adopcja gdy możemy mieć dzieci

[martyneczkap]

Jesteśmy z mężem prawie 3 lata po ślubie, mamy rocznego synka,
planujemy jeszcze jedno dziecko, ale myślimy również aby adoptować
dziecko. Czy w naszym przypadku jest jakaś szansa, skoro możemy mieć
własne dzieci? Jak długo trwają formalności?

[verdana]

Sznsa jest, ale o ile wiem, raczej mlodsze dziecko niż Wasz synek. A
ze o niemowle trudno, sadze, ze moze byc probem. bo osoby nie mogace
miec dzieci raczej beda w kolejce przed Wami.
Wazna jest tez motywacja - bo jesli chcecie wziąć dziecko z dobrego
serca, aby dac maluchowi dom - to czarno to widzę, małych dzieci
jest mniej niż chętnych.

[martyneczkap]

Strasznie to wszystko dziwne, że tyle niekochanych dzieci musi żyć w domach
dziecka a jest taki duży problem z adopcją. Chodzi tutaj o względy prawne?
Chcieli byśmy stworzyć dom jakiemuś dziecku, mimo, że mamy swoje. Może nie
żyjemy w luksusach (mamy przeciętne dochody), ale miłości napewno by wystarczyło...

[kawka74]

tyle niekochanych dzieci musi żyć w domach
> dziecka a jest taki duży problem z adopcją. Chodzi tutaj o względy prawne?

Tak, ale nie tylko. Czekają też dzieci chore, starsze.

> Chcielibyśmy stworzyć dom jakiemuś dziecku, mimo, że mamy swoje.

Zastanawiam się czasem nad motywacją par, które mają dzieci biologiczne, mogą
mieć kolejne dzieci, a jednak chcą adoptować. Nie bardzo to rozumiem.

[martyneczkap]

Jesteśmy szczęśliwą rodzinką, więc pomyśleliśmy, że mimo że świata nie naprawimy
to choć jedno niekochane dziecko było by szczęśliwsze. Natomiast doskonale
rozumiem że pary które nie mogą mieć własnych dzieci mają pierwszeństwo, to
oczywiste.

[chmurka_257]

Wszystko pięknie ,tylko czy pomyślałaś o tym ,co bedzie jak dziecko adoptowane
nie spelni waszych oczekiwan??Powinnas liczyc sie z tym ,ze takie dziecko
posiada bagaż pewnych niemiłych doswiadczen zyciowych i czasem ciezko sobie z
tym poradzic.Trzeba włożyc wiele staran i wiele wysilku aby choc w minimalnym
stopniu to załagodzic,czesto kosztem wlasnej rodziny.
Nastepna sprawa to wiek dziecka ,tak jak ktos juz tu napisal ,dziecko adoptowane
nie moze byc starsze niz to ,ktore posiadacie .Nie wiem ,czy dasz sobie rade z 2
malych dzieci ,kazde z nich bedzie potrzebowalo Ciebie ,a szczegolnie to, ktore
adoptujecie.Takie dziecko bedzie potrzebowalo o wiele wiecej ciepla ,milosci i
zrozumienia ,takie dziecko ,nawet malusie czesto ma chorobe sieroca ,z ktora
trzeba walczyc przez kilka miesiecy Tu nie chodzi tylko o samo kiwanie sie
dziecka,tu chodzi o cos bardziej bolesnego typu :walenie glowka w poduszke
,sciane lub podloge ,turlanie sie przed zasnieciem ,nieumiejętność przytulania
sie ...
Na poczatku radze ci przeczytac kilka ksiazek o adopcji np."bociany przylatuja
zima" ,"wieża z klocków" lub chociażby "już" .Byc moze te ksiazki choc w
minimalny sposob naswietla ci temat adopcji.

[chmurka_257]

oj przepraszam za błąd książka nazywa się "Jeż" a nie "juz"

[martyneczkap]

wiem, wiem, że to wszystko nie tak od razu - my myślimy o adopcji za kilka lat.
Wiem ile rzeczy musimy przemyśleć i że to nie takie wszystko proste jak się
wydaje. My dopiero zaczynamy czytać na ten temat (więc dziękuję za propozycje
lektur)ale mam nadzieję ze nie zmienimy zdania.

[kawka74]

> Jesteśmy szczęśliwą rodzinką, więc pomyśleliśmy, że mimo że świata nie naprawim
> y
> to choć jedno niekochane dziecko było by szczęśliwsze.

oj
Nie wiem, czy to dobra motywacja, nie jestem przekonana.
A jeśli dziecko nie będzie szczęśliwe, to co wtedy?

[martyneczkap]

to jaka motywacja jest dobra?

[kawka74]

Najpierw zastanów się, co rozumiesz przed stwierdzeniem 'uszczęśliwić dziecko'.
I co będzie, jeśli dziecko NIE będzie szczęśliwe, jeśli nie doczekacie się od
niego miłości. Co będzie, jeśli Was odrzuci?

[martyneczkap]

Wiem, że to wszystko strasznie trudne a my dopiero wchodzimy w ten temat (nawet
nie podjęliśmy decyzji a jedynie realnie myślimy i to dopiero za kilka lat), ale
inna motywacja jest dla mnie bez sensu.

[kawka74]

> inna motywacja jest dla mnie bez sensu.

Inna niż uszczęśliwienie?
Repertuar motywacji jest bardzo szeroki. Na przykład - chcemy mieć dziecko i
chcemy, żeby dziecko miało nas, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Z
uszczęśliwieniem, wbrew pozorom, nie ma to nic wspólnego.
Sądzę, że po tych kilku latach, kiedy będziecie mieli dwójkę albo trójkę dzieci
biologicznych, pomysł z adopcją upadnie.

[martyneczkap]

A czy właśnie to że mamy siebie na wzajem to nie jest szczęście???? Nie upieram
się że nasz pomysł nie upadnie choć mam nadzieję ze nie.

[kawka74]

> A czy właśnie to że mamy siebie na wzajem to nie jest szczęście????

Niewątpliwie. Mam tylko nieodparte wrażenie (może się mylę), że tworzysz sobie
obraz dziecka szczęśliwego, wdzięcznego, że ma rodzinę, miłego dzieciaczka
zgodnie współpracującego z rodzeństwem bez zbędnych zgrzytów.
Na małe, względnie zdrowe dzieci czeka mnóstwo par bezdzietnych, więc nie trzeba
szczególnie angażować się w ich uszczęśliwianie, jeśli się ma dzieci biologiczne.
Motywacja w przypadku par bezdzietnych jest jednak inna, niż w przypadku par z
dziećmi. Pary bezdzietne zwykle po prostu chcą mieć dziecko ze wszystkimi tego
konsekwencjami. A czego mogą chcieć małżeństwa z dziećmi? Przecież dzieci już
mają. A litowanie się nad sierotką, współczucie - to nie są dobre pobudki.

[lipsmacker]

kawko74 - rozszerz prosze temat motywacji ludzi majacych dzieci
biologiczne a chcacych adoptowac. Widzisz, ja od malego dziecka
myslalam o adopcji, naprawde. Pamietam dokladnie jak mialam 9 lat,
czytalam o jakims osieroconym dziecku, rozmawialam z mama o adopcji
i planowalam ze jak dorosne to dam osieroconemu dziecku dom.
Oczywiscie dzis jako osoba dorosla opanowalam juz temat na tyle ze
wiem ze sieroty sa w 99% spoleczne a nie naturalne, i ze w naszym
kraju prawie kazde male dziecko znajdzie nowa rodzine o ile jest
wolne prawnie. Ale moje marzenia nie odeszly, przeciwnie, przybraly
forme silnej potrzeby, poczucia spolecznej odpowiedzialnosci. Mamy
z mezem dwoje biologicznych dzieci i jestesmy w trakcie starania sie
o kwalifikacje na rodzicow adopcyjnych. Jestesmy otwarci przede
wszystkim na dziecko niepelnosprawne poniewaz uwazamy ze takiemu
naprawde pomozemy jako ze ma zmniejszona szanse na adopcje, stawanie
w kolejce po zdrowego bobaska byloby w naszym przypadku farsa.
Niemniej jednak na codzien spotykam sie z podejrzliwoscia ludzka i
musze te swoje motywacje przedstawiac i sie z nich tlumaczyc. I
wychodze na dziwaczke...

[martyneczkap]

Zgadzam się z Tobą z 100%

[kawka74]

Jestesmy otwarci przede
> wszystkim na dziecko niepelnosprawne

I tu jest pies pogrzebany, a nie w dawaniu szczęścia i takich tam.
Autorka wątku ani słowem się nie zająknęła na temat ewentualnej
niepełnosprawności czy upośledzenia dziecka.

[martyneczkap]

Nie jestem na etapie na którym mogłabym powiedzieć że przyjmiemy bardzo chore
dziecko (może tak ale nie będę puszczać słów na wiatr)ale napewno nie
chcielibyśmy malutkiego dziecka - te niech zostaną parom które nie mogą mieć
własnych dzieci. Nie wiem dlaczego ciągle próbujesz mi udowodnić że jestem
egoistką i myślę o cudownym bezproblemowym dziecku. W mojej najbliższej rodzinie
jest przypadek rodziny, która adoptowała dwoje dzieci: jedno faktycznie super,
drugie niestety (co okazało się po kilku latach) z upośledzeniem umysłowym w
stopniu umiarkowanym. Więc nie jestem idealistką, która biedne sierotki zna
tylko z bajek. Jak już wcześniej napisałam nie wiem jeszcze na 100% czy się
zdecydujemy ale przykro mi że już na początkowym etapie ktoś mi udowadnia ze
myślę wyłącznie o sobie. Ja już swoje potrzeby macierzyńskie mam spełnione.

[kawka74]

Nie obrażaj się, bo nie ma o co. Nie próbuję Ci niczego udowodnić (a o egoizmie
nawet nie wspomniałam, to Twoje słowa), tylko zmusić do zastanowienia się, bo
niewiele wiesz o adopcji i jej konsekwencjach (mimo przypadku w rodzinie). I mam
coraz silniejsze wrażenie, że sama nie wiesz, dlaczego chcesz adoptować. Bo w
tej chwili nie chcecie chorego dziecka (czyli pomoc dziecku, które ma małe lub
zerowe szanse na adopcję, odpada - acz to nic zdrożnego, bo nie każdy może i
chce), potrzeby macierzyńskie macie zaspokojone. Dziecka starszego, czyli
sześcio- siedmioletniego, o zdecydowanie mniejszych szansach na adopcję, pewnie
też raczej nie zaadoptujecie, choćby ze względu na wiek Waszych dzieci
biologicznych (dziecko adoptowane nie powinno być starsze od nich).
Może zastanówcie się nad rodziną zastępczą?

[verdana]

Udane adopcje to niemal w 100% te, gdzie rodzice adoptują dziecko,
bo bardzo chcą miec dziecko, czyli ze wzgledów egoistycznych, nie
altruistycznych. Taka jest smutna prawda. Nie ma co mowic
o "uszczęśliwieniu" dziecka zDD, bo małe dzieci i tak znajdą
rodzinę, a co do starszych? Trzeba się liczyć z tym, ze przez parę
lat nikt w rodzinie nie bedzie szczególnie szczęśliwy, nawet
adoptowane diecko. Dzieci z dlugoletnim bagazem zaniedbywania czy
sieroctwa czesto nie potrafia kochac i się przywiazać, sa
niezadowolone i autentycznie nieszczęsliwe, mimo wysilkow rodziców.
O ile para doroslych osób może sobie z tym poradzic, to
dla "rodzonego" dziecka adopcja starszego dziecka z choroba sieroca
moze byc prawdziwą traumą. Trzeba bowiem brac pod uwage, ze dziecko
bierze sie na zawsze, nawet jesli przez rok czy dwa będzie biło i
terroryzowało inne dzieci w domu, niszczylo rzeczy, zmieniało życie
rodziny w pieklo - jest to nieodwracalne. Dlatego tez rodziny ze
starszymi dziećmi (rodzonymi czy adoptowanymi) sa często ostrzegane
i pouczane, zeby nie liczyly na rychle stworzenie szczęśliwej
rodziny, ze nawet jesli to nastapi moze ich, a przede wszystkim
dziecko - czekać kilka bardzo nieszczęśliwych lat. Znajoma,
specjalistka od adopcji, opowiadala, ze takie altruistyczne
podejście konczy się zbyt czesto rozwiazaniem adopcji - dziecko nie
spełniło oczekiwań, rodzina nie dała mu szczęscia.

