przestrzen dla dzieci w ciagu dnia - jak u was?

[cytrusowa]

juz pisze o co mi chodzi - jak u was wyglada dzien?

czy dzieci potrafia same sie soba zajac i jesli tak, to gdzie wtedy sa?
jak wy np. w kuchni...
czy zostawiacie je w swoim pokoju?
wytrzymuja bez placzu?
a moze macie kojce czy barierki i tak zastawione dzieci zostawiacie na krotki
czas?

moj maz sprowokowal ten watek, bo uwaza ze dzeci powinny byc wypuszczone i
biegac po calym mieszkaniu na okraglo.

u nas jest tak:
mamy dwa pokoje w tym jeden z otwarta kuchnia. drugi pokoj jest ich - jest tam
barierka.
niestety nie da rady ich choc na chwile zostawic, bo placz i krzyk.

najlepiej sie cuzja w drugim pokoju. ale wtedy gdy chce isc do kuchni, biegna
za mna i wrzaski, ze nie moga wejsc, bo tasm tez jest barierka zamiast drzwi.

czekam na wasze opisy.

[gemelas]

A dlaczego np.nie wszadzisz je do fotelika jak jestes w kuchni,dasz im po lyzce
drewnianej,jakis kubek i niech sie bawia.U mnie to dzialalo.Dzieci lubia sie
patzec jak gotujemy,mozesz dac tez marchewke obrana i niech sobie gryza.

[cytrusowa]

to nie tKIE PROSTE; NIE WYTRZYMJAa za dlugo.

wiesz, mi chodzi ooglnie o to czy zostawiacie male w ciagu dnia czy non stop sa
przy was i to jezszc eplatajace sie pod nogami.

no i jak na przyklad idziecie do kibelka - w akompaniamencie placzu czy male sa
zajete...a moze ida z wami...

[pracujacamama]

witam u na wygląda to zróżnicowanie.
W ciagu dnia , jak jestem w pracy z dziewczynkami siedzi moja mama.
Ona ich nie wypuszcza w "teren". awią się z łóżeczku, przespia sie,
pochodzi z nimi troszke, wsadzi do krzesełek itp. Ja jak wracam z
pracy puszczam je na podłogę, chodzą dobie zduż mebli po calym
mieszkaniu, kuchni oczywiście unikamyh z wiadomych względów. ja jak
korzystam z łazienki one przychodzą pod drzwi i czekają )) hehhee
jak małe pieski )))uwielbiają baraszkować po mieszkaniu.... ja
jestem zwolenniczką wplnej przestrzeni
moje nie płaczą jak nie ma kogos w pokoju, potrafia się same
zabawić.
Pozdrawiam

[gemelas]

Nie napisalas w jakim wieku sa,moje maja ponad 2 lata,chodza za mna czesto,chociaz tez sie same zajmuja.Ogladaja bajki,teledyski itp.Ja im pozwalam poruszac sie swobodnie po calym mieszkaniu,mam mieszkanie do tego przystosowane,ze nie musze sie martwic ze cos im sie stanie.Tez mi nieraz nie pozwalaja posiedziec przy komputerze lub posiedziec na fotelu,bo wlaza na mnie oby dwie.Tez czesto potrzebuja mojej czulosci(zawsze oby dwie naraz)i przy tym nie obejdzie sie bitwa o mame i placz.Jak byly male i jak szlam do ubikacji lub pod prysznic to albo pelzaly za mna albo dawalam je do kojca i wtedy sie kopalam spokojnie.

[blizniaki14]

My mamy trzy pokoje i kuchnie, maluchy chodzą(raczkują) sobie wszędzie,a
najbardziej lubią pokój starszego brata i zabawę w berka w koło ogromnego łóżka
w sypialni. Czasem w kuchni wsadzam ich do krzesełek. W łóżeczkach tylko śpią
nie mam bramek, nie mam kojców... starszy tez nie miał, jakoś przeżyjemy
a z utęsknieniem czekam na wiosnę, kiedy całą ferajnę wypuszczę do ogródka
hehehehe

[blizniaki14]

acha a jak idę do kibelka, czasem włażą za mną, czasem czekają za drzwiami,ale
najczęściej bawią się wtedy same we dwójkę lub z bratem

czasem najlepiej bawią się same w pokoju, jak nas nie widzą, potrafią wtedy
30-60 minut się bawić

[grzalka]

moi od początku mieli wolność i chodzili gdzie chcieli, kojec był
uzywany tylko na działce i bardzo sporadycznie, mieszkanie
zabezpieczone więc ja nie miałam stresu, że coś się stanie

do łazienki czasem ze mną tez chodzili

[twixy]

