Kochajmy nasze córki...

[nata76]

zamieszczam takie moje nieuporzadkowane refleksje...

To juz kolejna ksiazka, kolejny koralik do moich rozmslan o tym,ze
czas przerwac bledne koło nieporozumien miedzy kobietami. Czas
przerwac genetyczne przekazywana nam rywalizacje i zawisc miedzy
kobietami, wyobcowanie, brak zufania do własnego ciala...I wreszcie
brak takiej naturalnej milosci do siebie, mezczyzny, innych
bliskich. a przede wszystkim dzieci. Przez lata kobieta zotala
odcieta od swojej kobiecosci. Zostalo to zastapione kobiecoscia, jak
to nazywam, zewnetrzna...wewnetrzna, pierwotna, zostala zmiazdzona i
wyparta.
Przede wszystkim, bo to mnie najbardzie intertesuje...przestalysmy
wierzyc w nasze macierzynstwo.poczawszy od zajscia w ciaze,ciaze ido
produ.Wszystko teraz jest tak wysterylizowane i utechnicznione,ze
przestalysmy wierzyc,iz same damy rade. Mamy wokolo piecset
superpomocy,supernian,superkrzeselek, supermlek na inteligencje
dziecka, bez miliona supermega gadzetow nie mozemy byc
matkami...Dzieci kosztuja i dzieci ciaza.A najwazniejsze jest-kochac
dziecko,przyjac i zaakcpetowac i kochac .
Cytat z ksiazki "dom augusty":
"W zyciu moze zdarzyc sie niemal wszystko i wiekszosc bledow daje
sie naprawic.ale nie wolno pochlac sie nad dzieckiem jak gorgona o
oczach weza i przemawiac do niego glosem pelnym nienawisci.to
zabronione. tego trzeba zabronic.jesli sie nie zabroni,swiat stanie
sie wkrotce miejscem niemozliwym do zycia".

A ksiazka jest o niechcianych dzieciach, o historii kobiet przez
pokolenia, ktore nie zaznaly milosci,albo ich rodzice nie umieli jej
okazac bo nikt im nie pomagal, albo dzieci przeszkadzaly ....a
najbardziej córki. ....
Sama doswiadczylam i widze w moim otoczeniu ciezkie relacje kobiet,
poczawszy od mojej prababci -na mnie i sioistrze skonczywszy. Nie
chce powielic schematu.Nie chce byc kolejna ,ktora "wolalabym,zebys
byla chlopcem" czy "z corkami to same problemy" ...


Chciałąbym kochac moje córki, byc dla nich oparciem, pokazac
kobiecosc....ktorej sama sie ucze....

[echtom]

Ja nie mam problemów ze swoją relacją z córkami, z akceptacją ich
płci (nigdy nie marzyłam o synu), młodości, atrakcyjności. To raczej
one mają problem ze mną, ale zważywszy na ich młody wiek mogę mieć
nadzieję, że z tego wyrosną

[arnikaarnika]

czy w wieku 30 lat nata76 bo zakłada że druga część niku to twoja
data urodzenia - człowiek zaczyna być swoją własną ciotką ?

[mamongabrysi]

A ja gdzieś kiedys przeczytałam że dobrze jest gdy matka potrafi zachwycić się
swoim dzieckiem - nie chodzi tu o głupi zachwyt i założenie sobie klapek na oczy
o to prowadzi do głupawki - ale żeby zobaczyć w dziecku swoim to co jest w nim
piękne i dobre i tym się zachwycać - w ten sposób mozna w dziecku umocnic
poczucie własnej wartości a ono znowu jest potrzebne zeby w przyszlości nie
pomiatano naszym dzieckiem/córką. No więc zachwycam się i to szczerze bo
faktycznie moja córka jest śliczna - ma takie smiejące ciemne oczy, umie bawić
się z dziećmi, ma siedem lat i czyta dużo konkretnych książek (teraz np czyta
trzecia część opowieści z narnii oraz anię z zielonego wzgórza), w szkole jest
pilna, wspaniale opiekuje sie psem, ślicznie śpiewa i niesamowicie śmieje się.
pewnie ze dyscypline musze trzymac bo jest również szalonym, postrzelonym i
hałaśliwym człowieczkiem. synkiem tez się zachwycam - ale wątek jest o córkach.

