Bliźniaki - dla mnie porażka...

[croyance]

Hey. Nie czytalam wszystkich odpowiedzi - dojechalam gdzies do
polowy - ale nie rozumiem jednego.

Zla matka, to taka, ktora dzieckiem sie nie zajmuje, zaniedbuje je,
nie przejmuje sie nim. Jakich kryteriow uzyli ci z Was, piszac tak o
Cyprysowej30?

Kobieta robi, co tylko moze - moze bez zbednej czulosci, bo jest
wykonczona i zasuwa jak robot - ale to nie o to chodzi, co czlowiek
mowi, ale o to, co ROBI. A Cyprysowa wstaje w nocy, przewija, karmi,
sprzata, zapewnia opieke - co wiecej, MARTWI sie tym, ze sobie nie
daje rady, ze jest niedobra, pyta na publicznym forum o rade.

I to jest IMHO wiecej warte niz jakas tam czulostkowosc cium cium
moje dzidzi - teraz sa jakies nierealne wzorce traktujace
miacierzynstwo jak Bog wie co, stawia sie rodzicom jakies
niewiarygodne standardy, a oni potem czuja, ze nawalili: tak jak
Cyprysowa, ktora uwaza sie za zla (!) matke, chociaz lata 24/7
naokolo dzieci i troszczy sie o nie.

Na 'Wychowaniu' bodajze jest dobra dyskusja na ten temat; jak
znajde, wkleje link.

Cyprysowa30, wcale nie musisz byc idealna: naucz sie opanowywac zle
emocje, bo faktycznie mozesz zrobic cos glupiego, ale poza tym
jestem pelna podziwu, jak ktos w ogole funkcjonuje w takiej
sytuacji. Ja bym na pewno nie dala rady. A Ty jednak nie ucieklas,
robisz dla dzieci wszystko - i to sie liczy, a nie czulostkowe
gadanie.

[nuria.1]

Miałam wiele podobnych uczuć i ogromne wyrzuty sumienia, że nie zakochałam się w
moich dzieciach od pierwszego wejrzenia. Jak ich zobaczyłam pierwszy raz , to
nie poczułam niczego poza rozczarowaniem. W ciągu pierwszych tygodni wiele razy
żartowałam, że oddam dwóch chłopców, prawie nieużywani, do tego dorzucę paczkę
pieluch i wózek i czasami nie były to wcale żarty... Do opieki nad chłopcami też
podchodziłem zadaniowo : jak postąpić, żeby zminimalizować ryczenie, żebym mogła
choć pięć minut poleżeć.
U mnie lepiej się zrobiło, kiedy chłopcy zaczęli się uśmiechać i dotarło do
mnie, że oni wcale mnie nie nienawidzą (bo tak się czułam dostając od nich same
wrzaski i ani cienia akceptacji).
Początek jest zawsze trudny , a jeśli mamy za sobą jakieś przejścia w ciąży czy
potem, to może być masakryczny. Nie wierzę, że którakolwiek z nas nie miała ani
jednej chwili zwątpienia, kiedy chciała zostawić to wszystko, trzasnąć drzwiami
i po prostu wyjść.
Moje skarby mają teraz 7 miesięcy. W niedzielę po raz pierwszy od porodu
spędziłam dzień i nocowałam poza domem, bo miałam szkolenie. Czekałam na ten
dzień od momentu ich urodzenia i też miałam wyrzuty sumienia, ze taka ze mnie
wyrodna matka, co ma takie marzenia. Tęskniłam za nimi cały czas i nie mogłam
się na niczym skupić - więc nie taka ze mnie najwyrodniejsza.
Nie oceniajmy nikogo, bo nikt nie jest idealny.
Masz wiele odwagi, że nie bałaś się tego wszystkiego napisać, bo ja bałam się
przyznać do moich uczuć przed kimkolwiek i szczerze mówiąc robię to pierwszy raz.
Będzie lepiej jak dzieci będą bardziej kumate i zobaczysz, co dają Ci w zamian
za obsługę.

[pklimas]

oddaj do okienka życia, tyle osob czeka na adopcje

[hermina5]

Szkoda, z e nie ma okienka z mózgami, przydałby ci sie


A do autorki tematu tylko tyle - 3maj się , zacisnij zeby i mysl o
czymś miłym - chocby o tym, ze wiosną wezmiesz urlo tygodniowy TYLKO
dla siebie, a dzieci zostawiasz z babką czy ojcem.
To bardzo wazne, zeby to przeczekać - bo naprawde sytuacja sie
poprawi u półrocznego dzieciaka, a roczny będzie już całkiem kumaty
A u cibie podwójnie kumaty

No to już wiemy, że nie dorosłaś≥

[naprawdetrzezwy]

Dobrze, że zdajesz sobie z tego sprawę i zamiast rozmawiać z mężem,
łazisz po forach Gazety i o tym opowiadasz.

Jeszcze w maglu powiedz o tym.
I broń boże najbliższym!


cyprysowa30 napisała:

> Wszystkie inne wypowiedzi matek o
> cudzie macierzyństwa są dla mnie kłamstwem na które dałam się
> nabrać.