Odkąd dzieci zaczęły chodzić rozłażą się po mieszkaniu same. Ale
mieszkanie mam przystosowane tzn: żadnych kwiatków, tv i komp w
zagrodzie z rozłożonego kojca, żadnych szafek i mebli- oprócz stołu
stół bez obrusa, firanki krótkie, kuchnia (mamy pokój z otwartą
kuchnią) też zamknięta częścią od kojca- tzw bramką, przedpokój
czysty- bez stojących wieszaków, półek. Mają zezwolenie na
urzędowanie w szafie typu komandor ( na własną odpowiedzialność -
spadły z półki ze dwa razy i się nauczyły) i w sypialni w której
stoją łóżeczka i na podłodze leży nasz materac sypialny- dodam że
pokój jest na tyle "duży" że nie ma w nich drzwi- mogę być spokojna
że jedna drugiej nie przytrzaśnie drzwiami. Mogę swobodnie pójść
umyć głowę, skorzystać z toalety. Niedługo zaczną same wchodzić na
kanapę i fotele i wtedy będzie problem- trzeba będzie coś wymyśleć.
U nas krzesełka do karmienia nie zdały egzaminu bo nie chcą w nich
siedzieć dłużej niż trzydzieści sekund. Na dzień dzisejszy
mieszkanie "należy" do dzieci.

[anna_sla]

u nas barierki są jedna w dużym pokoju (taki nasz i gościnny w jednym) i do
kuchni. Pokoi mamy dwa. Mąż był przeciwny wstawianiu bramki do pokoju, bo uważa,
że drzwi w zupełności wystarczą, ale.. kiedy chcę iść do kuchni coś robić nie
widzę co się dzieje z dziećmi!!

Normalnie dzieci biegają po całym mieszkaniu oprócz kuchni, ale kiedy tata śpi w
pokoju u dzieci po nocce to mają najczęściej zamkniętą bramkę w drugim pokoju
albo tylko do kuchni pod warunkiem, że nie stukają w drzwi do taty. Czasem bywa,
że jest im ciasno w obrębie jednego pokoju wtedy puszczam ich też na przedpokój.
Ja zawdzięczam moje zdrowie psychiczne tym bramkom, jak mi je mąż zrobił to
kamień z serca spadł, bo inaczej nic nie mogłam zrobić i musiałam dzieci trzymać
w jednym pokoju, bo wpadały mi do kuchni i buszowały. Po kilku rozbitych
słoikach z wrzaskiem zażyczyłam sobie bramek ;P Na samym początku po
zamontowaniu bramek dzieci płakały na sam widok zamykania ich, ale po 10
minutach mijało im. Teraz już to dla nich norma i tylko w szczególnych momentach
płaczą, jak np. kiedy mieli jeden taki dzień (jakiś wyjątkowy), że bili się
okrutnie i nie mogłam temu zapobiec, więc jednego odgrodziłam bramką od drugiego
(czyt. jeden w jednym pokoju, drugi w drugim). I to wywołało taki wrzask i
histerię, że tylko chodziłam od jednego do drugiego i tuliłam uspokajałam i bez
rezultatów. Patrzyli na siebie i szarpali za bramkę. Kiedy po 20 minutach
poddałam się i otworzyłam bramkę płacz ustał i już więcej się nie bili )

Dzieci do kuchni mają wejście tylko i wyłącznie na jedzonko, rzadko ale bywa,
biorę któregoś ze sobą kiedy ja muszę coś pilnie zrobić w kuchni a któryś płacze
po upadku itd. więc biorę go ze sobą aby tam go uspokoić i najczęściej płacz
ustępuje niemal natychmiast

[cytrusowa]

male moja rok i prawie mc.

wiecie, ja tez mam przystosowane w miare mieszkanie tylko razcej to sie opiera o
placz za mna, za kims.

tradycja juz jest dobieganie do mnie i wlazenie na wyscigi. placz i przepychanki.
takie cycki mam

[traganek]

Moje odkąd zaczęły się "turlać" po mieszkaniu, potem pełzać,
raczkować, chodzić zawsze miały do dyspozycji całe mieszkanie.
Zabezpieczyłam wszystko tak, żeby nic im się nie stało i np ja
siedziałam w jednym pokoju a one raczkowały po innych pokojach same.
Jak następowała cisza szłam zobaczyć co robią. Wogóle nie jestem im
potrzebna do zabawy i nigdy nie byłam. Mogę gotować obiad, sprzątać
a one robią swoje. Najczęściej się gonią po mieszkaniu albo razem
wywalają zabawki lub czytają książeczki. Najczęściej Zosia zaczyna
jakąś zabawę i mogę być pewna, że za chwilę Antoś będzie robił to
samo. Czasami zdarza się marudzenie i chodzenie za mamą i wtedy
rzeczywiście ciężko iść nawet do toalety ale zdarza się to rzadko.