[matysiaczek.0]

a długo nad tym myslałaś? moze i oswiecone twe przemyślenia, ale tak chaotyczne, ze wyłuskać sens ciężko. No i właściwie to o co ci chodzi? apel to ma być do matek? czy przestroga? czy co?

[echtom]

Ale autorka wyraźnie pisze, że to jej "nieuporządkowane refleksje",
więc się nie czepiaj. Z tytułu wątku wynika, że to apel - by kobiety
przełamały klątwę przenoszonych z pokolenia na pokolenie złych
relacji z córkami. Był zresztą n/t artykuł w WO

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,6705168,Kiedy_potwor_znika.html

[nata76]

wlasnie o to mi chodzilo.

[donkaczka]

nata, przeczytaj jeszcze "ocalic ofelie", to poradnik nie powiesc
to ksiazka o tym, co robia z kobietami wspolczesne "normy" zachowan
mna poczochrala i rozmyslam do tej pory o tym co w niej bylo i wracam, bo wiele
moich obaw i obserwacji ladnie bylo tam ujetych
sama mam dwie corki, chce je wychowac na madre, pewne siebie kobiety, jaka ja
moglam byc ale rodzice skaszanili sprawe

no i to chyba nie jest dobre forum na taki temat hehe

donkaczka

[matysiaczek.0]

"skaszanili sprawę" czyli kaszana to Ty? napisz jak to się u ciebie objawia...w sensie w jaki sposób skrzywiona jesteś

[donkaczka]

wybacz, nie to forum, nie ci czytelnicy (skasznione dziecinstwo nie czyni ze
mnie kaszany..), by takie intymne sprawy wywlekac
mialam toksycznych rodzicow, matke, ktora chyba mi za zle istnienie miala a
mojego brata mlodszego wielbila bezrozumnie
dlugo mi zajelo niwelowanie kompleksow, braku poczucia wlasnej wartosci i
wypracowanie lepszej postawy zyciowej niz "jestem beznadziejna i przepraszam, ze
zyje"
i wsio

It's complicated ;)))

[bi_scotti]

Cos w tym jest, ze corke, szczegolnie juz dorosla, kochac jest
trudniej niz doroslych synow. I "trudniej" nie znaczy "z wiekszym
trudem" tylko "bardziej swiadomie". Bo chlopaki sa, mimo wszystko,
zawsze jakby mniej skomplikowani "w obsludze" uczuciowej a
dziewczyna no to dziewczyna - inna wrazliwosc na swiat i ludzi a
szczegolnie inna wrazliwosc na mame i mamina milosc. Ja wiem, ze
chlopcy nie rozkladaja na czesci pierwsze wszystkich moich odruchow,
odpowiedzi, gestow, zachowan - biora je takimi, jakimi sa. Natomiast
moja corka, jak wiekszosc kobiet , zawsze szuka tego drugiego
dna "co poeta mial na mysli". Wiec i ja musze byc bardziej uwazna
czy przypadkiem faktycznie nie ma tam gdzies tego drugiego i
trzeciego dna, tej "tajnej" wiadomosci zakamuflowanej pod np.
zwyczajna niby prosba "zadzwon jak dojedziesz"
I cos w tym jest, ze np. na sukcesach mojej corki zalezy mi duzo
bardziej niz na sukcesach moich chlopakow, bo Oni sami do swoich
osiagniec (i porazek!) przywiazuja bez porownania mniejsza wage niz
Ich siostra. I to nie jest kwestia ambicji czy jej braku ale
stosunku do swiata, kobiecego stosunku do swiata. I oczywiscie nie
jestem w stanie zdefiniowac tego, co to ma byc to "kobiece" a co
pozostaje "meskie" ale moze kolezanki-emamy wyczuja...

[nata76]

nowlasnie,donkaczka, nie to forum,nie Ci czytelnicy......jak to
pieknie arnikaarnika ujela, za stetryczala jestem na to forum...
wracam wiec ,donkaczka, na nasze zrzedliwe,nie-do-strawienia forum
dla dla starych ciotek Sama-Wiesz-Gdzie....

Powiem tylko...cały dzień mysle o tym moim watku tutaj, bo bardzo
dawno na emamie nie pisłam....

