pytanie do mam 2 dzieci

[mysza6]

Planujemy z mężem drugie dziecko jednak mam pewne wątpliwości czy poradzę
sobie z nadmiarem obowiązków. Ponieważ niebędę mogła liczyć na swoją rodzinę
(zmian miejsca zamieszkania) i znajomych oraz na męża(praca).Ja zmieniając
miejsce zamieszkania musze zrezygnować z pracy. Więć wszystko będzie na mojej
głowie. Jak to jest gdy ma się dwójkę dzieci?? Może ktoś mi pomoże rozwiać
moje wątpliości

[aog]

mysza a czemu miałabyś sobie nie poradzić?
będzie więcej roboty ale przy drugim dziecku łatwiej się zorganizować bo wiesz
już dużo więcej, masz doświadczenie. Ja mam różnicę 3 lat pomiędzy dzieciakami
i wspominając początki wolałabym mieć amnezję (też nie mogłam liczyć na pomoc z
zewnątrz) ale jak przeleci pierwsze pół roku to jest ... z górki.
Jaką różnice planujecie ? Może żeby sobie ułatwić zapiszcie starsze dziecko do
przedszkola (jeśli jest na tyle duże oczywiście) będzie Ci o wiele łatwiej.
pozdrawiam

[lusia8]

Ja też uważam, że przy dwójce jest dwa razy więcej pracy ale nie jest tak, żeby
nie dać sobie rady. Różnica między moimi dziećmi to 2 lta i 8 miesięcy.
Początki zawsze są trudne. Ale nigdy w życiu nie żałowałam decyzji o posiadaniu
drugiego dziecka. Dopiero teraz czuje,że rodzina jest w komplecie. Jest mnóstwo
radości, śmiechu i zabawy. Mój starszy synek stał się bardziej dorosły. Zajmuje
się bratem i okazuje mu wiele milości. Natomiast dla młodszego ten starszy jest
całym życiem,płacze gdy go nie ma, naśladuje we wszystkim. Z dwójką dzieci jest
wspaniale, ale bądź przygotowana na to, że wieczorami nie będziesz wiedziała
jak się nazywasz (ze zmęczenia oczywiście).

[t.nina]

Ja dopiero oczekuję drugiego maluszka. Jestem świadoma, że chwilami będzie
ciężko, zwłaszcza na początku, ale nie przeraża mnie to. Zdecydowaliśmy się
świadomie, mimo że różnica wieku będzie wynosiła 21 mcy, czyli niewiele. Tak
chcieliśmy, gdyż uważamy że korzyści płynące z podjęcia takiej decyzji są
nieporównywalne do "strat". Co tam moje zmęczenie? Minie.

[mama_wiktora]

Nie poczęstuję cię sloganem w stylu "tyle matek sobie radzi to ty też dasz
radę". Pewnie, że jak nie będziesz miała wyjścia to dasz radę, bo co innego
możesz zrobić?? Pomysłowość przy dwójce dzieci na pewno wzrasta o kilka
poziomów

W moim przypadku układa się w miarę różowo. Ale to chyba kwestia zbiegu paru
okoliczności: różnicy wieku, temperamentu dzieci (moja Julcia to jedno z
najspokojniejszych dzieci jakie widziałam). No i ja mam pomoc rodziców,
przynajmniej od czasu do czasu. Ja też miałam mnóstwo obaw i zdecydowałam się
na drugie dziecko pomimo tych obaw. Teraz cieszę się z tej decyzji i już nie
wyobrażam sobie, że mogłoby być inaczej.

Ty swoją decyzję też musisz podjąć sama. Na pewno przy drugim dziecku czynności
pielęgnacyjne są już rutyną, większość domowych czynności robi się
automatycznie. Okazuje się, że da się usypiać dwójkę dzieci na raz (z kąpielą
przy takim malcu różnie bywa) i w ogóle dużo więcej potrafię zrobić z
dzieckiem na ręku, nawet na internet czasem mam czas.

Wieczorem padam na twarz ale czasem przed południem udaje mi się dość dokładnie
posprzątać, albo jakiś nieskomplikowany obiad ugotować. Ale mój starszak na
parę godzin chodzi do przedszkola.

Moim zdaniem dla zachowania higieny psychicznej przydała by ci się jakakolwiek
pomoc na dochodnego.