[anna_sla]

no rozumiem, ale moi już nie zawsze płaczą też i za kimś, bywa, że któryś albo
obaj jękną, ale nie jest już tak jak na początku.

[grzalka]

cytrusowa napisała:

> razcej to sie opiera
> o
> placz za mna, za kims.
>
> tradycja juz jest dobieganie do mnie i wlazenie na wyscigi. placz
i przepychank
>

też tak u nas było, to okres przejściowy, aczkolwiek szalenie
upierdliwy

[chrust5]

Nasi jak wiesz niewiele starsi, z tym, ze nie chodza, tylko raczkuja
galopem . Laza wlasciwie wszedzie i bardzo im to pasuje, jak
drzwi sa zamkniete, to odpuszczaja, wiec np. pracuje, a niania z
nimi w drugiej czesci. Mamy dwa duze pokoje i oddzielna kuchnie.
Kojec (drewniany) sprzyja chyba spokojniejszej i samodzielnej
zabawie, wiec tam bywaja wsadzani, lubia go. W lozeczkach tylko spia.
Zazwyczaj nie ma problemu z samodzielna zabawa, najwyzej jest jedno
lypniecie okiem, czy mama gdzies jest i wracaja do zabawy. Czesto
wystarcza im moj glos, nawet z daleka.

[gosiapal]

moje maja poltora roczku i od zawsze mieli do dyspozycji cale
mieszkanie.
no prawie cale, bo nasza sypialnia jest zamknieta i tam wchodzic nie
wolno. nie bardzo jest mozliwosc bezpiecznej zabawy w tym miejscu.
ja jestem z nimi sama i wszystko jestem w stanie zrobic. gotowanie,
sprzatanie itp bez problemu.
tylko do kompa nie moge z nimi usiasc bo kazde chce siedziec na
komputerze i zwalaja sie nawzajem. takie silne poczucie wlasnosci
maja
sprzatanie -ogolnie to mam wrazenie ,ze to glupiego robota, ile bym
nie sprzatala i tak zaraz balagan.
ostatnio wynioslam wszystki "drobne "zabawki im do pokoju a u nas
zostawialm te duze typu stoliczek chicco, stolik z krzeselkami,
krzeselko uczydelko.
jaka ja bylam zadwolona, byla tak czysto i przejzyscie jak nigdy
prawie. niestety radosc nie trwala dlugo i po godz prawie caly
bajzel przyniesli znowu.
i tak sie zastanawiam co z tego,ze moge wszystko zrobic jak to i tak
bez sensu
do kibelka czasem zdarza sie ze ida ze mna.
ale ogolnie moge isc sobie na dluzsza kapiel do wanny. zostawiam
wtedy otwarte drzwi, zeby slyszec co robia. co jakis czas przybiegna
sie pokazac, przyniosa zabawke i dalej znikaja.
ja sie nie przejmuje ,ze ich nie widze. mieszkanie dostosowane, wiec
nic sie im nie stanie.
ale najgorsza oczywiscie jest cisza. to znak ,ze broja
nieprzecietnie. czyli np mama nie zablokowala szafki ze smietnikiem
i dzieci segreguja smieci.
u nas nigdy nie bylo kojca, a lozeczka sa tylko i wylacznie do
spania. nawet jak sie domagaja, zeby w ciagu dnia ich tam wlozyc to
tego nie robie. to miejsce na sen i odpoczynek a nie zabawe.

nie w temacie...

[pszczolaasia]

cze Cytruś..) o matkobosko jakie one som do twojego M podobne...czy tylko sie
tak na tej focie wydaje?))

U nas dużo przestrzeni....

