krótka relacja z pola bitwy

[mamakubusia9]

Mąż przywiózł mi znów laptopa do szpitala więc krótka relacja
Z dzieciakami jest różnie, raz lepiej, a jak się cieszę to znów
zaczyna być gorzej. Najgorszy jest ten widok takich maleńkich,
bezbronnych dzieci, których nie można dotknąć ani przytulić. Nawet
sobie nie wyobrażałam jakie dzieci potrafią być maleńkie i jak ktoś
nie widział takiego dziecka to sobie tego nie wyobrazi.
Przerażające. Poplątane milionem rureczek, kroplówek itd.Ale jestem
dobrej myśli, chodzę do nich co chwilkę, rozmawiam z nimi. Odciągam
mleczko, ale miałam już jeden kryzys, że na dwa dni zaniknał mi
pokarm, wyobraźcie sobie moje przerazenie. Ale już wróciło do normy.
Matylda znów spadła na wadze mimo wcześniejszego wzrostu, ale
dostała żółtaczki więc to pewnie przez to. Błażej znów miał bezdechy
ze spadkiem akcji serca, zapomina sobie oddychać. To jest koszmarne,
wygląda jakby dziecko umierało i jak go przywracają. Normalnie łzy
same lecą. Dziewczyny nikomu tego nie życzę, bo straszne są takie
przeżycia.
Generalnie wiem, że będzie dobrze, innej opcji nie ma.
Mamy wcześniaków, a jak to było u Was?

[anys.d]

jak czytam co przezywacie to az mi lzy pociekly....
Bedzie dobrze. Trzymam kciuki za was i nie poddawaj sie,nie
denerwuj, dzieci to wyczuwaja, nawet takie malenkie.
U nas tak nie bylo, urodzily sie o czasie silami natury z 10 pkt.)
ale za to teraz mamy powazna, przewlekla chorobe u jednej corci,
ktora ujawnila sie pol roku temu(maja teraz 2,7mies.). Jestem tez
dobrej mysli i nie wyobrazam sobie tego inaczej!!!!!!!!!
pozdrawiam cieplutko

[mamaigiiemilki]

kochana, ja ur tez w 33tyg, tak jak ty; dziewczyny wazyły 1700 i 1800/46cm; z tym ze ja wyladowalam w szpitalu w 31tyg i dostalam leki na rozwoj pluc u dziewczyn; ur sn; Emila ur sie w dobrej kondycji(7,8pkt), Iga troche gorzej(4,5,67pkt)ale to zrozumiale, od Emili odeszly wody i zdarzyla sie przygotowac na wyjsciea Iga zostala "wyrwana"z blogiej nieswiadomosci, przebito jej pecherz plodowy;
generalnie z corami bylo wszystko ok, ladnie przybieraly na wadze, nauczyly sie jesc- najpierw karmiono je przez sade a potem butla;nie mialy problemow z oddychaniem;
pokarm odciagalam, ale to bylal meka, wkoncu przestalam- zreszta akurat tu mam najgorsze wspomnienia, mialam nawal, nikt nie pomogl, koszmar...wkoncu przeszlam na butle(panny rozwijaly sie super, nie chorowaly, takze w razie czego, nie martw sie

po 2tyg moglysmy wyjsc do domuz tym ze akurat w ten dzien ja dostalam goraczki i musialysmy jeszcze zostac; cory ladnie jadly, ladnie plakaly jak byly glodne no i ladnie przybywaly na wadze(wychodzilysmy z waga 2300z kawalkiem); generalnie nie mam zlych wspomnien, zycze ci, aby u twoich dzieci tez wszystko skonczylo sie ok; ja do dzis dziekuje Bogu za to, ze nie doswiadczylam bolaczek bycia matkak wczesniakow...musialysmy tylko jezdzic na wizyty u okulisty(pierwsze 2,5m);
pozdrawiam i zycze zdrowka dzieciom; a tobie spokojnych dni;

[mamaigiiemilki]

tytaj masz link do forum o wczesniakach- skarbnica wiedzy, dziewczyny odpowiedza na wszystkie twoje pytania:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15302
jeszcze raz pozdrawiam i trzymam kciuki za was;