[martyneczkap]

czyli sądząc po odpowiedziach niestety powinnam zapomnieć o adopcji... smutne

[verdana]

jesli myslisz o adopcji jako dobrym uczynku i uszczęśliwieniu
jakiegoś biednego dziecka, to znacznie lepiej, abys o niej
zapomniala. Naprawdę. I to nie jest smutne.

[martyneczkap]

Wszystko rozumiem z wyjątkiem jednego: skoro dziecku nie jest lepiej z rodziną
adopcyjną to po co je brać z domu dziecka, nawet przez rodziny bezdzietne, które
według was lepiej nadają się do adopcji??? Przecież takie rodziny również nie
robią tego tylko dla siebie!

[kawka74]

Na razie rozpatrujemy adopcję przez rodziny z dziećmi biologicznymi. I takie
rodziny mają do stracenia o wiele więcej, bo także dobro dzieci już będących w
rodzinie.

Przecież takie rodziny również nie
> robią tego tylko dla siebie!

Robią to głównie dlatego, że chcą mieć dziecko, ponieważ rodzicielstwo
biologiczne w ich przypadku jest mocno utrudnione bądź całkiem niemożliwe.
W przypadku par, które mają dzieci, taka motywacja nie wchodzi w grę, co zresztą
sama napisałaś.

[verdana]

Jesli adopcja ma być udana, trzeba własnie robić to przede wszystkim
dla siebie! Chęć bycia szlachetnym akurat w tym wypadku jest bardzo
niedobra motywacja, bo gdy dobre chęci nie zostaja docenione nie
pozostaje zaden powós do kontynuowania adopcji.
Trzeba tez liczyc sie nie tylko z dobrem adoptowanego dziecka, ale
też wlasnych dzieci. Trzeba zdac sobie sprawe, ze to one moga
ponieść najwieksze koszty przyjecia do domu nowego dziecka, o
uksztaltowanym już charakterze, ktoremu bardzo czesto rodzice będa
musieli poswiecić bez porownania wiecej czasu niz temu starszemu. I
że jesli będzie to dziecko trudne, to ofiara moze paść wlasnie to
poprzednie.

[liliowy.motylek]

Zupełnie nie rozumie Kobiety czemu tak siadłyście na martyneczkap,
przeczytałam wszystkie wypowiedzi i doszłam do wiosku ze waszym
zdaniem prawo do adopcji maja tylko małżeństwa bezdzietne, tylko one
maja właściwe motywacje .. a przeciez to zupełna bzdura... sama znam
małzeństwo gdzie majac 2 swoich dzieci zaadoptowali jeszcze 2 +
jedno mają w rodzinie zastepczej ale tez lada chwila sie to zmieni
i to trzecie dziecko tez adoptuja... i czy waszym zdaniem cos z
nimi jest nie tak, bo majac własna kochajaca rodzine postanowili
otworzyc drzwi swoich serc dla kolejnej trójki dzieci?....
kompletnie was nie rozumie...

[kawka74]

Czym innym jest adopcja, kiedy dziecko jest w rodzinie zastępczej, która ma już
dzieci (albo nie), zżyło się z tą rodziną, a czymś zupełnie innym adopcja z
marszu. Nie widzisz różnicy? Bo ja owszem, ogromną.

[martyneczkap]

Rozumiem że rodziny bezdzietne, w przeciwieństwie do tych z dziećmi, są świetnie
przygotowane do adopcji "z marszu"... To skąd biorą się sytuacje rozwiązania
adopcji właśnie przez rodziny bezdzietne. Już brak mi słów na takie argumenty.
Rozmawiałam ostatnio ze znajomym psychologiem, który wyjaśnił mi skąd one się
biorą... p.s. co do adopcji przez rodziny z dziećmi ma kompletnie inne zdanie.

[kawka74]

Przestań się złościć, ochłoń, dokształć się, bo nadal niewiele wiesz i niewiele
rozumiesz. Rozmowa z psychologiem, w dodatku znajomym, wiosny nie czyni.
Odczekaj kilka lat, doucz się, pozastanawiaj.

[martyneczkap]

Oczywiście że odczekam parę lat bo taki był od początku mój plan. Na forum
chciałam się dowiedzieć wstępnie !!!! czy wogóle mam jakies szanse, bo nie
miałam pojęcia jak to prawnie wygląda w Polsce. Tym czasem dowidziałam sie ze
nie nadaje sie do tego wogole bo zapewne taka adopcja zostanie rozwiązana.
Chciała bym na koniec dodac ze naprawdę niewiele o mnie wiecie i takie dorady
zostawmy psychologom , którzy sie na tym znają!!!! a przynajmniej widza
człowieka. A ochłonąć owszem muszę ale nie od tematu adopcji (bo w tej kwestii
się nie gorączkuję - a dopiero wstępnie interesuje tematem) ale od waszych
bezpodstawnych odpowiedzi!!!!

[kawka74]

Złościsz się jak małe dziecko. Dostałaś konkretne odpowiedzi, a że nie są zgodne
z Twoimi oczekiwaniami, to już naprawdę nie mój problem.

[martyneczkap]

Tak, dostałam konkretne odpowiedzi tyle ze nie na moje pytanie... Czasem trudno
ocenić człowieka znajomego a co dopiero kiedy się go nie widziało na oczy!!!
Gdybym nie mogła mieć dzieci to pewnie dowiedziałabym się ze jestem świetną
kandydatką na matkę adoptowanego dziecka - czy to nie jest trochę głupie???? i
proszę zakończmy już ten temat bo nie widzę już sensu ciągnąc tego dalej.

[kawka74]

> Tak, dostałam konkretne odpowiedzi tyle ze nie na moje pytanie...

Nie tylko na Twoje pytania. Wyszło na wierzch kilka spraw, o których nie miałaś
pojęcia.

> Gdybym nie mogła mieć dzieci to pewnie dowiedziałabym się ze jestem świetną
> kandydatką na matkę adoptowanego dziecka - czy to nie jest trochę głupie????

Kandydatką do procesu kwalifikacyjnego raczej. Zresztą Verdana napisała, myślę,
że dość jasno, dlaczego nie jest to takie głupie.

> proszę zakończmy już ten temat bo nie widzę już sensu ciągnąc tego dalej.

Też tak uważam, jednakowoż mam nadzieję, że się nad tym wszystkim zastanowisz,
zamiast się obrażać.

[martyneczkap]

tak zastanowię się co mam nadzieję czynią również osoby bezdzietne. Dziękuję za
odpowiedzi. żegnam

[leli1]

cała ta dyskusja miała na celu głównie pokazanie co moze zdarzyc sie, kiedy adoptuje rodzina dzietna. Jest wiele spraw, z których sobie zupełnie nie zdaje sprawy, chocby z faktu "przygotowania" dziecka/dzieci do przyjęcia nowego członka rodziny i z faktu, że z tym przyjęciem może się wiązać wiele naprawde ciężkich problemów, które zaważą na życiu całej rodziny. Pamiętam, jak byłam mała i pod wpływem wizyty w Domu dziecka suszyłam mamie głowe o zabraniu stamtąd sierotki i dziwiłam się, że jakoś mama się do tego nie pali, przeciez trzeba pomóc tym dzieciom.....no ale niestety albo stety mama miała bardzo trzeźwe spojrzenie na świat.
Nie jest tak, że adopcja tylko dla bezdzietnych, bo są przykłady na to, że rodziny z dziećmi bio stanowią fantastyczny "materiał" na rodzicow ado (wszak maja juz doswiadczenie w dzieciowym temacie), ale te pozytywne przykłady głównie tyczą adoptowanych niemowlaków, z dziećmi starszymi bywa różnie, o czym można przeczytac na stronie www.nasz-bocian.pl, tam tez był wątek o adopcji kilkuletnich sióstr (w domu bodajże byl straszy chłopiec-bio) i niestety historia bez haapy-endu.
Wg.mnie adopcja kiedy ma sie dzieci bio jest zdecydowanie trudniejsza i tą trudnosc nalezy sobie uświadomic zanim podejmie sie kroki. Nie ma sie co obrażać, bo nikt Cie tu nie oceniał, jedynie "ocenie" podległa Twoja motywacja, z czym niestety sie zgadzam. Adoptowanie na zasadzie pomocy sierotce to chyba najgorsza z mozliwych motywacji, dlatego tu bezdzietni mają "lepiej"

[asiasg]

czytam Twoje odpowiedzi i się zastanawiam skąd ty jesteś taka mądra
na ten temat. Popieram martynkap, bardzo dobrze (moim oczywiście
laickim zdaniem) świadczy o niej, że bierze pod uwagę adopcję
dopiero za parę lat.
Ja też o tym myślę z mężem, ale najpierw chcemy dowiedzieć się jak
najwięcej zanim podejmiemy ostateczną decyzję.

p.s mamy dwójkę swoich dzieci

[samwieszkimjestem]

Aha, coś mi się dobrego dla Ciebie przypomniało. Swojego czasu był na Interii, w
dziale bodajże Kobieta, ciekawy wywiad z rodzicami adopcyjnymi. Jedna z rodzin
miała chyba 4 adoptowanych dzieci, bo adoptowali jedno, a potem drugie, ale to
drugie miało rodzeństwo i to rodzeństwo biologiczne oni tez adoptowali. Bardzo
podnoszący na duchu, polecam. Musisz poszukać w archiwum portalu, bo to było ok.
1,5r. temu, może 2lata. Wpisz "rodzice adopcyjni wywiad" czy coś podobnego w
wewnętrznej wyszukiwarce działu. Powinno się znaleźć. Pozdrawiam.

[samwieszkimjestem]

Widzisz, po prostu ludzie nie rozumieją, że takie adoptowane dziecko można
pokochać. Tu bierze przyczynę ich pesymizm i podejrzliwość. Nieudane adopcje
biorą się być może z tego, że adopcyjni rodzice są źle przygotowani, a może z
tego, że nie rozumieją, że takie dziecko trzeba pokochać, żeby ta adopcja się
udała. Nie każdy jest w stanie to zrobić.

Nie chodzi tu o oczekiwania wobec dziecka, bo czego można oczekiwać od malucha
skatowanego przez życie? Trzeba próbować przebić jego pancerz miłością
bezinteresowną, bez wymagań, że ma być szczęśliwe i uśmiechnięte od rana do
wieczora.

Może też stąd biorą się nieudane adopcje, że rodzice oczekują po dziecku nie
wiadomo czego, a rzecz musi polegać na dawaniu i cierpliwości, do skutku. A że
łatwo nie jest, to dadzą radę tylko Ci, którzy to dziecko pokochają. I wracamy
do punktu wyjścia.

[titta]

Verdano, chec bycia szlachetnym, to takze zrobienie czegos dla
siebie.

[weronisia_5]

Nie przejmuj się tym, co niektórzy piszą. Ja mam 23 lata a mój mąż
31. Mamy 7 miesięcznego synka a również myślimy o adopcji. Zawsze o
tym marzyliśmy. Jak tylko się poznaliśmy a to było 5 lat temu. Już
wtedy o tym rozmawialiśmy i do dziś nie zmieniliśmy zdania, mimo, iż
mamy swojego kochanego synka. Jest w nas tyle miłości, że wystarczy
i dla naszego synka i dla dziecka, które tej miłości nie ma.
Niektórzy nie mogą zrozumieć ludzi, którzy mają biologiczne dziecko
i chcą adoptować. Co w tym trudnego do zrozumienia. To, że mam swoje
dziecko nie znaczy, że nie mogę dać miłości dziecku, które zostało
pokrzywdzone przez los. I wiem na 100%, że jeśli nam się poszczęści
i adoptujemy dziecko, to będziemy je kochać tak samo, jak swojego
synka. Niestety musimy jeszcze zaczekać, bo jesteśmy dopiero 1,5
roku po ślubie. Ale napewno nie ustaniemy. I Tobie życzę tego
samego. W pełni cię popieram. Życzę, aby ci się udało.
Pozdrawiam

Czy ostatnio jest jakiś wysyp idealistów?