[ciri_77]

W zasadzie dziewczyny (1,5 roku) mają do dyspozycji cały ... dom - jakies
300metrów. Oczywiście sa pomieszczenia do których nie wolno im wchodzić samemu
(pokój szwagierki) i te są zamykane na klucz. Obie kuchnie są przestrzeniami
otwartymi, dziewczyny chętnie wszystkim pomagają - przysuwaja sobie krzesełko i
patrza co robisz. Sprawnie łażą po schodach w obie strony.
Jedyną bramke mam do oddzielenia trzech pokoi na górze, które w czasie gdy jest
z nimi niania, wykorzystują do zabawy (nasza sypialnia, gościnny i ich pokój
oraz łazienka). Dzięki temu niania ma je pod kontrolą, a gdy idą na spacer ida
spokojnie za rączkę po schodkach.
Moje wizyty w kibelku obywaja sie bez płaczu, zostawiam drzi nie zamknieet na
klamkę, dzięki temu moga zajrzeć co robi mama - aktualnie uczymy sie
nocniczkowania i lekcje poglądowe bardzo się przydają.

[gosiareczka]

mnie to się wydaje, ze wszystko zalezy od wieku dzieci, i że jednak
sa takie fale zachowac które wracają co jakis czas

moje dzieci mają kilka miejsc gdzie im wchodzić nie wolno (teraz
mają 1rok i 8 m-cy)
mieliśmy kojec do 1roku i 3m-cy, ale własciwie był otwarty,
wchodziły i wychodziły kiedy chciały
mamy razem 280m kw. więc na każdym piętrze sa barierki ochronne, na
danym piętrze wolno im wszystko i wszedzie.

Był etap ze nie dało rady iśc nawet do toalety bo był ryk... wtedy
zabieralam je ze sobą, dawałam kubeczki i łyżeczki do zabawy, a ja
się kąpalam itp.

potem byl okres że można było je zostawić w spokoju nawet do 2 godz
a one same się bawiły.

teraz jest różnie, czasem bawią się a ja mogę zając się swoimi
sprawami, a czasem jest tak, że krok w krok łażą za mną do kuchni,
czy łazienki (łazienkę juz same potrafia otwierać, wiec to dodatkowy
problem)

W kuchni nie mam barierki, tylko zabezpieczenia na kuchence,
wychodze z założenia, ze jak dzieci są głodne to ida i wołają mnie
że chcą jeść...pić czy cokolwiek innego.

w Twoim przypadku myśle że to przejściowe, ale spróbuj nawet jak za
tobą idą dac im cos do zabawy jakis kubek czy coś.... i nawet jak
cos robisz np. mieszasz w garnkach to cały czas do nich mów... np. o
Kasiu a zamieszaj teraz, a moze pomożesz Basi zamieszać, a jaki
kolor ma kubeczek, a co pijemy zawsze z kubeczka? itd, itp.
One się nauczą że jesteś blisko, co wcale nie oznacza że musisz być
na odległosc 1 cm ))

[justinka2]

nigdy nie miałam kojca. łóżeczka służyły wyłącznie do spania. od ok. 5 mca życia
wychwywały się na podłodze . do ok. 1,5 roku do dyspozycji mialy swój pokój i
salon. w korytarzu była barierka zagradzająca wejście do kuchni (kocia miska +
inne atrakcje) oraz do łazienki i przedpokoju (kocia kuweta, buty itp itd).
zdarzało się, że stały jak dwa wyjce kiedy ja potrzebowałam wyjść do kuchni
czyłazienki na dłuższą chwilę, ale rzadko.
nie było możliwości przypięcia ich w fotelikach czy "zabawienia" czymś w kuchni
- obie miały i mają nadal wierciołka w tyłkach i non stpo w ruchu muszą być....

[agiq]

my małe mieszkanie mamy żaden kojec ani inne cuda by się nie
zmiesciły, biegają wszędzie i jest i tak że są ciągle przy moich
nogach np. jak zmywam to mi przełażą miedzy nogami, są tez chwile
(tak do pół godziny)że się zajmą czyms same np. klockami czy
ksiazeczkami. Generalnie mieszkanie mam przystosowane tak zeby sobei
krzywdy nie robily ale to bylo dobre w okolicach 11-12 miesiecy,
teraz maja 15 i poł i mają gdzies zabezpieczenia bo i tak sobie ze
wszystkim poradzą (u rodziców jak byliśmy po 2 dniach nauczyly się
otwierac zasuwkę przy barierce na schody). Tak wiec na ogole ktos
musi na nich patrzec lub liczyc sie z tym ze co jakis czas rozlegnie
się płacz. W zasadzie najgorszym zagrozeniem są same dla siebi: jak
jedna otwiera szuflade a druga zamyka to trzeba sie liczyc ze palce
beda przyciete, jedna chce zamykac drzwi a druga otwierac itp. itd.
uczą się jak robic różne rzeczy bez narażania drughiej na ból ale
powoli. A, i Klara gryzie niestety. No i wieczorami jest taka
godzina ze wyciagaja rece i marudza i chca zeby ich nosic i
pokazywac wyższe, niedostępne tereny. I niestety sa takie ze wiele
prób zakazów (naprawde konsekwentnych) spełza na niczym- charakter
mamusi

