa Anhaltu. Pierwsza wzmianka o protoplaście tego rodu pochodzi sprzed 1762 r., kiedy to niejaki Grolingk, kawalerzysta w pruskim konnym regimencie kirasjerów ożenił się z mieszczanka z Halberstadt (dziś Saksonia-Anhalt. Jego syn Jan Benedykt był założycielem linii szlacheckiej rodu. Podobnie jak ojciec - kirasjer - tak i on związał swe losy z armią. Karierę rozpoczął w 1760 r. w czasie wojny siedmioletniej (1756-1763, zwanej także czasami trzecią wojną śląską) jako kornet - najniższy stopień oficerski. Już osiem lat później gdy osiągnął stopień majora, król pruski Fryderyk II Wielki 29 maja 1768 r. nadał mu szlachectwo...W latach 1836-1838 Antonia von Groeling kupiła Szałszę i Żerniki. Jej rodzina - baronowie von Welczek posiadali sąsiednie Łabędy. Mąż Antoni, Albert von Groeling był starostą powiatu gliwicko-toszeckiego i wydawcą powiatowego czasopisma. Za jego czasów rozpoczęto osuszanie bagien wokół Szałszy. Właściciele Szałszy jako jedni z pierwszych w okolicy używali nawozów sztucznych oraz maszyny parowej do prac polowych.W 1877 roku pałac w Szałszy został gruntownie przebudowany w stylu późnego gotyku angielskiego, tzw. styl Tudorów. Budowla uzyskała formę sześcianu, a całość została podwyższona do wysokości dwóch pięter. Pałac nie otynkowany, ma charakterystyczny dla wypalonej cegły czerwony kolor.Powstania śląskie pałac przetrwał, choć nie oparł się zniszczeniom. W latach 30-tych, naziści zmieniła nazwę Szałszy na Kressengrund, a Żernik na Groeling. Po 1945 r. Groelingowie zostali pozbawieni dóbr. Zamieszkali przede wszystkim w Austrii i Niemczech. Ponieważ niektóre gałęzie rodu wygasały, nazwisko przejęli potomkowie z linii żeńskiej – von Groeling-Müller i Schmidt von Groeling.

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

Było to tak dawno temu, jak jeszcze panowie z Szałśzy mieszkali w starym zamku. Zamek pobudowali w 1781 roku a już niedługo po zbudowaniu zamku straszyła tam Biała Dama. Niektórzy ludzie nie dowierzali, że w Zamku mieszka Biała Dama, więc im za karę się pokazywała i straszyła. W okresie wojen napoleońskich do Szałszy trafił jeden z francuskich oficerów i on szczególnie nie chciał wierzyć w Białą Damę. Żarty sobie stroił i z Białej Damy i z kompanów, którzy mu o niej opowiadali. Po posiłku poszedł spać. Prawie już kładł się do łóżka, gdy drzwi się otwarły i stanęła w nich jakaś biała postać. Francuz tak się przestraszył, że zaraz wymierzył do niej z pistoletu i próbował ją zabić. Ale przecież nie da się zabić ducha, kula tylko poturlała się po izbie i zatrzymała się obok ducha. Francuz złapał więc za szablę ale z szabli został mu tylko gryf w ręce a szabla upadła z dźwiękiem na podłogę. Francuz pobladł tak, że już prawie przypominał zjawę i padł na ziemię. Jego serce nie wytrzymało. Po wsi rozniosła się plotka, że to nie była żadna Biała Dama, tylko pokojówka, która chciała dać żołnierzowi nauczkę. Ale jak zamek odnowili to Biała Dama zniknęła. Mówi się, że jej się już ten nowy zamek nie podobał i została w tym starym.

[madohora4]

SZAŁSZA KOŚCIÓŁ

PAŁAC W SZAŁSZY

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

.

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

[madohora4]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Gierałtowice (niem. Gieraltowitz) – wieś sołecka w Polsce w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Gierałtowice, siedziba gminy Gierałtowice.

[madohora]

Wieś Gierałtowice powstała przypuszczalnie w latach 1280-1290 w rejonie rozległego lasu Boyków. Pierwsza wzmianka historyczna pochodzi z 22 czerwca 1290 roku, a druga z 24 czerwca 1294 roku. Obydwie wymieniają sołtysa Vitosława z Gierałtowic, prawdopodobnie pierwszego sołtysa. W początkach XIV wieku Gierałtowice stają się własnością rycerską. Pierwsi znani właściciele to Jan, Piotr i Marek, „trzej bracia z Gierałtowic”, legitymujący się herbem Tępa Podkowa

[madohora]

Na początku XX wieku w Gierałtowicach działały liczne polskie organizacje m.in. od marca 1919 roku działała tu komórka Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, od maja 1919 45 osobowe gniazdo śląskiej dzielnicy Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” założone przez Józefa Wittka i Pawła Głogowskiego, od września 1920 Związek Towarzystw Polek, oraz 68-osobowy Chór „Skowronek”. Miejscowość objęły walki w czasie powstań śląskich. 24 sierpnia 1920 roku w III powstaniu zajęli ją powstańcy. Po I wojnie światowej, powstaniach śląskich i plebiscycie wsie Przyszowice i Gierałtowice włączone zostały wraz z dobrami von Raczków do Polski. Po parcelacji majątku dworskiego cały obszar Gierałtowic stał się własnością mieszkańców.

[madohora]

[madohora]

PAMIĘCI ZMARŁYM ŚPIEWAKOM CHÓRU SKOWRONEK W GIERAŁTOWICACH.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DRUGA CZĘŚĆ NAPISU GŁOSI - TUTAJ STAŁ DREWNIANY GOTYCKI KOŚCIÓŁ WYBUDOWANY OKOŁO 1534 ROKU (część napisu jest nieczytelna)

[madohora]

W 1976 roku gierałtowicki kościół został przeniesiony do Rybnika - Wielopola. Tam ustawiono go na znacznie wyrastającym z terenu podpiwniczeniu. Wokół kościoła obiegają wspornikowe przydaszki. Do kościoła prowadzą dwa wejścia - od strony wieży z drzwiami zdobionymi gotyckimi okuciami i boczne wejście od strony nawy, poprzedzone małą kruchtą. Prezbiterium i nawa pokryte są oddzielnymi dachami siodłowymi podbitymi gontem. Nad wyższym dachem wyrasta smukła, ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę.

[madohora]

Wnętrze pozbawione jest dawnego wyposażenia, do którego należały ołtarze, ambona i unikatowe renesansowe ławki z "wyciągami". Pozostała jedynie dawna ławka "kolatorska" z 1691 roku oraz zabytkowy obraz Świętej Katarzyny z 1828 roku malowany przez Franciszka Foremla z Moraw. Obraz pochodzi z ołtarza głównego. Zachowała się też polichromia patronowa. Na ścianach niefortunnie obitych współczesna boazerią umieszczono obrazy męki pańskiej z napisami polskimi. Obrazy pochodzą z 1841 roku.

[madohora]

[madohora]

WIDOK NA KOŚCIÓŁ MB SZKAPLERZNEJ.

[madohora]

POMNIK POWSTAŃCÓW ŚLĄSKICH

[madohora]

[img]https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/otZY5vyhai6rcNFUgX.jpg[img]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Boyschow wymienia w latach 1470–1480 Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, a jako właściciela podaje Piroszka Bojszowskiego.

[madohora]

[madohora]

BELKA TĘCZOWA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WISŁA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pieśń 'O tym świętym Walencinie'

O tym św. Walencinie,
wielka sława o Nim słynie.
Jaki On to prześliczny był,
oliwnemu drzewu podobny był.
Panny mu się dziwowały,
wielkie dary Mu dawały.
A On na dary nic nie dbał,
przy Bożym Słowie zawsze został.
Prosił Boga Wszechmocnego,
by przemienił piękność Jego.
Pan Jezus Go w tym wysłuchał,
Św. Walenty księdzem został.
Gdy pierwszą Mszę celebrował,
wielki wrzód Go nagabował.
Rzucało nim po kościele,
od ołtarza aż po sienie.
Panny Mu się dziwowały,
i tak sobie rozmawiały.
Nie jest to Walenty Święty,
ale jest to czart przeklęty.
Gdy te słowa wymówiły,
to się w kamień obróciły.
Amen, amen tak nam Bóg daj,
byśmy przyszli w niebieski raj.
Byśmy się w niebo dostali,
z św. Walentym, królowali.

[madohora]

[madohora]

Zabytkowy kościół św. Bartłomieja jest już co najmniej czwartym kościołem pod tym wezwaniem zbudowanym na tym miejscu. Pierwsza wiadomość o kościele św. Bartłomieja w Bieruniu pochodzi z Liber Beneficiorum Jana Długosza i zapisana została około 1450 roku. Brzmi ona w tłumaczeniu: „Bieruń, miasto... w którym jest kościół drewniany pod wezwaniem św. Bartłomieja, filia kościoła macierzystego w Lędzinach... kościół w Bieruniu jest świeżo zbudowany...”. Pierwszy nieco szczegółowszy opis kościoła znajdujemy dopiero w protokole wizytacyjnym z 1665 roku. Czytamy tam: „Bieruń, miasto, posiada kościół drewniany, starodawny, niezbyt ładny, lecz przynajmniej dobrze pokryty, pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła... znajdują się w nim trzy bardzo stare ołtarze. Chrzcielnica drewniana jest w środku kościoła, zakrystia drewniana...”. Było również ogrodzenie wokół kościoła, gdyż wizytator nakazuje go proboszczowi naprawić.
Ten kościół spłonął w czasie wielkiego pożaru miasta, jaki wybuchł 21 lipca 1677 r. przy pędzeniu wódki u arendarza żydowskiego. Pożar zniszczył wówczas całe miasto, za wyjątkiem położonego na przedmieściu kościółka św. Walentego i kilku domostw poza miastem. Dnia 9 maja 1680 roku położono fundamenty pod nowy drewniany kościół w Bieruniu, a 22 grudnia tegoż roku poświęcił go ks. Franciszek Szafrański, dziekan pszczyński...

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY DAWNIEJ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Cerkiew w Smolniki w 2013 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz z innymi drewnianymi cerkwiami w Polsce i na Ukrainie. Włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej.

[madohora]

We wrześniu 1973 r., na zlecenie Ministra Kultury i Sztuki, sporządzono opinię dotyczącą stanu technicznego kilku zabytkowych cerkwi w ówczesnym województwie krośnieńskim, w tym cerkwi w Smolniku. Cerkiew pozostawać miała w bardzo dobrym stanie technicznym. Od lat 70. XX wieku parafia rzymskokatolicka dążyła do przejęcia świątyni. W 1974 cerkiew formalnie przekazano parafii rzymskokatolickiej, która przystosowała ją do własnych celów wprowadzając odmienny, od dotychczasowego, porządek wewnątrz świątyni zacierając jej historyczny wygląd świadczący o tradycjach liturgicznych i kulturze okolicznej ludności. Generalny remont świątyni został przeprowadzony w latach 2004-2005. W 2009 r. rozpoczęto prace konserwatorskie polichromii znajdujących się na ścianach i w kopule prezbiterium, a także wykonano aranżację prezbiterium. Na przycerkiewnym cmentarzu, który był niejednokrotnie dewastowany zachowało się tylko kilka nagrobków.

[madohora]

Ikonostas znajdujący się pierwotnie w świątyni został zniszczony po 1951. Jedynym elementem oryginalnego wyglądu cerkwi jest fragment polichromii przedstawiający kotarę podtrzymywaną przez anioły oraz puste kartusze, w których pierwotnie znajdowały się postacie proroków starotestamentowych. Ikony Zaśnięcia Bogurodzicy i Bogurodzicy Hodigitria ze smolnickiej cerkwi, datowane na 1547 rok znajdują się obecnie w Muzeum Sztuki Ukraińskiej we Lwowie, zaś ikony Apostołów Deesis znajdują się w muzeum w Łańcucie.

[madohora]

Włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej (na trasie nr IV: sanocko-dukielskiej). W 2013 wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

[madohora]

Świątynię wpisano 31 stycznia 1985 r. do rejestru zabytków (pod nr A-78), a 21 czerwca 2013 r. – na listę światowego dziedzictwa UNESCO, w grupie 16 drewnianych cerkwi regionu karpackiego z Polski i Ukrainy

[madohora]

Na osi cerkwi od strony zachodniej stoi trójkondygnacyjna drewniana dzwonnica konstrukcji słupowo-ramowej o zbieżnych ścianach, na planie czworoboku z 1817. Zwieńczona dachem namiotowym o sferycznym profilu z baniastą wieżyczką (stylizowaną na sygnaturkę) z pozorną latarnią i kutym krzyżem.

[madohora]

Cerkiew św. Jakuba w Powroźniku – dawna greckokatolicka cerkiew w Powroźniku.

[madohora]

Ściany i strop zakrystii pokrywa w całości polichromia o złożonej, wieloplanowej kompozycji, datowana na 1607 rok. Centralny motyw stanowi scena Ukrzyżowania, ponad którą znajduje się Duch Święty w postaci gołębicy, zaś na stropie - wizerunek Boga Ojca, całość stanowi zatem wyobrażenie Trójcy Świętej. Poniżej Ukrzyżowania znajduje się Złożenie do grobu. Inne sceny to m.in. Ofiara Abrahama, Mojżesz otrzymujący tablice Dekalogu, Wjazd Chrystusa do Jerozolimy. Kilka mniejszych scen ujętych jest w formę tonda, jak np. Nawiedzenie św. Elżbiety.

[madohora]

[madohora]

To jedna z najstarszych cerkwi łemkowskich. W 2013 została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz z innymi drewnianymi cerkwiami w Polsce i na Ukrainie.
Cerkiew znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego.

[madohora]

We wnętrzu znajduje się osiemnastowieczny ikonostas malowany na niebiesko, czerwono i złoto, dekorowany ażurowymi kolumnami z motywem liści winorośli. Ikony w ikonostasie wykonał artysta Jan Medycki, tworzący wizerunki świętych zarówno dla cerkwi, jak i dla kościołów, stąd znajdujące się w cerkwi w Owczarach ikony pozostają pod wyraźnym wpływem barokowej sztuki zachodniej, poza wizerunkami Matki Bożej i Chrystusa. Kilka wizerunków napisał natomiast anonimowy malarz wiejski. Poza ikonostasem cerkiew posiada również boczne ołtarze św. Mikołaja, Matki Bożej oraz Chrystusa. Ikona w tym ostatnim pochodzi z 1664 i pierwotnie znajdowała się w starszym ikonostasie w tej samej świątyni.

[madohora]

Cerkiew św. Paraskewy w Kwiatoniu – dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka. Obecnie używana jako kościół filialny parafii rzymskokatolickiej w Uściu Gorlickim. Należy do najlepiej zachowanych cerkwi łemkowskich w Polsce. Znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. W 2013 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz z innymi drewnianymi cerkwiami w Polsce i na Ukrainie.

[madohora]

Świątynia jest cerkwią łemkowską typu północno-zachodniego. Uznawana jest za modelowy i najpiękniejszy przykład tego stylu. Cerkiew wybudowano z drewna. Jest budowlą o konstrukcji zrębowej, orientowaną, trójdzielną. Wzniesiona została na planie złożonym z trzech kwadratów: obszernego prezbiterium, nawy i babińca. Trójdzielność budowli wyraźna jest również w bryle, która wznosi się od najniższego prezbiterium, przez wyodrębnioną wyższą nawę po dominującą nad całością wysmukłą wieżę. Każdy z członów budowli jest nakryty odrębnym dachem.

[madohora]

Świątynia otoczona jest ogrodzeniem z bali z dwiema drewnianymi bramkami konstrukcji ramowej, zwieńczonymi gontowymi daszkami z cebulastymi baniami. Bramki w ten sposób nawiązują do stylu dachu cerkwi.