[kawka74]

> Nie przejmuj się tym, co niektórzy piszą.

Bo nie piszą tego, co by się chciało przeczytać? Że wszystko się jakoś ułoży i
to cudownie, że chcecie adoptować?

I wiem na 100%, że jeśli nam się poszczęści
> i adoptujemy dziecko, to będziemy je kochać tak samo, jak swojego
> synka.

Nie będziecie, po pierwsze dlatego, że jeszcze dziecko do Was nie dotarło i nic
o nim nie wiecie, a po drugie dlatego, że nie da się dwóch różnych osób kochać
tak samo.
Czy naprawdę tak trudno zrozumieć, jakie to ogromne ryzyko, a stawka jest
wysoka, o wiele wyższa, niż w przypadku adopcji przez bezdzietnych?

[iamkinia]

Nie kawko, musisz trochę się rozejrzeć dookoła-na świecie wbrew pozorom są
ludzie którzy myślą nie tylko o sobie i mają na tyle zapału żeby swoje marzenia
o pomocy innym wcielać w życie - nie mówię już tylko o adopcji-skąd biorą się
np. wolontariusze-czy to taką przyjemność sprawia im podcierać komuś tyłek i to
zupełnie za darmo???? Wątpię. A jednak są tacy ludzie który robią to latami.
Mają taką potrzebą i już. Są także osoby które mimo że maja własne dzieci,
pomagają innemu. Twoich oczekiwań może nie spełniać także biologiczne dziecko i
to że nie oddasz go z powrotem bo nie masz gdzie wcale nie świadczy że będzie mu
lepiej z Tobą. Oczywiście że adopcja to nie bułka z masłem o tym chyba każdy wie
a domy dziecka nie wydają dzieci osobie która przyjdzie prosto z ulicy, więc
świadomość chyba każdy ma, a jeśli nie ma jej do końca to dotyczy to też rodzin
bezdzietnych. Zastanawiam się kawko dlaczego nie rozumiesz bezinteresownej
pomocy innym, chyba sama jej nie doświadczyłaś...

[kawka74]

więc
> świadomość chyba każdy ma,

No właśnie tak sobie czytam i wątpię.

Zastanawiam się Kawko [wielka litera] dlaczego nie rozumiesz bezinteresownej
> pomocy innym, chyba sama jej nie doświadczyłaś...

O, żebyś się nie zdziwiła. Zresztą o chęci pomocy się nie gada, tylko się
pomaga, prawda?
Wracając do adopcji - jak się ma chęć adoptowania małego zdrowego dziecka do
pomocy? Nijak. Już pisałam ze trzy razy, mogę i czwarty - takie dzieci pomocy
NIE potrzebują, bo jeśli mają uregulowaną sytuację prawną, nie czekają na
adopcję nawet chwili. Pomoc byłaby wtedy, gdyby któraś z pań wyraziła chęć
zaadoptowania czwórki rodzeństwa, dziecka z przewlekłą chorobą,
niepełnosprawnego, dziesięciolatka - takich dzieci, które mają marne szanse na
adopcję. Rozumiesz? Ale żadna z nich tego nie zrobi, bo nie chce, bo nie może,
bo nie ma warunków. Rodzina zastępcza też nie wchodzi w grę, choć bardzo by się
przydała. To gdzie ta pomoc?

[weronisia_5]

Masz rację, rodzina zastępcza nie wchodzi w grę, bo rozmawiałam z
panią z ośrodka i powiedziała, żebyśmy się zastanowili, gdyż
zakładając rodzinę zastępczą musimy mieć świadomość, że znajdzie się
rodzina adopcyjna i w każdej chwili mogą nam dziecko zabrać. A
przecież ja bym nie wytrzymała tego. Nauczyć się do dziecko, a potem
ci je odbierają? Bez sensu. A czy ja lub martyneczka napisałyśmy, że
nie adoptujemy dziecka chorego, czy też starszego? Ja nie mam
określonego wieku dziecka, które chciałabym adoptować.

[leli1]

nie porównywałabym adopcji do wolontariatu. Tu pomagasz np kazdy czwartek i piatek miedzy 16 a 18, a potem idziesz do domu. W kazdej chwili mozesz zrezygnowac. Pomagasz, ale nie odpowiadasz za ta osobe ani za inne (dzieci bio).
Adopcja to, jesli chcesz tak porownac, taki wolontariat 24 godziny na dobe.

[kawka74]

> Adopcja to, jesli chcesz tak porownac, taki wolontariat 24 godziny na dobe.

W dodatku bardzo trudno jest z takiego wolontariatu zrezygnować, jeśli w ogóle
można.

[iamkinia]

Ten wolontariat to nie było porównanie do adopcji jak co niektórzy zrozumieli
ale pokazanie że coś takiego jak bezinteresowna pomoc nie funkcjonuje tylko w
teorii. Rozumiem argumenty wielu osób które z tematem adopcji mają więcej do
czynienia ale Pani Kawka (Z DUŻEJ LITERY) mam wrażenie ze odpowiada na każdy
post zaprzeczając wszystko, nawet te najbardziej oczywiste argumenty, żeby tylko
pokazać kto wie najlepiej. Chyba nie o to chodzi.

[kawka74]

No to poproszę o te oczywiste argumenty, tak w skrócie, bo mogłam je w zapale
przeoczyć.
I nie ma czegoś takiego, jak 'z dużej litery', temu z całą pewnością zaprzeczę.

[leli1]

Chcacy lub nie porównałaś wolontariat do adopcji. Adopcja nie ma być postrzegana jako pomoc bezinteresowana drugiej osobie. Absolutnie nie należy jej w takiej kategorii postrzegac.
Adopcja służy stworzeniu rodziny i w tych kategoriach trzeba o niej myslec. W rodzinie powołując dziecko na swiat nie myslisz o tym, aby mu pomóc, po prostu chcesz miec to dziecko, otaczac je miłością, patrzec jak rosnie, wychowywac, byc częścią jego życia, służyc oparciem i otaczac miłoscią bezwarunkową.
Jesli ktoś ma wielką potrzebę pomocy bezinteresownej, to tak jak pisała Kawka (z duzej litery ) jest tyle innych sposobów, że naprawde można coś z tego wybrać i się temu oddać całkowicie.
Małe, zdrowe dzieci takiej pomocy nie potrzebują, bo jest tysiące rodzin (z dziecmi bio i bez nich), które na nie z utęsknieniem czekają, bo chcą je mieć a nie im pomagac.

[martyneczkap]

Zgadzam się z Tobą, ale przecież nikt (mam nadzieję) nie decyduje się na adopcję
dziecka tylko dlatego żeby mu było lepiej - koniecznym warunkiem jest też to że
chce mieć kolejne dziecko - to chyba tak oczywiste że nie trzeba o tym pisać.

[kawka74]

koniecznym warunkiem jest też to że
> chce mieć kolejne dziecko - to chyba tak oczywiste że nie trzeba o tym pisać.

I stąd się właśnie wzięły moje początkowe wątpliwości - przecież możecie mieć
kolejne dziecko biologiczne. A, tak jak Leli i ja pisałyśmy, małe zdrowe dzieci
pomocy sensu stricte nie potrzebują.
Wiem, że wracamy do punktu wyjścia, ale przyznam, że mnie to nadal nurtuje.

[martyneczkap]

Ano właśnie stąd że ja wyniosłam z domu takie przyzwyczajenie że nie żyje się
tylko dla siebie - w mojej rodzinie zawsze się pomaga i to nie tylko sobie ale
też ludziom z zewnątrz. Może nie będę na forum o tym opowiadać ale napewno jest
o czym mówić. Ja nie upieram się koniecznie przy tej adopcji ale ją rozważam.
Skoro nie będziemy mogli adoptować dziecko starszego (bo adoptować malutkie jest
w naszym przypadku bez sensu) to pewnie pomysł legnie, no chyba że będziemy mieć
na tyle odwagi żeby adoptować dziecko chore (ale aż boję się o tym pisać bo
pewnie znowu dowiem się że nie jestem odpowiednią osobą - wiem wiem to nie takie
proste). Ale pomysł z rodziną adopcyjną to zdecydowanie nie dla mnie i to akurat
wiem napewno. A więc moja odpowiedz brzmi:

a+b=c, gdzie

a - Chęć posiadania kolejnego dziecka
b - Chęć pomocy jakiemuś dziecku
c - pomysł adopcji dziecka starszego*

* - jeśli to będzie prawnie możliwe a po drodze się nie zniechęcimy.
(jeśli już mówimy o zboczeniu zawodowym )

[kawka74]

no chyba że będziemy mie
> ć
> na tyle odwagi żeby adoptować dziecko chore

To wymaga nie tylko odwagi, ale i odpowiednich warunków. Nie każdy może i chce
to zrobić, bo zdaje sobie sprawę z własnych ograniczeń, i nie ma w tym nic złego.

> c - pomysł adopcji dziecka starszego*
>
> * - jeśli to będzie prawnie możliwe a po drodze się nie zniechęcimy.

Może być problem, ponieważ, jak już pisała Verdana, z reguły adoptuje się
dziecko młodsze, niż już obecne w rodzinie, żeby nie zakłócać pewnego porządku.
Zresztą, jeśli wejdzie w życie kilka pomysłów rządowych, problem rozwiąże się
sam, bo adopcji nie będzie prawie wcale.

[dosia1974]

Cyt: > Zresztą, jeśli wejdzie w życie kilka pomysłów rządowych,
problem rozwiąże się > sam, bo adopcji nie będzie prawie wcale. "

Jakie projekty rządowe? Ja o niczym nie słyszałam... Napisz proszę
co ten wspaniały rząd kombinuje!...
Pozdrawiam!

[evee1]

> I stąd się właśnie wzięły moje początkowe wątpliwości - przecież możecie mieć
> kolejne dziecko biologiczne. A, tak jak Leli i ja pisałyśmy, małe zdrowe dzieci
> pomocy sensu stricte nie potrzebują.
> Wiem, że wracamy do punktu wyjścia, ale przyznam, że mnie to nadal nurtuje.
Mnie prawde mowiac tez, ale raczej z drugiej strony . Sama nie wiem dlaczego
chce miec wiecej dzieci, ale wolalabym adoptowac. Moze dlatego, ze nie doceniam
tego, ze moglam sama bez problemu urodzic wlasne dzieci. Jak zaczynalismy
tworzyc nasza rodzine, to stwierdzilismy, ze lepiej sprobowac miec dzieci, bo a
nuz beda problemy, ale w ciaze zaszlam przy pierwszym podejsciu (druga to w
ogole nas zaskoczyla). Nie wiem co to czekanie na ciaze i marzenie o dziecku. Na
dodatek wcale nie tesknie za pierwszymi latami zycia dziecka, nie rozplywam sie
na widok (i nigdy nie bylam fanem) niemowlakow i malenkich dzieci. Powiem nawet,
ze gdybym mogla urodzic dwulatka, to moze bym sie na taka "ciaze" zdecydowala.

Ja rozumiem, ze podejmujac decyzje o adopcji trzeba miec na wzgledzie takze
dobro dzieci biologicznych, ale ta sama zasada tyczy sie przeciez rodzin, ktore
maja juz adoptowane dzieci. A takich jest pelno przeciez. Im nikt nie mowi - nie
adoptuj, bo ci nowy adoptus rozwali rodzine. A moznaby argumentowac, ze akurat
te rodziny powinny byc jeszcze bardziej ostrozne, bo dzieci adoptowane wczesniej
mialy wlasne problemy, a do tego chce sie dolozyc jeszcze problemy z kolejnymi
adoptowanymi dziecmi.