[mika324]

jak za niedługo wrócicie do domu, to dzieciaki dadzą ci tak w kość, że te złe
myśli szybko znikną.Masz dwójkę dzieciaczków, którym wprawdzie trzeba trochę
pomóć, ale pomyśl że za rok o tej porze to bedzie dwójka rozrabiaków.pozdrawiam
i trzymaj się ciepło.
Apropos pokarmu, z tym to nie przesadzaj.Ja zadręczałam się co niemiara i
dusiłam te cyce, aż do momentu programu o blizniakach, gdzie Marta Kuligowska(
ta z TVN 24), powiedziała, że dokarmia swoje dzieci i nie każda matka musi być
od razu matką-polką.Iprzez to uświadomiłam sobie, że niekoniecznie jest się
dobrą matką wówczas tylko gdy karmi sie piersią.Jest taka ogromna nagonka, a
czasami poprostu nie da się.Moje dzieciaki są od drugiego miesiąca na
sztucznym(mają 6 miesięcy) a ja odzyskałam równowagę

[anna_sla]

Ja nie miałam aż takich odczuć. Byłam już przyzwyczajona do inkubatora,
kroplówek itd. Największy koszmar przeżyłam przechodząc to pierwszy raz z
córunią. To było straszne, ryczałam jak bóbr, dlatego wiem jak się czujesz..
Przy chłopcach już miałam inne odczucia a i silniejsi byli mieli 10 i 9 pkt
Apgar (kiedy córa miała tylko 5), a ja nawet przeżyłam wkłuwanie wenflona choć
miałam ochotę pobić pielęgniarkę, że tak mi dziecko maltretuje (miała problem
się wkłuć i długo go męczyła)...

[aggy80]

ja urodzilam w 34 tyg (waga 2232 i 1716) i od pierwszych chwil prawie cale dnie
kangurowalam moje dzieci, mimo ze Jasmi byla 2 tygodnie w inkubatorze, a Malwi w
cieplarce, nie bylo zadnego problemu z przytulaniem, kable byly na tyle dlugie
ze moglam je wyjac i na fotelu polezec z maluchami na piersiach. dopiero po
trzech tygodniach male przeszly tylko na moje mleko i tak dociagnelysmy do 6
miesiaca, teraz maja 18 miesiecy i wciaz lubia possac rano i wieczorem.
pozdrawiam i 3mam kciuki za Was, wszystko bedzie dobrze, wiem ze ten czas sie
bardzo dluzy, ale zobaczysz ze jak juz wyjdziecie ze szpitala to szybko
zapomnisz i bedziesz cieszyc sie zyciem z blizniakami 'na wolnosci'.
pozdrowienia.aga

[100ania]

moi chłopcy są z początku 31tc.
Igor dostał 9,9,9 pkt (1630g) ale urodził się z wrodzonym zapaleniem płuc i miał kłopoty z oddychaniem. Oskar (1420g) 4,2 pkt intubacja, reanimacja. Obaj cztery doby na respiratorze, dwie doby na lekach nasennych i krążeniowych. Przez dwa tygodnie karmieni sondą, obaj naświetlani z powodu żółtaczki przez 3 doby. Pierwsze próby karmienia butelką odbywały się z tlenem pod noskiem. Oskar z powodu bezdechów przeszedł jedną transfuzję. Wypisani po 5,5 tygodniach z wagą 2300 (Igor) i 2017 (Oskar) do domku. Rehabilitowani przez kilka miesięcy, neurologicznie w tej chwili ok pomimo wylewów II-go stopnia.

Tu masz link do forum o wcześniakach
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15302
tam jest sporo doświadczonych mam, które odpowiedzą ci na wiele pytań.
Głowa do góry będzie dobrze. Świetnie rozumiem że się boisz, też byłam przerażona, ale musisz myśleć, że wszystko będzie ok i dzieciaki dadzą sobie radę.