[madohora]

[madohora]

Cerkiew w Brunarach jest cerkwią łemkowską, trójdzielną. Nad przedsionkiem wznosi się wieża z hełmem zwieńczonym kutym krzyżem. Podobne hełmy znajdują się ponad nawą i prezbiterium. We wnętrzu znajduje się barokowy, osiemnastowieczny ikonostas. W cerkwi zachowała się polichromia, pokrywająca całość stropu i wewnętrznych ścian obiektu, wykonywana etapami między XVIII i XIX wiekiem, utrzymana w błękitnej tonacji barwnej, z motywem winorośli. Oprócz ołtarza głównego z XVII w. w cerkwi znajdują się dwa ołtarze boczne z wieku XVIII. Znajdują się w nich ikony Matki Bożej oraz Przemienienia Pańskiego.

[madohora]

Źródła podają różne daty wybudowania cerkwi. Według tradycji została ona wzniesiona staraniem miejscowych garncarzy na miejscu starszej świątyni, spalonej przez Tatarów w 1502 r. Z pewnością istniała już przed 1555 rokiem, co wynika z zapisów w aktach wizytacyjnych unickiego biskupa chełmskiego Felicjana Włodkowicza z roku 1739[3]. Ta ostatnia data (1555) podawana jest też ze względu na podobieństwo do cerkwi św. Paraskewy w Radrużu i cerkwi Narodzenia NMP w Gorajcu. Ostateczną formę potylicka cerkiew uzyskała w wyniku dwóch rozległych remontów z lat 1736 i 1753, kiedy to m.in. gruntownej przebudowie uległa część prezbiterialna świątyni: prezbiterium, poszerzone o boczne pastoforia, otrzymało wówczas obecne zamknięcie trójboczne (w miejsce prostokątnego) i zostało nakryte obecną ośmiokątną kopułą (zapewne w miejsce dachu dwuspadowego)

[madohora]

W babińcu znajdują się niewielkie, kwadratowe okna, po jednym od południa i północy, natomiast w nawie trzy większe – dwa od południa, jedno mniejsze od północy. W prezbiterium są również dwa okna – w ścianach od południa i północy.

[madohora]

Cerkiew Najświętszej Bogurodzicy (także: cerkiew soborowa św. Dymitra[potrzebny przypis], ukr. Церква Собору Пресвятої Богородиці, Церква Собору Святого Димитрія) – trójdzielna, drewniana cerkiew typu bojkowskiego w Matkowie w rejonie turczańskim w obwodzie lwowskim. Pochodzi z 1838 roku, a została ulokowana w północnej części wsi na niewielkim wzniesieniu w dolinie rzeki Stryj.

[madohora]

Jeszcze do 1945 roku ze względu na sporą odległość kościoła katolickiego służyła także Polakom wyznania rzymskokatolickiego.

[madohora]

Cerkiew z Żółkwi w 2013 cerkiew została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz z innymi drewnianymi cerkwiami w Polsce i na Ukrainie.

[madohora]

Obok cerkwi stoi murowana dzwonnica parawanowa z 1891

[madohora]

Cerkiew pochodzi z przełomu XV i XVI wieku, pierwotnie znajdowała się we wsi Nadiejewo, skąd została przeniesiona w 1656. W 1678 obok cerkwi wzniesiono wolnostojącą dzwonnicę. W okresie od XVII do XX wieku była wielokrotnie remontowana, z zachowaniem oryginalnego stylu, ostatni raz w latach 1974-1975.

[madohora]

Cerkiew Świętego Ducha (ukr. Церква Святого Духа) – drewniana cerkiew w Rohatynie.

[madohora]

Jest to pięciokopułowa cerkiew typu huculskiego o konstrukcji zrębowej wzniesiona w 1808 roku na planie krzyża. Nad każdą częścią konstrukcji drewnianej znajduje się ośmiobok nakryty kopułą namiotową ze ślepą latarnią i małą kopułą. Bryła cerkwi otoczona jest okapem wspartym na „rysiach”. Wewnątrz znajduje się polichromia z końca XX wieku oraz ikonostas z początków XIX wieku. Jest ona najlepiej rozwiniętym przykładem ewoluujących etapów cerkwi huculskiej. Obiekt stanowi świadectwo wyraźnego, odrębnego stylu architektonicznego, niepodobnego do innych spotykanych w regionie i prezentuje najwyższy kunszt ciesielski. Pierwotnie, jak wszystkie inne na tym terenie, była to cerkiew greckokatolicka. Obecnie należy do Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Kijowskiego. Proboszczem jest o. Wasyl Wepruk. Święto patronalne odbywa się 21 września. W 2013 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz z innymi drewnianymi cerkwiami w Polsce i na Ukrainie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

Cerkiew huculska, wzniesiona w 1824 r. na planie krzyża, o konstrukcji zrębowej, z kopułą nad centralną częścią nawy. Wokół świątyni okap na wspornikach. Większa część ścian, dachy i kopuła pokryte gontem. Wewnątrz znajduje się ikonostas. Część wyposażenia (ikony) pochodzi z XVIII w., świątynia posiada też XIX-wieczny gonfalon

[madohora]

Cerkiew Świętego Michała Archanioła (ukr. Церква святого Михайла) – drewniana cerkiew prawosławna w Użoku. Świątynia parafialna, w dekanacie wielkoberezieńskim eparchii mukaczewskiej i użhorodzkiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Na opisywanej tu, podkarpackiej część szlaku, najczęściej spotykanymi obiektami są drewniane cerkwie. Nie brak jednak cennych, zabytkowych kościołów, zabudowy wiejskiej, dworków oraz obiektów zabytkowej techniki

[madohora]

Do 1968 roku kościół stanowił filię krośnieńskiej fary. Jego rektorem był ks. prałat Tadeusz Szetela, który został mianowany na proboszcza nowej parafii. Obiekt był jej świątynią parafialną do 1997 roku. Od tamtego momentu msze i nabożeństwa są odprawiane w nowej świątyni przy ul. Zielonej

[madohora]

Świątynia w Bonarówce została włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej.

[madohora]

Cerkiew orientowana, usytuowana w górnej, zachodniej części wsi, po północnej stronie drogi wiejskiej Żyznów-Golcówka. Teren przycerkiewny otoczony starodrzewem, ogrodzony żelaznym ażurowym płotem na kamiennym podmurowaniu, z kamiennymi słupami (ogrodzenie z 1913 r.). Brama od północnego-wschodu, furta od zachodu. Teren po stronie południowej opada w kierunku potoku Bonarówka.
Cerkiew drewniana, dwudzielna (korpus nawowy przedłużony w wyniku przebudowy), z sanktuarium zamkniętym trójbocznie (skróconym od zachodu w trakcie przebudowy, łączonym z nawą na słup), konstrukcji zrębowej; z parą zrębowych zakrystii (północna – dawne prothesis, skrócona od zachodu łącznie z sanktuarium; południowa dobudowana na słup); z wieżą konstrukcji słupowej dostawioną przy nawie od zachodu, wewnątrz której szkieletowy babiniec; ze szkieletową kruchtą przy północnej ścianie nawy. Ściany sanktuarium, nawy i północnej zakrystii zbieżne. Budynek na kamiennym podmurowaniu, wyższym od wschodu (spadek terenu). Zwęgłowania na jaskółczy ogon. Podwalina dębowa o średnim przekroju pod zrębem ścian nawy, zachodniej części sanktuarium i północnej zakrystii (składana dodatkowo w kilku miejscach na długości ścian); we wschodniej części sanktuarium i w południowej zakrystii zrąb ścian bezpośrednio na podmurowaniu. Wokół dolnej partii wieży zachata szkieletowa. Statyka północnej i południowej ściany nawy wzmocniona lisicami. W nawie strop deskowy z fasetą, w szczycie której podłużne belki podparte parą słupów po północnej i południowej stronie nawy. W połowie długości korpusu nawowego, na wysokości oczepu, pozioma belka stężająca (obecnie nie pełniąca funkcji konstrukcyjnej; na niej wycięty m.in. napis wymieniający cieślę - Ioana Lisko i data 1841). W sanktuarium, zakrystiach i babińcu stropy płaskie, deskowe. Wysokość zrębu ścian nawy nieco wyższa niż w sanktuarium. Dachy nad nawą i sanktuarium kalenicowe, konstrukcji krokwiowej; nad nawą dwuspadowy (z płytkim naczółkiem od zach.), nad sanktuarium pięciopołaciowy. Kalenica dachu sanktuarium założona niżej niż dachu nawy. Nad zakrystiami dachy pulpitowe. Dach nad kruchtą północną dwuspadowy. Na środku kalenicy dachu nawy i sanktuarium sześcioboczne wieżyczki na sygnaturkę z baniastymi hełmami. Wieża słupowa o ścianach zbieżnych, nieco przewyższających kalenicę dachu nad nawą. W dolnej partii wieży zachata szkieletowa. Dach na wieży namiotowy, czteropołaciowy, z baniastą wieżyczką na sygnaturkę. Ściany cerkwi i połacie dachowe wieży i kruchty pobite gontem. Pozostałe połacie dachowe pokryte blachą żelazną ocynkowaną. Na wieżyczkach sygnaturkowych żelazne, kute krzyże. Przycieś w całym budynku osłonięta gontowym fartuchem na ryglach. Ościeżowe portale w północnej i zachodniej ścianie nawy oraz w południowej ścianie sanktuarium; pozostałe flankowane słupami. Otwory okienne ościeżowe w sanktuarium (okrągłe) w ścianie wsch. oraz w zakrystiach (prostokątne); pozostałe wycięte w zrębie.
We wnętrzu figuralno-ornamentalna polichromia ścienna wykonana przez Pawła Bogdańskiego w 1898 roku i przez Pawła Zaporożskiego (malarza pochodzącego z Ukrainy, zamieszkałego w Oparówce) w latach 20-tych XX wieku. Wyposażenie stanowią dwie nastawy z namiestnymi ikonami (XIX w.) oraz wysokiej klasy ikony Wprowadzenia Bogarozicy do Świątyni (1poł.XVII w.) i Pokrow Bogarodzicy (poł.XVIII w.). Unikalnym zabytkiem jest cerkiewna rzeźba Chrystusa Zma

[madohora]

Wieś graniczy z Domaradzem, Przysietnicą, Baryczą, Gwoźnicą, Izdebkami oraz z Bliznem

[madohora]

Pierwotną nazwę Piotrowin (nawiązującą do imienia biskupa – fundatora, jak i do legendy o wskrzeszeniu rycerza Piotrowina przez św. Stanisława, biskupa i męczennika), ludność zmieniła na Golcowa – od nazwiska pierwszego sołtysa tej wsi, Macieja Golca.

[madohora]

W latach 60. XX wieku w Golcowej powstała brukowana droga.

[madohora]

Drewniany kościół parafialny pw. św. Barbary i Narodzenia NMP. Według bardzo starego aktu na pergaminie umieszczonego w zakrystii, kościół był wybudowany po 1448. Wybudowany był w systemie więźbowo-zaskrzynieniowo-zaczepowym, należącym do najstarszych typów konstrukcyjnych kościołów drewnianych. W drugiej połowie XIX wieku, ok. 1872 roku za ks. proboszcza Mikołaja Kaszubskiego kościół został przebudowany (m.in. rozebrano soboty, wybudowano wieżyczkę na sygnaturkę, dźwignięto kościół o jedną podwalinę). Gruntownej przebudowy dokonano w latach 1885–1887, za ks. proboszcza Rudnickiego, kiedy to przedłużono nawę o 16 łokci (9,60 m), ozdobiono wnętrze polichromią autorstwa Jana Tabińskiego. W latach 2007 oraz 2008 przeprowadzono kolejny gruntowny remont kościoła. Wymieniono niektóre podwaliny i lisice, pokryto całość dachu blachą tytanowo-cynkową oraz obito ściany nowymi gontami. Od roku 2010 trwają dalsze prace restauratorskie.

[madohora]

[madohora]

Wnętrze nakryte jest stropami płaskimi podpartymi czterema słupami, natomiast chór muzyczny z organami jest podparty dwoma. Ściana tęczowa o prostokątnym wykroju posiada belkę tęczową na której znajduje się barokowy krucyfiks z XVIII wieku. Polichromia w stylu eklektycznym została wykonana w 1887 roku i przedstawia sklepienie niebieskie. Ołtarz główny w stylu eklektycznym został wykonany w 1912 roku. Ołtarze boczne i ambona reprezentują styl barokowy i zostały wykonane w 1 połowie XVII wieku. Konfesjonały w stylu późnobarokowym zostały wykonane w 2 połowie XVIII wieku Chrzcielnica kamienna, w stylu późnogotyckim pochodzi z końca XV wieku i posiada pokrywę drewnianą z ok. 1720 roku. Pod prezbiterium świątyni znajdują się krypty.

[madohora]

Kościół to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu kamiennym. Orientowany, na rzucie prostokąta, z wydłużonym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium i przylegającą do niego od północy murowaną zakrystią ze składzikiem. Korpus nawowy szerszy na rzucie prostokąta z kruchtami od północy i zachodu z dwoma pomieszczeniami po bokach. Kruchty konstrukcji słupowej. W bryle kościoła dominuje wysoki, strzelisty dach, założony jako dwuspadowy z wysmukłą sygnaturką nad nawą, przechodzący w nieco niższy, wielospadowy nad prezbiterium, z którego opuszcza się jako pulpitowy nad zakrystią. Gontem oszalowane ściany i połacie dachowe

[madohora]

Jego walory architektoniczne, wyjątkowo bogate, barokowe wyposażenie oraz malownicze położenie sprawiają iż należy do zabytków architektury sakralnej o wyjątkowej wartości w skali regionu.

[madohora]

Budynek postawiono z drewna w konstrukcji zrębowej na kamiennym podmurowaniu, zakrystię ze składzikiem wymurowano z kamienia, kruchty postawiono z drewna z konstrukcji słupowej. Drewniane ściany oszalowane są z zewnątrz gontem, stanowi on tez pokrycie połaci dachowych. Na uwagę zasługuje drewniana, storczykowa więźba dachowa. W elewacjach nawy pn. i pd. rozmieszczono bliźnie, prostokątne, zamknięte łukiem odcinkowym okna, w pd. ścianie prezbiterium ulokowano charakterystyczne, potrójne okno, zakończone tzw. oślim grzbietem. We wnętrzu zachowała się dekoracja malarska, i zabytki snycerki z XVII - XIX w.

[madohora]

Jest to świątynia wzniesiona w 1770 roku. Ufundowali go Marianna i Ignacy Załuski, starosta chęciński i ojcowski. W 1881 roku była remontowana – zmieniono wtedy pokrycie dachu z gontu na blachę. W 1930 roku remontował go Marian Stroiński, natomiast w latach 60 XX wieku zostało wymienione oszalowanie ścian przez Józefa Ćwiąkałę, oraz została odnowiona polichromia przez Ryszarda Politowskiego. W latach 1986–1990 i 1997–2004 konserwatorzy Kazimiera i Kazimierz Wajdowie remontowali świątynię.

[madohora]

Kościół pw. Wszystkich Świętych – gotycki, drewniany kościół znajdujący się we wsi Blizne, zbudowany przed 1470.

[madohora]

We wnętrzu strop płaski, w nawie z zakrzywieniami. Wnętrze zdobi cenny zespół malowideł ściennych. Są to odkryte fragmenty polichromii z lat 1549, 1649 i 1700. Malowidła zostały zakonserwowane w latach 2000–2001 przez Barbarę Czajkowską-Palusińską, Lecha Kitlińskiego i Sławomira Stępnia

[madohora]

Uzasadnienie wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO – doskonale zachowana substancja architektoniczna, niezwykle bogate wyposażenie ruchome, unikatowy zespół malowideł ściennych o wybitnych walorach artystycznych oraz unikalne otoczenie - m.in. zespół XIX w. zabudowań plebańskich

[madohora]

W 1745 roku do kościoła dobudowana została kruchta południowa, powiększona zakrystia, rozebrano natomiast podcienia. W 1841, 1906 i 1927 roku przeprowadzono renowację kościoła, ponowioną w trakcie gruntownych prac konserwatorskich w latach 1964-1971. W ich trakcie odsłonięto gotyckie i nowożytne polichromie ścienne.