[leli1]

martyneczkap, mogłabys sie zdziwić, ale są osoby podchodzace do adopcji z taką motywacją. Nie wiem, czy faktycznie tak mysla, czy tylko mówia bo tak ładnie wygląda i myslą, że czyni ich to kims wyjątkowym, ze oto ja, moge miec własne dziecko, ale jestem taka wspaniałą altruistką, że wezmę sierotkę z DD i jej pomogę.
Najczęściej są weryfikowani negatywnie po rozmowie z psychologiem.
To naprawde nie jest dobry powód do adopcji.

[kawka74]

wą.
> Jesli ktoś ma wielką potrzebę pomocy bezinteresownej, to tak jak pisała Kawka (
> z duzej litery )

Jestem uczulona na formy grzecznościowe ;p Zboczenie zawodowe.

[evee1]

> Adopcja służy stworzeniu rodziny i w tych kategoriach trzeba o niej myslec. W r
> odzinie powołując dziecko na swiat nie myslisz o tym, aby mu pomóc, po prostu c
> hcesz miec to dziecko, otaczac je miłością, patrzec jak rosnie, wychowywac, byc
> częścią jego życia, służyc oparciem i otaczac miłoscią bezwarunkową.
No dobrze, ale dlaczego tego samego nie moze chciec rodzina majaca juz wlasne
biologiczne dzieci? Dlaczego jak mozna musi to byc dziecko biologiczne, a
adoptowane dopiero wtedy jak sie wlasnych dzieci miec nie moze.

[weronisia_5]

kawko dlaeczego ty próbujesz zniechęcać ludzi do adopcji, bo tak
rozumiem, to co piszesz. Dlaczego trudno uwierzyć ci w to, że
istnieją ludzie, którzy naprawdę marzą, aby dać dziecku miłość,
której nie doświadczyło wcześniej? Nie znasz mnie dlaczego więc
twierdzisz, że nie pokocham dziecka adoptowanego tak samo jak
swojego? Są na świecie ludzie, którzy pragną pomagać niechcianym
dzieciom. I ja oraz martyneczka łaśnie do tych ludzi należymy.

[kawka74]

bo tak
> rozumiem, to co piszesz.

Źle rozumiesz. Zniechęcam do hurraoptymizmu, do 'dzielenia się miłością' jako
szlachetnej ale dość mglistej motywacji, do spełniania swoich marzeń kosztem
dziecka wystarczająco już skrzywdzonego.

Nie znasz mnie dlaczego więc
> twierdzisz, że nie pokocham dziecka adoptowanego tak samo jak
> swojego?

Bo już wystarczająco dużo widziałam i słyszałam, żeby nie wierzyć w takie
zapewnienia. Bo już nie raz i nie dwa czytałam przerażające, rozpaczliwe posty
'nie potrafię kochać adoptowanego dziecka'. Bo nikt nie jest w stanie
przewidzieć własnych emocji w niektórych sytuacjach.

Są na świecie ludzie, którzy pragną pomagać niechcianym
> dzieciom.

Już pisałam o tym, jakie są możliwości. Jesteś gotowa na duże dziecko? Na
dziecko upośledzone? Niepełnosprawne? Na trójkę dzieci? Na dziecko z FASem? Na
dziecko z RADem? To one potrzebują pomocy, nie zdrowe maluchy wolne prawnie.

[weronisia_5]

Czytając posty innych, porównujesz mnie i martyneczke do nich. Tak
nie można. Według ciebie pomocy potrzebują tylko dzieci chore? A te
które są zdrowe mają być w domu dziecka do 18-go roku życia? Gdzie
tu sens?

[kawka74]

A te
> które są zdrowe mają być w domu dziecka do 18-go roku życia? Gdzie
> tu sens?

Weronisiu
dziecko, aby być adoptowane, musi mieć czystą sytuację prawną, tzn. jego rodzice
zostają pozbawieni praw rodzicielskich lub się ich zrzekają. Takie dzieci, jeśli
są małe i względnie zdrowe, NIE CZEKAJĄ na adopcję, nie tkwią w domach dziecka i
nie potrzebują niczyjej pomocy. Czekają dzieci z czystą sytuacją, ale właśnie
chore, niepełnosprawne, starsze (starsze czyli w wieku szkolnym), upośledzone, z
dwójką czy trójką rodzeństwa. Poza nimi domy dziecka są pełne dzieci, którymi
rodzice nie chcą lub nie mogą się opiekować, ale jednocześnie wciąż posiadają
prawa rodzicielskie.

[iamkinia]

Bo już nie raz i nie dwa czytałam przerażające, rozpaczliwe posty
'nie potrafię kochać adoptowanego dziecka'. Bo nikt nie jest w stanie
przewidzieć własnych emocji w niektórych sytuacjach.

Również Ty sama więc zrezygnuj z adopcji!!!

[kawka74]

> Również Ty sama więc zrezygnuj z adopcji!!!

A to czemu? Ja nie zakładam, że na sto procent wiem wszystko i wiem jak będzie,
że nie wspomnę o tym, że nie mam dzieci biologicznych i opisywana sytuacja mnie
nie dotyczy.

[iamkinia]

Sama napisałaś że emocji nie da się przewidzieć - skąd wiesz jakie będą Twoje
emocje, czy pokochasz to dziecko, co będzie jeśli po paru latach okaże się że
jest jednak upośledzone, ma koszmarne problemy z nauką itp. Co w takiej
sytuacji? Ja bym za siebie nie miała odwagi gwarantować. Przecież bardzo często
(choć nie zawsze) praw zrzekają się matki alkoholiczki czy jeszcze gorzej, a to
przecież również rzutuje na dziecko. Oczywiście że wiele zależy od wychowania
ale pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć. JAk jesteś pewna siebie w 100% to
chyba nie wiesz co mówisz.

[leli1]

mam wrazenie, ze kompletnie do co poniektórych nie dotarło, o czym się tu pisze.
Nikt tu nie neguje adopcji (jak sie ma dzieci bio) jako takiej. Cała ta dyskusja miała na celu "sprowadzenie na ziemie". Pokazanie, że adopcja to wcale nie musi byc sielanka, ze moze zdarzyc sie, że kompletnie nie wypali. Ze oprocz przygotowania siebie, trzeba przygotowac takze wlasne dziecko, że ono niekoniecznie musi akceptowac tą sytuacje i jesli tak jest, lepiej z adopcji zrezygnowac. Ze dzieci, zwłaszcza starsze mogą mieć przerózne problemy psychologiczne, nawet do tego stopnia, że utrudniają funkcjonowanie calej rodziny. I mnostwo mnostwo innych rzeczy, o których mam wrazenie, czytajac niektóre pełne entuzjazmu maile, ze niekoniecznie ludzie biorą pod uwagę.
Sama zostałam uświadomiona dopiero w trakcie procedury ado. Do tej pory także myslalam, że fantastycznie byłoby wziąc z DD dziecko skrzywdzone przez los, moze byc starsze. Ale po rozmowie z panią psycholog, która naświetliła mi z czym moge się zetknąć, czy jestem na to gotowa, czy zaakceptuje wszystko bezwarunkowo......no niestety nie okazałam się taka altruistką i z pomysłu zrezygnowałam.
Naprawde nie wystarczy powiedziec, że w naszym domu jest pełno miłosci i starczy jeszcze dla kogos. Teraz jest wszystko pieknie, problemy jesli sa to pewnie standardowe, jakie ma kazdy, a w sytuacji stresowej sama miłosc moze nie wystarczyc.
Rozważcie czy nie ma w tym troche racji zamiast pisac- co oni tam wiedzą, to oni są dziwni.
Nie wiem, dlaczego tak osobiscie to wszystko potraktowaliscie. Tak, jakby było imiennie powiedziane, ze np. martyneczka nie da sobie rady. Wszystko to pisane bylo ogolnie i wlasnie na zasadzie wylania kubła zimnej wody.
Nikt z was-oponentow nie napisał.......faktycznie macie racje w tej czy innej kwestii, nie zastanawiałam sie nad tym, nie pomyslalam ze tak sie moze zdarzyc, a na pewno dowiedzieliscie sie tutaj rzeczy, o ktorych nie mieliscie pojecia rozważając decyzję.
Nie jestesmy dziwni, po prostu jestesmy w tym dalej, a wiec z pewnoscia mamy wiecej doswiadczenia w temacie, którym to wlasnie sie z Wami dzielimy

[verdana]

Problem w tym, ze ci, ktorzy tu pisza o "altruistycznej chęci
pomocy", albo nie wiedza o czym piszą, albo chcą sami sobie i
znajomym pokazać, jacy sa wspaniali - nie chodzi im o dobro dziecka,
tylko o stworzenie wlasnego, wymarzonego wizerunku osoby szlachetnej.
Male, zdrowe dzieci, z uregulowana sytuacją z DD nie potrzebują
zadnego altruizmu - zostaną adoptowane przez egoistycznych
bezdzietnych rodzicow, ktorzy wezma je do domu, aby sami być
szczęśliwi, a nie tylko dla dobra dziecka. Ubieganie się przez
rodziców z dziećmi o takie dziecko to unieszczęśliwienie jakiejść
bezdzietnej pary.
Napradwąe potrzebuja pomocy dzieci starsze i chore, dzieci z
problemami psychicznymi, z FAS, liczne rodzeństwa. Wziecie do domu
takiego dziecka, ze swiadomoscia, ze przez wiele lat czeka nas
ciężka praca, czasem piekło w domu, agresja, bez możliwosci
wycofania się - to rzeczywiscie jest altruizm i bardzo go cenię.
Znam pare takich osób, ktore dobrze radzą sobie z taka sytuacją i sa
szczęśliwe.
Ale - i tu jest wielkie ale - czy rodzice, mając w domu dziecko
(niezaleznie rodzone, czy wczesniej adoptowane) i obowiazki wobec
niego mają prawo powiedzieć "dla dobra innego dziecka zaryzykujemy
dobro tego,za ktoe już jesteśmy odpowiedzialni"? Wg. mnie - raczej
nie. Można podjąć decyzje, ze przez wiele lat bedzie ciężko, nie
powinno sie takiej decyzji podejmować w imieniu dziecka.

[martyneczkap]

A skąd Ty możesz wiedzieć czy czasem któraś z nas nie należy do takich osób jak
Twoi znajomi ??????????????????????????????????????????????? Jesteś wróżką?

[verdana]

Moi znajomi nie mieli wlasnych dzieci - sami radzą sobie z agresją i
trudnymi zachowaniami adoptowanych dzieci "po przejsciach". nie
mieli dziecka, ktore razem z nimi musiałoby znosić wyzwiska czy
bicie, ani też nie mają dzieci, dla ktorych nie starczyłoby czasu,
bo "nowe" dziecko wymaga rehabilitacji i uwagi matki 24 godziny na
dobę.
Więc Wy, decydując za poprzednie dziecko, ze nie zaszkodzi mu
mozliwa agresja czy brak czasu dla niego - na 100% nie jestescie
tacy, jak moi znajomi.

[mamaalex]

bez przesady ,nie kazde dziecko adoptowany wrozy czarny scenariusz ,dlaczego
wiekszosc z Was zaklada zaraz ze "to" dziecko z problemami?rownie dobrze kobiety
nie powinny decydowac sie na drugie biologiczne dziecko ,no a nóż urodzi sie
chore np. z ADHD ,albo urodzi sie zdrowe lecz od poczatku bedzie stwarzało
problemy ,dlaczego taka matka ktora pragnie drugiego dziecka nie jest linczowana
?przeciez mysli tylko o sobie ,a nie pomysli o tym dziecku ktore jest juz na
swiecie .Przeciez ono moze sobie nie zyczy rodzenstwa ,moze ono chce miec mame
tylko dla siebie...Badzmy ludzmi i nie robmy z igly widly .I tak naprawde jesli
martyneczka bedzie juz wiedziala na 100% tego ,ze chce adoptowac to uwierzcie
ale zrobi to na przekór wszystkim ,i na nic tu te wasze wypociny i pouczenia
oraz udawadnianie ,ze to nie takie proste.Kazdy ,nawet ten nie majacy stycznosci
z adopcja wie ,ze adopcja to kawal ciezkiej pracy.