[ewcians]

Moje Dzieci na świat przyszły przez cc w pierwszym dniu 27 tc. Zuzia 950g, 27
cm, 3 i 6 w Apgarze, Kacperek 900 g, 25 cm, 3 i 6 Ap.
Dzieci od razu zaintubowane, umieszczone w inkubatorach.
Zuzia zaintubowana była przez 2 dni, następnie poczatkowo wspomaganie n-Cepap,
następnie tlen bierny łącznie przez 2 m-ce czasu.
Kacperek respirator 17 dób, następnie n-Cepap, tlenozależny przez 2,5 m-ca.
Zuzia żadnych infekcji, krwe toczona ze względu na zanemizowanie 2 razy.
Kacperek w 4 dobie operacja zamknięcia przewodu tętniczego, problemy z jelitkami
i przyswajaniem pokarmu przez pierwsze 2 tygodnie, i sporadycznie podczas
infekcji. Gdy miał ok. 1,5 m-ca przyplatała się pierwsza SEPSA, szybka reakcja,
udało się uniknąć respiratora, antybiotyk przez 3 dni. Zaraz po niej (2 dni
później) druga SEPSA - i tu już gorzej, Dziecko w stanie ciężkim/krytycznym.
Respirator +antybiotykoterapia przez 2 tygodnie. Wyszedł z tego.
Po drugiej SEPSIE nastąpił niewielki wylew, który pozostawił po sobie torbielki,
wszysko wchłonęło się bez śladu w 6-tym m-cu życia.
W 4 m-cu operacja usunięcia przepukliny pachwinowo-mosznowej oraz wodniaka jąderka.
Oczywiście Dzieci miały robione centralne wkłucia. Były długo karmione przez
sondę, a Kacperek sporo czasu był dożywiany pozajelitowo.
Zaszczytu kangurowania dostąpiłam dopiero po 1,5 m-ca życia moich Maluszków -
pierwszą przytuliłam Zuzię.......ok 2 m-ca życia mogłam przytulić Kacperka.......

Bezdechy podczas tego czasu pojawiały się bardzo często, nawet z czasem nauczono
mnie jak mam Dzieci wyprowadzać z bezdechów, karmić z tlenem i "wyłapywać"
spadki saturacji obserwując Maleństwa. U wcześniaczków niestety bezdechy to
rzecz normalna i trzeba się poprostu oswoić z tym widokiem.....
Natomiast po wyjściu Dzieci do domu Kacperek już ani raz nie załapał bezdechu
ani nie miał spadków - miałam butlę z tlenem na wszelki wypadek w domu. Zuzia
załapała jedyny raz bezdech, gdy miała zapalenie płuc i trafiła po
dwutygodniowym pobycie w domu na miesiąc do szpitala.


Po wypisie ze szpitala Dzieci były rehabilitowane przez 2 m-ce (WNM)
Obecnie mają ponad 17 m-cy, już biegają - mam na myśli dosłowne bieganie, bardzo
pewnie chodzą, rozrabiają na całego, Kacperek pepla zdaniami (oczywiście
prostymi), Zuzia rozkręca się powolutku z mową. Są zdrowe, choć prognozy
były okrutne (retinopatia - której nie miały, porażenie - jako wynik
niedotlenienia, opóźnienie w rozwoju).....wiem, że ciężko jest się zmusić do
tego - ale nie płacz przy Maluszkach......nie myśl negatywnie, mów do Nich,
śmiej się, śpiewaj Im (Dzieci to baaaaardzo lubią!!!!!), opowiadaj jaki piękny
świat na Nich czeka, tylko NIE PŁACZ, Dzieci to czują - a smutna Mama dosłownie
Je przygnębia....... postaraj się "wyłączyć łzy, obawy i smutek" gdy wchodzisz
na oddział.
Powiem Ci jeszcze, że ja byłam osobiście świadkiem (zza szyby) reanimacji mojego
Synka (takich miał więcej, ale dzięki Bogu mnie nie było dane być tego naocznym
świadkiem), czyli patrzyłam na to, jak mój Syn......odchodzi, jednak wówczas w
myślach prosiłam Go by walczył, że warto, że jest o co, bo życie jest takie
fajne, mimo, że łzy napływały mi do oczu połykałam je.....nie pozwoliłam
wypłynąć ani jednej, ciężko było bardzo, ale wiedziałam, że muszę mojemu
Maleńkiemu Księciowi dać siły do walki........
Nie wspomnę jak ciężko mi było, gdy mój Synuś sporadycznie otwierał oczęta i
patrzył na mnie wzrokiem umęczonym.....jakby z pytaniem "mamo, dlaczego boli,
długo jeszcze?", serce pękało, ale i mobilizowało by jeszcze więcej Mu
opowiadać, by widział uśmiech na mojej twarzy, czuł dotyk pełen
miłości.........nie pozwalało się załamać, choć byłam naprawdę na pograniczu
tego załamania. Dzieci trzymały mnie w pionie, a ja dodawałam Im sił i
mobilizowałam Je do walki.
My tę wielką batalię wygraliśmy..........życzę KAZDEMU WCZEŚNIACZKOWI takiego
finału jak nasz, a KAŻDEJ MAMUSI WCZEŚNIACZKA by wciąż była w stanie odkrywać w
sobie nowe pokłady tak potrzebnej Jej siły.....

