sanie smoczka

[u961]

Jak oduczyć sania smoczka uspokającego u córki 17 - miesięcznej i 2,5
letniego syna

[agapati1]

Na smoczek nie ma chyba skutecznego sposobu.Przejdzie samo.Mój synek też duldał
smoka nawet gdy poszedł do przedszkola jak miał 2,5 roku smoczek nosiłam w
pudełeczku bo z nim zasypiał.Próbowałam różnych sposobów obcinałam końcówkę i
zaraz potem leciałam do apteki nocnej.Któregoś dnia pokazałam puste pudełeczko
i mały powiedział że się zgubił.Szukał go jeszcze w przedszkolu dwa dni i potem
zapomniał.Twoje dzieci są jeszcze małe mój skończył ze smoczkiem jak miał
jakieś 3,5 roku.Życze jednak powodzenia,może tobie uda się wcześniej skończyć z
tym nałogiem.

Pozdrawiam
Aga

[iwek33]

Właśnie pożegnaliśmy się ze smokiem. Synek ma dwa latka i bardzo był od smoczka
uzależniony. Denerwowało mnie to ostatnimi czasy okropnie, starałam się,
zeby "mymlał" smoka tylko jak szedł spać, ale ostatnio już się to nie udawało.
Też starałam się nie dawać mu smoka w dzień, ale zawsze jak gdzieś
wychodziliśmy brałam go do torebki, kieszeni itp. czyli zawsze byl w pogotowiu.
Zauważyłam, że chyba zaczyna mu się wada zgryzu: górne jedynki lekko wysunięte.
Nikt w rodzinie u nas nie ma wady zgryzu więc przyuszczam, ze to wina smoka. I
podjęłam decyzję, że najwyższy czas z tym skończyć, choć spodziewałam się
strasznych histerii, płaczów itp. Ale postanowiłam i już, myślę, że później
byłoby coraz gorzej, tak naprawdę, to ten smok był poprostu wygodny dla mnie:
łatwo uspokoić dziecko, łatwo położyć spać, bo bez prostestów zasypiało, no i
twarda decyzja: koniec. Pewnego ranka smoczek schowałam, a dziecku
opowiedziałam historyjkę, że był bardzo potrzebny pieskowi z podwórka dla jego
malutkich szczeniaczków, a my przecież smoka nie potrzebujemy, bo jesteśmy już
duzi ( Tu seria przykładów: babcia nie ma smoka, dziadek , tata, mama, starszy
brat....) efekt: ryk !!! Tak jak się spodziewałam, histeryczny
płacz "Kaka !!!!" u nas tak się nazywał , jakoś dzieciaczka uspokoiłam
śniadankiem i zabawą. Problem zaczął się około 13 poobiedzie, jak mały miał isć
spać. Płacz, wściekłość ryk, ( aż mnie kusiło, ze by wyjąć smoka z ukrycia, dać
Miśkowi, który na pewno zaraz by zasnął i mieć odrobinę spokoju, ale gdybym
teraz wyjęła smoka to mały już nigdy by mi nie uwierzył w wyrzucenie smoka
pieskom i inne historyjki i zawsze wygrywałby batalie o swojego kaka.
Postanowiłam wytrzymać; mały tego dnia nie spał w dzień, no nie zsnął,
musieliśmy się cały czas bawić, co chwila zabawa przrywana była krzykiem o
smoka. Wieczorem wykąpalam małego i położyłam do łóżka, o dziwo nie domagał się
już tak usilnie smoka: chyba ze zmęczenia zaraz zasnął. Rano obudziłam s ię z
myślą, że oto kolejny ciężki dzień walki przed nami, a tu niespodzianka..mały
obudził się uśmiechnięty i nie szukał smoka. Zapytał tylko kaka u pieśków?
Potwierdziłam i ku mojemu zdumieniu sprawa smoka zakończyła się definitywnie.
Od tego dnia ( czyli jakieś dwa tygodnie) nie ma u nas smoków, mały jakoś tak
wydoroślał i cieszę się, że nie poddałam się tego dnia, gdy tak się
awanturował, choć było mi go żal. To my-rodzice musimy podjąć decyzję i pomóc
dzieciom pozbyć się tego nałogu, bo tak sądzę, ze ssanie smoczka u dwulatka to
już przyzwyczajenie graniczące z nałogiem. Hej .