To, że ci nie pasuje, to nie znaczy, że inni kłamali.
Jeśli dorośniesz, to zrozumiesz.

[tutuna]

za to z twojego postu dojrzałość aż bije po oczach

[e.milia]

To może być depresja poporodowa. Niektóre kobiety przechodzą przez taki stan,
mniej lub bardziej nasilony. Czasami mija samo, po kilku miesiącach, czasami
warto zgłosić się do psychologa, żeby otrzymać wsparcie. Zresztą wsparcie
partnera, rodziny, przyjaciółek jest bardzo ważne w takim okresie.

Artykuły o depresji poporodowej możesz poczytać tutaj:
forum.darzycia.pl/index.php?topic=7668.0
Polecam ten artykuł:
www.edziecko.pl/ciaza_i_porod/1,79333,4858869.html
Inne:
wiadomosci.onet.pl/1488945,242,1,taka_smutna_choc_mama,kioskart.html
www.charaktery.eu/artykuly/Rodzina/153/Smutne-mamy/
kobieta.wp.pl/kat,26335,wid,8588085,wiadomosc.html?P[page]=3&ticaid=17556
www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=312

[zonkheer]

Droga Cyprysowa30,

Twój stan to jakaś forma depresji poporodowej. Słowo depresja brzmi
groźnie,jeżeli jest to choroba przewlekła faktycznie jest strasznym
przeżyciem. Ta poporodowa, na szczęście mija, ma swoje źródło w:
- utracie dotychczasowego komfortu życia
- hormonach
- zmęczeniu
- poczuciu własnej bezradności
- przytłaczającej świadomości zależności tych maluchów od nas

Myśli, które się u Ciebie pojawiają są dość typowe i miewa je prawie
każdy rodzic - z mniejszym lub większym natężeniem. Dlatego pierwsza
moja rada jest taka - nie obwiniaj się. Im większe wyrzuty sumienia,
tym częściej negatywne emocje będą pojawiać się w postaci agresji,
złości, frustracji.Zaprzeczone i obarczone winą znajdują sobie ujście
właśnie pod taką niechcianą postacią.

Masz prawo się tak czuć, nie oznacza to, że zrobisz dzieciom jakąś
krzywdę, nie oznacza to, że jesteś potworem.

Druga rada jest taka - jeżeli po upływie jakiegoś czasu nie poprawi
Ci się nastrój - szukaj pomocy specjalistów. Raczej psychiatry niż
psychologa. Czasami lepiej wspomóc się chemią, niż cierpieć. Może jak
porozmawiasz z lekarzem to pomoże Ci zracjonalizować te niezrozumiałe
dla Ciebie emocje? Są też grupy wsparcia i aktywności dla młodych mam
- poszukaj, może takie spotkania, rozmowa z innymi mamami Ci pomoże?

Zgadzam się z Tobą, że pierwsze miesiące macierzyństwa są szokiem,
przy bliźniakach szok jest podwójny. Zgadzam się z Tobą, nikt nas do
tego nie przygotowuje. Wszystkie poradniki, książki, telewizja
serwują nam obraz uśmiechniętej mamy, wzruszonego taty, pucułowatych
bobasków. Trudno sprostać takiemu wzorcowi - tyle, że jest on
sztuczny.

Z doświadczenia wiem, że złe samopoczucie mija, że w momencie, kiedy
maluchy zaczną się uśmiechać, kiedy staną się bardziej kontaktowe,
dostarczą Ci więcej radości, poczucia szczęścia i dumy. Miłość
macierzyńska również się pojawi, niektórym czasami zabiera to więcej
czasu
Trzymaj się, nie łam się, nie wiń się!
Pozdrawiam

[jurek.powiatowy]

Więc tak, najlepszy czas na poród dla kobiety to wówczas gdy ma 17-24 lata. Im
później tym gorzej. I to nie tylko dla Ciała ale i psychiki. Wówczas coraz
częściej zdarzają się tzw. niemowlęce smutki (baby blues), które niestety mogą
być zaczątkiem depresji poporodowej.
Dużo też zależy od osobowości. Jeżeli przed macierzyństwem żyłaś na pełnych
obrotach, i pracowałaś niemal do ostatniego dnia przed porodem - to nagła zmiana
w życiu też mogła wytrącić Cię z równowagi.
Być może też mąż, nie daje Ci pełnego oparcia emocjonalnego. Istnieje wiele
przyczyn takich zachowań, radziłbym na początek skontaktować się z lekarzem, czy
nie ma żadnych somatycznych powodów twego stanu, a potem polecam konsultacje z
psychologiem.