[madohora]

Do kościoła prowadziły dwa wejścia, powiększane z upływem czasu: główne w ścianie zachodniej i drugie w ścianie południowej. Trzeci portal, zamknięty łukiem w ośli grzbiet, wiódł z prezbiterium do zakrystii. W myśl średniowiecznej tradycji okna umiejscowiono od strony południowej (wyjątkiem jedno okno we wschodniej ścianie apsydy prezbiterialnej i dwa niewielkie w ścianie zachodniej). Ich ościeża sfazowano a niektóre zamknięto łukami w ośle grzbiety. Wnętrze prezbiterium i nawy kościoła pokryto w 1549 roku polichromią. Obie te części rozdzielone zostały ostrołuczną arkadą, fazowaną podobnie jak belki zaskrzynień oraz krokwie.

[madohora]

Kościół w Humniskach jest jedną z najstarszych zachowanych drewnianych świątyń w Polsce. Reprezentuje wyjątkowo rzadki przykład rozplanowania gotyckich kościołów drewnianych - wzniesionych na planie krzyża, jednoprzestrzennych, jednonawowych z transeptem kaplicowym.
W 1984 obiekt wpisano do rejestru zabytków. Kościół włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej.

[madohora]

Od strony wschodniej znajduje się murowana, dzwonnica parawanowa z trzema dzwonami. Teren przykościelny otoczony drewnianym, współczesnym ogrodzeniem.

[madohora]

Cmentarz z zachowanym, historycznym układem oraz zabytkowymi nagrobkami i krzyżami.

[madohora]

W wieku XIV, w dobie rozkwitu osady rybackiej nad rzeką Iną, powstały dwa spichlerze oraz zabudowa portowa. Goleniów dzięki przynależności do Hanzy od 1368 roku prowadził regularną wymianę handlową z krajami nadbałtyckimi. W połowie XVI wieku, w miejscu dwóch małych spichlerzy wybudowano jeden większy. W 1749 rozebrano go, a na fundamentach postawiono nowy, który przetrwał do naszych czasów. Spichlerz jest cennym elementem dawnego pejzażu kulturowego miasta, które przez wieki swoją siłę czerpało z handlu, a istniejący port i spichlerz były tego symbolem. W XIX wieku miasto straciło swoje znaczenie jako port, zaczęły spadać przewozy morskie zarówno na Zalewie Szczecińskim jak i na rzece Inie, ze względu na coraz gorsze warunki żeglugowe, będące skutkiem braku regulacji rzeki. Poza tym XIX wiek to rozwój transportu kolejowego, o niższych kosztach, a większych możliwościach. W 1882 roku Goleniów uzyskał połączenia kolejowe ze Szczecinem i Kołobrzegiem, a dziesięć lat później z Kamieniem Pomorskim. Port stracił wtedy całkowicie swoje znaczenie, a o jego istnieniu przypomina spichlerz.

[madohora]

Byłam w Nowym Warpnie ale to już było tak dawno, że nie pamiętam tego ratusza. Mógł być w remoncie. Zresztą w tamtych czasach nie za bardzo mnie interesowały zabytki.

[madohora]

Świątynia posiada wystrój myśliwski (proste, drewniane ławy, ołtarz wsparty na rosochatym pniu, liczne poroża i trofea myśliwskie). W kościele organizowane są wystawy czasowe.

[madohora]

Kościoły powstały w latach 50. XVII wieku, w następstwie pokoju westfalskiego kończącego wojnę trzydziestoletnią (1618–1648), gdy naciskany przez protestancką Szwecję katolicki cesarz Ferdynand III Habsburg przyznał śląskim luteranom prawo do wybudowania trzech świątyń na obszarach księstw dziedzicznych w Jaworze, Głogowie i Świdnicy, bezpośrednio podległych jego władzy. Przed wojną trzydziestoletnią mieszkańcy tych księstw mogli swobodnie wyznawać luteranizm i odprawiać ewangelickie nabożeństwa. Po wybuchu wojny ewangelikom odebrano prawo do wyznawania własnej wiary i posiadania własnych kościołów. Dopiero pokój westfalski dał szansę ewangelikom na posiadanie własnych świątyń.

[madohora]

musiały być ukończone w ciągu jednego roku,

[madohora]

Parafia Ewangelicko-Augsburska w Świdnicy – ewangelicko-augsburska parafia w Świdnicy, należąca do diecezji wrocławskiej. Mieści się przy Placu Pokoju. W 2019 parafia liczyła około 150 wiernych

[madohora]

Parafia angażuje się w wydarzenia kulturalne, jest współorganizatorem Międzynarodowego Festiwalu Bachowskiego. Organizuje również wystawy oraz warsztaty malarskie, rzeźbiarskie i teatralne

[madohora]

Jeden z budynków przykościelnych przekształcono w Dolnośląski Instytut Ewangelicki. Mieści się tam biblioteka, w której zgromadzono prawdziwe białe kruki, między innymi ksiązki pisane ręcznie 400 lat temu.

[madohora]

W 1652 roku, za zgodą cesarza Ferdynanda III Habsburga, wytyczono teren pod budowę Kościoła Pokoju, poza murami Świdnicy, na Przedmieściu Piotrowym. Zanim ewangelicy zdołali pozyskać fundusze na wzniesienie swojej świątyni, w tym samym miejscu postawili niewielki kościółek, tzw. Bożą Chatkę (Gotteshüttlein), wokół której wznosili właściwą konstrukcję. Zbieranie środków trwało kilka lat. 24 czerwca 1657 roku w Kościele Pokoju odprawiono pierwsze nabożeństwo, a dzień wcześniej wyburzono stojącą w jego wnętrzu Bożą Chatkę. Niewiele wiemy o jej wyglądzie. Wiadomo natomiast, że we wnętrzu znajdował się ołtarz, ambona i instrumenty muzyczne. Tak przynajmniej uważa Ludwig Worthmann, autor przewodnika z 1902 roku „Die Friedenskirche zur Heiligen Dreifaltigkeit vor Schweidnitz“.

[madohora]

Oprawę muzyczną nabożeństwa przygotował kantor Maciej Bator. Dwóch organistów, skrzypaczka i dwa małe chóry wykonają pieśni luterańskie w opracowaniu kantora. Nabożeństwo odbędzie się 30 marca o g.17.

[madohora]

Kościół z racji dużego znaczenia dla kultury i dziedzictwa ludzkości, wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

[madohora]

Kościół Pokoju w Głogowie – kościół wzniesiony w 1652, prawdopodobnie na terenie obecnego ronda Konstytucji 3 Maja. Była to pierwsza świątynia ewangelicka na terenie Głogowa. Zniszczony podczas pożaru w 1758 roku.

[madohora]

W następnych dziesięcioleciach, które charakteryzowały się dużym naciskiem kontrreformacji, nierzadko utrudniano w Głogowie ewangelikom dostęp do ich kościoła. Starosta von Knigge w 1669 nakazał w niedziele zamykać Bramę Brzostowską. Po trzech kwartałach ewangelicy wykupili przejście przez małą furtę (ponieważ musieli przez nią przechodzić pojedynczo, notorycznie spóźniali się do kościoła). W maju 1710 obok kościoła stanęła wieża – dzwonnica, wciągnięto na nią trzy duże dzwony. Powiększona została również sama świątynia.

[madohora]

Do części centralnej wchodziło się przez podwójną (dwudrzwiową) kruchtę przy fasadzie zachodniej. Analogiczna kruchta znajdowała się przy fasadzie północnej. Takie rozwiązanie wejść miało związek z rozdziałem ruchu wiernych. Kruchta przy fasadzie północnej mogła łączyć się z wejściem na górne empory, na co wskazywałby usytuowany w ścianie ryzalit, przy założeniu, że mieścił on służącą temu celowi klatkę schodową. Kruchty przy fasadzie północnej zostały w XVIII wieku rozbudowane wzdłużnie i zaopatrzone zostały w szereg dalszych drzwi wejściowych. Te dodatkowe drzwi prowadzić mogły do poszczególnych lóż. Fasada północna, zwrócona bezpośrednio w stronę miasta oraz zaakcentowana szeregiem wejść i ryzalitem, miała bez wątpienia największe znaczenie. Została ona z czasem, jak to wynika z ikonografii, przedłużona do wspólnej długości z pozostałymi nawami kościoła.

[madohora]

Głogowski Kościół Pokoju" służył protestanckim mieszkańcom miasta przez ponad sto lat. l3 maja l758 r. w czasie wielkiego pożaru miasta spłonął i nie został już odbudowany. Na tym miejscu aż do lat siedemdziesiątych XX wieku był cmentarz ewangelicki, a obecnie znajduje się ono wewnątrz Ronda 3 Maja.

[madohora]

Kościół św. Jacka w Stepnicy został w dniu 5 grudnia 1963 wpisany do rejestru zabytków pod numerem 412 (nowy numer A-1264)

[madohora]

W 2013 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz z innymi drewnianymi cerkwiami w Polsce i na Ukrainie. Włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej.

[madohora]

Ośrodek kamieniarski w Bruśnie obejmował zespół wsi Stare Brusno, Polanka Horyniecka i Nowe Brusno. Do XVII w. Brusno było jedną wsią. W 1785 r. pośrodku Brusna władze austriackie założyły w ramach kolonizacji józefińskiej niemiecką wieś DeutschBach, rozdzielając Brusno na Stare i Nowe. Po wojnie Stare Brusno zostało całkowicie wysiedlone i zniszczone (na miejscu wsi pozostało zarastające lasem cerkwisko - murowana cerkiew z 1906 r. była zniszczona w 1956 roku - i cmentarz), a nazwę wsi DeutschBach zmieniono na Polanka Horyniecka.

[madohora]

Po II wojnie światowej kamieniołom eksploatowany był przez Spółdzielnię Usługowo-Wytwórczą Kółek Rolniczych w Horyńcu. W latach 60. XX w. próbowano odstrzału skał materiałami wybuchowymi, ale uzyskiwany w ten sposób surowiec nie nadawał się do użytku. Materiały wybuchowe przechowywane były w jednym ze schronów bojowych Linii Mołotowa, położonym w pobliżu kamieniołomu. Później kamieniołom był własnością Przedsiębiorstwa Usług Terenowych i Rejonu Eksploatacji Kamienia w Rzeszowie. Pracowało tu kilkadziesiąt osób. Wydobycie kamienia trwało przez całą dobę. Był on na miejscu kruszony i sortowany. Po zakładzie pozostały resztki budynków i maszyn, linia energetyczna wysokiego napięcia oraz stare słupy oświetleniowe.

[madohora]

Najstarszymi z zachowanych wyrobów są krzyże nagrobne, kształtem zbliżone do krzyża maltańskiego. Możliwe do odczytania napisy pochodzą z pocz. XIX w., krzyże bez zachowanych napisów mogą być starsze. Krzyże te są niskie, przysadziste, stawiane wprost na ziemi, często o ramionach nierównych i niesymetrycznych. Zachowane napisy (zazwyczaj wyłącznie rok) są ryte grubym dłutem, niezdarne i nierówne.

[madohora]

Na pocz. XX w. nagrobki stają się bardziej urozmaicone. Figura Chrystusa na krzyżu staje się realistyczna i anatomicznie poprawna. Na postumencie zamiast krzyża stawiana bywa duża rzeźba Matki Bożej lub anioła.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

We wnętrzu zachowała się polichromia figuralno-ornamentalna z 1735 i 1772 ze szczególnie interesującym malowidłem Sąd Ostateczny na południowej ścianie nawy. Po latach zaniedbania wyposażenie jest niekompletne, ale zachował się odnowiony ostatnio ikonostas, zapewne z 1671, w którym umieszczono cudowną ikonę Matki Boskiej. Inna ikona przedstawia świętego Mikołaja.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Do Ostropy dojeżdżamy autobusem 624 z Placu Piastów (przystanek z boku) - odjeżdża średnio co godzinę

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU 624

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pierwszy kościół wybudowany został prawdopodobnie w 1340 roku, spalony w czasie wojen husyckich. Około 1640 roku został podpalony przez Szwedów. Z pożaru ocaleć miało prezbiterium oraz drewniana wieża[2] (datowana na ok. 1544 rok[3]). Do odbudowy nawy przystąpiono najwcześniej w 1665 roku, zatem prawdopodobne jest, że nawa kościoła pochodzi z 1667, jak pokazuje rok wyryty nad południowym portalem. Kościół został konsekrowany 15 września 1719 roku przez wrocławskiego biskupa pomocniczego Eliasza von Sommerfelda, w 1807 erygowano w Ostropie parafię
Świątynia nie jest używana od 1927 roku ze względu na wybudowanie (w latach 1925-1927) w jej sąsiedztwie nowego, murowanego kościoła Ducha Świętego, który przejął funkcję kościoła parafialnego. Część wyposażenia kościoła św. Jerzego została przeniesiona do nowego kościoła. Od 2006 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza parafii św. Ducha Józefa Kary rozpoczęła się współpraca ze specjalistami z Politechniki Śląskiej, mająca na celu przywrócenie kościoła do użytkowania. Wcześniej, w 2005 roku, przeprowadzono badania polichromii we wnętrzu kościoła. W sierpniu 2008 roku rozpoczęły się prace remontowo-konserwatorskie. W 2009 roku ukończony został etap prac, polegający na wymianie pokrycia gontowego dachu, wieży i drewnianych ścian nawy oraz odmalowanie murowanego prezbiterium kościoła. W kolejnych latach kontynuowano prace remontowo-konserwatorskie. W ich efekcie kościół ma być przywrócony dla funkcji sakralnych oraz udostępniony turystycznie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIE ISTNIEJĄCY KOŚCIÓŁEK W ŁĘGU

[madohora]

Po wojnach śląskich miejscowość znalazła się w granicach Prus. Pomimo przynależności do diecezji ołomunieckiej w 1798 większość gospodarzy (tj. 118) było śląskimi Polakami a 43 Morawianami. Od 1818 w powiecie raciborskim. Według spisu z 1910 była zamieszkała w 61% przez czeskojęzycznych (zobacz gwary laskie) Morawców, a o 18% było polskojęzycznymi Ślązakami

[madohora]

Na terenie tej miejscowości w okolicach kolonii Szpluchów i Dąbrowy (miejsce potocznie nazywane Czajką) powstała nowa miejscowość Nowe Nieboczowy, która jest odtworzoniem zlikwidowanej wsi Nieboczowy

[madohora]

W czasie II wojny światowej, w 1945 roku przez Syrynię przechodziła linia frontu. Dokładna trasa fontu przebiegała pod lasem "Czajka", gdzie swoich pozycji broniło zaledwie 24 żołnierzy Wehrmachtu. Na Niemców napierały tutaj wojska radzieckie wspomagane przez bombowce amerykańskie[potrzebny przypis]. Front przesunął się stąd na zachód w kwietniu 1945. W czasie wojny w Syryni zmarło 30 cywilów (niektórzy umarli już po wojnie w wyniku chorób). Prócz tego, wielu mieszkańców Syryni zostało powołanych w czasie wojny na służbę. Na różnych frontach II wojny światowej zmarło łącznie 25 żołnierzy pochodzących z Syryni

[madohora]

Wieś położona na Górnym Śląsku na prawym brzegu Odry, 8 km na zachód od Wodzisławia Śląskiego.
Pierwotnie (do 31 grudnia 2016) miejscowość Nieboczowy istniała na miejscu Uroczyska Nieboczowy.

