o zmęczeniu

[nemezja1]

Moje bliźniaki mają 2,5 miesiąca. Pytanie do bardziej doświadczonych mam:
kiedy przyzwyczailyscie sie (fizycznie i psychicznie) do ciągłgo zmęczenia i
spania po pare godzin dziennie z przerwami? Dla mnie jest to duży problem,
ponieważ przez to zmęczenie zle się czuję psychicznie, odczuwam napięcie i
stres przez 24h, kiedy zbliża sie wieczór i pora na 2 - 3 godz. spania ja już
sie boje nastepnego dnia, i uczucia permanentnego zmęczenia. Czy ktoś tak
miał , czy to ja jestem jakis ewenement, ze tylae juz czasu uplynelo, a moj
organizm nie moze sie jeszcze przyzwyczaic? A moze to wina braku kondycji, bo
cala ciąże spedzilam w domu spiąc i leżąc, a miesiąc przed porodem leżąc w
łóżku w szpitalu? Dodam, że moje zmęczenie często przeradza się w złośc a
nawet agresje, co mnie bardzo niepokoi. Napiszcie o swoich doswiadczeniach,
moze ktos tez to tak mocno przezywal?

[gochap21]

Czesc ja czuje sie podobnie. Moje maluchy skonczyły 7miesiecy a zmeczenie
odczuwam tak jak przez pierwszy miesiac, a nawet bardziej. Oczywiscie to zalezy
od dnia czasem chłopaki spia rownoczesnie, jedza ładnie bez marudzenia,wpadnie
ktos i w czyms pomoze wtedy jest ok, jestem szczesliwa mama. Dzieciaki mam
cudowne i daja mi duzo radosci ale... Czasem napawde warjuje, chłopaki daja
popalic ja płacze, krzycze i wtedy jest niestety jeszce gorzej. Maluchy
wyczuwaja twoj nastroj i tez sa rozdraznine. Marze o spokojnych nocach, bo
zgadzam sie ze niewyspanie to przyczyna rozdraznienia, stresu i ja tez robie
sie wtedy agresywna. Wczesniej nie kłociłam sie tak czesto z mezem a teraz to
codziennosc.
Wiem,ze cie niepocieszyłam,ale pomysl sobie zo to najwyej pare lat , to
naprawde nie jest duzo, taki urok posiadania dzieci! Pozdrawiam

[justinka2]

witaj,
nie pocieszę cię chyba bardzo....
moje bliźniaczki mają teraz 19,5 mca i nadal jestem wykończona wieczorami....

z pewnością będziesz się o wieeele lepiej czuła jak maluchy zaczną przesypiać
noce. naucz ich tego jak najwcześniej (met. "uśnij wreszcie" lub zgodnie z
poradami t.hogg).
po drugie: jak uregulujesz małym dzień, tzn karmienie i drzemki o stałych
porach to też będzie ci łatwiej. zarówno ty, jak i dzieci będzą wiedziały co i
jak i o której. spróbuj też wykorzystać ich drzemki, żeby samej złapać oddech
(ja wtedy leżałam i czytałam, albo spałam razem z nimi).
ja długo robiłam ten błąd, że usypiałąm je w wózku podczas spaceru. efekt był
taki, że moje kluski smacznie spały podczas gdy ja zasuwałam jak głupia po
parku nawet ze 2-3 godz. potem wracałyśmy do domu. one wypoczęte i chętne do
zabawy, ja zmęczona jak nie-boskie stworzenie bez sił na cokolwiek. odkąd śpią
tylko w łóżeczkach ja mam ten czas na odpoczynek lub prace domowe.

z czasem będzie nieco łatwiej, bo wszyscy się do siebie przyzwyczaicie i to, co
teraz wydaje się nie do zniesienia, powoli stanie się normą.
jedyne do czego mój organizm nigdy się nie przyzwyczaił to brak snu. daltego
też wprowadziłam wymienione wyżej udoskonalenia, żeby nie zwariować.


ja miałąm bardzo podobną sytuację do ciebie. też przez całą praktycznie ciążę
leżałam plackiem, a potem nagle, z dnia na dzień, musiałam zacząć pracę na
pełnych obrotach. zaowocowało to depresją, agresją, wiecznym niezadowoleniem,
awanturami o byle co. nawet dziećmi nie umiałam się cieszyć bo non-stop byłam
wykończona. dochodziło nawet do tego, że jak tylko dziewczyny się obudziły ja
odliczałam godziny kiedy znowu pójdą spać i "dadzą mi spokój".

teraz jest już znacznie lepiej, ale zmęczenie pozostaje nadal.....

