Boicie się chodzić same?

[tojamarusia]

Trochę tak ale u mnie to skrzywienie zawodowe

[wuj_truj]

Ja bym się bała, jakieś 10 lat temu podczas spaceru napadł mnie w lesie (miejskim) facet z nożem, na szczęście jakimś szóstym zmyslem wyczulam, że coś się kroi i sama nie wiem jak, udało mi się uciec. Bardzo długo nie mogłam chodzić ani do lasu, ani w jakieś odludne miejsca, teraz często chodzę z gazem, unikam pusrkowi i tak, boję się. Kilka razy byłam na rowerze w lesie sama (to taki las w mieście, dość uczeszczany) i jak tylko widzę kogoś dziwnie wyglądającego, bez wahania robię w tył zwrot. To nie są bezpodstawne leki.

[szeptucha.z.malucha]

Mam podobnie, w sumie. Głównie dotyczy to lasów przy miastach. Generalnie to zdarzyło mi się kilka razy zostać napadniętą w mieście, gonioną przez zboka w podmiejskim lesie (lata 80- te i 90- te), bo wtedy nie bałam się, łaziłam często sama, jeździłam autostopem.
Największe poty jednak mnie oblały jak w czasie mojej pracy z przestępcami, ktoś przez całe miasto za mną szedł a ja próbowałam go zgubić (wcześniej groziło mi kilku z nich).

[konsta-is-me]

Jestem chyba skrajnie i wybitnie miastowa, bo boje sie chodzi po wszelakich okolicach, gdzie nie ma autobusow/tramwajow sklepow i neonow.
I ludzi-duzo ludzi.
Nawet czesc Krzykow, ta "domkowa" mnie nastraja ponuro i anty-do zycia.
A juz szczegolnie po zmroku.
W zyciu bym nie poszla sama na zadne odludzie.
A nawet z grupa czulabym sie troche niepewnie.

[julita165]

W zeszłym roku też byłam z synkiem sama w kotlinie kłodzkiej i miałam takie same obawy.

[leann32]

Tak boje sie. Do lasu w nocy nie weszlabym za zadne skarby nawet jakbym miala 100% gwarancji ze nie ma tam ludzi i zwierzat. Jak z parkingu w nocy wracam to sie boje. Boje sie byc gdziekolwiek sama lub z dzieckiem sama. Glusza, pustka, brak kogokolwiek blisko to dla mnie zapalnik ataku paniki.

[zuleyka.z.talgaru]

Z czego ten strach wynika?

[zlababa35]

Owszem, z córką sama nie chodzę do lasu. Chyba, że wokół jeziora w weekend, bo tam są wtedy ludzie, sporo ludzi. Boję się pijaczkow i zakapiorow, w życiu się nie obronie. W górach dochodzi taki element, że dziecko może mieć jakąś kontuzję i robi się niewesoło na kompletnie pustym szlaku. Gdzieś na skróty bym nie chodziła.

[default]

Nie, nie boje sie. Od lat spaceruje samotnie po lesie, z psami tylko - malymi i niegroznymi, ktore mnie nie obronia, raczej ja ich w razie czego musialabym bronic Las, zupelnie prawie bezludny, zwlaszcza jesienia i zima, czasem wracam o zmroku, nigdy sie nie balam.
Balabym sie noca w miescie, w podejrzanej okolicy.

[marusia_ogoniok_102]

Ja tam na górach się nie znam, ale to nieprawda, że wysoko źli ludzie nie chodzą.
www.youtube.com/watch?v=33X7JniWTlk
Albo cokolwiek, co taką na przykład Ulę zabiło.
I pamiętaj, że policja też niespecjalnie lubi wędrówki po "niedostępnych Tatrach wysokich"...

[asientos]

jeśli masz wątpliwości to nie idź, bo mniejsze raczej nie będą. Znam te okolice i bym nie szła.

[kotagus]

Dzięki, przekonałyście mnie, że powinno się słuchać intuicji i pewnie spacer do bezstresowych by nie należał... zatem jutro dzień w Parku Zdrojowym

[nena20]

Jeżeli odczuwasz lęk to znak że nie powinnaś tam się zapuszczać.

[zuleyka.z.talgaru]

Bardziej bym się bała w Paryżu niż w lesie. Ale kto co woli

[drinkit]

Chadzam czasem sama po gorach, strach zalezy od okolicznosci. Innych ludzi nie boje sie, raczej realne zagrozenia przemawiaja mi do rozsadku - zwierze czy zalamanie pogody (w np Tatrach ma to znaczenie). Nie wszedzie wybralabym sie solo. Sudety - no problem, sa zaludnione, znam je jak wlasna kieszen. Chociaz wiele lat temu swir zastrzelil pare turystow w gorach Stolowych, wiec teoretycznie wszystko sie moze zdarzyc.