[mamadwojga]

Eeeeeeeeeee tam.
Dwa razy więcej prania, więcej posiłków i od nowa pieluchy. No i zdecydowanie
więcej bałaganu. Za to mniej miejsca w mieszkaniu. Tyle się w moim życiu
zmieniło.
Nie mam kompletnie nikogo do pomocy. Mąż pracuje od rana do nocy. Różnica
między dziećmi jest 4,5 roku.
Dla mnie posiadanie dwójki dzieci nie różni się aż tak bardzo od posiadania
jednego. Naprawdę.
Ale ja taka mało przejmująca się jestem więc może dlatego?
Pierwsze dziecko wywraca Ci życie o 180 stopni natomiast drugie najwyżej o 10.
He he. To taka moja teoria.
A tak na poważnie to dopiero przy drugim dziecku poczułam się jak taka
prawdziwa mama. Rozczulam się jak moje dzieci bawią się ze sobą, jak dzielą się
cukierkami, jak idą razem za rączkę. Starsza siostra pilnuje braciszka, ogląda
z nim bajeczki, poda mu picie, zabawi go. Jakoś tak łatwiej zapanować mi nad
dwójką. Razem się kąpią, razem jedzą, razem idą spać. Synek wniósł do naszego
życia naprawdę dużo radości i Bogu dziękuję że się na niego zdecydowaliśmy.
Najtrudniej było się jednak zdecydować.
Gdyby zdrowie i finanse pozwoliły to nie widziałabym problemu w powiększeniu
rodziny o kolejne dziecko ale niestety
Pozdrawiam

[mamaanieli]

Cześć Myszo! Mamy dwoje maluszków: dziewczynkę 2,5 letnią i chłopca 5,5
miesiąca. Bardzo bałam się decyzji o powiększeniu rodziny: pierwsza ciążą była
bardzo trudną (zagrożoną do 5 miesiąca), poród-koszmar, połóg-brrr, potem mała
depresyjka (duża...). Dziwne, że przy tym wszystkim myślałam o drugim dziecku,
prawda? A jednak. Nie wyobrażaliśmy sobie hodowania (przepraszam za
sformułowanie) jedynaczki. I to nie ze względu na ewentualne problemy
wychowawczo-pedagogiczne (osławiony egoizm, itd). Po prostu posiadanie
rodzeństwa jest niewyobrażalnym darem, więc nie mogłabym nie ofiarować go
Anielce. (To tak w dużym skrócie). Kiedy zdecydowałam się (mąż chciał zawsze)
na drugie dziecko, mała miała roczek. ZAszłam w ciążę po czterech mieisacach
prób. Byłam przerażóna, że: znów będę musiałam leżeć, strasznego porodu, że
sobie nie poradzę z dwójką, że moja kariera i takie tam. Całe mnóstwo...
Rzeczywistość okazała się łaskawsza: ciąża ok, poród ok. połóg ok. Z drugim i z
dwójką jest dużo łatwiej ( o 150%) niż z pierwszym (i z jednym)dzieckiem.
Dlaczego? BO TY jesteś mąrzejsza, spokojniejsza, masz doświadczenie, pewność
siebie. Dla mnie podwójne macierzyństwo to cudowne przeżycie. Dopiero teraz
czują sie prawdziwą matką, rozumiem moje dzieci i siebie. Pozdrawiam. AGATA
(jeśli chcesz, mozesz pisać: [e-mail]).

[mamaanieli]

A, jeszcze jedno! jestem właściwie zupełnie sama, padam ze zmęczenia, a mój mąż
właśnie wrócił z pracy. I czasem wariuję: tupię i krzyczę... Pa

[anfido]

Na początku owszem było trudno, tym bardziej, że Adaś jest poważnie chory, ale
teraz gdy młodszy ma już prawie roczek jest OK. Oczywiście są dni, że
uciekłabym na drugi koniec świata, ale wystarczy usłyszeć " Mamusiu kocham cię"
lub zobaczyć uśmiech na buzi swojego dziecka, aby wszystko się zmieniło, żeby
zapomnieć o zmęczeniu, sfrustrowaniu ...
Mnie dodatkowo ratuje "wychodne" !!! Raz w tygodniu zostawiam chłopaków z tatą
i wychodzę. Idę na zakupy, odwiedzam koleżanki, siostry, mam czas tylko dla
siebie. Super sprawa. Odżywam i ładuję akumulatory na kolejny tydzień.

[mysza6]

Dziękuję bardzo za pomoc i poradę mam nadzieje, że już niedługo mój synek
będzie miał siostrzyczke lub braciszka.