pasożyci

[unsatisfied6]

spotkałem w życiu kilku ludzi niezwykle kreatywnych .

wynajmowałem mieszakanie u K.S . skromny pracownik jakiegoś domu
kultury pracujący za najniższą pensję . lubiłem jak opowiadał o sobie ,
o swoich znajomych ... z rozmów nic nie wynikło , kim jest , oprócz
tego , że pracuje w miejskim domu kultury .

znał kilku ludzi z elit kultury i nauki - to byli jego przyjaciele z ławki
szkolnej . mówił , że ma schizofremię . nie wyglądało to groźnie . był
taki sam jak miał te swoje zwidy i taki sam jak ich nie miał z wyjątkiem
tego , że gdy miał swoje zwidy , rozmawiał z osobami które tylko
on widział .

potrafił nawet ze swojej choroby żartować - "i na kogo to trafiło ?
na mnie , na ateistę . jak dostaję tej szajby widzę Boga i rozmawiam
z nim ."

skończył średnią szkołę muzyczną i prawo , ale nie mógł wykonywać zawodu
prawnika ze względu na swoją chorobę .

widać było , że kocha dziewczynę z którą już od lat się spotykał i ona
go kochała - oczywiście nie za jego pieniądze , bo był biedny jak pies .
nie chciał brać z nią ślubu . mówił - "wystarczy tej szajby
na świecie . ja nie chcę mieć w tym swoego udziału . nie chcę by
ona miała dzieci ze mną . zresztą za co ja bym utrzymał rodzinę ."

kim on był ? anonimowy pracownik domu kultury na najniższej pensji .
szynka na jego stole to było prawdziwe święto . zapraszałem go czasami
na kolację ...

pewnego dnia on mnie zaprosił . szynka na stole , myślę więc że jakaś
wielka okazja . mówi mi , że zaprasza mnie na kolację , byśmy wspólnie
uczcili jego wywiad dla telewizji . pomyślałem , że to objaw
jego "szajby" . gdy mi powiedział dlaczego z nim przeprowadzono
ten wywiad , byłem pewien , że ma napad swojej "szajby" .
człowiek żyjący w tak skromnych warunkach i o tak niskim wyposazeniu ,
o którym nikt nic nie wie, mówi mi , że jest twórcą najpopularniejszych
wówczas zespołów "Klaus Mittwoch" i "Sami Swoi" . mówi , że dobrał
członków , pisał partyturę itd ....

włączył tv - jest . on w tle zespołu ubrany w jedyny jaki miał granitur
i pożyczony ode mnie krawat i pożyczoną od kolegi koszulę ...
rozmowa z członkami zespołu i innymi trwała długo , ale i Krzysztofowi
poświęcono minutę przedstwiając go jako menadżera zepspołów ....

odbiór nagrody dla artysty

[unsatisfied6]

znałem Lecha do dzieciństwa - tzn widywałem go , bo zawsze siedział
przy sztalugach i rzadko kiedy wdawał się w jakąkolwiek rozmowę .

żył w świecie obrazu pewnie od samej kołyski .

przyznam się szczerze , że zacząłem wątpić w jego talent artysty ,
gdy okazało się że kolejny raz nie dostał się na akademię plastyczną -
zawsze brakowało mu kilku punktów i nigdy go tam nie przyjęto .

jako już sześcioletni chłopak malował olejem portrety swoich bliskich .
to mi się podobało - były jak żywe ... nie potrafiłem natomiast ocenić
jego innych dzieł ....

po latach rzadko go widywałem - czasami w pociągu . on mieszkał
w Poznaniu a ja studiowałem we Wrocławiu - obaj mieliśmy rodzinę
w Elblągu .

czasami w tv ukazywały się jego kreskówki - to było dla mnie zbyt
artystyczne , coś jakby impresjonizm ... przyjemne dla oka i nieco
folkloru ...

zawsze klepał biedę - owszem jego nazwisko pojawiało się na ekranie
gdy był wyświetlany jego film , ale tylko ludzie z najbliżeszgo otoczenia
mogli dopasować to nazwisko do niego . dla innych był i pozostał anonimowym
artystą bez nazwiska .

kilka lat minęło , byłem wtedy w USA . przypadkowo w tv zobaczyłem jego
film "Superman" - jakaś tam kreskówka , której ja nie potrafiłem ocenić
na nic wielkiego , dostała pierwsze miejsce na festiwalu krótkich filmów
animowanych ....

po powrocie do Polski , jak zwykle niemalże w pociągu , znowu spotakałem
Lecha . widząc jego biedę pomyślałem , że może to zbieżność nazwisk i że
to nie on zrobił ten film ...

