O nas

[wiseacres]

Przyszła
zgarbiona, skulona.
Przed drzwiami stanęła
starość,
gość nieproszony, choć oczekiwany.

Zegar wieczności do tyłu tyka,
godziny wspomnień w sekundy zamienia,
jakby chciał z życia dać sprawozdanie.
Chwila za chwilą, klatka za klatką,
w obrazach zatrzymanych w kadrze.

Przyszła:
zmartwiona
nie zawsze swoimi troskami,
z pragnieniem miłości do wzięcia i do rozdania.
Często cierpiąca:
po cichu, w ukryciu,
jakby się wstydząc swojej słabości.
Stygnąca ręka, szuka ciepła drugiej:
to po omacku,
to znów rozkosznie przytulona do wnuka.
Ta najtrudniejsza:
bezdomna,
w domu pełnym ludzi,
gdzie miłość ucieka przez szpary w sercach,
to znów samotna,
na szpitalnym łóżku,
gdzie świat się zamyka, a nierzadko kończy.

Uczmy się kochać ludzi starych:
tak tego pragną,
a tak szybko, znienacka
wchodzą na drogę bez powrotu.
Może pozostać kolcem w sercu,
czas spraw przegapionych,
nie do naprawienia.

Marek Chyczewski

[czarek_sz]

Piękny wiersz ale ja staro się nie czuję i póki co nie zamierzam się takim czuć. Żyję na maksa i póki zdrowia starczy tak będę żył - na ful wypas. A jak pikawa zaszwankuje ? to trudno. To do piachu ,aby szybko i bezboleśnie o to jedno się modlę.

[rena-ta49]

Piękny wiersz.
Taka jest starość.

[wiseacres]

pozwolę sobie czarku nie zgodzić z Tobą, że w tym wierszu o to chodzi o czym ty napisałeś. Poświęć mu trochę czasu.