[gacek39]

Będzie lepiej, jak zaczną przesypiać całe noce. Moje dziewczynki miały 3
miesiące jak zaczęły przesypiać noce, a w wieku 3,5 miesiąca stało to się
regułą i od tej pory a mają już prawie 13 miesięcy śpią całe noce.Postaraj sie
nauczyć swoje dzieci przesypiać noce, a wtedy i ty odpoczniesz. Niektórzy
mówią ,ze takie maluchy są za małe na naukę. mnie jednak się udało i było
warto. Bo zmęczenie mamy odbija sie na dzieciach. A jeszcze bardziej
odpoczniesz, kiedy wrócisz do pracy. O ile masz taką możliwość polecem. Głowa
do góry. Wiem jak bywa ciężko, ale naprawdę nie zawsze tak bedzie. A jeśli już
wszystko zawodzi proś o pomoc rodzinę znajomych, czasem zwykłe wyjście z domu
na półtorej godziny daje taki power. A jak jest jakiś tatuś do dzieci to niech
pobędzie tatusiem nie tylko z nazwy.. Pozdrawiam

[asia889]

I ja tak miałam - niesamowite zmęczenie, brak snu i rozdrażnienie. Teraz moje małe mają 3 i pół roku, i mam kolejne dziecko. Naprawdę nie ma porównania. Najgorsze jest pierwsze pół roku, po tym czasie dzieci zaczynają mniej płakać (dla mnie płacz był najgorszy). Z pewnością pomoże rutyna, spanie w domu a nie na spacerku (może być w wózku na balkonie), wyjście na trochę, pomoc drugiej osoby choćby na parę godzin. Jak moje miały rok już było dużo lżej mimo, że zaczął się moment włażenia wszędzie i nabijania guzów.

[nemezja1]

Rozumiem, że zmęczenie generalnie nie mija tylko człowiek się przyzwyczaja,
ewentualnie jest lepiej jak dzieciaki zaczynają przesypiac noce. No właśnie....
jak je tego nauczyc, gdy jest ich dwoje, i kiedy? Mi sie wydaje, ze jest za
wczesnie ze wzgl. na to, ze strasznie duzo przybieraja na wadze i maja duze
potrzeby. W wieku 2 miesiecy podwoily juz swoja wage urodzeniowa. Ale moze sie
myle. Na dodatek od przedwczoraj synuś urządza straszne koncerty podczas spania
w dzień - nie wiem co mu się stało. Zanosi się płaczem aż wezmę go na ręce,
wtedy się uspokaja. Więc nici z odpoczynku podczas ich snu... Kiedyś myślałam,
że w życiu nie wrócę do pracy zanim dzieci nie skończą 3 latek, teraz o tym
marzę. Ale najbardziej szokuje mnie to, że odkąd urodziły się jeszcze ani razu
nie poczułam się szczęśliwa i nie czuję wszechogarniającej radości z powodu
pojawienia się MOICH tak wyczekiwanych dzieci....A myślałam, że to jest regułą

[justinka2]

nemezja1 napisała:

> Rozumiem, że zmęczenie generalnie nie mija tylko człowiek się przyzwyczaja,
> ewentualnie jest lepiej jak dzieciaki zaczynają przesypiac noce.



dokładnie tak

Kiedyś myślałam,
> że w życiu nie wrócę do pracy zanim dzieci nie skończą 3 latek, teraz o tym
> marzę.


hihi! ja miałam podobnie. teraz moje dziewczyny mają 19,5 mca, a ja od
poniedziałaku do pracy!



Ale najbardziej szokuje mnie to, że odkąd urodziły się jeszcze ani razu
>
> nie poczułam się szczęśliwa i nie czuję wszechogarniającej radości z powodu
> pojawienia się MOICH tak wyczekiwanych dzieci....A myślałam, że to jest regułą



nie, nie jest to regułą. radość poczujesz jak troszkę odpoczniesz, wyśpisz się
i dzieci przestaną tak często płakać.
już niedługo!