[madohora]

Wieś od 2012 odtwarzana była na terenie miejscowości Syrynia – okolice kolonii Szpluchów i Dąbrowy (miejsce potocznie nazywane Czajką), oddalone o około 7 km na południowy wschód. Dla nowej osady planowano pierwotnie nazwę "Nowe Nieboczowy", która jednak nie będzie używana. Przeniesienie miejscowości, którego koszty szacowane były na około 50 mln zł, obejmuje budowę: dróg, rynku, sieci infrastruktury, placówek handlowych, boiska, parku ze stawem i wyspą, remizy strażackiej i kościoła. Przeniesione zostały również przydrożne kapliczki i krzyże, a także cały cmentarz[6]. Nie przewidywano natomiast budowy placówek edukacyjnych

[madohora]

[madohora]

SYRYNIA KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO ANTONIEGO PADEWSKIEGO

[madohora]

TAK BUDUJĄ NOWE NIEBOCZOWY. PIERWSI MIESZKAŃCY JUŻ SĄ - Dziennik Zachodni - Archiwum

[madohora]

Nowy rozdział w historii Klimkówki otwiera rok 1793, kiedy ówczesna właścicielka wsi, Anna Teresa Potocka z Ossolińskich, sprzedała dobra w Klimkówce wraz z sąsiednim Iwoniczem Michałowi Ostaszewskiemu h. Ostoja (zm. 1816).

[madohora]

Stanisław Ostaszewski, scharakteryzowany w pamiętnikach wybitnego polskiego chemika, prof. Kazimierza Klinga, jako człowiek o „umyśle na wskroś twórczym, pionierskim, wynalazczym” był inicjatorem i sponsorem szeregu nowatorskich przedsięwzięć. W odziedziczonym po ojcu Teofilu majątku w Klimkówce uruchomił m.in. eksperymentalną produkcję węgla aktywnego, produktu który szybko miał się stać podstawą i motorem rozwoju wielu nowoczesnych gałęzi przemysłu. Była to nie tylko pierwsza w Polsce, ale – jak podkreśla prof. Kazimierz Kling – pierwsza na świecie fabryka węgla aktywnego. Do spółki z kanadyjskim przemysłowcem McGarveyem założył też w Klimkówce jedną z pierwszych w Polsce kopalni ropy naftowej. Jego majątek ziemski w Klimkówce był wysoko uprzemysłowiony. Założył w nim m.in. fabrykę nawozów sztucznych (superfosforatu kostnego). Obok kopalni ropy naftowej, fabryki nawozów i doświadczalnej fabryki węgla aktywnego działały także cegielnia, gorzelnia, tartak, młyn wodny, gospodarstwo rybne i znana w kraju hodowla bydła zarodowego oraz stadnina koni pełniej krwi. System stawów i wodociągów doprowadzał bieżącą wodę do budynków dworskich.

[madohora]

Nazwa miejscowości ze względu na końcówkę dzierżawczą, pochodzi od Klimka właściciela tego terenu. I tak w 1436 r. spotykamy nazwę Klimkowa, 1518 Klimkowa Wola lub Klimkowka, w 1589 Klimkowa. Istnieje jednak druga wersja pochodzenia nazwy, wywodząca ją od słowa „klękać” (związane jest to z legendą o znalezieniu krucyfiksu, przy którego wyoraniu nawet woły poklękały)

[madohora]

[madohora]

Park dworski

[madohora]

Świątynia została wzniesiona w 1895 roku. Ufundowana została przez hrabiego Załuskiego i zaprojektowana przez architekta austriackiego Favorgera. Gruntownie została wyremontowana w 1927 roku i latach 1948 – 52 po uszkodzeniach z okresu Ii wojny światowej – zatarte zostały wówczas częściowo cechy stylowe. W 1995 roku została połączona z nową świątynią dobudówką.

[madohora]

Ludność miasta: ogółem — 1,8 tys. mieszkańców (2019)
Gęstość zaludnienia: 297,8 os/km2 (2019)
Powierzchnia: 6 km2
Współrzędne geograficzne: długość geograficzna: 21°48′E, szerokość geograficzna: 49°34′N
Prawa miejskie: nadanie praw — 1973

[madohora]

Kościół Wszystkich Świętych – rzymskokatolicka świątynia w Iwoniczu, siedziba dekanatu Rymanów i samym wezwaniem.

[madohora]

Na południowy-zachód od kościoła znajduje się drewniana dzwonnica parawanowa z trzema dzwonami, odlanymi w 1964 roku. Dzwonnicę wzniesiono w 1984 roku, budowę częściowo opłaciła Polonia w Stanach Zjednoczonych.

[madohora]

Kościół jest orientowany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej, trójdzielny. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z zakrystią murowaną od północy. Wieża, słupowo-ramowej, z kruchta w przyziemiu, o ścianach pochyłych ku górze z izbicą, zwieńczoną baniastym hełmem. Dach nad nawą i prezbiterium dwukalenicowy, z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę, zwieńczona baniastym hełmem z latarnią i cebulastą kopułką. Pokrycie gontowe. Ściany oszalowane

[madohora]

W budownictwie faseta (faska):
wklęsły narożnik między prostopadłymi ścianami,
wyokrąglone albo skośnie ścięte naroże lub też ozdobny gzyms na połączeniu ściany i sufitu lub ściany i posadzki

[madohora]

Łęk przebiegający prostopadle do pomieszczenia jest określany jako łęk jarzmowy, pas sklepieniowy lub gurt. Dzieli on sklepienie na pola sklepienne. Natomiast łuk przebiegający po polach sklepiennych, pod kątem, określany jest jako żebro. Obecnie określa się te elementy jako żebra lub łuki sklepienne.

[madohora]

W drewnianym kościele św. Bartłomieja w Rogach rozpoczęły się prace przygotowawcze przed konserwacją polichromii na ścianie wschodniej i południowej prezbiterium. W ich trakcie dokonano niezwykłego odkrycia.

[madohora]

Prace konserwatorskie w kościele w Rogach sfinansowała gmina Miejsce Piastowe, na ten cel przeznaczono blisko 60 tys. zł. - Zależy nam wszystkim, aby kościół w Rogach odzyskał dawny blask. Jako gmina na pewno będziemy wspierać dalsze prace - mówi wójt gminy Miejsce Piastowe Dorota Chilik.

[madohora]

Pierwotny kościół w Wietrznie wzniesiono w XVI w. gdy erygowano parafię. W połowie XVIII w. został rozebrany, a w 1752 wybudowano obecnie istniejący. W 1761 kościół poświęcono. W 1880 polichromię figuralno-ornamentalną namalował Leon Wróblewski. W 1906 gruntownie remontowany; między innymi powiększono otwory okienne, pokrycie gontowe wymieniono na blaszane. W latach 80. XX w. wzmocniono konstrukcję budowli, wymieniono podwaliny, przeprowadzono konserwacje wyposażenia i polichromii. W czasie ostatniego remontu w latach 2006–07 wymieniono oszalowanie i przywrócono gontowe pokrycie dachu

[madohora]

dwa ołtarze boczne; w prawym namalowana na desce Pieta, w lewym obraz Serce Pana Jezusa autorstwa Stanisława Kochanka

[madohora]

Kościół otacza murowane ogrodzenie z drewnianą dzwonnicą, zbudowaną na planie kwadratu zwieńczoną dachem namiotowym z kopułką.

[madohora]

Lektoria zaczęły pojawiać się w późnym romanizmie, w gotyku ich stawianie stało się regułą. Pod względem pastoralnym rozwiązanie to nie było korzystne, gdyż l dzieliło społeczność Kościoła, służyło utrwalaniu podziału na duchowieństwo i wiernych, było wyrazem liturgii duchowieństwa (Klerliturgie. Pojawienie się reformacji spowodowało uznawanie lektorium za przeszkodę. W czasach nowożytnych, zgodnie z zaleceniami soboru trydenckiego, zostały w większości rozebrane, a ich funkcję jako miejsca wygłaszania kazania przejęła ambona.

[madohora]

Pierwszy kościół parafialny został wybudowany przed 1487 rokiem. Obecny parafialny kościół pw. Wszystkich Świętych został zbudowany w 1770 z fundacji parafian i proboszcza Tomasza Boczarskiego. XVII-wieczna murowana zakrystia ze skarbczykiem na piętrze pozostała z poprzedniego, rozebranego kościoła. W 1886 kościół został rozbudowany o kaplicę pw. św. Rozalii i dwie kruchty przez Karola Gregora z Jasła i cieślę Puchalskiego. Mocno zniszczony i uszkodzony w czasie I i II wojny światowej został poddany w latach 60. XX w. kompleksowemu remontowi i częściowej rekonstrukcji (z całkowitym demontażem i budową od nowa).

[madohora]

Belka tęczowa – pozioma belka spinająca łuk tęczowy, najczęściej drewniana.

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.
Siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Stanisława Biskupa.

[madohora]

W 1881 dr Bronisław Radziszewski dokonał trzeciego w historii uzdrowiska badania chemicznego składu zdrojów mineralnych. Nowo powstałe uzdrowisko odznaczone zostało na wystawie przyrodniczej w Krakowie w 1882 srebrnym medalem. W 1885 wybudowano pierwszą kolonię „Lwowską” inaugurującą lecznictwo dziecięce. W 1888 w parku zdrojowym w widłach Taboru i Czarnego Potoku wzniesiono gmach „Dworca Gościnnego”. Pełnił funkcję domu zdrojowego. Powstało też wiele stylowych willi i pensjonatów. Wśród nich wyrażające się piękną architekturą secesyjną pensjonaty-wille „Pod Matką Boską” (obecnie sanatorium „Maria”), „Pogoń” i „Leliwa”. Na przyległym do zakładu terenie i w okolicznych lasach wytyczono chodniki i ścieżki spacerowe. W pierwszej dekadzie XX w. stanowisko lekarza zdrojowego zajmował dr Eugeniusz Wajgiel. Syn Stanisława Antoniego Potockiego i Anny z Działyńskich Potockiej – Jan Nepomucen Potocki h. Pilawa (1867–1942 w Rymanowie-Zdroju) – został właścicielem Zakładu Zdrojowego w Rymanowie.

[madohora]

Na wschodnim stoku góry Mogiła otworzono w 1929 nowe sanatorium Związku Kasy Chorych „Gozdawa”. Powstał nowy obiekt „Polskiego Towarzystwa Higienicznego” oraz wiele willi prywatnych. W latach poprzedzających II wojnę światową leczyło się tutaj w sezonie około 5 tysięcy osób. II wojna światowa doprowadziła uzdrowisko do ponownej ruiny. W dniu 7 września 1939 wkroczyły do uzdrowiska oddziały słowackie wspomagające Niemców. Od 1940 do 1942 uzdrowisko było nieczynne, zostało ponownie otwarte w 1943 i w tym czasie przebywała w nim krótkotrwale Emmy Göring, żona Hermanna Göringa. Pod koniec wojny spłonął reprezentacyjny dom gościnny, wybudowany jeszcze przez Potockich – kwaterujący w nim węgierscy żołnierze wywołali ogień. W latach 1936-1938 willa „Opatrzność” była siedzibą kurii Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. W sąsiedniej willi „Gołąbek” zamieszkali po wojnie dawni właściciele uzdrowiska, Potoccy, których wypędzono z pałacu w Rymanowie. Po ustaniu działań wojennych przystąpiono do remontów ocalałych obiektów, zachowując ich dotychczasowy styl. Z sezonowego niegdyś kurortu, Rymanów-Zdrój już w pierwszym dziesięcioleciu powojennym stał się dziecięcym uzdrowiskiem czynnym przez cały rok. Przeprowadzono modernizację zakładu przy80rodoleczniczego wyposażając go w nowoczesne urządzenia zabiegowe. W 1965 w rozbudowanym gmachu dawnych „Łazienek Mineralnych” uruchomiono sanatorium „Eskulap” dla dorosłych na 120 łóżek.

[madohora]

Szczyty wyrastające na zachód od uzdrowiska: Mogiła (606 m n.p.m.) z Glorietką (572 m n.p.m.), Sucha Góra (611 m n.p.m.).

[madohora]

Proboszczem Rymanowa-Zdroju jest od 2006 ks. Marek Zajdel

[madohora]

Zabełków (niem. Zabelkau) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Krzyżanowice.

[madohora]

Około roku 1799 zbudowano we wsi kapliczkę i założono cmentarz. W roku 1850 zabełkowianie doczekali się kościoła: zakupili zbudowany ok. 1657 roku przez majstra ciesielskiego Nowaka z Zakrzowa w Sławikowie kościół pw. św. męczenników Wojciecha i Jerzego, zabełkowianie natomiast poświęcili kościół Matce Bożej Anielskiej.

[madohora]

[madohora]

Wiadomo, że szkoła istniała w Rudyszwałdzie już w roku 1676. Po wojnach śląskich znalazła się w granicach Prus. Od 1818 w powiecie raciborskim.

[madohora]

Drewniany kościół stał we wsi już w roku 1447, a w 1714 postawiono nowy, również drewniany kościół, który służył do lat 30. XX wieku, kiedy to latach 1935–1936 zbudowano nową, murowaną świątynię, która należy do parafii rzymskokatolicka pw. Świętej Trójcy

W Rudyszwałdzie stoi kilka kapliczek:
św. Jana Nepomucena, wybudowana w XIX wieku,
Najświętszego Serca Pana Jezusa,
Matki Bożej Wniebowziętej,
średniowieczny krzyż pokutny typu łacińskiego wykonany z piaskowca.

[madohora]

Kościół znajduje się nad rzeczką Uszwicą, poza historyczną granicą dawnych obwarowań miejskich Lipnicy Murowanej. Kościół zbudowano prawdopodobnie pod koniec XV wieku, na miejscu wcześniejszej świątyni. Jednak według miejscowej tradycji pochodzi on z roku 1143 lub 1203 – taką datę można odczytać na północno-wschodniej ścianie prezbiterium – i stoi na miejscu dawnej pogańskiej gontyny.

[madohora]

grupa Pasji na belce tęczowej, w skład której wchodzą krucyfiks oraz figury Matki Boskiej i św. Jana;

[madohora]

Nerwowo było również w roku 2010. Wówczas kościółek otoczono specjalnym kołnierzem, który zabezpieczył go przed zalaniem. W 2014, gdy poziom pobliskich rzek przekroczył stany alarmowe, strażacy PSP w Bochni i z 4 jednostek OSP z terenu gminy Lipnica Murowana zabezpieczyli otoczenie kościoła mobilnymi zaporami wodnymi, które wypożyczono od Państwowej Straży Pożarnej w Bochni.

[madohora]

[madohora]

Kościół pod wezwaniem Św. Michała, położony jest w południowo-zachodniej Polsce, w południowej części Gór Bystrzyckich, na niewielkim grzbiecie odchodzącym w kierunku wschodnim od wzniesienia Kamyk, w miejscowości Kamieńczyk, około 5 km na południowy zachód od centrum miejscowości Międzylesie.

[madohora]

Kościół położony jest na południowym skraju wsi, ok. 200 m od drogi Rzeszów-Sanok. Teren przykościelny otoczony drewnianym, współczesnym ogrodzeniem, w obrębie którego znajduje się murowana dzwonnica parawanowa oraz kilka starych drzew. Świątynia jest orientowana. Kościół drewniany, na kamiennym podmurowaniu, wzniesiony został w konstrukcji zrębowej. Ściany wzmocnione lisicami, szalowane są deskami w układzie pionowym z listwowaniem. Kruchty dobudowano w konstrukcji słupowej.