[koteek1]

Kochana, tylko się nie łam. Miałam potwornie ciężki poród, popękało
wszystko co mogło, dziecko za duże, ja za mała, syn od początku z
tych płaczliwych, pierwsze miesiące TYLKO na rękach, pierwsza
przespana noc w okolicach półtora roku od urodzenia, depresja
poporodowa (ponad rok), zmiana pracy, straszliwy stres, niemożność
związania końca z końcem... Myślałam tylko o tym, żeby gdzieś uciec!
Agresja wobec dziecka, Boże jak teraz żałuję, że czas się nie
cofnie! Syn kończy 4 lutego dwa lata.
Moja walka, mój upór, pewnie trochę leki - dziś jestem MAMĄ, nic nie
jest ważne, oprócz mojego dziecka, po pracy biegnę!!! do tramwaju,
żeby szybciej go zobaczyć! Gotujemy razem, on siedząc u mnie na
rękach wsypuje do garnka liść laurowy... Wyciąga z szuflady młotek
żeby mi podać, bo chcę rozbić mięso... I mówi do mnie "tofam
mamusia". I nic, że ciężko z kasą, co to fajny seks to nie wiem,
wyjście gdziekolwiek - nie pamiętam, męża widziałam dziś rano przez
chwilę, robił mi kanapkę do pracy, wróci jak będziemy spali.

Ale już nigdy nie będę sama.

Trzymaj się, wszystko wiem i rozumiem co czujesz. Daj sobie pomóc,
rodzina, lekarz, ktoś kompetentny, bo ja wiem, poradnia rodzinna?

Jestem z Tobą.

Tylko się nie oskarżaj. I jak masz ochotę udusić małe, to lepiej idź
do innego pomieszczenia i walnij ręką w ścianę, albo coś.

[crises]

Ciekawe, jakie prochy i w jakich dawkach trzeba brać, żeby być zadowolonym z
życia w niedostatku, mijania się z partnerem w drzwiach, braku seksu i braku
jakichkolwiek rozrywek. To coś legalnie dostępnego czy po prostu dajesz w żyłę?

[pamana]

Z calym szacunkiem ale jak mozena po takiej argumentacji :moj wiek i prosby
meza" decydowac sie na dziecko ???

no bez jaj.

nie chcialas -trzeba bylo nie ulaegac i kupic sobie rybki.
p.

[agniemarz]

Wiesz, załosne jest to, co napisałaś... Faktycznie szkoda, że dzieci
maja taką matkę, taką rodzine - ja oddałabym wszystko, aby moje
dzieci (raczej jedno bo drugie zdrowe) były zdrowe. tez nie jest mi
łatwo bo rok różnicy miedzy nimi, ale nie narzekam i kocham je.
Oddałabym za nie wszystko. Widzisz Ty masz 2 zdrowych dzieci,
których nie chcesz bo ci przeszkadzają - masz brak wolnego czasu -
egoizm z twojej strony. A co bys powiedziała, jakby jedno miało
poważną wdę serduszka? Walczyłabys każdego dnia o nie? Chyba nie,
napewno nie. Kiedys w mojej rozpaczy po porodzie jak wyszło na jaw,
ze wada serca jest, pytałam dlaczego akurat ja. Usłyszałam wtedy
mądra odpowiedź:" takie dzieci maja takich rodziców dlatego, bo
chociaz mają szanse na jutrzejszy dień" To było piekne. Mysle, że
pasuje to zdanie i do Ciebie i do mnie. ja je kocham i walcze o nie
a Ty pewnie bys je przekresliła. Okrutne jest to, co piszesz,
egoistyczne, mam ndzieje, że przemyslisz i zmienisz jeszcze zdanie
bo kiedys dzieci nie podadza Ci ręki na starośc może nawet jak
będziesz juz sama. I jeszcze jedno nie potrzasaj dziećmi bo
wyrzadzasz im ogromna krzywdę....

[wyjadacz_parkietuf]

BRAWO za Twoją wypowiedź. Bardzo piękna i doskonale oddaje istotę tego co
naprawdę jest Wartością. Widzę po innych postach, że niektóre po prostu jeszcze
nie dorosły do macierzyństwa i nie potrafią docenić tego, co już mają (w sensie:
zdrowego dziecka/dzieci).

agniemarz napisała:

> Wiesz, załosne jest to, co napisałaś... Faktycznie szkoda, że dzieci
> maja taką matkę, taką rodzine - ja oddałabym wszystko, aby moje
> dzieci (raczej jedno bo drugie zdrowe) były zdrowe. tez nie jest mi
> łatwo bo rok różnicy miedzy nimi, ale nie narzekam i kocham je.
> Oddałabym za nie wszystko. Widzisz Ty masz 2 zdrowych dzieci,
> których nie chcesz bo ci przeszkadzają - masz brak wolnego czasu -
> egoizm z twojej strony. A co bys powiedziała, jakby jedno miało
> poważną wdę serduszka? Walczyłabys każdego dnia o nie? Chyba nie,
> napewno nie. Kiedys w mojej rozpaczy po porodzie jak wyszło na jaw,
> ze wada serca jest, pytałam dlaczego akurat ja. Usłyszałam wtedy
> mądra odpowiedź:" takie dzieci maja takich rodziców dlatego, bo
> chociaz mają szanse na jutrzejszy dień" To było piekne. Mysle, że
> pasuje to zdanie i do Ciebie i do mnie. ja je kocham i walcze o nie
> a Ty pewnie bys je przekresliła. Okrutne jest to, co piszesz,
> egoistyczne, mam ndzieje, że przemyslisz i zmienisz jeszcze zdanie
> bo kiedys dzieci nie podadza Ci ręki na starośc może nawet jak
> będziesz juz sama. I jeszcze jedno nie potrzasaj dziećmi bo
> wyrzadzasz im ogromna krzywdę....