[mama.ramonka]

wszystkie mamy przechodzą chyba przez podobną sytuację,na początku byłam
przerażona dziećmi,że sobie nie dam rady z nimi, sama po porodzie byłam
wycieńczona,nie miałam czasu zjeść,przez co byłam bardzo osłabiona, wieczorami
ztak samo jak ty, z przerażeniem myślałam o następnym dniu, już nie pamiętam
jak długo ale również nie potrafiłam czerpać radości z posiadania dzieci,a tak
bardzo czekałam na ich przyjście, robiłam wszystko by jak najdłużej ciąże
utrzymać, urodziły się duże i zdrowe,a jednak przerosło to wszystko moje
oczekiwania, nie wiedziałam że tak ciężko jest przy dzieciach,z czasem człowiek
zapomina o ciężkich chwilach,z czasem zaczniesz się cieszyć każdą rzeczą
związaną z twoimi dziećmi, moje szraby mają teraz 13 miesięcy, wyobraż sobie że
od urodzenia ich nadal nie przespałam całej nocy, nadal się córeczka budzi
zazwyczaj raz na jedzenie, nadal jestem zmęczona wieczorami i o 20 jestem już
padnięta ale to na pewno nie to samo co na [początku,to pewnie i
przyzwyczajenie i inne już zajęcia z dziećmi. Nie martw się, każda z nas
niestety musi to przejść, przeżyć,ale zobaczysz ile jeszcze dadza ci szcześci i
radości. Początki zawsze są trudne
trzymamy kciuki za ciebie

Mama Nadusi i Natanka

[mathiola]

tez tak mialam i nawet nie wiem kiedy sie skonczylo - dzieciaczki koncza dzis 4
miesiace a ja jestem wypoczeta i radosna. Wstaje w nocy raz, karmie i spimy do
rana. U ciebie tez tak bedzie, nawet nie zauwazysz kiedy sie polepszy, tylko
trzeba jeszcze troszke zacisnac zeby i ... przeczekac )

[nemezja1]

Wielkie dzięki za słowa otuchy, bardzo mi pomaga myśl, że jednak będzie lepiej,
może nawet już niedługo - bo u innych mam robiło się lepiej. Dobrze jest się
dowiedziec, że nie jestem zła czy nienormalna bo nie czuję radości z posiadania
własnych dzieci... i że inne mamy też przeżywają podobne rozterki. Teraz
odliczam dni do ukończenia 3-go m-ca, potem do 4-go, bo to jakaś magiczna data,
troche zmieni sie mam nadzieje rozkład dnia i te dni nie beda tak podobne do
siebie i nie beda sie tak dlużyły... A może maluchy zaczną przesypiac nocki?! W
każdym razie dziękuję za wsparcie )

[ewa054]

Witaj. Wg mnie twoje maluszki są głodne dlatego ciągle budzą się w nocy. Mam 11
miesięczne bąble i po skończeniu 4 miesiąca wprowadziłam kleik ryżowy, później
kaszki. Najpierw dodawałam do swojego, czy sztucznego mleka do butelki. I
zaczeły spać lepiej. Początki są trudne, też z mężem nie mogłam się dogadać.
Musiałam wrócić do pracy, ale wolałabym zostać z dziećmi.Nie wyobrażam sobie
życia bez nich. A zmęczenie pozostaje. Tymbardziej że obowiązki domowe
pozostają tak naprawdę na głowie kobiety. Trzymaj się będzie lepiej.

[ciri_77]

Moje dziewczyny budza sę w nocy raz, rzadko kiedy dwa razy i tak jest
praktycznie od początku więc zależy to chyba od dzieci. W trakcie ciąży
nastwaiłam sie na to ze będzie bardzo ciężko i teraz jest tylko lepiej. Mam
stały rytm dnia (dziewczyny śpia dość długimi ciągami), spacery wykorzystuję na
nadrobienie kondycji i powrót do figury. Wieczorem bywa że padam i mąż zanosi
mnie do łóżka, a bywa że siedze do północy i oglądam jakis film. A jak mam
całkiem dość wysyłam na spacer teściową i układam pasjanse na kompie - po
półgodzinie mi mija. I nie mogę się doczekac kiedy moje dziewczyny będa bardziej
kontaktowe, na razie sobie gadamy "hę" i "gu", posyłają mi tak słodkie usmiechy
że wszystko inne przestaje być ważne. To chyba faktycznie jest kwestia
nastawienia psychicznego (bardzo chciałam miec bliźnięta)

[nemezja1]