[madohora]

Obiekt dostępny dla zwiedzających, możliwość zwiedzania wnętrza po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym

[madohora]

Modrzewiowy kościół parafialny został wybudowany w latach 1936–1939 staraniem Antoniego Kraińskiego, właściciela ziemskiego w Jabłonce, według projektu Bogdana Tretera. Kościół jest w styl narodowym drewnianej architektury okresu międzywojennego, wzorowany na kościołach podhalańskich

[madohora]

Od strony południowo-wschodniej trasy komunikacyjnej wzgórza porośnięte są lasem ciągnącym się w kierunku Witryłowa i dalej Sanoka. Lasy są większymi kompleksami i wychodzą poza granice wsi Dydnia, a nawet powiatu. Fragment lasu od wsi Krzemienna w kierunku Witryłowa nosi nazwę „Maćkowego lasu” lub też „Maćkowa”. Nazwa ta pochodzi od byłego właściciela Macieja Pohoreckiego, który to ten las zasadził. Legenda głosi, że niegdyś Dydnię nawiedzały ciągłe susze, był nieurodzaj, a opady deszczu były sporadyczne i bardzo niewielkie. Wówczas Maciej Pohorecki zasadził las na zboczu góry tzw. Temeszowskiego Folwarku, aby zatrzymać więcej wody w glebie, zwiększyć parowanie gleby, a tym samym doprowadzić do ustabilizowania pogody i wilgotności ziemi. Od czasu kiedy las urósł, opady powróciły do normy i nie było więcej problemów z wodą. Inna strona Dydni od Krzywego w kierunku południowo-zachodnim tzw. Woli Dydyńskiej porośnięta jest lasem zwanym „Dąbki” (nazwa pochodzi od gatunków drzew tam rosnących). Ogólnie podstawowym typem lasu jest drzewostan mieszany górski. Niegdyś, bardzo dawno tereny te porośnięte były puszczą, która na skutek wykarczowania została z czasem zamieniona na pola uprawne. Wśród gatunków drzew dominują: buki, graby, dęby, brzozy, jawory, olchy, modrzewie, jodły, świerki, sosny. Coraz rzadziej, nad potokami widoczne są już wierzby.

[madohora]

W latach 1430–1447 wieś była własnością Małgorzaty Dydyńskiej, wdowy po Mikołaju. Po niej Dydnię odziedziczyli synowie Paweł i Mikołaj, którzy to posiadali pieczęć z herbem Gozdawa. Oprócz Dydni, byli oni jeszcze w posiadaniu takich wsi jak: Krzemienna, Temeszów i Falejówka. Ze znanych zapisków grodu sanockiego z roku 1477 występuje wdowa po Pawle Dydyńskim o imieniu Elżbieta, oraz jej 5 synów: Jan. Zygmunt, Jakub, Mikołaj i Stanisław. W roku 1489 trzej synowie Elżbiety, tj. Jan, Zygmunt i Stanisław Dydyńscy podzielili majątek pomiędzy siebie w taki sposób, że Janowi przypadły wsie: Falejówka, Jabłonka i połowa wsi Wydrna, zaś Zygmunt i Stanisław stali się właścicielami Dydni, połowy wsi Wydrna, Temeszowa, Krzemiennej oraz Jabłonicy Ruskiej. Stanisław Dydyński uczestniczył w niesławnej wyprawie mołdawskiej króla Jana Olbrachta, z której to nie powrócił. Przysłowie głosi, że za króla Olbrachta wyginęła szlachta.

[madohora]

W wybudowanym w latach osiemdzisiątych budynku remizy strażackiej znajduje się siedziba Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej. Zarówno w Dydni, jak też i w gminie rozwijana jest działalność miejscowych artystów ludowych z różnych dziedzin, tj.: literackiej (Hermina Zubel i Krystyna Hardulak Pobidyńska), rzeźbiarskiej (Henryk Cipora), rękodzieła malarskiego (Janina Zubel), muzycznej (orkiestra dęta z jaj kapelmistrzem Zygmuntem Podulka, zespołu artystycznego i śpiewaczego „Przepióreczka”).

[madohora]

Belka tęczowa jest ozdobiona późnobarokowymi rzeźbami Grupy Pasyjnej z około 1760 roku. Zachował się późnogotycki portal w formie oślego grzbietu z 1664 roku. Polichromia ornamentalna, architektoniczna i figuralna pochodzi z 2 połowy XIX wieku i z 1926 roku, której autorem jest Włodzimierz Lisowski. W zakrystii zachowała się polichromia z 2 połowy XVIII wieku przedstawiająca liście akantu. Ołtarz główny w stylu późnobarokowym posiada elementy rokokowe z 2 połowy XVIII wieku. Ołtarze boczne pochodzą z ubiegłego wieku. W kaplicach jeden ołtarz w stylu neobarokowym pochodzi z XIX wieku, a drugi pochodzi z ubiegłego wieku. Ambona i dwa konfesjonały w stylu późnobarokowym pochodzą z 2 połowy XVIII wieku. Chrzcielnica w stylu barokowym wykonana z marmuru pochodzi z około 1770 roku, ma kształt kielicha i jest ozdobiona herbem Jastrzębiec. Dwa konfesjonały w stylu późnobarokowym pochodzą z 2 połowy XVIII wieku. Obrazy Drogi Krzyżowej zostały wykonane w 1900 roku. Prace dekoracyjne w kościele wykonał malarz Władysław Lisowski.

[madohora]

Stanowił on wówczas główny element siedliska dworskiego oddzielonego stawami i parkiem od folwarku. Rafał Kołłątaj (1750-1833), starszy brat Hugona i młodszy Jana, otrzymał tytuł starosty trześniowskiego po poślubieniu w 1772 roku Józefy z Grabińskich Tarłowej, kasztelanki sanockiej. Obaj Kołłątajowie – Rafał i Jan wspomagali księdza Hugona w jego nowatorskich działaniach społeczno-politycznych. Na polecenie brata księdza Hugona załatwiał różne sprawy, przez co zaliczany był do grona osób z kręgu Kuźnicy Kołłątajowskiej. Był członkiem Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Kilkakrotnie towarzyszył również w podróżach z Polski do Włoch Tadeuszowi Kościuszce, odwiedzając zapewne po drodze swą posiadłość w Trześniowie na Podkarpaciu. Miał on jedynie córkę Marię, która po pierwszym mężu nazywała się Wężykowa. Drugim jej małżonkiem był Józef Sikorski.

[madohora]

Kościół w Haczowie wzniesiony został w pierwszej połowie XV w. W 1494 ozdobiony monumentalną polichromią. Uszkodzony znacznie w czasie najazdu Tatarów w 1624. Następnie gruntownie odnowiony i rozbudowany. Powstała wówczas wieża–dzwonnica, wieżyczka na sygnaturkę, dodano soboty, wykonano koliste otwory okienne w nawie, zbudowano ziemny wał obronny. W czasie remontu w latach 1784–1789 powiększono zakrystię, zbudowano nowe soboty, do nawy dobudowano kaplicę Matki Boskiej fundacji Urbańskich, ufundowano nowe wyposażenie świątyni. Około 1864 położono nową polichromię. Po wybudowaniu nowego kościoła (w 1944 r.) stara świątynia stała opuszczona. W latach 1948–1980 administrowana była przez państwo. Od 1980 ponownie w posiadaniu parafii. Wówczas rozpoczęto kompleksowe prace renowacyjne. W 1999 została ukończona konserwacja gotyckich desek stropowych prowadzona przez Barbarę Czajkowską-Palusińską i Sławomira Stępnia, a w 2000 ukończono aranżację konserwatorską stropu w nawie kościoła według projektu prof. Gadomskiego i dr. Korneckiego. 13 listopada 2000 r. rekonsekrowano świątynię. W latach 2006–2009 trwała wymiana gontów dachowych

[madohora]

Teren kościoła otoczony jest drewnianym parkanem zadaszonym gontem. Na terenie placu kościelnego znajduje się drewniany zabytkowy spichlerzyk plebański

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

[madohora]

W latach okupacji niemieckiej we wsi stacjonował oddział Luftwaffe, który ochraniał rozbudowane przez Niemców lotnisko – startowały z niego niemieckie bombowce na front wschodni. AK OP-15 w marcu 1944 r. zniszczyła im radiostację niemiecką na dworcu w Iwoniczu (Targowiska).

[madohora]

Stary dany dwór Gołaszewskich z XVII w. – znajduje się w rozległym parku ze stawami. Można dostrzec jeszcze ziemne obwarowania. Niegdyś był to dwór obronny, nazywany twierdzą, wzniesiony na skarpie otoczony stawami.

[madohora]

Królik Polski – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Rymanów. Leży przy DW887.

[madohora]

W latach 1768–1772 tereny te były objęte walkami konfederatów barskich. W 1847 panowała tu epidemia cholery. W 1898 wieś liczyła 715 osób oraz 124 domy, powierzchnia wsi wynosiła 11,40 km². Do 1914 wieś należała do starostwa sanockiego, w powiecie sądowym Rymanów.

[madohora]

W latach 1944-1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 24 Polaków

[madohora]

Pomnik ku czci zamordowanych przez Niemców mieszkańców wsi.

[madohora]

Pastoforia (gr. παστοφόριον od παστὸς kaplica i φορὸς noszący) – w kościołach wczesnochrześcijańskich dwa małe pomieszczenia w prezbiterium przylegające symetrycznie do boków apsydy. Były dwudzielną zakrystią rozmieszczoną po obu stronach ołtarza. Po prawej, południowej stronie ołtarza, znajdował się diakonikon (gr. διακονικόν), przeznaczony na przechowywanie naczyń, ksiąg i szat liturgicznych, oraz początkowo przestrzeń dla diakonów usługujących przy mszy; po lewej, północnej stronie ołtarza, znajdowała się prothesis (gr. πρόθεσις) – miejsce przeznaczone do przygotowania mszy. Oddzielnie, każde z dwóch pomieszczeń nazywane było pastoforium.

[madohora]

Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Wacława w Króliku Polskim – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Wacława, wzniesiony 1754, znajdujący się w miejscowości Królik Polski.

[madohora]

chrzcielnica kamienna z około 1720

[madohora]

Kamionka – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Dukla.

[madohora]

Ostatni remont świątyni trwał w okresie od lipca 2009 do sierpnia 2013. Wykopano fundamenty, wykonano kamienną podmurówkę, wymienione zostały zniszczone elementy konstrukcyjne wieży i nawy oraz podłogi. Przywrócono oryginalne poszycie gontem oraz dokonano konserwacji ikonostasu.

[madohora]

W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Klimkówka, po jej zniesieniu w gromadzie Posada Górna. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

[madohora]

Wewnątrz cerkwi znajduje się kompletny ikonostas pochodzący z okresu budowy cerkwi, o wystroju późnobarokowym.

[madohora]

Wewnątrz zachował się klasycystyczny ikonostas z drugiej połowy XIX wieku, na ścianach babińca i nawy znajduje się polichromia figuralna.

[madohora]

Po wojnie użytkowana jako kościół rzymskokatolicki świętych Apostołów Piotra i Pawła.

[madohora]

Poszczególne człony obiektu rozplanowane zostały na rzutach zbliżonych do kwadratu. Nawa jest członem najszerszym, prezbiterium i babiniec są nieco węższe, a wieża z przedsionkiem w przyziemiu najwęższa. Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie. Do jego boków dostawione są od północy i południa dwie niemal kwadratowe zakrystie. Ściany trzech głównych członów budowli mają tę samą wysokość, przylegające do prezbiterium zakrystie są znacznie niższe

[madohora]

Cerkiew Soboru NMP w Hłomczy – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Hłomczy.

[madohora]

Od 1881 jego imię nosi jedna z ulic na Władyczu.

[madohora]

Po wojnie przejęta przez Kościół rzymskokatolicki – służy jako kościół filialny Parafii Rozesłania Apostołów w Mrzygłodzie

[madohora]

[madohora]

W 1744 bazylianie przenieśli się do Dobromila (podobnie, jak mnisi z nieodległej Posady Rybotyckiej) a świątynia służyła do roku 1925 miejscowej ludności. Jedna z wież spłonęła tuż przed II wojną światową. Po 1947 z polecenia dyrektora tutejszego PGR-u rozebrano drugą basztę, mury obronne oraz zdarto blachę z dachów cerkwi.

[madohora]

Polichromia figuralna malowana była w latach 1682-1683 przez Stefana Dżengałowicza. Ikonostas wykonany został w 1682 r. przez Stefana Dżengałowicza i Michała Liszeckiego. Polichromia, zachowana na północnej ścianie przedstawia sceny z Męki Pańskiej, rozmieszczone w sześciu rzędach. Podczas remontu w latach 60. XX w. zachodziła potrzeba wymiany części spróchniałych belek. Przed wymianą została zdjęta polichromia z cienką warstwą drewna a następnie przeniesiona na nowy materiał. Ikonostas i inne elementy wyposażenia zostały zabrane do MBL w Sanoku, gdzie są eksponowane.

[madohora]

Występują na Podhalu, Górnym Śląsku, w Wielkopolsce, Małopolsce, na Łemkowszczyźnie, Bojkowszczyźnie, Huculszczyźnie i na Morawach.

[madohora]

[madohora]

Cerkiew została zbudowana w 1873 ze środków włościan i miejscowego dworu, a w 1905 wzniesiono z północnej strony murowaną dzwonnicę parawanową. W 1924 od północnej strony prezbiterium dobudowana została kaplica kolatorska, a w 1926 od południowej kolejną kaplicę boczną.

[madohora]

W 1836 cerkiew została przebudowana, w rezultacie czego poważnym zmianom uległa jej bryła – z trzech kopuł umieszczonych nad nawą, prezbiterium i babińcem pozostała jedna. Do wschodniej ściany świątyni dobudowano, również z drewna, zakrystię. W tym czasie powstała również dekoracja wnętrza w postaci zespołu fresków, które w najlepszym stanie zachowały się w zakrystii i pomieszczeniu ołtarzowym. W 1887 obok cerkwi pojawiła się wolnostojąca dzwonnica, której głównym wykonawcą był Seńko Kikta.

[madohora]

W Mrzygłodzie znajduje się fragment specjalnego obszaru ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000 o nazwie „Rzeka San”. Oznaczony kodem PLH 180007 obejmuje obszar koryta rzeki San wraz z wiklinami nadrzecznymi. W obszarze ochronie podlega 6 gatunków ryb: minóg strumieniowy, kiełb białopłetwy, boleń, głowacz białopłetwy, brzanka oraz kiełb Kesslera. Obszar jest miejscem występowania największej w Polsce populacji kiełbia Kesslera, która prawdopodobnie stanowi około 80% całej populacji tego gatunku w całym kraju.

[madohora]

W 1616 po raz pierwszy pojawiła się w dokumencie obecna nazwa Mrzygłód. Według miejscowej tradycji zmianę nazwy miasta z Tyrawa na Mrzygłód spowodowała epidemia tyfusu oraz powodzi, która zniszczyła zbiory. Od „morzenia głodem” pochodzić ma nowa nazwa

[madohora]

W latach 70. XX w. zaprojektowano kilka zbiorników wodnych na Sanie w rejonie Dynowa, Niewistki, Wybrzeża i Mielnowa. Zalew w Niewistce miał mieć około 24 km długości. Na jego dnie znalazłyby się tereny wsi: Dobra, Mrzygłód, Tyrawa Solna i Temeszów oraz części wsi: Dębna, Hłomcza, Krzemienna, Łodzina, Ulucz i Witryłów. Plan chociaż niezrealizowany spowodował zahamowanie wszelkich inicjatyw budowlanych i zubożenie mieszkańców[21]. Z inwestycji zrezygnowano ostatecznie dopiero po interpelacji poselskiej z 2011

[madohora]

Przez wieś przebiegają następujące szlaki turystyczne:

Szlak wodny „Błękitny San”, szlak kajakowy z przystanią przy O.W. Diabla Góra w pobliskiej Tyrawie Solnej
Szlak Ikon Doliną Sanu, oznakowany na niebiesko, dostępny dla zmotoryzowanych i pieszych, z obiektem w Mrzygłodzie (opuszczona cerkiew greckokatolicka)
Szlak „Prawem i lewem po ziemi sanockiej”, szlak rowerowy śladami tradycji szlacheckich ziemi sanockiej rozpoczynający się w Sanoku (Rynek), a kończy w Dąbrówce Starzeńskiej; oznaczony tablicami, jedna z nich znajduje się na Rynku w Mrzygłodzie.
Szlak Nadsańskich Umocnień „Linia Mołotowa”, oznaczony kolorem czerwonym, prowadzi z Bóbrki koło Soliny do Przemyśla wzdłuż Sanu i przebiega przez Mrzygłód z najbliższymi obiektami w Dobrej i Uluczu

[madohora]

Do wyposażenia kościoła należą nastawy ołtarzowe powstałe w XIX w., kamienny portal zdobiący przejście z prezbiterium do zakrystii, powstały w 1 połowie XVI wieku, obraz z przedstawieniem Chrystusa Króla, sygnowany literami I.S. oraz S.L. oraz datą 1660, pochodzące z tego samego wieku: krucyfiks ołtarzowy o stylistyce barokowej, kropielnica ustawiona w kruchcie świątyni, chrzcielnica z puklowaną czaszą i ażurową pokrywą z liśćmi suchego akantu, powstała w 1 połowie XVIII w. i wykonane w tym samym wieku dwa krucyfiksy o cechach ludowego baroku, wykonane w mrzygłodzkich warsztatach

[madohora]

Pierwsza informacja o istniejącej parafialnej cerkwi prawosławnej w Mrzygłodzie pochodzi z roku 1510. W lustracji z 1758 zapisano, że Mrzygłód był siedzibą parafii greckokatolickiej z drewnianą cerkwią. Obecnie istniejącą murowaną, zbudowano w 1901 w miejscu poprzedniej spalonej w pożarze w 1893. Należała do parafii greckokatolickiej w Hłomczy. To budowla murowana z kamienia, trójdzielna, z prezbiterium o lekko zaokrąglonych narożach, szerszej nawie. Dach nad nawą zwieńczony kopułą. Okna zamknięte półkoliście

[madohora]

[madohora]

[madohora4]

Pierwsze wzmianki Szałszy pochodzą z 1425 roku. Do zabytków Szałszy należy Kościół Narodzenia NMP. Pierwszy kościół w Szałszy wybudowano ok. 1460 roku. Obecny pochodzi z 1554 roku, wieża została dobudowana w 1571 roku. Początkowo kościół w Szałszy był świątynią protestancką, Kościół był dwukrotnie odbudowywany. Pierwszy raz zniszczyła go wichura, która przeszła w 1784 roku, drugi raz po pożarze w 1967 roku.