[leli1]

mam nadzieje, że jednak ktos chcacy skorzystac z informacji tu zawartych, nie będzie tego traktował jako wypociny.

O dzieciach bezproblemowych nie ma co pisac, bo wtedy wszystko jest cacy. Z tym, że niekoniecznie takie nam sie trafi. A co do kolejnego dziecka w rodzinie......kiedy dziecko rodzi sie w rodzinie bio, najczęściej nie ma za sobą traumatycznych przezyc w rodzaju bicia/znęcania się/samotnosci/odrzucenia.....problemy z tym związane moga przerosnąć najwiekszych twardzieli.....tak wiem, zaraz ktos moze napisac, że czemu zaraz rozpatrujemy takie scenariusze.....ano temu, że MOGĄ się zdarzyc i to takze trzeba brac pod uwagę i przed takimi problemami należałoby chronic dzieci bio.

[mamaalex]

jasne ,ze moga ale nie musza i powiem Ci ,ze znam bardzo wiele rodzin
adopcujnych ( ok. 30 par)i tak naprawde tylko jedna para ma problemy z dzieckiem
(dziecko ma stwierdzone ADHD) ,za to znam ogrom rodzin biologicznych ,gdzie
dziecki daje w kosc swoim rodzicom ...Wiec jak widzisz nie ma na to reguł .Przez
takie wasze gdybanie rodzi sie tylko mit ,ze dzieci z dd to te gorsze
,agresywne,problemowe,nieuczace sie i bijace.Pozniej dziwimy sie ,ze nasze
dzieci zostaja wytykane palcami na placu zabaw bo to te dzieci na krore mowi sie
,ze sa beeeeee

[leli1]

nie, nie przez nasze gdybanie rodzi sie mit. Przypisujesz temu forum chyba zbyt wielką moc
Piszac o problemach nie mam na mysli dzieci nie uczących sie, bijacych itp..., tylko (co zreszta napisałam), dzieci z zaburzeniami typu choroba sieroca, FAS czy RAD, z tym w normalnych rodzinach bio sie raczej nikt nie zetknie.

[mamaalex]

tak ,ale przeciez, jak sie chce dziecko zdrowe to nikt nam nie wcisnie dziecka z
FAS albo RAD prawda?A martyneczka sama napisala ,ze interesuje ja dziecko juz
troszke starsze wiec u takich dzieci sa juz wykryte tego typu choroby wiec nikt
jej takiego nie bedzie proponowal.

[titta]

Wszystko zalezy i rogl nie ma, choc tzeba zawsze wiedziec jak
najwiecej czego sie spodziewac. Przyklad z najblizszego otoczenia,
bo kolega z ktorym dziele bioro (wiec tez przechodzilam troche przez
proces). Majac 6 letniego synka, adoptowali mala dziewczynke z Chin.
Przygotowania trwaly rok: syn wiedzial, ze gdzies tam w Chinach
wlasnie sie narodzila lub niedlugo sie narodzi jego siostra. Rodzian
jest niesamowicie ciepla, a chlopak madry. Rozumial i cieszyl sie.
Razem pojechali po dziecko. Pierwsze spotkanie bylo szokiem, bo
zamiast usmiechnietej (siedzacej) istotki ze zdjec, zastali
drobniutkie, lezace dziecko, bez zadnego kontaktu. Tak bylo przez
dwa tygodnie. Potem przez rok (za rada psychologow) mala byla
wylacznie z mama,noszona, przytulana, spala z nia, nikt inny ja nie
dotykal, choc oczywiscie nie izolowali ja od ludzi. Kolega stopniowo
zwiekszal swoj kontakt z mala, w miedzyczasie maksimum czasu
poswiecajac synowi. Dzs mala jest gadatliwa i towarzyska, "mala
ksiezniczka", nie jest ropieszczona i nie jest rozpieszczana. Jest
traktowana na tych samych prawach co syn.
Z tym, ze motywem adopcji byla chec posiadania drugiego dziecka,
przy obawie zajscia w ciaze. (Zanim urodzil sie syn, znajoma
poronila kilkanascie razy).

[verdana]

To zupelnie inna motywacja.

[samwieszkimjestem]

Martyneczko, nie przejmuj się tymi podejrzeniami. Po prostu niektórzy nie
dorośli do tego, żeby pomagać innym. Dlatego nie rozumieją, kiedy ktoś chce
pomoc dziecku i węszą jakiś spisek.

Ja dzieci jeszcze nie mam, ale po urodzeniu pierwszego chcę odczekać 5-7lat i
adoptować młodsze. Po prostu dlatego, że uważam, że powinnam, jeśli będę mogła.
Silniejsi społecznie powinni pomagać słabszym, a czy dziecko z domu dziecka nie
jest słabsze? To prawdziwe wyzwanie, ale uważam, że warto próbować. Tak jak
piszesz, to takie naprawianie świata w małym, rodzinnym wymiarze. Kto może, ten
powinien. Każdy tak, jak umie. Niektórzy właśnie przez adopcję. Cieszę się, że
Ty myślisz podobnie.

P.S. To oni są dziwakami

[kawka74]

"Mądry człowiek wie, czego nie wie. Głupi nie wie nawet tego, co wie."

Podoba mi się Twoja sygnaturka - weź ją sobie do serca.

[samwieszkimjestem]

Ja również pozdrawiam ))

[leli1]

w zasadzie kawka74 powiedziala juz wszystko w temacie

Nie wiem czy trzeba dodawac ze to forum adopcja, wypowiadaja sie tu najczesciej ludzie zaangazowani w temacie, Ty wpadasz niz z gruchy ni z pietruchy i myslisz ze masz gotowe rozwiazania, ze wystarczy tylko chcec, ze to takie altruistyczne i w ogole ...... no gratuluje beztroski.
Nie osmielilabym sie nikomu doradzac np na forum Poronienia, bo guzik o tym wiem.....tyle co przeczytam, a to nie czyni mnie ekspertem.

[samwieszkimjestem]

A co, pytałaś mnie, czy znam kogoś mającego dziecko z adopcji? Bo znam dwie
takie rodziny. Ale to Cię oczywiście nie interesuje, bo moje poglądy nie pasują
do twoich teorii. A przecież jedynie Twoje teorie są słuszne i zacne, czyż nie?

[leli1]

no nie, nie są ani zacne ani jedynie słuszne, ani tylko teorie, wszak z adopcją mam do czynienia na gruncie praktycznym a nie wyłącznie teoretycznym (Jakie ma znaczenie to, że znasz rodziny ado, ja znam kobiety, które poroniły, ale dalej nie czyni mnie to ekspertem w tej dziedzinie.)
Teoria sobie a zycie sobie, sama widzę jak moje poglady się zmieniły z czasów sprzed adopcji.....głownie wlasnie dlatego, że z wielu rzeczy nie zdawałam sobie wówczas sprawy.

[samwieszkimjestem]

W takim razie napisz, co muszą wiedzieć rodziny szykujące się do adopcji. Serio,
napisz. POWINNIŚMY to wiedzieć.

[kawka74]

Serio mam napisać? Proszsz... proponowałabym kurs w ośrodku adopcyjnym i
spotkania z psychologami i pedagogami, spotkania z rodzinami adopcyjnymi,
wymianę doświadczeń z innymi czekającymi i z już doczekanymi, najlepiej stałą i
długotrwałą, i nie z jedną ani nawet dwiema rodzinami.
Mnie od tej wiedzy, którą zmagazynowałam i magazynuję, brzuch bolał - ze
strachu. Kubeł lodowatej, już nawet nie zimnej, wody zdecydowanie mnie
otrzeźwił, i taki kubeł czeka każdego, kto decyduje się na adopcję, im prędzej,
tym lepiej.
Piszecie obie, że chcecie pomóc. Dziecko małe, względnie zdrowe, jak pisałam,
tej pomocy nie potrzebuje o tyle, że na adopcję czekać nie musi, znalezienie
takiemu dziecku rodziców to jak pstryknięcie palcami (o ile oczywiście ma ono
uregulowaną sytuację prawną). Pomocy potrzebują dzieci przewlekle, poważnie
chore, starsze, liczne rodzeństwa. Dlatego proponowałam Martyneczce
zastanowienie się nie nad adopcją, ale nad rodziną zastępczą. U nas praktykowane
są dość często rodziny zastępcze długofalowe, czasem z możliwością adopcji -
nikt przytomny nie będzie wyrywał dziecka, które w końcu zyskało jasną sytuację
prawną, z domu, gdzie mu dobrze, gdzie jest już 'swój', a rodzice zastępczy
wyrażają chęć zostania rodzicami adopcyjnymi.
Adopcja to ryzyko, a adopcja w rodzinie, gdzie jest już dziecko biologiczne,
jest ryzykiem przynajmniej pięciokrotnym. Chęć pomocy, skądinąd szlachetna, może
się skończyć dla rodziny bardzo źle. Nie twierdzę, że takie adopcje się nie
udają, ale prawdopodobieństwo niepowodzenia niestety wzrasta. Sam entuzjazm i
dobre serce - bez ironii tym razem, naprawdę - nie wystarczy, trzeba być do tego
przygotowanym najlepiej jak się da, brać pod uwagę najczarniejszy scenariusz.

[martyneczkap]

Rodzina zastępcza to nie jest dobre rozwiązanie - moja siostra ze szwagrem
stanowili rodzinę zastępczą dla 7 letniego chłopczyka - po roku, kiedy Łukaszek
oswoił się, nauczył przytulać itp. (na początku nie odpowiadał nawet na
najprostsze pytania, siedział sam itp.)ośrodek doszedł do wniosku że sytuacja w
jego biologicznej rodzinie poprawiła się - prawda była niestety jednak inna -
pijaństwo i przemoc było dalej. Wiem co wtedy przeszedł Łukasz, jak płakał
kiedy go odwozili, kiedy żegnał się z kolegami w swojej nowej szkole, nie mówiąc
już o siostrze, która traktowała go już jako kolejnego syna i nagle musiała go
oddać. Najgorsze było to że wiedziała że wraca do swojego piekła. Nie mam
sumienia na takie sceny.

[kawka74]

Bo znam dwie
> takie rodziny.

Obawiam się, że to mniej więcej tak, jakbyś usiłowała sobie wyrobić poglądy na
temat smaku sushi widząc, jak wcina je para przy sąsiednim stoliku.

[martyneczkap]

kawka74 napisała:

> Bo znam dwie
> > takie rodziny.
>
> Obawiam się, że to mniej więcej tak, jakbyś usiłowała sobie wyrobić poglądy na
> temat smaku sushi widząc, jak wcina je para przy sąsiednim stoliku.


Obieczałam sobie ze juz sie tutaj nie bede odzywać ale jak widze tego typu
wypowiedz to az mi sie gotuje Według tego co mówisz to nikt by sie nie
nadawał do adopcji bo kto rodzi się z jako rodzic adopcyjny - każdy przechodzi
ten pierwszy raz - niestety eksperymentalny - bo cóz tak naprawde wie o adopcji
- tyle co dowiedział sie od innych i tyle!!!!! Z kontekstu wynka ze Ty również
czekaż dopiero na dzieci - wiec czy potrafisz zagwarantować ze sie do tego
nadajesz a dzieci spełnią Twoje oczekiwania - NIE!!!!! Jesteś wyłącznie ekspert
teoretyk !!!

[kawka74]

> Obieczałam sobie ze juz sie tutaj nie bede odzywać

I szkoda, że nie dotrzymałaś obietnicy, naprawdę szkoda.