-"Superman to twój film?"-pytam
-"tak"- mało mówił i nie było w jego głosie żadnej nuty dumy .
-"gratuluję ci Lechu pierwsszego miejsca na festiwalu kreskówek w USA"
-"pierwszy raz słyszę .. kiedy? "

to w pale się nie mieści - ktoś nagrodę odebrał , ale nie Lech .

jeszcze dwa lub trzy lata temu spotkałem go jak zwykle w pociągu .
czuć od niego lumpeksem . ręce brudne od farby i kredek - nie
stosuje komputera w swojej pracy , bo nigdy go nie było go na ten komputer
stać .

czy tego chciałaby partia ?

[unsatisfied6]

unsatisfied6 napisał:

> znałem Lecha do dzieciństwa - tzn widywałem go , bo zawsze siedział
> przy sztalugach i rzadko kiedy wdawał się w jakąkolwiek rozmowę .
>
> żył w świecie obrazu pewnie od samej kołyski .
>
> przyznam się szczerze , że zacząłem wątpić w jego talent artysty ,
> gdy okazało się że kolejny raz nie dostał się na akademię plastyczną -
> zawsze brakowało mu kilku punktów i nigdy go tam nie przyjęto .
>
> jako już sześcioletni chłopak malował olejem portrety swoich bliskich .
> to mi się podobało - były jak żywe ... nie potrafiłem natomiast ocenić
> jego innych dzieł ....
>
> po latach rzadko go widywałem - czasami w pociągu . on mieszkał
> w Poznaniu a ja studiowałem we Wrocławiu - obaj mieliśmy rodzinę
> w Elblągu .
>
> czasami w tv ukazywały się jego kreskówki - to było dla mnie zbyt
> artystyczne , coś jakby impresjonizm ... przyjemne dla oka i nieco
> folkloru ...
>
> zawsze klepał biedę - owszem jego nazwisko pojawiało się na ekranie
> gdy był wyświetlany jego film , ale tylko ludzie z najbliżeszgo otoczenia
> mogli dopasować to nazwisko do niego . dla innych był i pozostał anonimowym
> artystą bez nazwiska .
>
> kilka lat minęło , byłem wtedy w USA . przypadkowo w tv zobaczyłem jego
> film "Superman" - jakaś tam kreskówka , której ja nie potrafiłem ocenić
> na nic wielkiego , dostała pierwsze miejsce na festiwalu krótkich filmów
> animowanych ....
>
> po powrocie do Polski , jak zwykle niemalże w pociągu , znowu spotakałem
> Lecha . widząc jego biedę pomyślałem , że może to zbieżność nazwisk i że
> to nie on zrobił ten film ...
>
> -"Superman to twój film?"-pytam
> -"tak"- mało mówił i nie było w jego głosie żadnej nuty dumy .
> -"gratuluję ci Lechu pierwsszego miejsca na festiwalu kreskówek w USA"
> -"pierwszy raz słyszę .. kiedy? "
>
> to w pale się nie mieści - ktoś nagrodę odebrał , ale nie Lech .
>
> jeszcze dwa lub trzy lata temu spotkałem go jak zwykle w pociągu .
> czuć od niego lumpeksem . ręce brudne od farby i kredek - nie
> stosuje komputera w swojej pracy , bo nigdy go nie było go na ten komputer
> stać .
>

przyrodni brat Lecha,Andrzej , wybrał karierę polityczną zaczynając od swojego
członkowstwa w ZSMP . nie mógł iść do zawodówki , bo załatwił sobie
zaświadczenie lekarskie , że do pracy fizycznej się nie nadaje .
musieli go przyjąć do liceum ekonomicznego . matury oczywiście
nie zdał ...

po kilku latach Andrzej rozdawał etaty i posady i rozdzialał środki- był między
innymi naczelnikiem oświaty i bez problemu mógłby swojemu bratu załatwić
normalną pracę za normalne pieniądze , bo załatwiał innym kolegom i koleżankom
z partii wielokrotnie .

dlaczego zatem bratu nie pomógł ? może Lech nie chciał tej pomocy , może
Andrzej zazdrościł bratu jego talentu , sam posiadając jednakże tak cenny
w Polsce talent organizacyjny , może partia nie chciałaby by ktoś zarządzał
środkami na kulturę wbrew ich ewnetualnym interesom . zresztą to byłoby
ewidetne kumoterstwo ... czy Andrzej mógł docenić talent , który posiadał
jego brat Lech ? przecież on dokonywał tej oceny potencjału ludzkiego
przydzielając środki i rozdając etaty .

wspaniała Bydgoszcz

[unsatisfied6]

przykłady przeze mnie podane nie dotyczą Bydgoszczy .

widzę , że cztelnicy forum , jeżeli wogóle tacy są , nie mają takich
doświadczeń - jak to miło i dobrze świadczy o Bydgoszczy :))