[tutuna]

No gratuluję pokory Państwo Wszechwiedzący!!!
Nie jedz tyle - drzazgi najwyraźniej ci szkodzą...

[wyjadacz_parkietuf]

A dlaczego Pani się wypowiada, skoro moje słowa są nie do niej? Mamusia Papugę
zatrudniła? OVER&OUT tudzież EOT bo NTG.

tutuna napisała:

> No gratuluję pokory Państwo Wszechwiedzący!!!
> Nie jedz tyle - drzazgi najwyraźniej ci szkodzą...

[tutuna]

Mam taki zwyczaj - reaguję na ewidentne chamstwo na forum...
żegnaj dziecino

[baterflau]

No coz by tu napisac ? kobieto trzymaj sie zaangazuj kogo sie tam
da bys miala chwile oddechu dla siebie

Ja majac corke juz zaszlam ponownie w ciaze swiadoma gdyz mial byc
chlopak do pary i w 12 tyg. doznalam szoku totalnego ciaza
blizniacza i wtedy uswiadomilam sobie ze to koniec ze nie
nacieszylam sie corcia , blagalam w duchu by ktos mi je wyciagnol ze
chce miec jedno dziecko 9 miesiecy tej znienawidzonej ciazy bylo
koszmarem i po porodzie to dopiero byl szok nienawidzilam wlasnych
dzieci mialam depresie chyba i to porzadna z zadnej strony wsparcia
maz duzo pomagal ale co z tego ? jechal do roboty a ja zostawalam
sama z trojka ogarow . dlugo to trwalo .ale z czasem uswiadomilam
sobie jakie to szczescie miec zdrowe dzieci tym bardziej ze obok
mnie byla przyjaciolka u ktorej stwierdzono ze niemoze miec dzieci ,
i swiadomosc ze moja kochana prababcia nie miala tej szansy co ja bo
jej blizniaki zmarly krotko po porodzie z powody braku wiedzy
medycznej. Teraz maja po 6 lat i kocham je ponad wszystko sa madre
kochane i zdrowe cale szczescie , wiadomo nie przez caly czas jest
sielanka , bo potrafia dac w kosc i to tak ze czasami czlowiek sie
pobeczy bo jest porostu bezsilny ale wtedy gdy juz sie wypalam wpada
kolezanka pogadac , przyjacioka zaprosi do siebie albo wypad na
miato z siostra i wracam do moich rojbrow z nowa energia , jak sobie
czlowiek dobrze zorganizuje czas to zawsze sie znajdzie go troche
dla siebie Zycze ci powodzenia i cierpliwosci nie daj sie

[solaris1982]

Oj, to było niskie. Bardzo niskie. Nie wiesz, jak by ta kobieta się zachowała w
analogicznej do Twojej sytuacji, więc się z łaski swojej nie baw we wróżkę.
Ja daję jej kredyt zaufania zakładając, że szuka u osób z podobnymi
doświadczeniami po prostu pomocy i rad, jak sobie z tym problemem poradzić.
Gdyby NAPRAWDĘ chciałaby się tych dzieci hmm... pozbyć, to raczej nie trąbiłaby
o tym na forum.

Założycielka wątku nie ma obowiązku być wiecznie pełna energii i tryskać
szczęściem przy dwójce małych dzieci. Jednak poczucie odpowiedzialności za te
dzieci (nie mówię o miłości) wymagałoby zmierzenia się z tym problemem - tym
bardziej, że stan ducha założycielki wątku naprawdę - patrząc z opisu - nie
wygląda różowo.

Radziłabym to, co większość - psycholog bądź psychiatra. Nie ze złośliwości
tylko ze świadomością, że szwankującej woli nieraz trzeba pomóc - także
farmakologicznie, jeżeli jest taka konieczność.

Aha, i trzymam kciuki, żeby było lepiej.

[solaris1982]

agniemarz napisała:


> egoizm z twojej strony. A co bys powiedziała, jakby jedno miało
> poważną wdę serduszka? Walczyłabys każdego dnia o nie? Chyba nie,
> napewno nie. Kiedys w mojej rozpaczy po porodzie jak wyszło na jaw,
> ze wada serca jest, pytałam dlaczego akurat ja. Usłyszałam wtedy
> mądra odpowiedź:" takie dzieci maja takich rodziców dlatego, bo
> chociaz mają szanse na jutrzejszy dień" To było piekne. Mysle, że
> pasuje to zdanie i do Ciebie i do mnie. ja je kocham i walcze o nie
> a Ty pewnie bys je przekresliła.

Oj, to było niskie. Bardzo niskie. Nie wiesz, jak by ta kobieta się zachowała w
analogicznej do Twojej sytuacji, więc się z łaski swojej nie baw we wróżkę.
Ja daję jej kredyt zaufania zakładając, że szuka u osób z podobnymi
doświadczeniami po prostu pomocy i rad, jak sobie z tym problemem poradzić.
Gdyby NAPRAWDĘ chciałaby się tych dzieci hmm... pozbyć, to raczej nie trąbiłaby
o tym na forum.