[martyneczkap]

kawka74 napisała:

> > Obieczałam sobie ze juz sie tutaj nie bede odzywać
>
> I szkoda, że nie dotrzymałaś obietnicy, naprawdę szkoda.


Szkoda również że Ty robisz z siebie eksperta, choć jasno widać że jesteś
wyłącznie "książkowa" a sama widzisz że jak przychodzi co do czego to ucinasz
albo odpowiadasz na to co wygodne.

[kawka74]

Martyneczko, nie tup nóżką.
Ty i Twoja koleżanka-entuzjastka musicie się jeszcze wiele nauczyć. Mnie już
wylano kubeł zimnej wody na głowę, Wy obie tego na klatę przyjąć nie potraficie,
bo 'wiecie lepiej', bo znacie całe dwie rodziny adopcyjne (w sumie obie znacie
chyba cztery, zawsze to więcej). Możecie się, oczywiście, wspierać, podniecać
pomysłem i znacząco trącać łokciem, ale nadal będziecie tupiącymi nóżką
neofitkami, które o adopcji wiedzą tyle, co z programu 'Kochaj mnie'.
Idąc tropem sushi, nadal pozostajecie klientkami restauracji, które widzą na
cudzym talerzu coś ciekawego, ale ani wiedzą, jak smakuje, jak się je i jak się
to robi. Ja przynajmniej umiem to przyrządzić i taka jest różnica.

[mamaalex]

Kawka zawsze masz tu duzo do powiedzenia ,czasem piszesz madrze a czasem
zwyczajnie w swiecie dowalasz komus udajac madrzejsza.Tak naprawde to Ty rowniez
nie powonnas wypowiadac sie w tym temacie bo tak jak martyneczka nie
posmakowalas jeszcze tego przyslowiowego sushi i nadal jestes kijentka tej samej
restauracji co dziewczyny ,moze z mala roznica Ty juz stoisz w kolejce a
dziewczyny jeszcze sie zastanawiaja tak jak kiedys Ty.Z tego co pamietasz bardzo
dlugo sie nad tym zastanawialas i nie bylas gotowa ,wiec pozwol teraz
martyneczce sie zastanowic bo ma do tego prawo!

[kawka74]

he
a nawet hehehe
Zabawne jest to o tyle, że właśnie usiłuję, i chyba nie tylko ja, skłonić
Martyneczkę i tę drugą panią do tego, żeby się zastanowiły. A tu zonk, jedna i
druga obrażona za krytykę, a trzecia - wybacz - wcina się między wódkę a
zakąskę, i to zupełnie od czapy.
Jeśli któraś z Was ma ochotę mi podokuczać, zapraszam na priva, bo szkoda
zaśmiecać wątek, z którego jeszcze ktoś może coś wyciągnąć konkretnego - jest w
nim sporo wartościowych informacji i przemyśleń.
Jeśli Leli skasuje tę pyskówkę, to nawet i lepiej.
Także z mojej strony EOT.

[martyneczkap]

Naprawde nie należe do osób w gorącej wodzie kąpanych-nakazie temat adopcji to
dla mnie czysta teoria i realnie rzecz biorąc to naprawdę nie wiem (może nawet
bardziej wątpię) czy odważymy się z mężem przejść do tego tematu w sposób
bardziej praktyczny. Ale wkurza mnie jeśli osoba która w praktyce tyle samo na
ten temat wie prawi mi morały że się do tego nie nadaję. Chcesz mi powiedzieć że
to "sushi" jest wstrętne i napewno mi nie będzie smakowało.A skąd wiesz jak sama
nie jadłaś??? tylko ktoś Ci powiedział jaki ma smak. Może Tobie też nie będzie
smakowało, może nawet bardziej niż mi.A jeśli chodzi o moją "koleżankę" to
wybacz ale ja od samego początku mam takie samo zdanie na ten temat i nikt nie
musi mnie w niczym wspierać.

[zofijkamyjka]

Możecie mieć dziecko "drogą naturalną" to miejcie je. To naprawdę
piękne, wzniosłe itd.

[iamkinia]

Przeczytałam cały temat i prawdę mówiąc nie bardzo was rozumiem. Co jest złego w
tym że dziewczyna myśli (bo jak sama napisała nie jest jeszcze zdecydowana) o
adopcji? Mam dziwne wrażenia że macie jej troszeczkę za złe (może podświadomie)
że ona ma dzieci a wy nie (przepraszam za szczerość ale tak właśnie mi się
wydaje a ja niestety też mam problem z zajściem w ciążę). Przecież ona nie jest
zainteresowana malutkim dzieckiem (gdzieś tak napisała) o które "zabijają" sie
"bezdzietni". Moi znajomi mają trójkę własnych dzieci i czwarte adoptowane z
pobudek wyłącznie altruistycznych!!! Są bardzo szczęśliwi choć młody zwłaszcza
na początku nieźle dawał czadu. Dodam jeszcze że wcale go wcześniej nie znali
więc "szli w ciemno". Może czasem warto pomyśleć o innych - może nie każda
adopcja motywowana dobrem dziecka kończy się rozwiązaniem !!!

[kawka74]

Mam dziwne wrażenia że macie jej troszeczkę za złe (może podświadomie)
> że ona ma dzieci a wy nie

Zwłaszcza Verdana, która, o ile mnie pamięć nie myli, ma troje dzieci

Przecież ona nie jest
> zainteresowana malutkim dzieckiem (gdzieś tak napisała) o które "zabijają" sie
> "bezdzietni".

Ale ma małe szanse na zaadoptowanie dziecka starszego niż jej biologiczne. Takie
są reguły - raczej nie zdarza się tak, że dziecko adoptowane jest starsze niż
dzieci będące już w rodzinie.

Moi znajomi mają trójkę własnych dzieci i czwarte adoptowane z
> pobudek wyłącznie altruistycznych!!! Są bardzo szczęśliwi

A dzieci?

> Może czasem warto pomyśleć o innych

O kim konkretnie?
Widzisz, adopcja to złożony i trudny proces, na tyle trudny i złożony, że czasem
kandydaci są wręcz zniechęcani. Więcej - jest to jedna wielka niewiadoma, gdzie
przykład znajomych w obliczu setek czy tysięcy przeprowadzanych adopcji i tych X
rozwiązywanych niewiele znaczy. To jest ich historia, przy czym Ty też nie wiesz
wszystkiego.
Nie ma co się burzyć i obrażać, trzeba się uczyć i myśleć. A że Martyneczka
zirytowała się, bo nie została poklepana po ramieniu i pochwalona za dobre
serce, to już - jak wyżej napisałam - jej problem.
I warto zastanowić się nad tym, że krytyczne uwagi wyszły od osób, które o
adopcji wiedzą jednak ciut więcej, niż statystyczny Polak.

[martyneczkap]

Tylko cały szkopuł w tym że owa Martyneczka wcale nie oczekiwała poklepania
po ramieniu (ma ją kto klepać, a jedynie ogólnej informacji czy ma
kiedykolwiek szanse na adopcje, jako osoba z własnym dzieckiem a niestety nie
otrzymała informacji od żadnej ze specjalistek ("wiedzą jednak ciut więcej, niż
statystyczny Polak"), ale to już szczegół - już taką informację posiadła z
innych źródeł

[kawka74]

Czyli Martyneczka dostała głaska w innym miejscu i OK. Ale może dzięki temu
wątkowi jakaś inna chętna do pomocy dzieciom osoba zastanowi się nad tym, co robi.

[ingeborg_1]

No właśnie czytam, bo mam podobne myśli, jak Martyna. I motywację też zblizona.
Myslę sobie: nasza rodzina dobrze funkcjonuje (jest w niej 3 dzieci), wiec gdyby
włożyć w ten układ jeszcze jedno dziecko, to może zamiast rozwalić nasz domowy
układ, poddałoby się zastanemu porzadkowi i bez "robienia sprawy" z całej
adopcji niepostrzezenie i przy okazji stałobysię zwykłym dzieckiem z normalnego
domu. My, zwykła rodzina, mielibysmy przewage liczebną, myśle, ze naprawde mozna
liczyć, ze nowe dzecko dołączy do stada. Znam przykład udanej adopcji trojga
dzieci naraz (rodzeństwo w wieku przedszkolnym) - przez rodzinę bezdzietną co
prawda. Na ich przykładzie zauwazyłam, że dzieci z DD sa dosć uległe - myslę, ze
trzeba mieć odwage dobrze to wykorzystać.

A tak w ogóle, kiedy ralnie myśle o adopcji, to zastanawiam się, czy
rzeczywiscie sa dzieci z uregulowaną sytuacja, po które - przepraszam za
niedelikatne sformułowanie - nie czeka kolejka chętnych rodziców.

I jeszcze jedno: myślę, ze ci, którzy maja pozytywny stosunek do swoich
przedsięwzięc i się ich nie boja, maja większa szanse na ich szczęsliwa
realizację. Te osoby sa bardziej zdeterminowane i przeprowadzają swoje cele w
spokojniejszej atmosferze. Może nie warto wylewać martynce wiadra zimnej wody
na głowe - może ona jest takim niezłomnym typem, który spojrzy trudnosciom w
oczy, zapozna się z sytuacja, a potem da radę?

[kawka74]

gdyb
> y
> włożyć w ten układ jeszcze jedno dziecko, to może zamiast rozwalić nasz domowy
> układ, poddałoby się zastanemu porzadkowi i bez "robienia sprawy" z całej
> adopcji niepostrzezenie i przy okazji stałobysię zwykłym dzieckiem z normalnego
> domu. My, zwykła rodzina, mielibysmy przewage liczebną,

Chcesz adoptować czy idziesz na wojnę?
Na takim myśleniu możesz się naprawdę mocno, ale to mocno sparzyć.

Na ich przykładzie zauwazyłam, że dzieci z DD sa dosć uległe - myslę, z
> e
> trzeba mieć odwage dobrze to wykorzystać.

Szczerze mówiąc mocno w to wątpię.

[ingeborg_1]

Przewaga liczebna oznacza, że dziecko może obserwować wiele osób, które
postępuja w akceptowany w domu sposób , i szybciej uczyć się panujących tam
reguł. Może tez łatwiej wybrać sobie kogoś, kogo zaakceptuje. Poza tym jest
przecież przyzwyczajone do życia w towarzystwie innych dzieci. Może też
zauwazyc, ze te same reguły dotyczą nie tylko jego - jako jedynego dziecka, ale
wszystkie dzieci w domu.

A z ta uległością - sama byłam zdziwiona, gdy to zauważyłam w rodzinie, o której
wspomnialam w poprzednim poście. A potem pomyślałam sobie, że przecież w DD
obowiazuje dyscyplina i dzieci sa przyzwyczajone do tego, że dorosli rządzą.
Wiadomo, że nie ma reguły, poza tym im starsze dziecko, tym trudniej (ja cały
czas myślę o przedszkolakach). Ale naprawdę wydaje mi się, że nie mozna
powiedzieć, że adopcja oznacza murowane kłopoty.

[titta]

Ale dzieci, te biologiczne tez, maja to do siebie ze rozna. Przy
maluchu adopcja rzeczywiscie, rowniez z powodow organizacyjno-
praktycznych byla by trudna. Ale jak dzieciak bedzie mial 5-6-7 lat?
Temat adopcji to nie cos co pojawia sie nagle i o juz, dziecko.