[molnarka]

> W zasadzie najgorszym zagrozeniem są same dla siebi: jak
> jedna otwiera szuflade a druga zamyka to trzeba sie liczyc ze
> palce beda przyciete, jedna chce zamykac drzwi a druga otwierac

Ucz, ze takimi (niebezpiecznymi) rzeczami albo nie wolno im się w
ogóle bawić albo mogą się bawic pojedyńczo.
Da się


> A, i Klara gryzie niestety.

A co z tym robisz?


> I niestety sa takie ze wiele prób zakazów (naprawde
> konsekwentnych) spełza na niczym- charakter mamusi

Znaczy ujmijmy sprawę jasno ... bardzo słaby ten charakter mamusi
skoro dwoje małych dzieci go łamie.

Pozdrawiam
MOLNARka

agiq

[anna_sla]

> W zasadzie najgorszym zagrozeniem są same dla siebi: jak
> jedna otwiera szuflade a druga zamyka to trzeba sie liczyc ze palce
> beda przyciete, jedna chce zamykac drzwi a druga otwierac itp. itd.

I wiesz co? Ja tu dziękowałam zawsze Bogu, że moi mają zupełnie różne
"zainteresowania" czyli jeden zawsze biegł do szuflad (Krzyś) a Bartek do
szafek otwieranych więc nie robili sobie nawzajem szkody. Teraz bywa różnie, bo
czasem jest tak, że robią coś razem, ale na ogół to to drugie dosiada się po
czasie do otwartej już szuflady czy szafki i zajmują się raczej opróżnianiem jej
niż zamykaniem ;P A z drzwiami to raczej rzadko mają zderzenie, bo Bartek raczej
zawsze zamyka, a Krzyś tak pół na pół, czasem zamyka razem z Bartkiem a czasem
próbuje otwierać, ale na pewno nauczył się uników jak nie zostać przyciśniętym
czy przewróconym przez Bartka (chyba właśnie przez tą jego przewidywalność),
które sprawdza się na 99% )) Pozdrawiam )

[bartosowa]

Próbuję sobie przypomniec jak to u mnie wyglądało, kiedy dziewczynki
miały roczek i dochodze do wniosku, ze jednak zawsze miałam je na
oku. U nas też sa dwa pokoje, jeden nasz, drugi dziewczynek. Bawiłam
się z nimi albo w jednym albow drugim pokoju, w kuchni gotowąłam
kiedy dziewcyznki spały. Kiedy chciałam miec chwilę spokoju dawłam
je do łóżeczek z zabawkami i chwilę potrafiły się tam zając (akurat
na wizytę w kibelku). Czasami siedziały też w krzesełkach i
bębniły łyżeczkami w garnki, to je zajmowało na dłużej. Płacz i
krzyk się też zdarzał, ale jak mówili Pawlaki i Kargule do dziecka:
płacz, płacz, na zdrowie))

ja mam idento jak pracujacamama

[shemsi1]

obecnie 2 w chodzikach, jedna raczkuje ogladaja bajke z synkiem
kuchnia zastawiona, do ubikacji zakaz.
tez potrafia sie same zabawic, pod warunkiem ze nie sa głodne czy nie maja
kupska w pampku, czy tez spiace.
ale ruchu mam z nimi co niemiara, nie powiem.

[molnarka]

Nigdy nie miałam żadnych kojców czy barierek.
Dzieci zawsze chodziły gdzie chciały i jakoś nie sprawiało mi to
większej trudności.
A trzeba dodać, ze pracowałam w domu więc były momenty, ze
rozmawiała z kimś przez telefon (i nie były to ploteczki) a dzieci
sobie obok baraszkowały. I traciłam je z oczu na długie minuty ...

Kuchni tez nie miałam w żaden sposób zabezpieczoonej (a jest
otwarta na pokój). I nigdy mi nic nie zepsuły ani sobie nic nie
zrobiły. Pokazałam tylko, ze to jest gorące i finito.

Jak szłam dod łazienki to zawsze zamykłam drzwi i z rozmysłem ich
nie wpuszczałam. Ewentualnie jak popłakiwały pod drzwiami to do
nich mówiłam.

