Przedszkole, da się przygotować

[bacha1979]

jakoś by było bezstresowo??? Albo mniej stresowo?
Jak czytam i słyszę o tych histeriach na poczatku to mnie ciarki przechodzą...
Może wypowiedzą się mamy tych dzieci, które dobrze zniosły inicjacje
przedszkolną?

[kanna]

zajęcia, zajęcia , zajęcia Grupy dla maluchów i matek. Nie znam
lepszego sposobu na BEZBOLESNĄ adaptację.

[alabama8]

Problem z przedszkolem to nie problem z adaptacją do przedszkola,
ale problem z rozstaniem z matką. Tak na to patrzcie. Podrzucać
trzeba berbecia babciom, dziadkom, ojcu, ciotkom, tak żeby chwilowe
rozstanie z matką było normalne.

[an_ni]

podpisze sie pod tym
do tego silna baza emocjonalna - ze mama /tata zawsze przyjdzie, -
tu ustalenie godzin, ze nie oddaje dziecka do przedszkola, ale
zaprowadza w ciekawe miejsce
no i nauczenie samodzielnosci przy jedzeniu, ubieraniu, w toalecie
itp zeby dziecko nie balo sie i nie wstydzilo ze czegos nie umie

[mama-ola]

Myśmy przygotowywali prawie rok - chodziliśmy w soboty na dni
integracyjne do różnych przedszkoli (w zalezoności które z naszego
miasta akurat organizowało) plus wypowiadaliśmy się o przedszkolu w
samych superlatywach. Na dzień dobry Antoś był przedszkolem
zachwycony, wszystko bylo super, wiedział, jak to jest - że szatnia,
że sala, ze panie, zabawki, jedzenie przy stolikach itd., nic go nie
zaskoczyło, nic nie było nowe. Przez ponad miesiąc nie płakał, było
wszystko dobrze i uważam, że zawdzięczamy to przygotowaniom. Kryzys
przyszedł w listopadzie - ryki, nie chciał chodzić, trzeba go było
od nas odrywać. W grudniu przetrzymaliśmy go w domu, cały miesiąc.
Od stycznia chodził znów i było ok. i jest do tej pory. W sierpniu
dałam mu wybór - kolejny miesiąc wakacji w domu ze mną i bratem czy
przedszkole i wybrał przedszkole.

[larenata]

Moje dziecko bardzo dobrze zniosło początek przedszkola. Najgorzej było w czasie
dwóch dni adaptacyjnych, ale wtedy były zajęcia dla dzieci i rodziców. Myślę, ze
przyczyną płaczu mojego dziecka był wtedy nadmiar bodźców, było za dużo ludzi.
Nie rozumiem, dlaczego na takie dni przygotowawcze nie może przyjść mama lub
tata i dziecko, tylko trzeba zabrać ze sobą jeszcze babcię czy dziadka z
aparatem. Wiele dzieci wtedy płakało, były zmęczone. Od 1.09. było już lepiej,
tzn moje dziecko ładnie zrobiło papa i dało buziaka.
Jeśli masz możliwość chodzić na jakieś zajęcia do Domu Kultury lub jakiegoś
Ogniska to warto. Zawsze to maluch będzie miał styczność z większą liczbą dzieci
i z jakaś panią opiekunką. Mój syn był kilka razy z moją córką w takim Ognisku.

[joanna_poz]

cały rok poprzedzający pojscie do przedszkola synek chodził raz w
tygodniu na zajęcia dla dzieci nie uczęszczających do przedszkola.
odbywały się one w tym konkretnym przedszkolu, do którego miał
uczęszczać.
przez ten rok świetnie poznał samo przedszkole, sale, plac zabaw,
poznał panie nauczycielki, panią dyrektor, - one pamiętały już jego,
tak, że było to miejsce świetnie mu znane i co najważniejsze lubiane.

zadecydowałam też za radą wielu znajomych, że odpuszczamy sobie
rozpoczęcie przedszkola w wieku 3 lat, poszedł do przedszkola jako 4-
latek, bardziej dojrzały, samodzielny, co wydaje mi się też
przesądziło o lepszej adaptacji. wybrałam też niepubliczne
przedszkole z mniejszymi grupami, gdzie sądziłam że opieka będzie
bardziej indywidualna niż w dużych 25-osobowych grupach, jak w
przedszkolach publicznych.

