Cała mądrośc tego świata w oczach dziecka

[net79]

Zajrzałam wczoraj na fotoforum - nasze dzieci i trafgiłam na post, który nie
daje mi spokoju. Były tam zdjęcia przepięknej małej dziewczynki o dużych
niebieskich oczkach. W tych oczkach zobaczyłam wesołą duszyczkę, w tych
oczkach odbijały się oczy moich dzieci, te oczka... Patrzą już tylko ze
zdjęcia i w sercu rodziców dziewczynki. Teraz też patrzą w głąb mojej głowy.
Post napisała mamusia która kilka miesięcy temu straciła swoje szczęście...
Podziwiam, że potrafiła się tym tak dzielnie dzielić. Niby człowiek wie,że
codziennie na świecie umierają dzieci, że ogrom ich choruje, ale te oczka. Ja
ich chyba nie zapomnę, przez chwilę wydawały się być oczami mojej córy, o
którą wiecznie drżę. Wszelkie broblemy znikają w obliczu szczęścia jakie
mamy, a tragedi, która spotkała tak samo ufającą życiu mamę jak my.
Tego samego wieczoru weszłam na emamę i jakaś dziewczyna umieściła tu link do
zdjęcia martwego płodu, napewno bez zgody matki...
Wiecie co, w obliczu tych oczu, drugie zdjęcie nie zrobiło na mnie wrażenia,
choć zawsze robiły, zwłaszcza, że jestem w ciąży... Byłam zła na pomysł
szokowania w ten sposób i wróciłam popatrzeć w te oczy i płakać sobie dalej...

[emilly4]

Sliczne malenstwo....ale sie zaryczalam

[mathiola]

Ja jestem tchórzem w takich sprawach... staram się nie zauważać sprawy, omijać,
nie myśleć, że umierają dzieci. To przerasta moją odporność psychiczną. Teraz
też już mam gulę w gardle po przeczytaniu tego, co napisałaś... Pewnie w ogóle
nie zabrałabym się do czytania, gdybym wiedziała, że to o tym... Chciałabym coś
zrobić, żeby tak się nie działo, ale nie mogę, więc wolę nie myśleć o tym, że
takie rzeczy się dzieją... Czasem tylko zadrżę, że skoro inne, to i moje
mogą... ale szybko odganiam tę myśl. Nie mogę.

[zuzia412]

Tak dobrze cię rozumiem. Do mnie najbardziej i najgłębiej też trafiają właśnie
takie zdjęcia. To prawda że w tych dziecięcych oczach jest cała mądrość tego
świata, czasem tak okrutnego. Ja od jakiegoś czasu zaglądam na bloga mamy 1,5
rocznej Kamilki. To maleństwo ma nowotwór. Codziennie zaglądam, teraz już nie
ryczę jak czytam, ale na początku nie mogłam nawet skupić się na pracy.
Cieszę się że pisze, pewnie to bardzo pomaga, ale mogę sobie tylko wyobrazić
jak jest jej ciężko. Ale ten blog i takie zdjęcia jak to o których piszesz
zmieniły mnie. Nie byłam nigdy jakąś wyrodną matką, ale zdarzało mi się wkurzyć
na małą - teraz patrzę na wszystko inaczej, uświadomiłam sobie jak wielkie mam
szczęście ze moja Zuzka jest zdrowa, moja miłość jakby dojrzała, mała nie jest
już w stanie wyprowadzić mnie z równowagi. Boję się tak samo jak ty, przecież
te mamy też wierzyły ze ich dzieci nigdy nie zachorują. Gdyby mogło się spełnić
jedno życzenie - to wiem jak by brzmiało. Pozdrawiam cie cieplutko

zuzia..

[emilly4]

masz racje,ja tez po przeczytaniu i po obejrzeniu zdjec tych maluszkow,
ZUPELNIE inaczej patrze na moja corke. Moze nie da sie w to uwierzyc,ale przez
dluzszy czas po porodzie nie moglam jej do siebie dokleic,mialam wrazenie,ze
dziecko przyniosl mi bocian-nie widzialam jej od razu po narodzinach,nie
slyszalam jej pierwszego placzu,nie polozyli mi jej na brzuchu...mialam cesarke
i bylam pod narkoza-STRASZNIE MI ZAL ze tego nie przezylam. Corke zobaczylam na
chwile po kilku godzinach.
Teraz dopiero zauwazam jaka ona jest wspaniala,budzi sie w nocy,ja jestem
zmeczona,ale to nic,przeciez te mamy ktore stracily swoje pociechy powtarzaja
sobie w duchu-mozesz miec nawet kilkugopdzinne kolki,obys byl/byla tylko ze
mna....
Wiec zamiast sie przejmowac,zaczelam sie usmiechac do mojej corki czesciej i
gesciej,duzo ja przytulam,bawimy sie -jest SUPER tak jak powinno byc

emilly

[zuzia412]

Wiesz emilly, mi nawet czasem jest głupio jak sobie pomyślę że potrzebowałam
takiego kopa, żeby sobie uświadomić jak bardzo kocham moją małą. Trudno to
ubrać w słowa, bo przecież zawsze bardzo ją kochałam, ale teraz ta miłość jest
inna. Pewnie rozumiesz o co mi chodzi. Człowiek jest czasem taki niedoskonały.
A teraz mam tak że jak wracam z pracy to nie mogę się z nią naściskać i
nacałować. I czasem jak patrzę na tego mojego szkraba, to kręci mi się w oku
łza szczęścia. Przykre tylko że gdzieś tam są mamy tak bardzo doświadczane
przez los i dzieciaczki, które już od małego zaznają goryczy pobytu w szpitalu.
Pozdrawiam Cię i samych cudownych chwil z maluszkiem życzę.