Przystosowałam dom do tego by im się większe krzywda nie stała
(czyli przestawiłam barek alkoholowy z niskiej półki na wysoka i
usunęłam szklany stolik). Reszta bez zmian

Nie wyobrażam sobie zamknięć ... bo i po co?
Lepiej je nauczyc czego nie wolno dotykac niż drżeć co się stanie
jak zapomnimy zamknąc barierkę.

Pozdrawiam
MOLNARka

[anna_sla]

już nie wiem czy to Ty jesteś z kosmosu czy Twoje dzieci ale zaczynam nie
wierzyć w to co piszesz..

[grzalka]

nie, to nie jest kwestia kosmosu, po prostu człowiek mysli, że jego
dzieci są takie jak wszystkie inne- ja też byłam bardzo pewna siebie
jeśli chodzi o wychowanie i takie tam jak miałam jedno dziecko

dopiero potem się okazało, że to moje dziecko jest współpracujące,
kompromisowe i w gruncie rzeczy niekłopotliwe, a nie, że ja jestem
taka wspaniała jako matka

też nie miałam wtedy żadnych zabezpieczeń i też nie było żadnych
ograniczeń, a dziecku dało się wytłumaczyć czego nie wolno (nie żeby
było spokojne, wręcz przeciwnie, bardzo aktywne)

a potem urodził się Antoni i wszystkie wypracowane metody wzięły w
łeb

[anna_sla]

wiesz moja córcia też nie była problemowa tylko ugodowa i wiedziała co znaczy
nie wolno, ale.. po trzecim-piątym razie powtarzanym każdego dnia. Wiele rzeczy
ją nie interesowało typu wspinaczki, kable, gniazdka elektryczne dlatego i ja
nie miałam żadnych zabezpieczeń. Miałam tylko narożniki na ławie, bo kanty
ostre, a ona długo słabo chodziła i rozbijała się po kantach.. Jest mi ciężko
uwierzyć, że ktoś może mieć dwójkę dzieci w jednym wieku takich grzecznych i
nieproblemowych i nie działa wśród nich "system fali". Gdybym ja nie miała
Bartka to też miałabym dwójkę niewiarygodnie grzecznych dzieci, ale to Bartek
zaburza niejako to. Krzyś bierze przykład z rodzeństwa, więc kiedy Magdunia jest
pokorna to i Krzysio też, no ale to inne zjawisko, bo to dzieci różnego wieku.
Bartek zaś to indywidualista i nie bierze z nikogo przykładu (tylko w drobnych
kwestiach małpuje), jest buntownikiem ma bardzo silną osobowość dlatego podatny
na wpływy Krzyś naśladuje i jego.. Drobny przykład: póki Bartek spał to Krzyś
zawieszał razem ze mną i Magdą bombki na choince i to dość długo i nie przyszło
mu do głowy aby je zrywać.. dopóki nie wstał Bartek i wtedy posypały się bombki
do połowy wielkiej choinki.. Być może mało wiem o dzieciach jeszcze i sposobach
wychowania, ale nie wierzę, że można mieć takie grzeczne równolatki, w takiej
sytuacji sądzę, że skoro tak jest to znaczy, że dominuje matka i dzieci
najzwyczajniej w znacznym stopniu się jej boją dlatego czują taki respekt. A po
tylu takich ostrych i przemądrzałych wypowiedziach molnarki nie zdziwiłabym się
wcale gdyby tak było, bo mi tu pachnie tresurą a nie wychowaniem..

[grzalka]

no, ale zobacz, Ty też odnosisz to do swojej sytuacji

ja mam jednego łobuza do kwadratu, ale on wcale tego drugiego jakoś
wybitnie nie nakręca, często się zdarza, że Alek bawi się zupełnie
normalnie, a Antoś spuszczony na chwilę z oka ma dzikie pomysły-
Antek to w ogóle dziecko, dla którego "nie wolno" oznacza "trzeba
poczekac aż nikt nie będzie patrzył"

a dwójka dzieci ugodowych jest jak najbardziej prawdopodobna, w
końca ja mam dwoje ugodowych na troje

[anna_sla]

no odnoszę do swojej bo mało znam aż tak blisko inne bliźnięta, ale ze
wszystkich które znam nie było pary ugodowych dzieci, rozumiesz? Bo rozumiem, że
można mieć dużo ugodowych dzieci, np. 4-ke na 5-tkę ;P ale w sytuacji kiedy są
różnego wieku, wtedy możliwe, że to zjawisko wzorowania się młodszego na
starszym, wobec którego czuć może większy respekt niż od równoletniego
rodzeństwa. I u mnie właśnie Bartek absolutnie nie bierze przykładu z Krzyśka (i
tak samo było u innych znanych mi par bliźniąt) ani też ze starszej siostry,
ponieważ oni mają słabszą osobowość od niego a w naszej czeladce najsilniejszą
osobowością jestem ja, a ze mną niestety zbyt różnie bywa i bywa, że nie nadaję
się na dobry wzorzec..