Ewcians

[mamakubusia9]

Twoja historia jest o niebo gorsza, aż mi się łezka zakręciła.
Jesteś wielka i strasznie dużo przeszłaś, współczuję. Ale cieszę
się, że tak dobrze się skończyło, to daje nadzieje, że wszystko
będzie dobrze.
Ja nigdy nie płaczę i nie płakałam przy dzieciach, miałam w sobie
tyle siły, żeby dotrzymać te łzy na później i wyłam do poduszki.
Teraz już się trochę oswoiłam z tym smutnym widokiem dzieci w
inkubatorkach i tak emocjonalnie już nie reaguję. Rozmawiam z nimi,
ale kangurować pozwalają mi tylko Błażeja, Matylda jest jeszcze za
słaba. Najgorsze jest to, że wypisali mnie ze szpitala, dojeżdżam do
dzieci codziennie z pokarmem 40km, ale nie mogę być u nich cały
dzień bo w domu mam jeszcze starszaka. Jestem taka rozdarta i nie
wiem jak długo to jeszcze potrwa.

[ewcians]

MAMOKUBUSIA
Tak naprawdę każda historia każdego Wcześniaczka jest bardzo poruszająca i każda
mrożąca krew w żyłach..... . Owszem - to co za nami było jak największy koszmar,
z którego nie dało się wybudzić. Życie już kilka razy mnie doświadczyło, ale TAK
jeszcze NIGDY i mam nadzieję, że również NIGDY nie przyjdzie mi przechodzić
przez to samo jeszcze raz.

Wiem, ciężko patrzy się na swoje Ukochane Maluszki w tych strasznych
inkubatorach, miliony rurek, coś piszczy non stop, mrugają przeróżne światełka,
a człowiek patrzy bezradnie to na Dziecinę, to na sprzęt i......nie wie o co w
tym chodzi.

Z czasem ja osobiście nauczyłam się co z czym się je i dlaczego piszczy,
wiedziałam kiedy to fałszywy alarm i wiedziałam również kiedy nie i trzeba
reagować natychmiast. Mam nadzieję, że Ty nie dojdziesz do tego
momentu......(brrr) zaprzyjaźnienia się z tymi wszystkimi ustrojstwami. Tego Ci
z całego serca życzę!

Co do dojeżdżania do szpitala wiem o czym mówisz, ja dojeżdżałam codziennie 100
km w jedną stronę. Też nie mogłam siedzieć u Dzieci całymi dniami bo dojazdy
zajmowały mi 3h a czasem więcej czasu, tak więc średnio 6 h spędzałam w autobusach.

Dodatkowo Ty masz jeszcze Starszaczka w domu - wiadomo, że Maluch też potrzebuje
Twojej uwagi i Ciebie. Podziwiam Cię, że wytrzymujesz to rozdarcie......to
naprawdę musi być ciężkie!

Świetnie, że możesz kangurować choć Błażejka, i wiem jak bardzo czekasz na
dzień, gdy będziesz mogła po raz pierwszy przytulić Matyldzię, na pewno nawet
się nie zorientujesz kiedy to będzie JUŻ.

Pocieszę Cię Kochana, że nawet mniejsze od moich i bardziej "doświadczone"
Wcześniaczki wyrastają na piękne zdrowe Dzieci!
Także na pewno wszystko będzie dobrze - MUSI - bo przeciej inacej być nie może!!!!
Pisz co u Was......z niecierpliwością czekam na wieści!