Założycielka wątku nie ma obowiązku być wiecznie pełna energii i tryskać
szczęściem przy dwójce małych dzieci. Jednak poczucie odpowiedzialności za te
dzieci (nie mówię o miłości) wymagałoby zmierzenia się z tym problemem - tym
bardziej, że stan ducha założycielki wątku naprawdę - patrząc z opisu - nie
wygląda różowo.

Radziłabym to, co większość - psycholog bądź psychiatra. Nie ze złośliwości
tylko ze świadomością, że szwankującej woli nieraz trzeba pomóc - także
farmakologicznie, jeżeli jest taka konieczność.

Aha, i trzymam kciuki, żeby autorka wątku znalazła pozytywne rozwiązanie.

[lliimmonka]

można, bo nie zawsze kobieta chce dzieci a facet, a dwa jak się zbliżamy do
trzydziestki to zaczynamy myśleć też , że nie ma co dłużej zwlekać...i często
tak to wygląda. Tylko nie każda ma bliźniaki i dwa razy więcej obowiązków...

[dadzia101]

rozumiem cię. podobnie się czułam, na poczatku w macierzyństwie trudno jest
dostrzec coś naprawdę pozytywnego. mój syn cierpiał na straszne kolki, więc
krzyczał strasznie,uspokajały go tylko długie spacery. nie miałam pomocy ani w
rodzicach, ani w teściach, a ojciec dziecka bez przerwy przesiadywał w firmie.
patrząc wstecz uważam, że pomoc innych jest bardzo potrzebna żeby nie zwariować.
na szczęście później jest tylko lepiej - z tych wrzeszczących niemowlaków
wyrosną wkrótce dwie pociechy, które przyjdą ci kiedyś do łóżka i wtulą się w
ciebie szepcząc "mamusiu". zobaczysz.

[mmerrique]

A ja gratuluję odwagi do przyznania się do tego, że macierzyństwo wcale nie jest
takie świetne Jak widać, naprawdę nie każdy się do tego nadaję. Ja wiem, że
się nie nadaję _-_
I nie zamierzam tego sprawdzać empirycznie.

Jako lekarz powiem krótko

[antonia-2]

natychmiast zaprzestań potrząsania dziećmi i zacznij się leczyć u dobrego
psychiatry. Twoje pociechy są zagrożone zespołem dziecka potrząsanego grożącym
trwałymi zmianami w mózgu i kalectwem. Jeśli dobrze zrozumiałam, masz zawodową
styczność ze służbą zdrowia, wykaż więc odrobinę rozsądku i na razie usuń się z
samodzielnej opieki nad maluchami.

ja też tak miałam przez pół roku

[jajofka]

przy dwójce malutkich, wiecznie wyjących dzieci, sama. cud, że nie
zabiłam siebie lub ich.
z perspektywy czasu, mogę powiedzieć jedno. wszystko co naprawde
przepiękne w posiadaniu dzieci, jeszcze przed Tobą!! daję Ci na to
słowo honoru!!
dobrze byłoby zaliczyć poradę u psychologa - pomaga. trzymaj się!

Lekarz?

[vfib]

Wolne żarty. taki lekarz, który człowiekowi w depresji mówi "weź się w garść".
Na podobnej zasadzie, osobie z rozległym zawałem mięśnia sercowego mówi:
"wstawaj stary i nie rozczulaj się nad sobą!". Jesli Ty naprawdę masz prawo
wykonywania zawodu lekarza to...Boże chroń nas przed takimi...

A może to depresja?

[sleepysheep]

Nie wiem, specjalistką nie jestem, dzieci własnych osobistych również nie mam,
ale jak tak czytam to zastanawiam się, czy może po prostu nie powinnaś
skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą? Może po prostu cierpisz na
depresję? Oczywiście, jest możliwość, że rzeczywiście "po prostu" nie byłaś
przygotowana do roli matki, nie jesteś w stanie jej sprostać (teraz lub w ogóle
- w końcu to, że kobieta ma macicę, nie znaczy, że koniecznie musi być matką i
że na pewno będzie dobrą matką...cokolwiek to znaczy), a cała ta sytuacja tworzy
teraz błędne koło i jest tylko gorzej. Jednak skoro piszesz, że nie masz
nastroju, że jesteś sfrustrowana, masz ataki złości itd. to ja bym jednak
koniecznie porozmawiała ze specjalistą (lub choćby z przyjaciółką lub mężem na
dobry początek...choć skoro piszesz o problemie na forum, to może już to robiłaś
albo nie jesteś w stanie tego zrobić). Na pewno dobre jest w tym wszystkim to,
że zdajesz sobie sprawę z powagi sytuacji i tego, że ogólnie mówiąc nie jest
dobrze. To najważniejsze. Spróbuj to jakoś ogarnąć i głowa do góry - będzie dobrze.