[grzalka]

a ja znam ugodowe bliźnięta, a skoro znam to znaczy, że istnieją
myślę, że bliźniaczość nie wpływa na kompromisowość dziecka

[anna_sla]

może i istnieją, ja się z takimi nie spotkałam (a mało spotkałam ) i ogólnie z
wszelkich opisów koleżanek na tym forum widzę, że ugodowe bliźniaki (małe
dzieci, co wpychają wszędzie paluszki i na słowo "nie wolno" i tak tykają) to
zjawisko wręcz abstrakcyjne. Może słabo czytałam wszelkie wypowiedzi, ale jak do
tej pory to tylko molnarce takie się trafiły no i Ty teraz piszesz o drugiej
takiej parce dlatego też powątpiewam w faktyczne takie charaktery dzieci i
stawiam raczej na jakiś poziom strachu przed mamą..

ze sie wtrace

[cytrusowa]

a jakie to sa ugodowe bliznieta?

moje raczej robia to samo, jedna druga nasladuje, papuguja po sobie....

[grzalka]

cytrusowa napisała:

> a jakie to sa ugodowe bliznieta?
>
no, to jest pojęcie względne, ale dla mnie to nie są dzieci, o
ktorych pisze Anna-sla- czyli takie, ktore reagują na słowo nie
wolno i robia co im się każe

tylko takie, które respektują postawione granice (a stawianie granic
nie jest procesem lekkim łatwym i przyjemnym) a nie zajmują się ich
nieustannym torpedowaniem

nie wiem, czy się rozumiemy, nie chodzi mi o tzw "grzeczne" dzieci,
tylko o dzieci z którymi możliwa jest współpraca (z zastrzeżeniem,
ze ta wspólpraca nie wyczeruje wszystkich sił dorosłych, bo w sumie
z każdym dzieckiem możliwa jest wspólpraca, tylko z niektórymi jak
wyżej)

no mnie o takie same chodzi :))

[anna_sla]

tylko barwnie o nich napisałam ) Ugodowe to, jak napisałaś, takie co nie
torpedują nieustannie postawionych granic

[molnarka]

Na wstępnie - nie musisz mi wierzyć.
Tylko zastanów się w jakim celu miałabym pisac nieprawdę ...

> Jest mi ciężko
> uwierzyć, że ktoś może mieć dwójkę dzieci w jednym wieku
> takich grzecznych i nieproblemowych

Nie wiem co to dla Ciebie oznacza.
Moje dzieci tez mają fochy i humory, też są niegrzeczne itd ale ja
działam zawsze wedle konsekwentnie ustalonych reguł ... i to daje
efekty.

Nie twierdzę, ze powiedziałam raz i koniec.
Mówiłam czasem milion razy ... ale ja osobiście nie uważałam tego
za problem i wolałam móić (czyli uczyć dzieci) niż np. zastawić
kojcem.


> i nie działa wśród nich "system fali".

Nie wiem co przez to rozumiesz ...


> dopóki nie wstał Bartek i wtedy posypały się bombki
> do połowy wielkiej choinki.

Możesz to rozwinąć?
Znaczy co zrobił Bartek, co inne dzieci i co Ty zrobiłaś?

Bo Ja mam wyobrażenie co ja bym zrobiła

> A po
> tylu takich ostrych i przemądrzałych wypowiedziach molnarki nie
> zdziwiłabym się
> wcale gdyby tak było, bo mi tu pachnie tresurą a nie wychowaniem..

Moje dzieci po prostu znaja granice i konsekwencje ...
To nie ma nic wspólnego z tresurą. To logika.

Zresztą myśl sobie co chcesz ... ja nie mam problemu z
wychowywaniem dzieci

Pozdrawiam
MOLNARka

P.S. Śmieszne jest dla mnie to, ze o 'wychodzących poza normy
zachowania' dzieciach pisza matki, które sobie z dziećmi nie radzą.
Te co sobie radzą - jakoś zawsze mają 'normalne' dzieci.
Nie widzicie w tym paradoksu ? )))

[vercueil]

Cytrus, moje rano maja poltorej godziny dla siebie. Sa w swoim
pokoju i sie bawia. Nie planowalam tego, ale sytuacja tak to
ustawila, ze nawet nie wiem kiedy stalo sie to czescia dnia. Po
porannym mleku zmieniam je, ubieram i bawia sie przez godzine do
poltorej.
Mam w domu bramke przy schodach, lazienka jest off limits, ale
ogolnie nie ma wiekszych ograniczen.