[titta]

Ach i jeszcze jedno. Mam wrazenie, ze postrzegasz dzieci jako
istoty, dla ktorych pojawienie sie kolejnego brata czy siostry to
jakas zmora i przeklenstwo. Tym czasem czesto motorem adoptowania
dziecka, czasem kolejnego, sa wlasnie wlasne dzieci. (Tak, na
poczatku ciesza sie z troce takiej interaktywnej lalki, a potem maja
kolejnego "swojego" czlowieka".
Rekordem pod tym wzgledem (niezmiernie podziwianym przeze mne) jest
znajoma rodzina, ktora majac 12 (!) swoich, adoptowala kolejne 9.
(Pojedynczo, w rytmie przychodzenia dzieci na swiat). Decyzja o
adopcji pierwszego zostala wlasciwie podjeta przez dzieci. Pozniej
tez czesto one wyszukiwaly rozne takie "bidy" - czesto skazane na
smierc w lokalnym przytulku. (Mieszkaja w bardzo biednym rejonie
swiata). Dzis czesc dzieci jest dorosla, czesc studjuje, czesc
niedlugo bedzie, dwoje - na zawsze pozostanie dziecmi. Bedac z nimi
oczymuje sie niezwykla dawke sily i ciepla, chociaz wyzwania tez
maja niezwykle...
A zaczelo sie od marzenia pewnej dziewczyny, z "dobrego"
i "noramalnego" domu, w bogatym kraju, ze chciala by cos zrobic dla
jakiegos dziecka, tak z serca...

[olilla]

Dziękuję dziewczyny ... jesteście mądre babki Wasze dzieci w
czepkach urodzone !!!

[iamkinia]

Przepraszam jak Cię uraziłam ale niestety nie mam dzieci (nawet bez czepka

[samwieszkimjestem]

A czy zaopiekowanie się dzieckiem porzuconym, MIMO posiadania własnych, nie jest
jeszcze bardziej piękne i wzniosłe?

Opieka nad własnym dzieckiem jest biologicznym egoizmem, ponieważ dbasz o to,
żeby Twoje geny przetrwały. W tym kontekście adopcja to czysty altruizm.

[titta]

A czy patrzac z perspektywy dziecka, nie jest lepiej dla niego, gdy
rodzice maja juz wlasne dzieci (idealnie lepiej niz jedno), nie maja
idealistycznego _(jak wiele osob bezdzietnych) obrazu macierzynstwa,
wiedza, "z czym to sie je", zmierzyli sie z problemami wychowawczymi?
Czy obecny schemat adopcji, nie sluzy do "uszczesliwiania ludzi"?
Tyle, ze doroslych, tych ktory nie moga miec wlasnych dzieci?

Nie mowie, ze to jest zly system ale jak ktos juz tak zawziecie
broni dobra dziecka...

[titta]

Ps. oczywiscie mowie o niemowleciu.

[kawka74]

Tylko ktoś naiwny albo głupi wierzy, że wychowanie jednego dziecka daje mu
patent na wychowanie kolejnego. Co najwyżej może popisać się doświadczeniem w
pielęgnacji, ale to akurat żadna sztuka.
W dodatku nie wolno zapominać, że rodzicielstwo adopcyjne to jednak co innego,
niż rodzicielstwo biologiczne. Tym bardziej więc doświadczenie z dziećmi
biologicznymi psu na budę się zdaje.

[titta]

Na pewno jednak na wiecej sie zdaje niz zadne.
(Np. czasem po tym jednym wymarzonym okazuje sie, ze czlowiek nie
powinien de fakto miec zadnego, choc to jedno kocha).
Choc w pelni zgadzam sie ze jedno dziecko, a i trojka patentu nie
daje...

[kawka74]

> Na pewno jednak na wiecej sie zdaje niz zadne.

I to jest pułapka, w którą ochoczo wpadają rodzice dzieci biologicznych, którzy
chcą adoptować dziecko.

[iamkinia]

Ale chyba nie powiesz że matkę (jej doświadczenie w wychowywaniu) która ma 9
swoich własnych dzieci można porównać z kimś kto nie ma ich wcale!!! choć
oczywiście każde dziecko to indywidualność. Nawet jedno dziecko to nie to samo
co żadne!! To tak jak z jazda na nartach-wydaje Ci się ze jeździsz świetnie,a tu
nagle gleba i noga w gipsie, ale chyba prawdopodobieństwo wypadku jest znacznie
mniejsze, niż osoby z oślej łączki Co do zazdrości dzieci biologicznych to
niestety zawsze ona towarzyszy pojawieniu się nowego członka rodziny, nawet
biologicznego. Pamiętam jak urodził się mój brat to prosiłam tatę żeby go zabrał
do parku i zabił... Mimo że adoptowane dziecko pewnie wymaga jeszcze więcej
uwagi to myślę że wiele przykładów pokazuje ze da się potem wyjść na prostą z
korzyścią dla wszystkich.

[kawka74]

> Ale chyba nie powiesz że matkę (jej doświadczenie w wychowywaniu) która ma 9
> swoich własnych dzieci można porównać z kimś kto nie ma ich wcale!!

Zważywszy, że matka dziewięciorga dzieci nie jest w stanie poświęcić zbyt
wielkiej uwagi swoim dzieciom (wszak musi ją podzielić, prawda?), to mam pewne
wątpliwości.

Widzisz, ja pracuję w szkole kilka ładnych lat. Wydawałoby się, że wiem więcej i
lepiej, niż nauczycielka przychodząca dopiero co do pracy. Te lata nauczyły mnie
jednak rzeczy bardzo prostej - NIE MA patentów. Nie ma schematów, sposobików i
sposobów, nie ma utartych dróg. Patenty mogą dotyczyć zbijania gorączki, ale nie
wychowania, zwłaszcza wychowania małego człowieka, który przecierpiał więcej,
niż niejeden dorosły. I tu nawet dziesięcioro dzieci nie pomoże.

[iamkinia]

Oczywiści że nie ma patentów, zresztą to napisałam, ale jako nauczycielka z
dłuższym stażem napewno wiecej widziałaś, z wiekszą ilością problemów się
spotkałaś i jest większa szansa (choć nie reguła) że jak jakiś problem
zaistnieje to lepiej sobie poradzisz. Wiem coś o tym bo sama też jestem
nauczycielką - narazie 3 rok i w trudnych sytuacjach często się radzę starszych
nauczycieli. A jeśli chodzi o wychowywanie w dużej rodzinie to pewnie zauważyłaś
w pracy , że bardzo często dziecko wychowane w dużej rodzinie (oczywiście nie
patologicznej) jest lepiej wychowane niż nie jeden wychuchany i rozbuchany
jedynaczek, którego rodzice gonią na pieniędzmi a dziecko wychowuje świetlica
szkolna. Doświadczenie wiec to nie złota recepta ale duża pomoc. A sytuacja
gdzie matka 9 dzieci jeszcze adoptuje oczywiście nie zdarza się codziennie, z
reguły rodzice mają 2 czy troje własnych dzieci.

[verdana]

Nie ma równiez reguly, ze jedynak jest gorzej wychowany niż dziecko
z duzej rodziny. W wielu wypadkach dzieci z dużej rodziny tez
wychowuje świetlica...
Wg. badan rzeczywiscie rodzice dziecka biologicznego czesto lepiej
radza sobie z wychowaniem adopcyjnego, niż bezdzietni. Tyle, ze
zalezy to tez od tego, dlaczego adoptuja. W tym wypadku
najgroxniejsze jest przeswiadczenie, ze adoptuje sie, aby
uszczęśliwić nie siebie, a dziecko - bo bardzo czesto dzieci
adoptowane wcale nie wyglądaja na szczęśliwe.
Adoptowanie niemowlecie, ktore blyskawicznie "zadomowi" sie w
rodzinie jest mało prawdopodobne - pierwszeństwo będą mialy osoby
bezdzietne. Czyli prawdopoodobnie dziecko bedzie starsze, a to już
jest klopot. Czy rodzice, ktorzy oczekują, ze dadza szczęście i dom
dziecku wytrzymaja, gdy dziecko będzie mówilo "nienawidze
was", "jestescie wstrętni", "nie jesteście moimi rodzicami"? A to
się zdarza.
Czy wtedy uznaja adopcję za udaną?

[kawka74]

jako nauczycielka z
> dłuższym stażem napewno wiecej widziałaś, z wiekszą ilością problemów się
> spotkałaś i jest większa szansa (choć nie reguła) że jak jakiś problem
> zaistnieje to lepiej sobie poradzisz.

Bardzo chciałabym, żeby tak było.

bardzo często dziecko wychowane w dużej rodzinie (oczywiście nie
> patologicznej) jest lepiej wychowane niż nie jeden wychuchany i rozbuchany
> jedynaczek, którego rodzice gonią na pieniędzmi a dziecko wychowuje świetlica
> szkolna.

Czy ja wiem... Najwięksi egoiści, jakich znam, wywodzą się z rodzin wielodzietnych.
Tak czy siak, wszystko sprowadza się do tego, o czym napisała Verdana - do
motywacji. Jeśli ktoś chce dzieciom pomagać, lepsza (moim zdaniem) będzie
rodzina zastępcza, która działa na innej zasadzie, niż rodzina adopcyjna.
Wracając na chwilę do Martyneczki i jej altruistycznych motywacji - na chore
dziecko nie jest gotowa, starszego dziecka adoptować raczej nie może, bo wiek
dzieci jest dość ściśle związany z kolejnością pojawiania się w rodzinie (tam,
gdzie jest dziecko na przykład trzyletnie i roczne, raczej nie dojdzie do
adopcji sześciolatka), a na niemowlaki czy wczesne przedszkolaki czeka kilkaset
bezdzietnych par, które zwykle mają nieformalne pierwszeństwo. Czysta matematyka
wystarczy do stwierdzenia, jak wysokie są szanse.

[lipsmacker]

Oj dziewczyny...to dobrze ze uswiadamiacie mlodej napalonej istocie
ze nie zawsze chec naprawy swiata jest dla tego swiata zbawienna.

Moze jednak uznacie ze nie kazda adopcja przez osoby posiadajace
dzieci bologiczne jest z gory skazana na niepowodzenie? Spotkalam
sie ze stwierdzeniami zarowno osob z wieloletnia praktyka w osrodku
adopcyjnym jak i psychologow ze dla niektorych dzieci wlasnie
rodziny majace juz dzieci biologiczne sa pozadane i poszukiwane. A
wiec na cos to nasze doswiadczenie sie chyba nadaje? Do tego nie
kazde adoptowane dziecko musi zafundowac swojej nowej rodzinie
koszmar choc bezspornie jakies problemy wynikajace z jego
wczesniejszych doswiadczen napewno beda.

[martyneczkap]

"Oj dziewczyny...to dobrze ze uswiadamiacie mlodej napalonej istocie
ze nie zawsze chec naprawy swiata jest dla tego swiata zbawienna"

hahaha nie jestem ani napalona - nie wiem już w jakim języku to pisać żeby
dotarło ani specjalnie młoda (niestety )

Jestem tylko ciekawa jaką inną motywację, niż altruistyczną mają rodziny z
własnymi dziećmi adoptujące dziecko. Wiadomo że chcą mieć dziecko - to oczywiste
- w innym przypadku to bez sensu, ale przecież mogli by sobie strzelić swoje
własne i to bez większych formalności a oni jednak z adopcji. Nie mówię tutaj
o dzieciach które już wcześniej znali ale o zupełnie anonimowych z domu dziecka.
Więc niech mi ktoś w punktach wypisze te zdrowe motywacje w takim przypadku.

[kawka74]

Adopcja przez ludzi mających dzieci biologiczne może być udana, nikt nie
twierdzi, że nie. Jest jednak znacznie więcej czynników ryzyka, to pewne, bo w
grę wchodzi dobro innych dzieci i wszystkie złożone po wielokroć relacje,
skomplikowane bardziej, niż w rodzinie, gdzie dziecko/dzieci adoptowane są
jedynymi dziećmi.
Być może są dzieci, dla których rodzina 'dzietna biologicznie' byłaby lepsza - w
przypadku kilkumiesięcznego dziecka jednak ciut trudno to stwierdzić, a tylko
takie w przypadku autorki wątku wchodzi w grę. Z tym, że - moim zdaniem - mniej
o umiejętności wychowawcze rodziców chodzi, a bardziej o potrzeby dziecka
adoptowanego, które mogą zostać zaspokojone nie tyle dzięki doświadczeniu
rodziców (bo niby w czym miałoby pomóc, jeśli chodzi o np.chorobę sierocą?), ile
dzięki obecności innego dziecka.