[madohora4]

SZAŁSZA

[madohora4]

Kościół jest orientowany o konstrukcji zrębowej. Nawa jest o kształcie zbliżonym do kwadratu. Przystawiona do kościoła wieża jest konstrukcji słupowej. W dachu wieżyczka na sygnaturkę.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MIKUSZOWICE KRAKOWSKIE

[madohora]

ŁĄKA

[madohora]

CISOWNICA

[madohora4]

W okolicach Gliwic leży niewielka wieś Szałsza. Najprościej możemy dojechać autobusami 112 lub 80 z Gliwic (jest to zaledwie kilka przystanków). Możemy też dojechać z Tarnowskich Gór. I chociaż trasa z Tarnowskich Gór do Gliwic jest o wiele dłuższa ja wolę ten kieruneksmile. gdyż po drodze mijamy Klub Jeździecki w Zbrosławicach, Pałac w Kamieńcu oraz Kościoły w Zbrosławicach i Kamieńcu. A także staw w Kamieńcu. Jeżeli na wycieczkę poświęcamy dość dużo czasu i mamy siłę na piesze wędrówki to mogę polecić taką trasę: Jako bazę wybieramy Tarnowskie Góry- Zbrosławice-Kamieniec-Szałsza

[madohora4]

Z Tarnowskich Gór dojeżdżamy do przystanku Zbrosławice Kościół - i tutaj mamy kościół i cmentarz w Zbrosławicach. Dalej idziemy pieszo, po drodze mijamy krzyż przydrożny oraz Ośrodek Jeździecki. Zwłaszcza latem przy samej drodze można zobaczyć koniki na padoku. Można też zajrzeć na teren ośrodka. Następnie (z zachowaniem należytej ostrożności) idziemy prosto drogą około 1.5 km i dochodzimy do Kamieńca. Dla osób, które bardzo dobrze orientują się w terenie mogę polecić inną trasę. Drogą za ośrodkiem jeździeckim wchodzimy na ścieżkę i między polami dochodzimy do stawu w Kamieńcu. Musimy go trochę okrążyć (świetna droga na letnie przechadzki). Ja ją znam z końskiego grzbietu i z własnych nógsmile). Czyli okrążamy staw, możemy odpocząć ale cichutkooooo, bo tutaj panowie łowią ryby. Następnie dochodzimy do centrum Kamieńca, gdzie z lewej strony mamy kościół pw. Narodzenia Jana Chrzcicielela, Pałac z początku XVIII wieku. (dzisiaj siedziba ośrodka rehabilitacyjnego dla dzieci)

[madohora4]

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 80 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 1112 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 80 Z TARNOWSKICH GÓR

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 112 Z TARNOWSKICH GÓR

Z Gliwic do Szałszy możemy jeszcze dojechać autobusem 288

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 188

We wszystkich autobusach ważna jest karta ŚKUP

[madohora4]

[madohora]

[madohora]

Najstarszym nagrobkiem jest pochodzący z 1867 grobowiec Anny Kesselring. Cechy artystyczne posiada grobowiec Andrzeja Koszulińskiego z 1890 zwieńczony rzeźbą Matki Boskiej autorstwa Ludwika Makolondry. Ten sam rzeźbiarz wykonał rzeźbę na grobie Teodora Czuchraja z 1909. Na początku cmentarza jest grobowiec rodziny Bilinkiewyczów w stylu art noveau, który powstał w pracowni Ludwika Tyrowicza, spoczywa tam między innymi zniesieński proboszcz Antal Bilinkiewycz. Na nagrobku zmarłego w 1919 Grzegorza Beleja znajduje się medalion z płaskorzeźbą Matki Boskiej dłuta Aleksandra Zagórskiego, szczyt pomnika ozdobiony jest ornamentem w stylu art déco.
Wiele grobowców na zniesieńskim cmentarzu powstało według projektów Ludwika Makolondry, Ludwika Tyrowicza, Tadeusz Iwanowicza (który na tym cmentarzy spoczywa).

[madohora]

Urodził się w Żurowie na Lubelszczyźnie lub w Drohowyżu. Był synem stolnika lubelskiego Domicjusza Wybranowskiego i Salomei z domu Deszert.
W 1809 rozpoczął służbę wojskową w Armii Księstwa Warszawskiego. Odbył kampanię w 1809 (wojna polsko-austriacka). Wkrótce został awansowany na stopień podporucznika. Służył w pułku ułanów Piotra Strzyżewskiego.

[madohora]

[madohora]

Na przełomie XVI/XVII w. Kukizów wszedł w posiadanie hetmana Stanisława Żółkiewskiego. Po bezpotomnej śmierci syna hetmana dobra przypadły córce Zofii, a następnie wnuczce Teofili, która wyszła za mąż za Jakuba Sobieskiego. Po matce miasteczko odziedziczył Jan III Sobieski. Uczynił on z miasta swoją rezydencję i wybudował pałac ukończony w stanie surowym w 1690 r. Po nim dobra przejął syn Konstanty, który odnowił prawa magdeburskie. W tym czasie Kukizów nazywany był także Krasnym Ostrowem. Po śmierci Konstantego Kukizów przypadł najstarszemu synowi Jana Sobieskiego - Jakubowi. W 1740 r. jego córka Maria Karolina sprzedała miasto Michałowi Radziwiłłowi.

[madohora]

Podliski (ukr. Підліски) – wieś na Ukrainie, w rejonie mościskim obwodu lwowskiego. Wieś liczy 634 mieszkańców.
W II Rzeczypospolitej do 1934 samodzielna gmina jednostkowa. Następnie należała do zbiorowej wiejskiej gminy Pnikut w powiecie mościskim w woj. lwowskim. Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego.

[madohora]

Osada ta znana jest z 1500 roku. Przez dłuższy czas ziemie te były ekonomią. W 1781 r. Grzędę z okolicami wykupiła księżniczka Ludwika Lubomirska z Pociejów (zm. 1786 .r), zona wojewody bracławskiego i kijowskiego Stanisława Lubomirskiego (1704-1793). W rekach tego potężnego rodu Grzęda była niedługo, gdyż już na początku XIX wieku majątek został sprzedany.

[madohora]

1869 r. – 12 lipca przez wieś przejeżdża pierwszy raz pociąg relacji Lwów-Brody;

[madohora]

Najstarsza nazwa tego obszaru to Wzgórze Brodzkie, ponieważ u jego podnóża rozpościerało się tzw. przedmieście brodzkie. Następną nazwą była Alembekowska Pasieka, pochodziła ona od nazwiska właścicieli, rodziny Alembeków (pierwotnie Alnpech) i obejmowała jedynie część lasu i folwark. W drugiej połowie XVIII ziemię tą kupił burmistrz lwowski Franciszek Longchamps de Bérier, a następnie we wschodniej części sąsiadującej z Krzywczycami wybudował swoją posiadłość. Od spolszczonej formy jego nazwiska majątek ten zaczęto nazywać Lonszanówką. Podczas pobytu we Lwowie cesarz Józef II Habsburg został zaproszony przez burmistrza do jego posiadłości, która podobała mu się tak bardzo, że podczas kolejnego pobytu również tu przebywał. Przed cesarskimi wizytami las był porządkowany a nawet ustawiano w nim rzeźby w modnym wówczas stylu. Na jego cześć cały kompleks leśny nazwano wówczas „Kaiserwald” (Cesarski las, Cesarski lasek), co wkrótce spolszczono na Kajzerwald. W 1908 uruchomiono w zachodniej części lunapark, ale działał on jedynie do 1914. W latach 1910–1930 znajdowała się tu skocznia narciarska. Na początku lat 60. XX wieku władze miasta postanowiły na terenie pomiędzy Lonszanówką a Krzywczycami wybudować skansen budownictwa ludowego oraz park rekreacyjno-sportowy, który zawierałby m.in. skocznię narciarską, tory bobslejowe, w pobliżu miał stanąć monumentalny pomnik Tarasa Szewczenki. Z całego założenia pozostał tylko zrealizowany w latach 1966–1971 skansen budownictwa ludowego „Szewczenkowski Gaj”. Obecnie teren leśny Kajzerwaldu pełni funkcje rekreacyjne, jest też przez lwowian wykorzystywany do uprawiania sportów zimowych.

[madohora]

W okresie międzywojennym miejscowość znajdowała się w granicach Polski (podobnie jak przed zaborami) i była siedzibą gminy wiejskiej Worochta w powiecie nadwórniańskim województwa stanisławowskiego. Do maja 1928 była siedzibą inspektoratu i komisariatu Straży Celnej. Do lipca 1939 stanowiła garnizon macierzysty Batalionu KOP „Worochta”. Od września 1939–1941 znalazła się pod okupacją sowiecką, a później, w latach 1941–1944 pod okupacją niemiecką.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pod koniec XIX wieku wieś wchodziła w skład powiatu bóbreckiego. Mieściły się w niej: stacja kolejowa, urząd pocztowy i telegraficzny

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CMENTARZ W OSTROPIE - www.gliwiczanie.pl

[madohora]

[madohora]

Pierwotna nazwa wsi to Zernitz Nazwa pochodzi od słowa "ziarno", inne źródła podają że może też oznaczać "ściernisko". Owa nazwa świadczy o tym, że w zamierzchłych czasach rozpościerały się tu uprawne pola, otoczone dziewiczymi lasami. Łacińska nazwa miejscowości brzmi: "Sirdnicha". Sporządzający akty prawne, prawdopodobnie niemiecki mnich, nie potrafił poradzić sobie z wymową twardej polskiej mowy, zmienił nazwę polskiej miejscowości. Stąd też Żernica różnie się nazywała: "Sirdniz", "Ziernik", "Sirdnicza", "Schirdnicza", "Ziernicia" i tak dalej.

[madohora]

[madohora]

Zadebiutował w roku 1886 występując w zespołach objazdowych i na scenach prowincjonalnych. Do 1894 używał pseudonimu Milewski. Przez trzy lata był reżyserem w Teatrze im. Fredry w Stanisławowie[3]. W latach 1895-1908 występował w zespole Teatru im. Słowackiego, gdzie specjalizował się w repertuarze dramatycznym grając m.in. rolę Konrada w Dziadach. Od 1903 pracował również jako reżyser pod kierunkiem Tadeusza Pawlikowskiego i Stanisława Wyspiańskiego, grając Jaśka w "Weselu" czy Rapsoda w "Bolesławie Śmiałym". W roku 1908 opuścił Kraków i przeniósł się do Łodzi. Występował tam do 1910 pod kierownictwem Aleksandera Zelwerowicza, a potem także z własnym zespołem w latach 1910 -1913 jako dyrektor Teatru Popularnego. W roku 1913 powrócił do Krakowa .[4] W latach 1914-1915 był kierownikiem artystycznym zespołu Teatru Nowości w Krakowie. Zmarł w Krakowie został pochowany na Cmentarzu Rakowickim/ Żoną Andrzeja Mielewskiego była aktorka Alina Gryficz-Mielewska

[madohora]

Pałac w Obroszynie
Kościół z 1791 r. murowany, pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Parafię w 1793 r. ufundował Ferdynand Onufry Kicki, arcybiskup lwowski.
Cerkiew z 1914

[madohora]

Pałac znajduje się w północnej części wsi. Na teren rezydencji prowadzi duża barokowa brama, flankowana dwiema wieżami z napisem Instytut, ponieważ w budynku obecnie mieści się Instytut Rolny

[madohora]

Zmarł w pałacu biskupim w Obroszynie koło Lwowa 25 października 1780. Wykonawcą testamentu uczynił swego siostrzeńca, profesora filozofii i teologii Akademii Lwowskiej, jezuitę Dominika Sendzimira (1728-1782). Był on synem Andrzeja Sendzimira herbu Ostoja i Anny z Sierakowskich Sendzimirowej, którzy w latach 40. XVIII wieku ufundowali drewniany kościół św. Antoniego w Sieniawie. Wacław Hieronim Sierakowski zgodnie z życzeniem został pochowany w Katedrze Łacińskiej pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie, gdzie znajduje się jego nagrobek. Serce zaś spoczęło 15 grudnia 1780 r. w lwowskim Kościele Matki Boskiej Śnieżnej na Przedmieściu Halickim, wcześniej podniesionym przez niego do rangi kolegiaty. Następcą Wacława Hieronima Sierakowskiego na stolicy biskupstwa łacińskiego we Lwowie został Ferdynand Onufry Kicki.

[madohora]

W PUSTOMYTACH ODŻYŁA PAMIĘĆ O POLAKACH

[madohora]

[madohora]

Zapytów (ukr. Запитів, ros. Запытов) – stacja kolejowa w miejscowości Zapytów, w rejonie lwowskim, w obwodzie lwowskim, na Ukrainie. Leży na linii Lwów – Łuck – Kiwerce. Stacja istniała przed II wojną światową

[madohora]

KAZIMIERZ PAPARA

[madohora]

ROZKŁAD DLA LINII 80 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 80 Z TARNOWSKICH GÓR

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 112 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 112 Z TARNOWSKICH GÓR

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 288 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINI 59 (ODJAZD Z GLIWIC POMORSKA (RADIOSTACJA) W KIERUNKU ŻERNICY

[madohora]

Najciekawszym zabytkiem znajdującym się w Żernicy jest drewniany kościół Świętego Michała Archanioła pochodzący z lat 1848 - 1651

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY DAWNIEJ

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY ROK 2012

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY 2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół salowy, jednonawowy, prezbiterium niewyodrębnione z nawy, zamknięte trójbocznie z zakrystią. Prezbiterium oddziela od nawy jedynie belka tęczowa, zakończona trójbocznie. Całość przykryta jest płaskim drewnianym stropem. Od frontu z zachodniej strony w przyziemiu czworokątnej wieży kościelnej mieści się kruchta. Za kruchtą nad nawą chór muzyczny z krótkimi bocznymi emporami wokół nawy. Parapety naw ozdobione są motywami wazonów z kwiatami a strop upiększony motywami roślinnymi. Malowane motywy ozdób na parapetach, nawach i stropie, wykazują ludowe cechy. Na jednym z rysunków na emporze widoczne trzy litery "A.f.V.", prawdopodobnie są to inicjały praskiego malarza Antoniego Ferdynanda Veita, żyjącego w pierwszej połowie XVIII wieku. Naprzeciw chóru i kruchty w centralnej części prezbiterium ustawiony jest niewysoki, późnobarokowy polichromowany, drewniany ołtarz główny z obrazem, z około 1720 roku, przedstawiający św. Michała. Pośrodku ołtarza znajduje się figura patrona a po bokach aniołowie. Obok prezbiterium, w południowej części obok zakrystii, umieszczona jest ambona ze stromymi schodkami z 1754, wykonana przez A. Marza w formie wielobocznego korpusu osadzonego na kolumnie. W płycinach ambony całopostaciowe wizerunki ewangelistów. Między prezbiterium a nawą wisi ciekawy, ozdobny, ludowy świecznik z XVIII wieku w kształcie pierścienia z figurą Matki Boskiej z Dzieciątkiem, otoczonej przez putta trzymające świeczki. Nad wejściem, na środku parapetu empory (chór muzyczny), umieszczona rzeźba św. Anny Samotrzeci z poł. XVIII w. Na ścianach bocznych nawy stacje Drogi Krzyżowej,obrazy namalowane na szkle w latach 30.XX wieku przez Herberta Blaschke. W kościele jest jeszcze kilka ludowych rzeźb. Całość wystroju wnętrza tworzy ciekawy układ plastyczny.

