Lęk separacyjny u bliźniąt

[ciri_77]

Ratunku, coś mi się z dziećmi porobiło.... Do tej pory były cudne,
uśmiechniete, radosne. Bawił je kto tylko chciał a one każdą osobę witały z
radością. Od jakiegoś czasu liczę sie tylko ja, zwłaszcza dla Ani. Zrobiła się
strasznie zazdrosna, potrafi się rozpłakać że przebieram Olę, chciałaby
siedzieć na moich kolanach a jeszcze lepiej stać lub wspinac się po mnie.
Jeśli chwilę mnie nie ma to zaczyna sie płach, podobnie gdy mnie usłyszy w
drugim pokoju. Na początku poświęcałąm jej więcej uwagi ale Ola to zauważyła
i robi tak samo, tzn zaczyna wspinaczke po mamie gdy tylko widzi płaczącą siostrę.
Podobno są to lęki separacyjne i mijają (mam nadzieję, bo nawet do kibelka
czasem mi trudno wyjść). Mam pytanie, jak z dwójką postepować, zeby obie miały
poczucie że mama je kocha i zaspokaja ich potrzeby. Ignorować ? Przytulać?
Bo za chwilkę będe robić za wieszak na dzieci...
Acha, obie raczkują i zwiedzają świat, więc zdarzają się kontuzje i upadki i
wtedy utulam żale, ale to tylko nasila niechęć Ani do oddalania się od mamy
(ona zawsze była taką małą przylepką, Ola to typ odkrywcy)

[gosiareczka]

dosłownie jakbym czytała o moich córeczkach....
dosłownie to samo mam w domu...
wiszą na mnie ciągle, chcą sie tulić, tulić, tulić....
w jakim wieku Twoje córcie są? moje jutro kończą 10 m-cy...
ciekawe kiedy to minie...

[agiq]

wg. książek lek separacyjny może pojawiać się w 8 miesiacu i trwać do 18 a
to Was pocieszyłam...na szczęście ja mam jeszcze trochę czsu

[gosiareczka]

a wedlug ksiązek jak nalezy postępować?
czy własnie dawać wisieć na sobie, czy tez mimo mazgajstwa być twardym i z
daleka się trzymac?
co robić??

[anet772]

U nas tez taka sytuacja miala miejsce tak wlasnie ok 10-11 miesiaca,ktoregos
dnia Macius zawisl na mnie i tak sobie wisial przez 4 dni.Nic nie moglam zrobic
nawet do toalety zabieralam go ze soba ,nie mowiac o tym zeby spkojnie zjesc czy
ugotowac obiad.Na szczescie wtedy moj drugi synek jak by wiedzial ze musi byc
grzeczny bo mamusia nie da rady z nimi dwoma tak calymi dniami zawieszonymi na
sobiei naprawde nie wymagal zeby mu az tak bardzo poswiecac uwage.Jakos
przetrwalismy te dni ale pamietam ze bylo ciezko ,pamietam tez ze probowalam
przez jakis czs nie zwracac uwagi na dzikie ryki Maciusia ale nie dalo rady ,bo
mialam wrazenie ze zakrzyczy sie na amen.Zreszta nawet myslalam sobie wtedy ze
jak pozwole mu tak ryczec to moze wplynac zle na niego,tym bardziej ze
widzialam jak bardzo potrzebuje mnie caly czas i dlatego odpuscilam a wszystko
samo jakos sie ulozylo

[copy777]

Ja nie miałam wiszącego Szyma przez pięć dni na ręku bez przerwy , ale
rzeczywiście tak ok. 10 mieszka synkowie wyraźnie zaczęli mnie "faworyzować".
Teraz mają prawie 13 miesięcy i potrafią się bawić prześlicznie sami, ale na
pewno bardziej chcą na rączki niż przed 10 miesiączkiem. A jak jednego wezmę,
drugi zawisa "umhając" u moich nóg. Tylko że moi tolerują też dziadziusia, czy
innych z rodziny, którzy akurat chcą i mogą ich wziąć. Jedynie w chorobie (mieli
grypę jelitową) Szymko po prostu wisiał, spał na mnie. Byliśmy jak bracia
syjamscy.Filipowi natomiast na szczęscie było raczej wszystko jedno, kto go
nosił (z akcntem na raczej). Ale ten lęk separacyjny naprawdę zmniejszył się od
10 mies. prawie o 80%, tak że z każda chwilą będzie lepiej.