[wzosia]

Według mnie jest kilka czynników wpływających na zachowanie dziecka
w przedszkolu.
1. Poczucie bezpieczeństwa. Wcześniej nalezy wysyłac dziecko na
zajęcia 1-2 godzinne, ale takie, że by rodzic nie był na nich
obecny. Dziecko nauczy sie, ze zostaje samo, bawi się a po jakimś
czasie rodzic/babcia/opiekunka przychodzi po niego.
2. Samodzielność. Przed pójściem dziecka do przedszkola należy
podkreślać i chwalić jakie jest ono duże. Dopuścić je do czynności
dla "starszych" np. pójść do kiosku, dać dziecku pieniądze i
pozwolić mu samodzielnie kupić gazetkę dziecięcą. Można czekać przed
kioskiem albo wejść do kiosku razem z nim.
3. Uczyć zabaw z innymi dziećmi lub w ich towarzystwie. niektóre
dzieci boją się tłumu. A w przeciętnym przedszkolu jest w grupie
conajmniej 20 dzieci.
4. Zachwalać przedszkole, wyrażać swoją zazdrość, ze dziecko będzie
tam chodziło a nie ty.
5. Nigdy nie tłumaczyć, że chodzi do przedszkola bo mama/tata muszą
pracować. Przedszkole będzie wtedy źle kojarzyło.
6. Dotrzymywać obietnic. Jak się dziecku powie, że przyjdzie sie po
obiedzie to trzeba być. A czasami robić dziecku niespodzianki i
przyjść wcześniej i po przedszkolu zafundować atrakcję np wyjście do
kina, fikolandu, do sklepu po nową książkę/naklejkę.
7. Nie przenosić lęków na dziecko. Często czytam na forum listy w
stylu - dziecko idzie do przedszkola, serce mi pęka, ze muszę je tam
zostawić, pewnie będzie płakało, ja też sie rozpłaczę itd. U mojego
dziecka w przedszkolu dyrektorka w takich przypadkach sugeruje aby
dziecko przyprowadzał tata - ojcowie są prości w obsłudze -
przyprowadzić, przebrać, oddać przedszkolance pod opiekę. Dzieci sa
spokojniejsze (oczywiście są wyjątki).
To generalne uwagi. Wiadomo, że są dzieci o wiele wrażliwsze i
wszystkie powyższe zalecenia można wyrzucić do kosza.Ponadto..
Moje dzieci uwielbiają przedszkole ale im też zdarza sie czasami
pomarudzić. Każdy może mieć zły dzień.

[myelegans]

Raczej trzeba dojrzec. Moj syn od niemowlaka zabierany byl na rozne
grupy zabawowe, wtedy spokojnie moglismy odsunac sie w kat,
moderator urzadzal zabawy, albo jakies zajecia plastyczne. Syn wcale
nie zwracal na nas uwagi. Jednak kiedy w wieku 3 lat sprobowalismy
przedszkola, to byl koszmar, wiec zrezygnowalismy, chodzil raz w
tygodniu na 4 godziny i tyle.
Jak mial 4 lata to nie bylo problemu od poczatku, marudzil troche
dla zasady, ze nie chce isc do szkoly, ale nie bylo histerii,
wieszania sie na szyi itd. Teraz przedszkole tak lubi, ze musze po
niego pozniej przychodzic, bo nie lubi wychodzic jak jego
przyjaciele jeszcze tam sa.

[tusia-mama-jasia]

Jasne że się da
Wszystko to, co napisały dziewczyny jest bardzo bardzo ważne -
samodzielność, doświadczenia w obcowaniu z dziećmi, rozstanie z
mamą /czy innym ukochanym opiekunem/, słowność rodziców i wynikające
stąd poczucie bezpieczeństwa. Mój synek zaczął karierę w wieku 2 lat
i 10 miesięcy, jako samodzielny bardzo, oczywiście na zajęcia
adaptacyjne chodziliśmy, przede wszystkim przegadaliśmy temat na
wiele stron, przeczytaliśmy moc książek na ten temat itp.