[madohora]

Kościół Narodzenia Pańskiego i św. Bartłomieja Apostoła – zabytkowy modrzewiowy kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w Dzielnicy XVIII Nowej Hucie przy ul. Klasztornej 4, w Mogile. Do 1851 roku był mogilskim kościołem parafialnym. Nadzór klerycki sprawują cystersi.

[madohora]

Polichromia zdobiąca wnętrze pochodzi z 1766 roku, jest rokokowa, z elementami dekoracji architektonicznej, medalionami z portretami biskupów (np. Iwo Odrowąż, Jan Prandota, Zbigniew Oleśnicki), świętych i uczonych związanych z Mogiłą oraz herbami Odrowąż, Radwan czy Abdank. Na suficie przedstawiono św. Bernarda klęczącego przed Matką Boską. W prawej kaplicy sufit zdobi polichromia obrazująca wstąpienie do nieba św. Bartłomieja. Towarzyszący mu aniołowie mają w rękach zakrwawione noże, co ma symbolizować uwolnienie go ‘do nieba’ przez oprawców którzy obdarli go ze skóry.

[madohora]

Kościół jest jednym z obiektów Trasy Krakowskiej Otwartego Szlaku Architektury Drewnianej.

[madohora]

Według badań radiowęglowych budowę pierwotnej świątyni na tym miejscu można datować na początek XI wieku, co wiąże go prawdopodobnie z fundacją Bolesława Chrobrego lub Mieszka II. Nie można go przypisać benedyktynom z Tyńca, gdyż Ci przybyli do Krakowa dopiero w 1044 roku, sprowadzeni przez Kazimierza Odnowiciela. Imię św. Benedykta może wiązać się z pierwszymi biskupami krakowskimi, którzy prawdopodobnie byli benedyktynami. Ponadto, imię św. Benedykta ma charakter egzorcyzmujący, co nawiązuje do walki z pogańskimi obrzędami (w pobliżu znajduje się kopiec Kraka).

[madohora]

Od 2014 podczas badań archeologicznych odkryto co najmniej 37 pochówków na zewnątrz kościoła i 29 wewnątrz. Podczas prac remontowych utworzono rezerwat archeologiczny wewnątrz kościoła. Wyremontowano elewację i dach oraz utworzono betonową opaskę kamienną okalającą kościół.

[madohora]

Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela, znajdujący się w Małopolsce, w miejscowości Rzepiennik Biskupi. Obiekt sakralny został wzniesiony pod koniec XV wieku, prawdopodobnie w 1494 roku. Warto wiedzieć, że jest to jeden z najstarszych, a przy tym najmniejszy z drewnianych kościołów, zlokalizowanych na terenie Małopolski. Jednonawowa budowla posiada niską wieżę z nadwieszoną izbicą, w której znajduje się dzwon. Świątynia ma drewniane portale z charakterystycznymi nadprożami. Podczas jej zwiedzania warto przyjrzeć się bliżej zabytkowemu renesansowemu ołtarzowi głównemu, który pochodzi z początku XVII wieku. We wnętrzu znajdują się także interesujące obrazy oraz rzeźby.

[madohora]

[madohora]

Analizę chemiczną wód termalnych Jaszczurówki przeprowadził w 1861 r. krakowski chemik Adolf Aleksandrowicz. Pierwszy basen wybudował w Jaszczurówce w latach 1861–1862 Adam Uznański, kolejne dwa powstały do 1891 r. W 1883 r. korzystał z nich Henryk Sienkiewicz. Temperatura cieplic spadła do ok. 18,5 °C w 1957 r. po działaniach wiertniczych, które doprowadziły do połączenia źródeł termalnych z wodami Olczyskiego Potoku. Dziś kąpieliska są zamknięte, a ich tereny zostały wykupione od miasta przez Tatrzański Park Narodowy, który tworzy na ich terenie ośrodek edukacyjny.

[madohora]

Kaplica Jana Chrzciciela na Polanie Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich – to wyjątkowa budowla, która powstała ze stojącej tu wcześniej małej kapliczki, rozbudowanej podczas kręcenia zdjęć do serialu "Janosik". Po zakończeniu realizacji prac nad znaną produkcją świątynia nie została jednak rozebrana. Jej wnętrze wyposażono, a następnie obiekt został poświęcony. Od czerwca do października w kapliczce odbywają się msze święte.

[madohora]

Wzniesiona została w 1901, w miejscu dawnych łazienek zdrojowych Goplana. Wzniesiono ją na betonowych fundamentach okrakiem nad dwoma brzegami potoku Prądnik. Jak głosi legenda, niezwykłe usytuowanie obiektu wynikało z ominięcia w ten sposób carskiego zakazu budowania na ziemi ojcowskiej, zbudowano więc kaplicę na wodzie.

[madohora]

badanie cerkwi drewnianych, sięgających lat najdawniejszych, według ich chronologicznego po chodzenia, rzucić może najwięcej światła na kwe- styę ich genetycznego i ewolucyjnego rozwoju historycznego, jak dotychczas nie ustalonego je szcze przez żadnego uczonego. Ustalenie zaś rozmieszczenia terytoryalnego poszczególnych ty pów i odmian, z równoczesnem uwzględnieniem chronologicznego ich następstwa w rozmaitych częściach kraju, wyjaśnić będzie mogło kwestyę zachodzącego między nimi stosunku wzajemnego, tak w stanie ich dzisiejszym, jak i kilkaset lat temu.

[madohora]

Krzywczyce (ukr. Великі Кривчиці, Wełyki Krywczyci) – dzielnica Lwowa, w rejonie łyczakowskim, położona na wschód od Zniesienia; w latach 1934-39 siedziba gminy Krzywczyce; pełni funkcje mieszkaniowe; muzeum (1971).

[madohora]

Regionalny Park Krajobrazowy „Zniesienie” (ukr. Регіональний ландшафтний парк «Знесіння», Rehionalnyj łandszaftnyj park „Znesinnia”) – park krajobrazowy na Ukrainie, w rejonie Lwowa, założony 2 grudnia 1993 r. na powierzchni 312 ha, na wzgórzach lesienickich. W jego obrębie wydzielono rezerwaty: geologiczny na Górze Lwa oraz stepowy Chomiec. Z rzadkich gatunków występują: gnieźnik leśny, storczyk kukawka, kłokoczka południowa i listera jajowata.

[madohora]

W 1899 istniały 154 gospodarstwa zamieszkałe przez 2466 mieszkańców, w tym 1453 rzymskich-katolików, 859 grekokatolików, 137 Żydów i 26 wyznawców innych religii. Deklarowali oni narodowość polską (1588), ukraińską (856) i niemiecką (8). Na początku XX wieku na terenie Zniesienia powstały zakłady przemysłowe tj. huta szkła, zakłady farmaceutyczne Hałyczfarm, Lwowska Fabryka Likierów i Wódek (dawniej fabryka wódek i likierów Juliusza Mikolascha).

[madohora]

Wcześniejsza cerkiew stojąca w tym miejscu była drewniana i pochodziła z 1602, z zachowanych dokumentów wynika, że ulegała przebudowie w 1687 i 1758. Pierwszym naukowcem, który zwrócił uwagę na wartość zabytkową świątyni był austriacki architekt Adolf Ritter von Wolfskron. Opublikował on opis i rysunki cerkwi w wydanej w Wiedniu publikacji o drewnianych świątyniach Moraw, Węgier, Galicji i Śląska. W tym samym roku opis cech zabytkowych tej cerkwi autorstwa Felicjana Łobeskiego ukazał się na łamach „Rozmaitości”, które były dodatkiem do Gazety Lwowskiej. W późniejszym czasie o cerkwi pisali Teodor Biłous, Józef Łepkowski, Kazimierz Mokłowski, Bogdan Janusz i Mychajło Dragan. Niestety stan techniczny był na tyle zły, że rozpoczęto planowanie nowej świątyni.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Potem był dzierżawcą dóbr w skarbie hr. Potockiego. Zmarł 21 lub 23 stycznia w Szołomyi. Został pochowany na cmentarzu we wsi Stare Sioło
Jego żoną od 1823 była Józefa Broniewska. Mieli troje dzieci (dwie córki i syna). Po śmierci Romana Wybranowskiego zostały opublikowane jego pamiętniki (1882)

[madohora]

[madohora]

Pierwsza wzmianka o Zarudcach pochodzi z wydanego w roku 1386 dokumentu, w którym Andrzej, starosta ruski, poświadcza, że Mikołaj Słanka sprzedał Beńkowi z Żabokruk posiadłość Zarudce oraz dworzysko Przedrzymiechy za 70 kóp groszy. W 1402 Beńko z Żabokruk przekazał wieś dominikanom ze Lwowa pod warunkiem dorocznego odprawiania odpowiedniej liczby mszy za jego rodzinę. W 1559 król Zygmunt II August potwierdził przynależność miejscowości do dominikanów.

[madohora]

Wólka Hamulecka (ukr. Воля-Гомулецька, Wola-Homułećka) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie żółkiewskim. W 200 roku liczyła 406 mieszkańców.

[madohora]

[madohora]

Poprzednio już opisaliśmy narys poziomy cerkwi jednobaniastych w okolicach Lwowa; jest on krzyżem równoramiennym o odłamanych ramionach bocznych, a składa się nań jeden kwa drat pośrodku i dwa prostokąty po bokach, ustawione w jednej linii. Prostokąty te (babiniec i prezbiteryum) ścięte są przeważnie po obu koń cach całkiem prosto, niekiedy tylko prezbiteryum przybiera połowę ośmiokąta, jak w gotyc kich kościołach murowanych. Trzy ze wspom nianych tu cerkwi jednobaniastych z okolic Lwowa wykazują tak ukształtowane prezbiteryum. Najstar sza z nich jest cerkiew w Hamulcu, zbudowana w 1754 r., drugą jest cerkiew wPodborcach (zb. 1764) a ostatnia najciekawsza z nich wspomniana cerkiew w Tołszczowie, rozebrana w 1910 r. Nad wej ściem do niej wyrżnięty był w górnej belce napis ruski, z którego wynika, iż zbudowana została w 1796 przez „majstra lwowskiego Jana Michałkiewicza”. Szczegół ten o tyle jest ciekawy dla nas, iż wyjątkowo tylko dowiadujemy się, czyjem dzie łem jest jedna z tak licznych budowli drewnianych, o wykonawcach których zwykle niczego nie wiemy, tudzież z tego względu, iż przypuszczenie co do przyjęcia prezbiteryum w kształcie połowy ośmio- kąta z architektury gotyckiej zyskuje w danym wy padku na prawdopodobieństwie. Zrozumiałe jest bowiem, iż ów mistrz lwowski, przebywający stale w mieście, mógł łatwo szczegół, zaobserwowany na kościołach gotyckich zastosować, i przy budowie drewnianej cerkwi wiejskiej, która poza tern wyka zuje częstokroć i więcej jeszcze tego rodzaju nabytków.

[madohora]

Dwukondygnacyjny barokowy pałac, zbudowany na planie prostokąta, jest dziełem architekta Józefa II Fontany. Od frontu bryłę pałacu wyróżniają dwa boczne alkierze i środkowy ryzalit z wysokim frontonem, łącząc w ten sposób typowo polskie alkierze z elementami modnego wówczas francuskiego budownictwa pałacowego. Od strony pięknegoogrodu w typie francuskim dobudowano nieduży taras z kamiennymi schodami. Pałac został poddany przebudowie w 1922 według projektu Bronisława Wiktora, która zaburzyła pierwotną koncepcję architektoniczną.

[madohora]

Dnia 8 września 1752 dokonał koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Pocieszenia w Leżajsku koronami papieża. 8 września 1755 koronował cudowną figurę Matki Bożej Bolesnej w Jarosławiu koronami papieża, w maju 1776 – cudowny obraz Matki Bożej Łaskawej we Lwowie. Dokonał gruntownej przebudowy i renowacji katedry łacińskiej (m.in. gotycki, ceglany gmach został wówczas otynkowany).

[madohora]

Ludwik Stefan Borkowski (ur. 7 sierpnia 1914 w Obroszynie, zm. 22 października 1993 we Wrocławiu) – polski logik, matematyk i filozof, profesor.
W 1933 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Na wykłady uczęszczał do Kazimierza Ajdukiewicza, Romana Ingardena, Mieczysława Kreutza. Przerwał studia w 1938 z powodu długotrwałej choroby.
Po zakończeniu II wojny światowej wysiedlony ze Lwowa w akcji ekspatriacyjnej Polaków. Osiadł w Krakowie, gdzie ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (w lipcu 1946). Wyjechał do Wrocławia, gdzie początkowo w latach 1946–1949 uczył w gimnazjum i liceum dla dorosłych. Od 1949 związany z Uniwersytetem Wrocławskim – w 1950 doktorat na podstawie rozprawy, której promotorem był prof. Jerzy Słupecki, w 1960 habilitacja, w 1973 tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1975 związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim: w latach 1975–1985 (do emerytury) kierownik Katedry Logiki, w 1980 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego z zakresu logiki, zajęcia prowadził do 1990.
Członek Wrocławskiego Towarzystwa Filozoficznego, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Polskiego Towarzystwa Matematycznego, Towarzystwa Naukowego KUL.
W pracy naukowej zajmował się kwantyfikatorami, rachunkiem logicznym, teorią definicji, teorią konsekwencji, filozoficzną konsekwencją wyników logiki.
Jest ojcem Franciszka Borkowskiego, polskiego szachisty. Pochowany został na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.

[madohora]

Pustomyty (ukr. Пустомити) - miasto na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie lwowskim.
Znajdują tu się stacja kolejowa Glinna–Nawaria oraz przystanek kolejowy Pustomyty, położone na linii Lwów – Stryj – Batiowo.

[madohora]

W Kukizowie urodził się w 1880 Jan Dąbski - polski działacz ludowy i polityk, dziennikarz, uczestnik rokowań z Rosją Radziecką w Rydze, kierownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

[madohora]

Jaryczów Stary, Staryj Jarycziw, Staryi Yarychiv,
w. na Ukrainie (obw. lwow.), nad Jaryczówką (dopływ Pełtwi, dorzecze Bugu).

[madohora]

Żyrawka – wieś na Ukrainie w rejonie pustomyckim należącym do obwodu lwowskiego.

[madohora]

DZWONNICA W ŻYRAWCE

[madohora]

[madohora]

Barszczowice (ukr. Борщовичі, Borszczowyczi) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie pustomyckim.