[maadzik3]

Przykro mi ze masz takie doswiadczenia, ale uwierz - nie sa uniwersalne. Wokol
jest masa kobiet (z roznych pokolen) kochajacych swoje corki i nigdy nie
myslacych "gdybys byla chlopcem". Sa rodzice kochajacy i rodzice ktorym mimo
niecheci dziecko sie przytrafilo. Z pewnoscia. Ale brak milosci do corek nie
jest, Bogu dzieki, jakas prawidlowoscia.

[bi_scotti]

maadzik3 napisała:

> Ale brak milosci do corek nie
> jest, Bogu dzieki, jakas prawidlowoscia.

Mnie sie zdaje, ze to nie chodzi o BRAK milosci do corek tylko o to,
ze ta milosc pomiedzy matka i corka, pomiedzy dwiema kobietami z
roznych generacji bywa czesto trudna i ze szczegolnie dla wielu
matek to wyzwanie "madrej milosci" jest bardziej skomplikowane w
relacji z dziewczynka niz z chlopcem. Stad zreszta tyle
nieporozumien na linii matka-corka, bo milosc JEST tylko jakby jakas
taka nie taka ...

[mik5]

Tak mi przyszło do głowy, ze moze trudność tej miłości wynika ze
zmieniającej się dosyć intensywnie społecznej roli kobiety, w czym
często trudno jest się nam odnaleźć.

[undomestic_goddess]

Dzieki, Nata. W koncu watek nie dowalajacy innym, a cos wnoszacy,
chocby i nieuporzadkowane mysli. Ciekawsze niz tipsy czy jezdzenie po
wielodzietnych.

Tak, w wielu miejscach masz racje, relacja matka-corka jest trudna,
tylko istnieje jakis spoleczny zakaz mowienia o tym otwarcie. I tak,
zgadzam sie, zatracilysmy wiare we wlasne sily zachlystujac sie
szkielkiem i okiem.

Dzieki za tego posta.

[lelabey]

watek ciekawy,ale jakos zginal w tlumie.sama mam ogromne problemy w relacjach z
matka i siostra.chcialabym to zmienic,ale nie wiem jak.niestety w relacjach
miedzy kobietami jest tyle zlych emocji,uczuc.albo nawet brak jakichkolwiek
wiezi.co najgorsze to ja chyba nie potrafilabym sie juz zaprzyjaznic z mama i
siostra-wszystkie jestesmy sobie wrogie.nie wiem dlaczego?macie jakies pomysly
skad taka wrogosc wsrod najblizszych kobiet?

[bi_scotti]

lelabey napisał:

> niestety w relacjach
> miedzy kobietami jest tyle zlych emocji,uczuc.albo nawet brak
jakichkolwiek
> wiezi.co najgorsze to ja chyba nie potrafilabym sie juz
zaprzyjaznic z mama i
> siostra-wszystkie jestesmy sobie wrogie.nie wiem dlaczego?macie
jakies pomysly
> skad taka wrogosc wsrod najblizszych kobiet?

Mowiac szczerze, ja to mysle, ze jest wrecz odwrotnie. My - kobiety -
mamy najczescie ZA DUZO dobrych checi. I tak strasznie chcemy, zeby
bylo DOBRZE, dobrze za wszelka cene. Nie zadowalmy sie takim
nonszalanckim "OK" jakie wystarcza facetom, chcemy zeby te uklady z
matka, corka czy siostra byly WSPANIALE i spelnialy wszelkie mozliwe
oczekiwania. Takie mam wrazenie. W zwiazku z tym ani sobie samym,
ani tym innym kobietom nie jestesmy sklonne wybaczyc roznych
normalnych niedociagniec. Tego, ze tamta nie zrozumiala albo, ze ja
sama moze nie wyczulam, albo cos tam jeszcze .... I tak sie to
zasupla i zapetla, ze potem to juz faktycznie tylko zostaje pieklo
wybrukowane dobrymi checiami Moze po prostu nie trzbea za duzo
chciec?

[lelabey]

moze masz inne doswiadczenia.moja siostra mnie nie cierpi i rywalizuje ze mna na
kazdym kroku.moja matka podobnie-typ falszywej zmiji,ktora potrafi sie
przystosowac do kazdych warunkow.mnie owszem to boli,ale wiem ze musze sie z tym
pogodzic.