Ale ja dodam do tego jeszcze dwie kluczowe - w moim odczuciu -
sprawy.
Po pierwsze - własne pozytywne nastawienie. Brzmi jak slogan, ale
przekonałam się już wielokrotnie, że trudno nauczyć dziecko czy
przekonać do czegoś w sytuacji, gdy samemu ma się wątpliwości,
maluchy mają jakiś czujnik nieszczerości Słowem - najpierw
przygotować sie samemu. Dużo czytać, zrobić wywiad wśrod rodziców,
zwiedzić kilka placówek, żeby mieć przekonanie, że decyzja jest
świadoma i słuszna. U nas było tak, że rok przed rozpoczęciem
przedszkola ja zaczęłam się przygotowywać, a jakies pół roku później
zaczełam stopniowo włączać temat dziecku
A po drugie - najważniejsza sprawa - adaptacja dziecka do nowosci.
Tu nie chodzi tylko o nowych opiekunów, nowe jest WSZYSTKO: nieznane
dzieci, inna kuchnia, smaki, konieczność słuchania poleceń
formułowanych inaczej niż robi to mama, rozkład dnia, widok z okna -
wszystko. Nie da się oswoić dziecka - nawet w toku zajec
adaptacyjnych /choć są one super ważne!/ - z każdą rzeczą z osobna.
Dlatego uważam, że ważne jest przyzwyczajanie dziecka od maleńkości
do nowości jako takich, żeby nowość /jakakolwiek/ kojarzyła się z
czymś ciekawym, intrygującym, a nie z poczuciem zagrożenia.
Przerobiłam to na swoim synku - nie mam nikogo, komu mogłabym go
podrzucać, wiec był non-stop ze mną przez prawie 3 lata. Ale jak
pisałam już kiedyś z bezpiecznej przystani moich ramion odkrywał
szeroki świat, podróżowaliśmy - często w gronie wielu rodzin z
dziećmi, spotykał różnych ludzi, dorosłych i dzieci, jadał i sypiał
w różnych miejscach począwszy od namiotu z kąpielą w górskim
strumyku, a na domu wypoczynkowym czy mieszkaniu przyjaciół kończąc
itp. Adaptacja do nowości stała się oczywista - i mimo ze wciąż był
ze mną, w przedszkole wszedł jak w masło. Ani jednego dnia kryzysu,
po prostu pełnia szczęścia. A mamy w grupie dzieci, które - oswojone
w toku adaptacji z salą czy z panią zaaklimatyzowały sie po
większych lub mniejszych boleściach, ale na zmiany jako takie są na
tyle nieodporne, że już wyjście na spacer poza teren ogródka było
katastrofą...

[slonko1335]

Nie czytałam innych odpowiedzi więc może się powtórzę.
Moja córka płakała trzykrotnie, trzy dni została w domu bo była podziębiona i
rozpaczała, że nie może iść do przedszkola. Uwielbia swoje przedszkole.
Pierwszego dnia w południe zadzwoniła do mnie Pani, że Ala miała wypadek, że
rozbiła sobie głowę i żebym jak najszybciej przyszła. Matko myślałam, że to już
koniec jej chodzenia, zresztą wychowawczyni i dyrektorka również. Poszłam, Alka
zalana łzami, z koszmarnym guziskiem, wypłakała się w moich ramionach, po czym
wytarła noc i stwierdziła "dobra mama to ja lecę na obiad bo miwszystko zjedzą"
i po sprawie....
Chodziła na zajęcia z rytmiki dla maluchów dwa razy w tygodniu odkąd skończyła
dwa lata. Na początku dzieci tańczyły z rodzicami, potem rodzice siedzieli na
ławeczce, potem wychodzili na chwilkę, potem już na całe zajęcia.
Dodatkowo w sierpniu Pani z rytmiki zorganizowała zajęcia przygotowujące do
przedszkola raz w tygodniu 2,5 godziny bez rodziców z jedzeniem przy stole.
Dzięki tym zajęciom córka nauczyła się współżycia w grupie, tego, że nawet jak
mnie przy niej jakiś czas nie ma to po nią przyjdę na pewno i tego, że bez mamy
też można dobrze się bawić i fajnie spędzać czas.
Kolejna sprawa to usamodzielnienie, idąc do przedszkola Alka była samodzielna we
wszystkich czynnościach wymaganych od przedszkolaków, bałam się okrutnie czy
sobie poradzi ale Panie nachwalić się nie mogły więc ten egzamin zdałyśmy obie
W naszym domu zawsze o przedszkolakach i przedszkolu mówiło się w formie
nobilitacji, zaznaczało się, że nie każdy może być przedszkolakiem, traktowało
jako coś wielkiego, coś dla dużych samodzielnych dzieci.
Ala nigdy nie jest okłamywana, mówimy jej zawsze prawdę i wie, że jak powiem
przyjdę po leżakowaniu to choćby się waliło i paliło to przyjdę, czuje się więc
zawsze bezpiecznie jak ją zapewnię o tym, że ktoś ja odbierze.

[bacha1979]

Czyli powinnam o tym myśleć o tym JUŻ? Młoda ma prawie 2 lata, od przyszłej
jesieni planujemy ja oddać do przedszkola, przy czym bierzemy pod uwagę fakt, że
może to być rok później.