[anna_sla]

> P.S. Śmieszne jest dla mnie to, ze o 'wychodzących poza normy
> zachowania' dzieciach pisza matki, które sobie z dziećmi nie radzą.
> Te co sobie radzą - jakoś zawsze mają 'normalne' dzieci.
> Nie widzicie w tym paradoksu ? )))

No widzisz, ja sobie radzę ze swoimi dziećmi, pomimo temperamentu Bartka, chyba
nie uważasz inaczej? Pewnie uważasz stąd ten sarkazm. Tak, że wiedz, że radzę
sobie, a bramki mi w tym pomagają po prostu. Kojców używałam sporadycznie, bo i
tak nie mam w domu miejsca na kojce, ale na pewno nie po to aby się w nich
bawiły, no chyba, że w kuchni jak lepiłam pierogi z córą..

> > i nie działa wśród nich "system fali".
>
> Nie wiem co przez to rozumiesz ...

System fali to wtedy kiedy w danej grupie ściśle ze sobą przebywającej dzieci
czasem bądź często robią coś co normalnie nie przyszłoby im do głowy a pomysł
wywodzi się od jednostki bardziej odważnej w grupie często przewodzącej czy
wręcz chojraczącej. To tak jak mężczyźni często w niektórych środowiskach mówiąc
o swoich żonach opowiadają, żartują, że oni to panowie w domach, a żona
ustawiana jest po kątach a w rzeczywistości w ich domach ich rola kończy się na
"tak jest kochanie, masz rację" (no może zbyt jaskrawie, ale..)

> > dopóki nie wstał Bartek i wtedy posypały się bombki
> > do połowy wielkiej choinki.
>
> Możesz to rozwinąć?
> Znaczy co zrobił Bartek, co inne dzieci i co Ty zrobiłaś?

to znaczy, że wstał, spróbował powiesić jedną bombkę ale mu nie wyszło i chciał
dać sobie wytłumaczyć, pokazać jak to się robi, ani próbować dalej i po prostu
zaczął ściągać i rzucać o podłogę jak piłeczki, on uwielbia piłeczki rzuca nimi,
biega za nimi i woła "bi bi". Dlatego bombki potraktował tak samo, z jednej
strony taka rozwałka jest dla niego sposobem rozładowania emocji i frustracji,
których negatywne pokłady bardzo szybko rosną do rangi tragedii. Z drugiej
strony te bombki mu się bardzo podobały i fajniejsze było rzucanie nimi jak
piłeczkami niż patrzenie na nich. Krzyś momentalnie podążył za nim i tez uznał
to za dobrą zabawę, a Magda dołączyła do zabawy po kilku dniach... Co ja
zrobiłam? Wielokrotnie powtarzałam nie wolno, dlaczego nie wolno, łapałam go za
rękę, odwracałam jego uwagę.. A po dwóch tygodniach zastosowaliśmy pudełko kary,
tam trafiały ściągnięte łupy i nie wracały na choinkę, nauczkę niestety
zrozumiała tylko córka, która próbowała podobnych metod do mnie... A co ty byś
zrobiła?

> Nie twierdzę, ze powiedziałam raz i koniec.
> Mówiłam czasem milion razy ... ale ja osobiście nie uważałam tego
> za problem i wolałam móić (czyli uczyć dzieci) niż np. zastawić
> kojcem.

No właśnie ja też mówię, uczę i moje dzieci wiedzą czego nie wolno, dlatego dla
Bartka tym bardziej staje się to ciekawsze i ze zdwojoną siłą je forsuje.
Niemniej bywa, że niektóre granice, których złamanie grozi uszczerbkiem na
zdrowiu czy życiu już nie łamią i to wcale nie po milionach powtórzeń, że nie
wolno, np. ruszanie lampek na choince i włączanie ich wtyczką do gniazdka lub
wyłączanie urządzeń bezpośrednio z gniazdka czy wpychanie tam palców. Natomiast
kurki od kuchenki wciąż jeszcze bywają ciekawe czy wchodzenie na parapet (bo
widoki fajne) i w sytuacji jak ten parapet wolę nie powtarzać milion razy aby
przekonać się, że przy setnym wylecą mi z 3-go piętra i wolę uniemożliwić im
dostanie się tam..