[butch_cassidy]

Jak jestem zupełnie sama to, nie, gorzej jak ktoś się pojawia, wtedy mi też zaczyna wyobraźnia pracować. Nie dalej niż wczoraj wkurzyłam się i poszłam do lasu z psem ochłonąć, a to już prawie zmrok był. Jak zobaczyłam za nami samochód, to tylko liczyłam, że pies wygląda groźnie (poważnie, sporo osób się go boi, bo duży)... Oczywiście nic się nie stało. Samochód nas minął i pojechał dalej w swoją stronę

[kanga_roo]

jeśli masz obawy, to znaczy, że nie masz robić tego, czego się obawiasz. w większości przypadków intuicja podpowiada nam dobrze
góry są o tyle specyficzne, że łatwo w czasie wędrówki o urazy, wtedy samemu można sobie nie poradzić. no i druga sprawa, często na odludziu bezpieczniej czuję się sama lub sama z psem niż z dziećmi. bo sama raz, że idę cicho, i zauważę pierwsza zwierzę/człowieka w pobliżu, dwa, że mogę zwiewać. kiedy jestem z dziećmi jestem rozproszona, one gadają, a do tego jakby co to one zwiewają, a ja ich bronię.
ostatnio natomiast zdecydowanie przeceniłam moje możliwości, deklarując, że przejdę sama, leśną drogą, 8 km w nocy. noc księżycowa, ale las nieznany i do tego nie jakieś tam krzaczki pod miastem, tylko park narodowy, ze zwierzątkami dużych rozmiarów (choć bez niedźwiedzi). pomysł wybito mi z głowy, ale i tak poszłam popatrzeć w nocy na tą moją drogę - no było strasznie

[koronka2012]

Nie, nie boję się, a wręcz lubię chodzić sama, własnym tempem, bez oglądania się na kogoś. Stracha miałam raz, jak natknęłam się w lesie na odyńca, który wyszedł parenaście metrów ode mnie na szczęście poszedł w inną stronę.

[nolus]

To zależy. W mieście się nie boję, ale już jakieś bardziej odludne okolice, to wiadomo że tak. Kiedyś nie miałam problemu żeby wracać sama do domu z imprezy, dzisiaj byłoby gorzej. Nie uważam się za osobę szczególnie bojaźliwą, wiem że w przeszłości trochę ryzykowałam, no i w sumie dzisiaj też ryzykuję...Nie umiem się oduczyć robienia zakupów o późnych porach - mieszkam trochę "na uboczu" i żeby takie zakupy zrobić to muszę się już wybrać na mały spacerek, a nie zejść do sklepu "na dole". I ile to ja już razy nasłuchałam się, że jak tak można, nie boisz się tak łazić i inne takie. No niestety - nie boję się, strach mi się w takich sytuacjach nie włącza.Zdarza mi się jeszcze czasem iść do tego sklepu/-ów na skróty przez polanę - co prawda ta polana jest poza przejściami "zamknięta" poprzez stojące wokół domy, ale cóż...Pewnie i napaść tam kogoś można, czemu nie. No ale to moje strony.

Nigdy za to nie chodzę sama po lasach. Nie chodzę...Ja nawet nie przechodzę sama krótkich odcinków przez las, bo po prostu się boję. To jakiś taki organiczny (czy pierwotny) lęk, którego nie muszę sobie tłumaczyć. Bałam się już jako dziecko i boję się jako dorosła osoba.

Prawda jest taka, że in real life nigdy nie zostałam napadnięta czy zaczepiona na ulicy - bardziej zatłoczonej czy odludnej. Jeden raz miałam dziwne odczucia co do jakiegoś typa, który dziwnie często się odwracał w moim kierunku), kiedy wracałam pod wieczór z korepetycji, ale tak naprawdę to realne ryzyko stania się ofiara gwałtu spotkało mnie w życiu 2 razy - w pobliżu klubu/dyskoteki.

[alicia033]

nie, umiem trzymać wyobraźnię na wodzy.
Z 5- i 8 latkiem byłam na Błędnych Skałach, Szczelińcu, w Aardspach, na Turbaczu, Śnieżce itd.

[joaaa83]

Poszłam kiedyś na spacer z wtedy 6 letnią córką i zobaczyłam na drzewie przyklejoną kartkę z ostrzeżeniem dotyczącym biegającej po okolicy gromady psów i z prośbą o kontakt ze schroniskiem. Bardzo szybko zawróciłyśmy stamtąd. Nie poszłabym sama z dzieckiem w odludne miejsce. O tej porze roku dochodzi jeszcze obawa przed nagłą burzą, silnym wiatrem itp. Ogólnie bardziej od ludzi boję się Matki Natury.