[madohora]

1665 r. – wieś zamieszkuje 8 kmieci, znajduje się tu młyn i karczma;

[madohora]

1765 r. – we wsi mieszkają 64 rodziny, 10 trudni się tkactwem, działają 2 gorzelnie, Browar i karczma;

[madohora]

1918 r. – 29 grudnia Barszczowice wracają do Polski, w okresie międzywojennym we wsi powstaje m.in. Dom Polski;

[madohora]

WITOLD DOLIWA

[madohora]

Cerkwie te trójbaniaste różnią się od jedno- baniastych jedynie tein, iż na siodłowym dachu babińca i prezbiteryum osadzone mają (podobnie jak i jednobaniaste na brogowym dachu nad nawą główną) ośmiokątne bębny, nad którymi rozpięte są mniej lub więcej uwypuklone banie. Pozatem cerkwie te nie różnią się niczem między so bą, stanowiąc pokrewne typy pochodne. Widzieliśmy uprzednio, jak ze zwykłej okazalszej nieco chaty po wstała cerkiew przez pokrycie wywyższonego nieznacznie czworoboku środkowego zwykłym dachem brogowym, który później zamienił się w banię, rozpię tą naprzód jedynie nad nawą główną, podczas gdy czę ści boczne t.j„babiniec i prezbiteryum, pokryte były dachem siodłowym. Tak wyglądają omówione cer kwie jednobaniaste. Od tych zaś do trójbaniastych prowadził krok jeden tylko. Eksperyment, dokona ny przez wywyższenie środka budowy cerkiewnej i pokrycie tegoż naprzód dachem brogowym, a póź niej kopułą, naprowadzić musiał budujących cer kwie na pomysł zastosowania tego i przy nakryciu dwóch części pobocznych: babińca i prezbiteryum. W tym celu bezpośrednio na pierwotnym dachu siodłowym ustawiono—podobnie jak przedtem rzecz się miała z partyą środkową—również ośmiokątne bębny, na których rozpięto kopuły, mniejsze nieco od głównej, środkowej. W ten sposób otrzymano nowy rodzaj cerkwi drewnianej, na której jednak zupełnie widoczna została i nadal dawna jej forma cerkwi jednobaniastej, od której wzięła początek. Resztki dachu siodłowego, podobnie jak i brogowe- go u partyi środkowej, widoczne zostały w miejscu, skąd wyrastają bębny ośmiokątne, świadcząc najlepiej o zmianach, jakim ulegała cerkiew w biegu lat długich

[madohora]

Sołonka 1798 Pustomyty (spal.) 1831 Wierbiąż 1821 Stroniatyn 1854 Sieciechów 1871 Podliski 1871 Grzęda 1876 Chrusno 1895 Krasów 1895

[madohora]

CERKIEW W LESIENICY

[madohora]

Jewhen Konowalec – ukraiński działacz nacjonalistyczny, przewodniczący Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). We wsi znajduje się muzeum poświęcone jego postaci.

[madohora]

W północno-wschodniej części Lwowa, blisko Wysokiego Zamku w dzielnicy Kajzerwald, znajduje się Muzeum architektury ludowej i życia codziennego we Lwowie. Założone w 1971 roku, Muzeum powstało, aby do zachować zabytki architektury, sprzęty domowe i przedmioty sztuki ludowej wszystkich historyczno-etnograficznych grup Zachodniej Ukrainy, które zostały sformowane w końcu XIX – na początku XX stulecia.

[madohora]

Bardzo bogate są magazyny w muzeum. Zgromadzono w nich około 21 tysięcy eksponatów. Są to kolekcje odzieży i tkanin, mebli, instrumentów muzycznych, ceramiki, zdobień, ikon, przedmiotów kościelnych. Znajduje się tutaj unikatowa kolekcja 120 rękopisów i starodruków.

[madohora]

Położona jest około 3,5 km na południe od centrum miejscowości Janowice Wielkie, 3,0 km na południowy wschód od centrum miejscowości Karpniki oraz 1,5 km od Strużnicy.

[madohora]

Powstawanie miasta skalnego jest efektem erozji terenu, następującego szczególnie wzdłuż sieci spękań, charakterystycznej zwłaszcza dla poziomo uwarstwionych skał osadowych, głównie piaskowców, czasem zlepieńców. Czynnikami wpływającymi na degradację są: spękania skalne, obecność plastycznego podłoża powodująca osiadanie lub wyciskanie skał, wietrzenie mechaniczne, usuwanie zwietrzeliny przez wiatr lub wody deszczowe itp.

[madohora]

Na południowo-wschodnim grzbiecie znajdują się skałki Żółw, Ślimak, Skośna i Wielbłąd.

[madohora]

Zbudowane jest z waryscyjskich granitów karkonoskich, należących do masywu karkonoskiego. Jest to granit średnioziarnisty porfirowaty, z widocznymi porfirokryształami skaleni. W wielu miejscach występują żyły aplitów, czasami zafałdowane.

[madohora]

Cerkiew prawosławna
Starsza cerkiew, greckokatolicka, z 1781 przeniesiona do Skansenu we Lwowie.

[madohora]

Rok 1971 – zostają splanowane i stworzone 10 stref etnicznych Zachodniej Ukrainy. I tak rodzi się Muzeum architektury ludowej i życia codziennego we Lwowie. Planowanie Muzeum wykonuje się na zasadach mikro wioski według zasad etnograficznych.

[madohora]

W 2004 roku cerkiew z w. Krywky zostaje dołączona do UNESCO. Na dzień dzisiejszy na terytorium stref etnograficznych Muzeum są rozmieszczone 150 pamiątek architektury, połączone w 54 domy. Dwójka z czterech istniejących hali mają stałą ekspozycje.
W Muzeum cały czas odbywają się interaktywne wydarzenia.

[madohora]

Schronisko należące do Oddziału Lwowskiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego wzniesiono w oparciu o projekt Tadeusza Soleckiego. Architekt nie tylko bezpłatnie sporządził plany budynku, ale też jako wolontariusz nadzorował prace w terenie. Środki finansowe na budowę pochodziły – oprócz kasy Oddziału Lwowskiego – także z subwencji przekazanych przez Zarząd Główny PTT, jego oddziały Warszawski i Tarnowski oraz Ministerstwo Komunikacji[6]. Przygotowania do budowy, w tym do zakupu parceli rozpoczęto w lipcu 1931 roku, a na miejscu ruszyły one wiosną 1932 roku. Poświęcenie i uroczyste otwarcie schroniska odbyło się już 16 października 1932 r. W ceremonii uczestniczyło ok. 150 osób, w tym Mieczysław Orłowicz (jako przedstawiciel Ministerstwa), Wacław Majewski z Zarządu Głównego PTT oraz Adam Lenkiewicz z Oddziału Lwowskiego, przedstawiciele innych oddziałów Towarzystwa, a także starosta miejscowego powiatu. Łączny koszt budowy wraz z wyrównaniem terenu i wyposażeniem wnętrza wyniósł 30 tys. zł

[madohora]

CERKIEW W TATAROWIE

[madohora]

WOROCHTA

[madohora]

Przez pewien czas podczas zaboru austriackiego jako miasteczko wchodził w skład obwodu, czyli cyrkułu kołomyjskiego. Pod koniec XIX w. jego częścią była Wybranówka

[madohora]

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – kościół znajdujący się pierwotnie w Komorowicach, następnie przeniesiony do Woli Justowskiej w Krakowie.

[madohora]

Od czasu pożaru trwały starania o odbudowę kościoła. W 2009 r. przedstawiony został projekt budowy większego obiektu murowanego. Decyzja ta wzbudziła jednak duże kontrowersje wśród mieszkańców miasta oraz w kręgach konserwatorskich.

[madohora]

Inicjatorem powstania skansenu w Woli Justowskiej był etnograf Seweryn Udziela. Jako pierwszy stanął tu, przeniesiony tu w 1949 roku z podbielskich Komorowic, drewniany kościółek pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski. Kościół został podpalony w nocy z 13 na 14 lipca 1978, ale został odbudowany. W nocy z 5 na 6 kwietnia 2002 roku miał miejsce kolejny pożar, który doszczętnie strawił zrekonstruowaną świątynię. Ocalał jedynie nadpalony krucyfiks i tabernakulum

[madohora]

W XIX wieku po raz pierwszy zaczęto łączyć ją z miejscem dawnych kultów pogańskich, tak jak wcześniej kościół parafialny Najświętszego Salwatora. Od tej pory przylgnęła do niej nazwa Gontyny. Wnętrza kaplicy zdobiły niegdyś trzy ołtarze: św. Małgorzaty, św. Heleny i Justyny, patronki ksieni Justyny Oraczowskiej. /Katalog Zabytków Sztuki w Polsce/ Obrazy przedstawiające sceny z życia bł. Bronisławy i portrety jej przodków. Obecnie istniejący budynek był wielokrotnie remontowany, a badania przeprowadzone przez Pracownie Konserwacji Konstrukcji Drewnianych w Warszawie potwierdziły, że jest kaplicą XVII wieczną. /Aldona Sudacka/

[madohora]

Niedaleko położone są: klasztor ss. Norbertanek wraz z kościołem św. Augustyna i św. Jana Chrzciciela i kościół Najświętszego Salwatora konsekrowany w 1148 roku. Obiekty te należą do grona najstarszych zabytków w Krakowie.

[madohora]

Kościół znajduje się przy ulicy Cegielnianej 4. Zbudowany w 1917 roku.. Budowla drewniana, jednonawowa, salowa, z kruchtą i wyodrębnioną zakrystią. Nad wejściem emblemat mariawicki (przedstawiający adorację Przenajświętszego Sakramentu). Dachy blaszane. Nad frontową częścią nawy blaszana wieżyczka zwieńczona ostrosłupowym hełmem. W maju 2016 r. bp M. Bernard Kubicki, zastępca Biskupa Naczelnego Kościoła Starokatolickiego Mariawitów dokonał poświęcenia dwóch nowych obrazów: patrona parafii – św. Paschalisa oraz św. Marii Franciszki[potrzebny przypis]. W roku 2017 roku kościół przeszedł gruntowny remont z inicjatywy ówczesnego proboszcza kapłana Marii Daniela Mamesa

[madohora]

Parafia mariawicka w Starczy powstała 15 lutego 1909, jej pierwszym proboszczem był kapłan Maria Hieronim Skrzypiciel, a do pierwszego historycznego zarządu parafii weszli bracia: Franciszek Ochocki z Własnej i Teofil Szkop z Klepaczki. W 1911 rozpoczęto budowę drewnianego kościoła w Starczy, stanął ona na działce ofiarowanej przez Michała Hofmana, a przy budowie pracowała większość parafian. 25 listopada 1975 część kościoła została strawiona przez ogień. Parafianie ze Starczy, wraz z ówczesnym proboszczem kapł. Mieczysławem Marią Kazimierzem Kaczmarskim, wzięli czynny udział w pracach naprawczych świątyni.

[madohora]

Jest to świątynia wzniesiona w 1750 roku. Wybudowana została dzięki staraniom proboszcza Łukasza Żurawskiego. W 1894 roku kościół został gruntownie odnowiony i otrzymał polichromię. W latach 90. XX wieku świątynia została wyremontowana.

[madohora]

Pierwsze pisemne wzmianki o cerkwi prawosławnej w Telatyczach pochodzą z 1629. W zachowanym opisie świątyni z 1725 można przeczytać: „...szopka prosta barzo mizerna między słupy deskami zarzucona bez podłogi. Mieyscami słoma trocha a mieyscami Niebem pokryta...”. Dalsze losy tej cerkwi nie są znane. O istnieniu parafii świadczą natomiast księgi metrykalne z lat 1777–1801. Nowa cerkiew powstała prawdopodobnie w latach 1799–1802.

[madohora]

Od lat 50. XX w. nastąpił znaczny spadek liczby parafian, spowodowany migracją do ośrodków miejskich (Białystok, Bielsk Podlaski, Siemiatycze, Warszawa). W 2013 r. do parafii należało około 450 wiernych.

[madohora]

W 1847 do świątyni uczęszczało 978 wiernych. Od 1870 przy świątyni działała szkoła dla chłopców, do której przyjęto 13 uczniów. Osiem lat później liczbę wiernych uczęszczających do świątyni oszacowano na 1095 osób. Na początku XX wieku w Telatyczach ponownie utworzona została samodzielna parafia. W związku z tym w latach 1902–1903 wzniesiono na jej potrzeby nową drewnianą cerkiew. Została ona wyświęcona 22 października 1903, a jej patronami zostali święci Kosma i Damian. Należała do dekanatu wysokolitewskiego eparchii grodzieńskiej. Na początku XX wieku liczbę parafian oszacowano na 1630 osób. W parafii działało bractwo cerkiewne. W 1908 do świątyni zakupiono nową ikonę Wniebowstąpienia Pańskiego, nawiązując w ten sposób do dawnego wezwania świątyni

[madohora]

Podczas wizyty generalnej z 1725 r. w cerkwi telatyckiej pod Tytułem Wniebowstąpienia Jezusa Pana Naszego odnotowano, iż świątynia to szopka prosta barzo mizerna między słupy deskami zarzucona bez podłogi. Miejscami słoma trocha a mieyscami Niebem pokryta ... Niewiadomym pozostaje dalszy los cerkwi w Telatyczach. O istnieniu zaś parafii świadczą księgi metrykalne z lat 1777-1801. Z kolei, według Klirovoj Vedomosti z 1900 r. cerkiew została zbudowana w latach 1799-1802.

[madohora]

Dnia 27 kwietnia 1951 r. Skarb Państwa przejął grunta cerkiewne o pow. 32,5 ha, pozostawiając parafii zaledwie 7,28 ha. Dopiero w 1995 r. władze państwowe dokonały zwrotu gruntów cerkiewnych. Sama cerkiew zachowana jest w dobrym stanie i stale wzbogacana. W latach 60. została ogrodzona siatką umocowaną w betonowych słupach. Dotychczasowe drewniane budynki parafialne wymieniono na murowane, a dom parafialny zbudowany w 1875 r. gruntownie zmodernizowano. W latach 70. cerkiew została zelektryfikowana, a w 1978 r. dach cerkwi wraz z dzwonnicą pokryto nową ocynkowaną blachą. Wewnątrz cerkwi, w latach 1992-1995, wykonano prace konserwatorskie i renowacyjne ikon, pozłocono detale dekoracyjne, kolumny i ramy ikon.

[madohora]

W 1870 r. otwarto cerkiewno-parafialną szkołę z 13 chłopcami. Liczba parafian w 1878 r. wynosiła 1095 osób. w latach 80-tych założono szkołe gramoty oraz narodnoje uczyliszcze w Siemichoczach.

[madohora4]

[madohora]

[madohora]

Najstarsze wzmianki o Bieruniu pochodzą z lat 1378 i 1387. Bieruń był wtedy typową osadą targową na drodze z Mikołowa do Oświęcimia. Obok Bierunia znajdowała się antyczna osada Leucaristus. Została ona odwzorowana na antycznej mapie Klaudiusza Ptolemeusza z lat 142–147 naszej ery. O tym, że miejscowość ta znajdowała się w sąsiedztwie Bierunia, informuje skorowidz nazw historycznych ORBIS LATINUS i wynika to z położenia wśród innych zidentyfikowanych miejscowości Śląska. W X–XI w. istniał tu otoczony palisadą i niewątpliwie posiadający wieżę obserwacyjną gródek obronny mający za zadanie chronić kupców przeprawiających się przez rzekę. Pozostałość – bieruński kopiec na szczycie którego stoi obecnie kapliczka św. Jana Nepomucena, z XIX wieku. W średniowieczu na pobliskiej Orlej Górce prawdopodobnie oddawano też hołd starosłowiańskiemu bogu Perunowi.

[madohora]

Po plebiscycie Bieruń został przyłączony do Polski,

[madohora]

[madohora]

CMENTARZ PRZY KOŚCIELE ŚWIĘTEGO WALENTEGO W BIERUNIU - Nasze Miasto - 20.10.2012

[madohora]

KS JERZY NYGA

[madohora]