Tak, moje brzdące są ciągle głodne, ale na to nic nie poradzę oprócz podania
butli Czasem mam wrażenie, że synek to zjadłby konia z kopytami. Bardzo
szybko przybieraja na wadze. Czekam aż skonczą 4 miesiące, żeby móc dac im coś
treściwszego, może wtedy będą na dłużej się najada. A marzeniem moim jest dac
im po kanapce...
Długo walczyłam o to żeby mie dziecko, dostałam od losu dwoje naraz i jestem
szczęśliwa z tego powodu, ale nie nastawiłam ię na TAKIE zmęczenie. Myślałam,
że będzie ciężko ale dam sobie spokojnie radę, nie przewidzialam kryzysów
emocjonalnych z powodu zmęczenia. A brak w perspektywie jakiegoś dnia
odpoczynku, przynajmniej dla mnie, dołuje mnie. Poza tym, są napewno mamy,
które mają lepszą kondycję i fizyczną i psychiczną i tylko im pozazdrościc.

[anna_sla]

Pocieszę Cię, że wbrew pozorom bardzo dużo kobiet przechodzi takie kryzysy.. I
to właśnie w większości po pierwszej ciąży. Ja przy swojej córeczce miałam
dokładnie to samo, mimo, że była chyba bardziej wyczekiwana niż owoce drugiej
ciąży.. Miałam depresję przez 9 m-cy.. Teraz jest inaczej. Za 3 dni moje
maluszki skończą 2 m-ce i początkowo byłam dwa razy bardziej wykończona
niespaniem jak za pierwszym razem.. a potem nagle zaczęłam w miarę dobrze się
czuć. Cieszę się swoimi maluszkami od pierwszych chwil, ale głównie od chwil
kiedy sama już mogłam i musiałam się nimi zajmować (tydzień czasu w
inkubatorze).. Najbardziej jednak wykańcza ciągły płacz, po prostu padam na
twarz.. Krzysio wydziera się non stop, do tego sporadycznie i równie nerwowo
Bartuś + sfrustrowana Madzia, dla której brakuje mi czasu..

[vikas]

do 5 miesiąca spałam niewiele i na pół siedząco.padałam o 21,21.30 różnie to bywało.do tej pory budzą się w nocy raz,dwa,a nawet i po 4-5 razy zależy od dnia na szczęście trafiają się coraz rzadziej.na mnie kryzys przyszedł teraz kiedy mają po 16 miesięcy.wcześniej choć padałam byłam spokojniejsza,bardziej wyrozumiała i cieszyłam się najdrobniejszą rzeczą związaną z dziećmi.wcześniej noce były koszmarne,a teraz dnie tym bardziej,że śpią kiedy chcą nigdy o tej samej porze.Życzę Ci żeby było lepiej,będzie na pewno.ja poczekam jak będą miały po 2 latka teraz daję na luz bo zwariuje

[karolcia65]

Dobry wieczor,

Witaj w klubie, kochana. To ze teraz jest jak jest to prawie u wszystkich
normalne. I ja walczylam ze zmeczeniem (i mezem, bo na poczatku byl okropny,
hi, hi), nie mialam sil, denerwowalam sie byle czym, ryczalam po katach albo w
lazience albo w piwnicy. Tez bylam agresywna, raz sie wydarlam, efekt latwo
sobie wyobrazic, wiec nie powtorzylam wystepu, choc czasem marzyl mi sie ryk
lwicy.

Twoje maluszki sa jeszcze malutkie, jak troche podrosna beda dluzej spac
wnocy, a wtedy i Ty odpoczniesz. Masz moze kogos, kto moglby sie nimi jakis
czas zajac, a Ty moglabys sie przespac? Moj maz zajmowal sie dziecmi w weekend,
a ja spalam sobie jakies 3 godz dodatkowo. Pomagalo.

Jak o mnie chodzi, wytrzymaj jeszcze 2-3 miesiace. To nie duzo, choc tak sie
wydaje, potem juz bedzie latwiej.

Trzymam kciuki.

Pa, pozdrawiam,

Karolcia z Zosia, Natalka i Krysia
ur. 10.10.2005.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=34599210

do karolci..

[anna_sla]

Te dwie Twoje panny są niemal identyczne od trzeciej czy to dlatego ubierasz je
inaczej? Ciekawy wózek masz, nie jest taki ściśnięty, znaczy te budki nie są
tak blisko siebie..