ps. doskonale zdaję sobie sprawę, że są sytuacje, które przekraczają nasze
granice wytrzymałości nerwowej i najchętniej wyładowalibyśmy się na
czymkolwiek-co-jest-pod-ręką, ale to do niczego nie prowadzi. Nie będę też już
rozpisywać się o tym, że absolutnie nie możesz wyładowywać się tak na dzieciach
- końcem końców one niczemu nie zawiniły, bo przecież nie robią Ci na złość i
nie płaczą specjalnie, żeby Cię zdenerwować. Jeśli poczujesz, że kres
wytrzymałości jest bliski, to zostaw dzieci w bezpiecznym miejscu (kojec,
podłoga z leżącymi poduszkami czy coś takiego) i wyjdź na kilka minut z pokoju i
spróbuj się uspokoić. Nie Ciebie jedną spotyka taki problem, w końcu nie
jesteśmy robotami, ale głowę mamy po to, by umieć sobie jakoś z tym radzić -
będzie dobrze Pozdrawiam.

[pryywatny]

Proszę nie potrząsać dziecmi. Potrząsanie uszkadza komórki
mózgowe. A nie chce Pani chyba zrobić z dzieci debili. Proszę
skorzystać z pomocy psychologa.To trudny okres , ale jak
dzieci troszeczkę podrosną, powinno być lepiej.No i
koniecznie powinna Pani szczerze porozmawiać z mężem. Głowa
do góry.

Dalej ciągniecie ten wątek!?

[twixy]

Jakieś nowe gęby się przyszły powymądrzać?? Pocztę pantoflową macie
jakąś!!! Ten wątek już chyba nie jest aktualny

[bambambama]

depresja poporodowa

wystarczy poczytać posty w tym wątku...

[madine1]

Jako ojciec bliźniąt, których mama przechodziła (w nieco łagodniejszej chyba
formie) depresję poporodową, mam kilka refleksji i rad dla Ciebie.
1. BĘDZIE LEPIEJ! Naprawdę! Pamiętaj, że przed Tobą fantastyczna perspektywa.
Bliźnięta, po pierwszym, wyczerpującym okresie, stają się dla rodziców znacznie
mniejszym obciążeniem niż jedynak, bo po prostu mają zawsze kompana do zabawy.
Ja uwielbiam spędzać czas z moimi dziećmi, ale kiedy potrzebuję go trochę dla
siebie, to nie ma problemu. One bawią się ze sobą w swoim pokoju, pomagają sobie
nawzajem w odrabianiu lekcji i.t.p. Nawet niespecjalnie lubią siedzieć przed
telewizorem, bo jednak żywy człowiek jest ciekawszy... To jeszcze trochę potrwa,
ale pozytywna zmiana będzie odczuwalna już gdzieś pod koniec drugiego roku ich
życia.
2. Depresja poporodowa, na którą ewidentnie cierpisz, nie daje się pokonać przy
pomocy jednej poważnej rozmowy z mężem! To cały skomplikowany system uwarunkowań
hormonalnych i psychicznych, a do tego jeszcze prawdopodobnie dochodzi poczucie
stygmatyzacji przez otoczenie. Wystarczy poczytać posty różnych głąbów w tym
wątku, żeby przekonać się, jak potwornie nieświadomi tego problemu są ludzie.
3. Wydaje mi się, że przez jakiś czas, w trakcie terapii, będziesz musiała być
oddzielona od dzieci a ciężar opieki nad nimi spadnie na twojego męża lub inną
zaufaną osobę. Niech tak będzie. Nie daj sobie wmówić, że jesteś "wyrodną
matką". To nie jest Twoja wina!
4. Nawet jeśli nie podejmiesz terapii a z czasem poczujesz się lepiej, to
koniecznie podejmij taką terapię w przyszłości. Niezałatwione sprawy z tego
pierwszego okresu stały się po latach zarzewiem poważnego konfliktu w mojej
rodzinie, który w efekcie doprowadził do rozstania w czasie, kiedy już żadnych
realnych problemów nie było. Po takiej traumie pozostanie w tobie jakiś
kompleks, jakiś wyrzut pod adresem własnym, męża i dzieci, i musisz to
przepracować z terapeutą. Nie zwlekaj z tym.
Jest taki niemiecki film, który można zdobyć na DVD, był też pokazywany w Polsce
na festiwalach filmowych, nazywa się "Obce we mnie" (das Fremde in mir). Piękny,
głęboki film opowiadający dokładnie o tym, przez co teraz przechodzisz. Spróbuj
go może zdobyć na Amazonie i obejrzyj razem z mężem. To mu dużo wytłumaczy.
Pozdrawiam, trzymaj się, nie odpuszczaj terapii i nie daj sobie wmówić, że
jesteś złą matką. Jesteś po prostu w tej chwili osobą w depresji i nie do końca
odpowiadasz za swoje zachowanie. Miej jednak na tyle rozsądku, żeby w tym
trudnym stanie nie być sam na sam z dziećmi!
___
Mądrość dedykowana braciom Kaczyńskim:
Dwa półd*pki tworzą jedną d*pę, ale dwa półgłówki nie tworzą jednej głowy.