[vatum]

Jak moja mala ostatnio ciężko zachorowała i po tygodniu w szpitalu jej stan sie pogorszył to myślałam, że umrze. Ryczałam jak bóbr, godzinami.. I tylko wtedy gdy nie widziała tego. A przy niej jak się bawiłyśmy, jak nie spała to zamulałam się, nie myślałam w ogóle. Nawet wpadło mi do głowy by kupić sobie żyletki i jak ona umrze podciąć sobie wszystkie możliwe żyły i iść za nią. Przeszłam to bardzo ciężko. Schudłam 7 kilo, wyłysiałam. I choć teraz jest dobrze to wiem, że gdyby ona umarła to nie dałabym sobie rady, nie dałabym.
Strasznie ją kocham i właściwie jesteśmy jak zrośnięte z sobą: tylko mama i mama a ja tylko do niej i oniej
I podziwiam mamy które dały sobie radę z tak ogromnym bólem i uważam, to za cud, że potrafią dalej żyć. I jeszcze jak rodzą następne dziecko po stracie pierwszego to też jest cudem i nagrodą dla nich. I wielkim wyzwaniem..
Ja łapię się na tym, że skoro mała umie mówić, komentować - ma 3,3 lat - o jest już na tyle duża, że powinna sama wiele rzeczy zrozumieć i jeśli nie rozumie to jestem zła na nią. Ostatnio mam dużo pracy a ona mi przeszkadza i wściekam się i krzyczę na nią a potem mi wstyd... już nie pamiętam jak się bałam o nią...zapminam, że jest małym dzieckiem... i czuję się jak wyrodna matka

[lola211]

> I podziwiam mamy które dały sobie radę z tak ogromnym bólem i uważam, to za
cud
> , że potrafią dalej żyć. I jeszcze jak rodzą następne dziecko po stracie
pierws
> zego to też jest cudem i nagrodą dla nich. I wielkim wyzwaniem..

A ja nie jestem pewna, czy takie mamy chca byc postrzegane jako
bohaterki.Raczej nie.Wiele z nich sobie wlasnie nie radzi, ale nie odbieraja
sobie zycia.Musza zyc i po prostu egzystuja, z wielka rana w sercu.

[melka_x]

Można się zdziwić jak wiele człowiek potrafi znieść i z jakich rzeczy się
podnieść. Straty dziecka nie sposób sobie wyobrazić, stąd te wszystkie "ja bym
tego nie przeżyła", które nijak się mają do rzeczywistości. A resztę to już
Lola napisała.

[net79]

Kiedyś rozmawiałam, z taką mamą, której nie choroba odebrała dziecko, tylko
pijany motorzysta, który wjechał na jej posesję i walnął prosto w malucha
bawiącego się przy piaskownicy. Mówiła,że to drugie dziecko wróciło jej chęć do
normalnego życia i że ono tak naprawdę było jej terapią i w tym celu zostało
poczęte. Spotkałyśmy się przy okazji pobytu naszych dzieci w szpitalu. Przez
pierwszą dobę ta Pani bała się być przy dziecku, bo się zwyczajnie bała
przeżywać koszmar od nowa... Tylko jedno dziecko na oddziale było w izolatce
bez mamy....
Też sobie nie wyobrażam jak bym sobie poradziła, ale cieszę się, że teraz
czekam na trzecie dziecko, choc pierwszą myślabyło usunięcie płodu. Przy takiej
gromadce, zawsze będzie iskierka do życia.

[melka_x]

> Mówiła,że to drugie dziecko wróciło jej chęć do
> normalnego życia i że ono tak naprawdę było jej terapią i w tym celu zostało
> poczęte.

Kolejne dziecko może sprawić, że życie znowu nabiera sensu. Ale nie powinno być
planowane 'w celu terapii' rodziców, to może być rodzajem stygmatu, że dziecko
jest zamiast zmarłego, ryzykowna sprawa.

[net79]

Tak podobno poradził opisanej Pani terapeuta, mąż mocno o nią walczył z tego co
mówiła i trzymał się dobrze, a ona rozleciała się na malutkie kawałki. Było po
niej widać z 15 lat więcej. Ważne chyba żeby zrozumieć, że nic i nikt nie
zastąpi zmarłego dziecka i pożegnać się z nim, choć to cholernie trudne. Ja
długo z matką pożegnać się nie mogłam, a z dzieckiem.
Pamiętam wypowiedź pewnej kobiety podczas reportażu z Tsunami. Miała ze sobą
dwójkę dzieci. Niemowlaka i bodajże 3-4 latka. Żeby uratować choć jedno musiała
chgwycić ręką za pal i puścić dziecko. Szybko musiała zdecydować które, puściła
starsze. Już mnie kręci w nosie... Kobieta otrzymała dar od niebios, bo oboje
żyją, młody dał radę, ale sam moment wyboru i oczekiwania, nie wyobrażam sobie.
Ostatnio śniła mi się bladość skóry mego dziecka. Brrrrrrrrrrrrrrr
Uwielbiam patrzeć w oczka moich dzieci.