[karolcia65]

Witaj,

Krysia i Natalka to blizniaczki jednojajowe, Zosia to trzecia trojaczka.
Roznie je ubieram. Czasem identycznie, czasem roznie, zawsze jednak w tym samym
stylu. Jak ogrodniczki, to u wszystkich. Nie ma tak, ze jedna ma ogrodniczki,
druga sukienke a trzecia spioszek. Brzdace to zgrana druzyna, takze pod
wzgledem ciuszkow, hi, hi.

A wozek to wlasnorobka, sklecony z blizniaczego i pojedynczego. Przyklad
zaczerpnelismy od innych rodzicow trojaczkow i sprawdzil sie w 100%.

A jak Twoi chlopcy, jaki macie wozek, jakie ciuszki i jak dajesz sobie rade
psychicznie. Pamietam twoje obawy zwiazane z wybuchowoscia. Mam nadzieje, ze
wsjo ok.

Pozdrawiam,

Karolcia z Krysia, Natalka i Zosia
ur. 10.10.2005.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=34599210

[anna_sla]

Jeszcze nie wybuchłam ;P jednak doświadczenia z córką dość uodporniły mnie,
sama się dziwię, że tyle mam cierpliwości. Jedynym problemem jest brak rąk ;P..
ale to co dzieje się teraz z naszą córeczką chwilami przechodzi wszelkie
pojęcie i jesteśmy zbyt często wobec niej bezradni.. Tu czasem wybucham bo
wciąż nie znalazłam dobrego sposobu na nią..

Ja mam wózek Inglesina..

Jeśli chcesz pooglądać foteczki moich dzieci zerknij na www.annas.photoblog.pl

[anneta73]

dzięki,że tu trafiłam.Czuję to samo.Moje dzieci mają 3 miesiące a ja jestem
wykończona.Zwłaszcza kolki i ten ciągły płacz.Ale mam nadzieję,że to w końcu
minie

[anna_sla]

Właśnie odkryłam, że powodem płaczu moich malców są właśnie kolki. Chyba lekkie
skoro nie reagują tak mocno jak większość co słyszałam. Co wieczór jest ten sam
cyrk od 17-19 do 23-24. Nie wiadomo w co ręce włożyć, a najlepiej uspokajają
się leżąc na poduszce na moich kolanach lekko kołysani, ale takich poduszek i
malców zmieszczę tylko jedno i gdy nie ma tatusia po prostu jest "sajgon" i
muszę zostawiać ich momentami samych (wrzeszczących), bo jeszcze muszę córkę
położyć..

Teraz dociera do mnie, że z córką miałam dokładnie to samo i nie wiedziałam
dlaczego, rany jaka "niedouczona" wówczas byłam..

[nemezja1]

Witam,
własnie wrócilismy z ponad 2-tygpdniowego pobytu u babci (mojej mamy), ktora
dopiero teraz pierwszy raz zobaczyla swoje wnuki. I wiecie co, stwierdzilam, ze
pomoc pomocą, ale DOBRA POMOC jest na wage zlota. Wczesniej przyjezdzala do nas
tesciowa i pomagala, ale ja i tak nie czulam sie mniej zmeczona i nie
odpoczywalam przy niej. Natomiast moja mama przez te 2 tyg. przenosila sie o
godz. 3 w nocy do pokoju dzieci i do rana przy nich czuwala, a ja w tym czasie
sobie smacznie spalam ...). Potem o 7 trano je karmiłysmy, babcia szła do
pracy. Po powrocie zdążyła zrobic obiad, zajac sie dziecmi (wtedy ja moglam sie
jeszcze zdrzemnąc jesli mialam potrzebę). O 7 wieczorem kąpała ich i
oporządzała (w domu robimy to we dwoje z mężem!), karmiłyśmy i czas wolny.
Wstawała ze mną na nocne karmienia. I o dziwo!!!! cały czas była wyspana,
wypoczęta i radosna. A do tego jeszcze parę razy miałam wychodne , robiła mi
masaże, i ogólnie mnie mocno psychicznie wspierała. Teraz zdecydowanie lepiej
sie psychicznie czuje, nabralam jakby pewnosci siebie - pewnie po prostu
odpoczelam.... No i babcia wrócila na stałe do Polski i wiem, że jakby co to
wpadnie i pomoże )Ważne jest też to, że nie boję się z nią zostawiac dzieci,
mam do niej zaufanie. Pozdrawiam i życzę wszystkim zmęczonym mamom takiego
odpoczynku.