[rufuska]

Hej,
skąd jesteś? jeśli z Warszawy to możesz w wielu miejscach znaleźć wsparcie -
zobacz tutaj: www.dobryrodzic.pl. To miejsce stworzone dla Ciebie, z tego co
piszesz.
Jeśli nie jesteś z Wawy, tam jest tez lista placowek z całej Polski, może
znajdziesz coś blisko siebie.
Pogadaj z jakimś psychologiem- jesteś w trudnej dla siebie sytuacji, i możesz
otrzymać wsparcie.
Trzymam kciuki

może

[martineu]

ukiś je z kapustą, zaraz Ci sie zyc zachce

[tutuna]

zacznij myśleć - może ci się spodoba

[silling]

1. masz depresje poporodowa
2. potrzebujesz kogos do kogo mozesz zadzwonic po pomoc kiedy czujesz ze masz
dosc i kto szybko przyjedzie zeby dzieciom nie stala sie krzywda
3. bedzie lepiej, nie kazda kobieta lubi niemowlaki, z wiekszymi jest latwiej i
jest wiekszy kontakt
4. co jakis czas przychodzi kryzys nawet jak nie masz depresji , po prostu
brakuje energii, trzeba jakos przetrwac pierwszy rok potem jest duzo latwiej...
5. przy blizniakach latwiej jest o depresje o ile statystyki nie klamia
6. nikt nie ma lekko z dziciakami...
7. powodzenia!

Postpartum depression

[joanna_can]

Opis jak z podrecznika. Postpartum depression. (Ja po pojedynczej
sztuce, przy ktorej przechodzilam podobne rzeczy nigdy juz nie
odwazylam sie na powtorke). Szybkim marszem do lekarza po pomoc, bo
pomoc - jest!!!!!

Serdecznie pozdrawiam.

[brodkins]

nam się drugie urodziło i nie jest takie słodkie i długośpiące jak pierwsze - w
nocy trzeba je nosić na rekach 30min. żeby pospało 15. czasem je tak ściskam i
potrząsam że sie sam siebie boję. ALE NOC MIJA, I NADCHODZI ZAWSZE CZAS ŻE SIE
STRASZNIE MOIMI POCIECHAMI CIESZĘ I TĘSKNIĘ ZA NIMI " ODPOCZYWAJĄC" W PRACY.
DUŻO ZDROWIA, BĘDĄ MIAŁY 1,5 ROKU BĘDZIESZ JE MIEĆ Z GŁOWY - SAME SIĘ SOBĄ ZAJMĄ.

[jolkaaa2]

Moje bliźniaki już mają 18 lat Gdy tylko się urodziły stosowaliśmy zasadę, że
po kąpieli i uśpieniu dzieci jest czas dla nas. Gdy ja karmiłam (piersią!)
bliźniaki mąż robił porządek po kąpieli, a gdy dzieci zasnęły mieliśmy
obowiązkową godzinę odpoczynku - np. graliśmy w karty albo oglądaliśmy film. Nie
wolno tylko było wykonywać żadnej pracy - a i nikt się do tego nie wyrywał
.Jeśli nawet w ciągu dnia było ciężko to wiedziałam, że wieczorem odpocznę.
Nigdy potem tyle nie grałam w wista co wtedy. Potem raz w tygodniu zaczęłam
chodzić na aerobik... a potem dzieci dorosły

[akae25]

witam.Mam taki sam problem co Ty.Tylko na szcescie nie posiadam blizniaków. Zdecydowałam się na 2 dziecko po 11 latach myśląć , ze jestem dojrzała a zdarzają mi sie te same rzeczy co Tobie.Przykro mi z 1 strony a z 2 mam tez serdecznie dosc
mimo , ze mąz bardzo mnie wspiera i mi pomaga.Wracamm do pracy to pomoze na zmęczenie codziennością.Trzymam kciuki i pozdrawiam serdecznie.Umordowana mama

[mw-te]

cyprysowa30 napisała:

> Po koszmarnej ciąży urodziłam w październiku bliźniaki.

kobieto!!! nie ty jedna (niestety) , i teraz 40 milionowy naród meczy sie z
parka rozkapryszonych bachorów wiec daj spokoj z narzekaniem ))

Masz prawo...

[gunik2000]

Kochana, wiem jak się czujesz. Jakbyś opisywała mnie sprzed wielu miesięcy, a
mnie i tak było łatwiej (nie jestem mamą bliźniaków, ale dwójki szkrabów z
bardzo małą różnicą wieku). Jesteś bardzo zmęczona, masz do tego prawo. Nikt z
nas (niezależnie od tego co piszą mądrale, którzy pewnie z dwójką malutkich
dzieci nie spędzili kilku minut) nie wie, zanim mamy dzieci (zwłaszcza więcej
niż jedno)jaka to harówka. A nie jesteśmy cyborgami, superheroes. Jesteśmy tylko
ludźmi. Moja rada-proś o pomoc, żądaj i oczekuj pomocy. Nie miej ani jednego
wyrzutu sumienia. Jesteś tylko człowiekiem, to co przechodzisz wcale nie jest
nietypowe, wiele mam tak ma, tylko wstydzą się do tego przyznać. Świetnie sobie
radzisz, ale potrzebujesz odpoczynku! Zwłaszcza, że jesteś po ciężkiej ciąży.
Jak chcesz pogadać pisz do mnie na adres gazetowy. Będzie dobrze.