Acha - nie wiem czy już tam trafiłaś w każdym razie na gazecie istnieje forum
Wcześniaczych mam:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15302
To skarbnica wiedzy i bardzo doświadczonych Mam - pomogą w każdej sytuacji

Ściskam Cię mocno i przesyłam zarówno Tobie jak i Maluszkom całą furę
pozytywnych fluidów

Powodzenia

[traganek]

Moje dzieci urodziły się w 26 tc. Dużo przeszły. Antoś spędził w
szpitalu 6 mcy, Zosia 10 mcy. Ale teraz mam w domu dwójkę normalnych
dwulatków (no prawie, bo Zosia jest trochę mniejsza i niedawno
dopiero zaczęła chodzić). Trzymam kciuki, żeby Twoje maluszki szybko
opuściły mury szpitalne...

[optymist1]

trzymaj sie kobieto, dasz radę a za kilka miesięcy juz nie bedziecie o tym
pamiętać i starszak tez zapomni, ze mama była w szpitalu i rodzeńswto

[montinta]

Mamokubusia! Popłakałam sie jak bóbr...Z całego szczerego serca życzę Wam dużo siły w tych trudnych chwilach. Jestem pewna, że wszystko z Maluszkami będzie dobrze. Pomodlę się za Was Wszystkich mocno. Pozdrawiam i trzymam kciuki!!!!

[karolcia65]

Dobry wieczor,

Chyba sie nie znamy, bo od jakiegos czasu rzadko bywam na Forum.
Brak czasu.

Bardzo mocno trzymamy za Was kciuki. Wszyscy jestesmy pewni, ze
jeszcze pare tygodni i wrocicie szczesliwie do domu.

Moje trojaczki urodzily sie w 33tc. Wszystkie byly okablowane,
wszystkie mialy bezdechy. Bylam z nimi przez prawie caly czas.
Ciagle cos wylo, piszczalo, skowyczalo. A to kroplowka sie
skonczyla, a to wilgotnosc w inkubatorze trzeba bylo poprawic, a to,
o zgrozo, bezdech!!! Na poczatku szalalam, potem, wyrodna matka, juz
sie przyzwyczailam i tylko sie martwilam, ze kolejny tydzien musimy
byc w szpitalu. Nigdy nie mialam dola, choc lekki strach to i
owszem. W koncu to moje krew, myslalam, panny sa nie do zdarcia. I
mialam racje, do teraz sie o tym przekonuje i chce jeszcze
Aha, moglam przytulac moje Tulinki. Takie okablowane kladli mi na
gole cialo, przykrywalysmy sie i kangurkowalysmy po kilka godzin.
Oczywiscie z kazda z osobna. Czy u Was sie nie da? Spytaj lekarzy,
bo moim zdaniem to bardzo pomaga obu stronom.

Trzymaj sie, musze leciec.

Pa, pozdrawiamy,

Karolcia z Krysia, Zosia i Natalka
ur. 10.10.2005.

[mamakubusia9]

Dzięki dziewczyny jesteście kochane! Wybaczcie, że tak mało tu
zagladam, ale strasznie mi czas ucieka. Ciągłe odciąganie pokarmu,
mycie, wyparzanie butelek, jazda 1,5h do szpitala w jedną stronę
(straszne korki) i spowrotem. Do tego Kuba okropnie marudny
ostatnio. Nie wiem tak naprawdę jak zareaguje na dzieciaczki bo niby
wszystko wie i sam mówi, że kocha dzidziusie, ale na ile to dla
niego abstrakcja to się okaże po powrocie dzieci do domu.
Jesli chodzi o bliźniaki to nadal nie wiadomo kiedy wyjdą ze
szpitala, przechodzą kolejne żółtaczki, ale waga wreszcie zaczyna
rosnąć. Błażeja teraz prawie codziennie mogę przystawiać do piersi,
to boskie uczucie, a i mam wrażenie, że on już mnie wyczuwa jak
wchodzę bo od razu zaczyna mielić jęzorkiem i mlaskać ))) Straszne
z nich słodziaki, już nie mogę się doczekać kiedy i Matyldę będę
mogła wziąć w ramiona i nakarmić. Niestety narazie nie mogę jej
kangurować, ale jestem dobrej myśli, że to będzie już naprawde
niedługo

[mamaigiiemilki]

fajnie, ze napisalas; czekamy na wiadomosci z "pola bitwy"; oby były takie dobre jak dzis; trzymajcie sie dzielnie!