Naiwne pytanie x+x+18

[foolproof]

Zaobserwowałem, że przy ładowaniu dział większego kalibru najpierw wprowadza
się pocisk, a potem osobno ładunek miotający. I tu wsp. naiwne pytanie :
ładunek ten wygląda jakby był bez osłony (np. łuski), wiem, że próby nabojów
bezłuskowych mniejszego kalibru zarzucono z różnych względów. .

[browiec1]

Ja tam specjalista nie jestem,ale z tego co sie orientuje sa to
zwykle naboje rozdzielnego ladowania,gdzie ladunek miotajacy jest
takim swego rodzaju workiem napelnionym prochem.Cos takiego
stosowano zdaje sie np. na pancernikach,zautomatyzowany tego proces
byl jak pamietam pokazany w Liberatorze.
A pociski bezluskowe z tego co wiem sa uzywane,np. w amunicji
czolgowej,gdzie luska sie spala przy strzale a "wylatuje" jedynie
spod pocisku ze splonka.

[speedy13]

Hej

Tak - amunicja do ciężkich dział bardzo często ma charakter
bezłuskowy. Ładunek miotający ma najczęściej postać pakietu worków z
prochem spiętych razem np. taśmą z tkaniny, czasem przypiętych do
metalowego "denka" stanowiącego dodatkowe uszczelnienie zamka,
czasem i bez tego. Osobno, do odrębnego gniazda w zamku ładuje się
zapłonnik, przypominający "ślepy" nabój karabinowy. Niekiedy (np. w
brytyjskiej armacie czołgowej 120 mm L11) zapłonniki ładuje się w
takim magazynku na 10 bodajże sztuk czy 15; wtedy nie trzeba
oczywiście ładować zapłonnika przed każdym strzałem tylko wymienić
ów magazynek po zużyciu.
Obecnie do haubic 155 mm wiele firm oferuje zamiast tych woreczków z
prochem, które trzeba razem związać/rozwiązać, ładunki miotające w
postaci cylindrycznych segmentów - pojemników z prochem, wykonanych
ze spalającego się materiału i łączonych ze sobą na wcisk. Są też
prace nad zastąpieniem pirotechnicznego zapłonnika miniaturowym
laserem (ale to będzie najpewniej wymagało wprowadzenia nowych
ładunków miot.).

Próby małokalibrowej amunicji bezłuskowej nie zostały zarzucone,
jednak nie ma obecnie takiego "parcia" na nieustanną modernizację
uzbrojenia jaka była w larach zimnej wojny. Więc idzie to sobie
powolutku...
Główne problemy z amunicją bezłuskową w przypadku broni
małokalibrowej (broni strzeleckiej wkm-ów, działek) nie dotyczą już
jakby tych dużych dział. W przypadku tych małokalibrowych z reguły
chodzi o broń strzelającą ogniem ciągłym: zastosowanie w niej
amunicji bezłuskowej związane jest z kilkoma problemami. Po pierwsze
nabój jest dosyć brutalnie i szybko wyciągany z magazynka czy taśmy
czy czegoś i pakowany do lufy - owa spalająca się łuska musi być
więc odpowiednio wytrzymała by przy tym nie zaczęła pękać, kruszyć
się itp. Po drugie, jeśli po wystrzale zostaną jakieś niedopalone
resztki, albo i nie zostaną ale przy serii strzałów lufa zbytnio się
rozgrzeje to w ciągu tego ułamka sekundy między kolejnymi strzałami
nie zdąży oczywiście ostygnąć i w efekcie przy załadowaniu kolejnego
naboju może nastąpić natychmiastowy samozapłon - nabój odpali przy
niezamkniętym zamku co grozi poważnymi konsekwencjami, co najmniej
uszkodzeniem broni albo i strzelca także. Tak więc trzeba
odpowiednio zakombinować i z mechanizmem broni, i te naboje zrobić
możliwie termoodporne itd. itp. A w przypadku tych dużych dział jest
już łatwiej: one nie strzelają aż tak szybko żeby zdążyły się
niebezpiecznie nagrzać, łatwiej też rozwiązać w nich jakiś mechanizm
przedmuchujący lufę po strzale, celem usunięcia jakichś tam
ewentualnych resztek...