[liliaveneda]

Witaj!

Kiedy czytalam twoj list przez moment rozumialam Cie na calej lini. Jestesm mama 7 miesiecznego maluszka- wiercipietki z doma zabkami, ale zanim pokochalam moje malenstwo przezylam cos strasznego i myslalam, ze jestem nienormalna, a wszystko zaczelo sie pod koniec ciazy. Dowiedzialam sie,ze zostane mama jak bylam w drugim tygodniu ciazy, przezylam doglebne szczescie, cos nie do opisania poniewaz marzylam o tym od 10 lat. Zmienilam wszystko w swoim zyciu by maluch byl zdrowy,a ja jeszcze szczesliwsza przez 9 miesiecy mowilam do mojego brzucha, spiewalam mu, rozpieszczalam jak tylko sie dalo i w koncu nadszedl porod trwal 23 godziny. Pierwsze godziny bylam dzielna jak zolnierz, pozniej moj zachwyt malal, bol po kilku godzinach stal sie nieznosny, nie do opanowania. Po 16 godzinach krzyczalam do lekarza, ze ma mi zrobic cesarke, ze chce znieczulanie natychmiast a on sie nie zgodzil bo nie bylam jeszcze gotow na znieczulenie zew. oponowe, ani tez nie bylo wskazan do przeprowadzenia cesarki. Godziny ciagnely sie tego dnia potwornie. W mojej glowie zaczely sie dziac rozne rzeczy pamietam, ze nie chcialm juz tego malca, chcialam zeby juz wyszedl i bylo mi wszystko jedno co bedzie dalej... okazalo sie poporodzie,ze pirwsze trzy miesiace macierzynstwa byly najgorszym okresem jaki przezylam. Nie znosilam gdy plakal, niechetnie przykladalm go piersi, a czasami sie nawte bronilam usypiajac malucha. Dni, godziny, minuty zaminily sie wiezienie, na wlasna prosbe.
Nienawidzilam siebie i moje bezbronne dziecko plakalm bez przerwy, a dla kontrastu mialam pot na plecach jak maly zakaslal albo ziewnal.

Tak naprawde zaczelam kochac moje dziecko bardzo powoli i teraz nie wyobrazam sobie zycia bez Niego (tez cierpialam, ze ksiazki, znajomi, rozrywki, wyjazdy odeszly w zapomnienie)a teraz nie chce, ze bylo juz inaczej. Dziekuje Bogu za to ze moge byc z moja wiercipietka w domu i sama sie nim opiekowac. Na dowod tego pisze w pospiechu i koncze juz bo za chwile jak sie tyko zbudzi bedzie mnie potrzebowal. Warto wytrwac.

I mam pytanie

[gunik2000]

A własciwie kilka pytań do tych -nie waham się napisać-idiotów i prostych
mędrków, którzy rzucali tu rady typu "uduś", "niedorosłaś" "jak możesz",
"naogladałaś się reklam z bobaskami" i tym podobnych bredni
-czy ktokolwiek z was mędrcy musiał opiekować się 24/godziny na dobę dwójką
malutkich dzieci: karmił, przewijał, przebierał, kąpał i tak non stop?
Przechodziliście w ogóle koło maleńkiego dziecka?
-kto tak naprawdę wie jak wygląda opieka na dziećmi, zanim mamy swoje i w realu
musimy się nim opiekować?
-czy ktokolwiek z was mędrcy był na skraju przemęczenia fizycznego i
psychicznego? Byliście? To jak zareagowalibyście na takie rady jakie sami daliście?
To jest bardzo zmęczona dziewczyna, z mnóstwem wyrzutów sumienia, że nie jest
dobrze naoliwioną maszynką, więc się zastanówcie trzy razy zanim coś napiszecie.
A jak musicie wylać swoją nienawiść do innych (zwłaszcza matki "nieidealne" to
piękny obiekt) to może lepiej idźcie np. na forum aktualności. Tam sobie można
poużywać!

[rusalka-0]

Nie wiem z jakiego miasta jesteś odezwij się do mnie pomogę Ci za
darmo, mam 50 lat i chętnie będę przyszywana babią dla Twych
dzieci.Ty masz silna depresje wiem coś na ten temat bo też ją
miałam.Są wspaniałe leki po których będziesz się czuła wspaniale ,
ponadto można przy ich braniu jeździc samochodem, nie otępiają i
nieuzalezniają uwierz mi.Znam wspaniałego lekarza który Ci pomoże.
Ponadto podejrzewam że jestes przemęczona , mało snu a pracy
dużo.Kocham dzieci i chętnie pomoge by Cię odciążyc przemyśl to mój
numer gg to 2001785 napisz proszę pozdrawiam gorąco PRZYSZYWANA BACIA