[verdana]

W przypadkach mi znanych motywacja były
- nieudane kolejne ciąże, jedno dziecko się urodziło, ale rodzice,
bardzo pragnący kolejnego dziecka nie mieli już siły i ochoty na
szerego kolejnych prób
- adoptowanie dziecka przyjaciół, ktorzy się zapili i nie mogli
wychowywać własnej corki
-śmierc poprzednego dziecka. To stara historia - dziecko zmarło tuz
po urodzeniu, we wrzesniu 1939. Po wojnie uznano, ze jest za późno
na kolejne biologiczne (to była adopcja mojego wujka, udana zreszta)
- koszmarny, patologiczny strach przed kolejnym porodem
- i wreszcie miłość od pierwszego wejrzenia. Tzn para weszła do DD
zostawic dary i zobaczyła dziecko - powaznie chore zreszta. To bylo
ICH dziecko. Nie mogli go tam zostawić.

[ingeborg_1]

Ale kiedy naprawdę wychowując biologiczne dzieci zdobywamy doświadczenia! Myślę,
że ośrodkowi jest też np. łatwiej przeprowadzić kwalifikacje takiej rodziny - co
pozwala łatwiej ocenić, jakie ryzyko niesie ze soba taka adopcja.
Nie demonizujmy, proszę.

[lipsmacker]

Jeszcze cos Wam opisze co przyszlo mi na mysl po lekturze rownolegle
pokazujacego sie postu o rozwiazywaniu adopcji, a mianowicie kwestie
ktora tam poruszyla forumowiczka leli. Otoz od dluzszego czasu po
studiowaniu wielu postow, glownie na bocianie, odnosze wrazenie ze
mlode bezdzietne pary adoptujace dziecko czesto (nie zawsze) nie
maja pojecia jakie zachowanie dziecka nie odbiega od normy.
Czytalam juz takie kwiatki jak "kaze mu sie rano ubrac a on nas
prowokuje bo przez 10min patrzy sie na sciane i kopie noga w lozko"
albo "nie chce odrabiac lekcji, pyskuje pani w szkole" - i dalej
omawianie kwesti jako problemu wyniklego z adopcji. W tym momencie
pozwole sobie niesmialo zasugerowac ze rodzic posiadajacy potomstwo
biologiczne przeszedlby nad takimi zachowaniami do porzadku
dziennego.

Druga refleksja jest taka ze rodzice adopcyjni czesto staraja sie
rekompensowac dziecku tragiczna przeszlosc poprzez nadmierna
poblazliwosc i brak konsekwencji w wychowywaniu, co moze zaowocowac
problemami wyniklymi ze wzmozonej sklonnosci takich dzieci do
manipulacji rodzicami. W rodzinie dano mi bylo zaobserwowac dwa
takie przyklady na przelomie blisko 30stu lat. W pierwszym
przypadku byla skrajna roznica w wychowywaniu przez adopcyjna matke
a ojca - matka byla bardzo surowa i kontrolowala syna na kazdym
kroku i absolutnie mu nie ufala, nie dala szansy zapracowac na to
zaufanie, a ojciec z kolei pozwalal na wszystko - za plecami matki,
i de facto pomagal synowi ja oszukiwac. Dzis minelo 27 lat od tej
adopcji, chlopak ma 32 lata a oni mowia ze gdyby dalo sie odwrocic
czas to nie adoptowaliby.

W drugim wypadku rodzicami zostalo mlode malzenstwo nie mogace miec
dzieci, adoptowali kolejno dwojke. Dzieci maja po kilka latek a
doslownie chodza im po glowach. Zyja kawa, cola i slodyczami, sa
zasypywane zabawkami, odmawiaja chodzenia do przedszkola, zasypiaja
przed polnoca, slowem totalna anarchia u przedszkolakow. Rodzice
absolutnie nie radza sobie z wrzaskiem i odruchami agresji (3-latka
ktorej zasugerowano zjedzenie na sniadanie kanapki zamiast czekolady
wali matke po glowie zabawka) ktory powstaje gdy nastepuje proba
ukierunkowania ich zachowania. Jestem gotowa zalozyc sie ze Ci
ludzie za 10 lat tez beda pisac na jakims forum o nieudanej adopcji,
nie mowiac juz o trudach adopcji jako takiej.

[kawka74]

Mnie z kolei nasunęły się - w związku z tym, co napisałaś, w związku z wątkiem i
w ogóle adopcją - kolejne refleksje.

W tym momencie
> pozwole sobie niesmialo zasugerowac ze rodzic posiadajacy potomstwo
> biologiczne przeszedlby nad takimi zachowaniami do porzadku
> dziennego.

Między innymi dlatego, że nie może zwalić tego na niesławne geny, którymi
straszy się rodziców adopcyjnych. Jego usprawiedliwienia nie sięgają dalej poza
'taki wiek' (przecież nie powie, że to na skutek jego błędów wychowawczych ).
Rodzic adopcyjny ma do dyspozycji jeszcze jedno wyjaśnienie, a im dziecko
adoptowane było w chwili adopcji starsze, tym jest to bardziej prawdopodobne.

>
> Druga refleksja jest taka ze rodzice adopcyjni czesto staraja sie
> rekompensowac dziecku tragiczna przeszlosc poprzez nadmierna
> poblazliwosc i brak konsekwencji w wychowywaniu,

Co ciekawe, rodzice biologiczni, którzy są na przykład po rozwodzie, robią
dokładnie to samo - jeden rodzic stara się zrekompensować dziecku brak drugiego
rodzica.

Jestem gotowa zalozyc sie ze Ci
> ludzie za 10 lat tez beda pisac na jakims forum o nieudanej adopcji,
> nie mowiac juz o trudach adopcji jako takiej.

Gdyby taka sytuacja dotyczyła rodzicielstwa biologicznego (i nikt mi nie powie,
że w rodzinach bio takie rzeczy się nie zdarzają), nikt by nawet się nie
zająknął o nieudanym rodzicielstwie. A przecież przyczyna jest ta sama -
nadmierne pobłażanie.

[verdana]

Niestety, ja zauwazylam jeszcze jedno - rozsadni rodzice
biologiczni, ktorzy mają klopoty z dzieckiem, szukaja przyczyn nie
tylko w dziecku, ale także w swoim wlasnym zachowaniu. Rodzice
adopcyjni (czasami, nie zawsze oczywiscie) zamiast zastanowic się,
co spowodowalo, ze ich dziecko sprawia kłopoty, co sami powinni
zmienić w swoim zachowaniu, tlumacza, ze oni robia dobrze, ale te
geny, wiek, trudna przeszlość. Rzeczywiscie, tak bywa - ale nie
zawsze.

[leli1]

oczywiscie ze tak byc moze jak pisze verdana, co wiecej znam kilka par, ktore "rozwydrzenie" swojego biologicznego potomka (jak juz nie maja sie do czego przyczepic) komentują 'jakos sie tak wyrodził, bo my wszyscy w rodzinie grzeczni bylismy"
Poki co, nie weszlam jeszcze w etap zwalania moich ewentualnych porazek wych.na geny. Synuś charakterologicznie jest naszym kompletnym przeciwienstwem, czasem mnie to denerwuje (bo nie nadążam, ja flegmatyk a on żywioł), ale wszystko to było wliczone w ryzyko. Adoptując musimy sobie z tego zdawac sprawe, bo inaczej kazda pierdoła moze byc zwalana na geny, bo tak łatwiej. Co wiecej, czasem jakiejs drobnostki nie bedzie nam sie chcialo w dziecku "naprawiac" wlasnie z powodu tejze prostej wymowki.

[zofijkamyjka]

leli1 napisała:
> Co wiecej, czasem
> jakiejs drobnostki nie bedzie nam sie chcialo w
dziecku "naprawiac" wlasnie z p
> owodu tejze prostej wymowki.

Albo też naiwnie będziemy wierzyć że nasze dziecko da sie "naprawić"
niedoceniając jednak genów i wtedy ....klapa. Tyle sie staramy i nic.
A tu jeszcze presja społeczna ciążąca na rodzicach adopcyjnych.
To może być trudne.

[with-out]

Niestety wiele z powyższych wypowiedzi ma rację bytu w realnych sytuacjach..
A może niesłusznie uogólniam.
W każdym razie w moim - naszym przypadku coś na rzeczy jest..
Zacznę od początku..
Tak jak niektóre przedmówczynie, o adopcji dziecka myślałam od baardzo dawna.
Kiedyś twierdziłam, że na świecie jest tak dużo opuszczonych dzieciaków, że nie
muszę rodzić dziecka, by je mieć.
Czyli adoptuję i będę miała swoje dziecko, a ono będzie miało rodzinę.
Z czasem, po odnalezieniu się z mężem, który znał moje podejście do adopcji i je
podzielał, stwierdziłam, że jednak zdecyduję się na urodzenie dziecka biologicznego.
Wtedy decyzję tą motywowałam lękiem, iż w przyszłości stwierdzę, że w życiu
ominęło nas coś bardzo ważnego.
Teraz myślę, że dopadł mnie 'gruby' instynkt macierzyński ;D
W każdym razie synek urodził się po wielu komplikacjach w czasie ciąży.
Fakt smutnego okresu ciąży utwierdził mnie w decyzji, że chciałabym adoptować
następne dziecko.
Zawsze żywiłam przekonanie, że kwestia biologiczne - niebiologiczne dziecko nie
będzie istniała w moim przypadku.
Mam wyższe wykształcenie 'społeczne' i wierzyłam w procesy uspołeczniania i
takie tam ;D
Generalnie podejście bardzo optymistyczne, zero wątpliwości.
Dodam, że postanowiliśmy przyjąć dziecko w ramach rodziny zastępczej, z
możliwością odebrania praw rodzicom. Wiem, że dzieci z unormowaną sytuacją mają
wielkie szanse na znalezienie rodziny. Starsze dziecko 'odpadało' ze względu na
wiek naszego synka.
Nasz OAO deklarował się, że pomoże w procesie odebrania praw (oczywisty przypadek).
Efekt jest taki, że od kilku miesięcy jest z nami niespełna dwuletni chłopczyk.
Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie to co czuję..
Mały jest fajny, uśmiechnięty, a ja cały czas czuję do niego dziwny dystans.
Ciężko zaakceptować (to nie jest odpowiednie słowo, ale na chwilę obecną nie
mogę znaleźć lepszego) mi pewne zachowania, które nie są wcale 'patologiczne'..
Nie wiem jak mam nazwać te swoje odczucia. Sama się ich wstydzę przed sobą. Nie
wiem dlaczego.. Sama tego chciałam, a teraz taki negatywny stosunek..
Próbuję rozłożyć na części pierwsze pewne odczucia, łączę je z pewnymi
sytuacjami..
A może 'genów' nie da się oszukać..? Mój mąż w żartach stwierdził, że mały jest
pewnym rywalem dla naszego biologicznego (wiekowo dwa lata różnicy) i ja jako
biologiczna mama-zwierzę, staram się bronić swoje młode ;D
Może i coś w tym jest..
Dodam, że mąż nie ma kłopotu z 'tego typu' uczuciami.
Ten post to ogromny skrót wszystkiego, co chciałabym powiedzieć.
Nie wiem nawet czy ujęłam to właściwie..
Mam nadzieję, że z czasem będę w stanie 'równo' traktować obu synków. Że nie
będę musiała walczyć z takimi naturalnymi reakcjami, które są podpowiadane 'sercem'.
Może znacie jakieś podobne przypadki? Jak 'sprawy' toczą się z czasem?
Ehhh, teraz wiem, że nauka i socjalizacja to jedno, a biologia i uczucia to drugie.
To paradoks biorąc pod uwagę czas i moje wykształcenie...

[zofijkamyjka]

Oczywiście że genów oszukać sie nie da. Ja w ogóle bardzo wierzę w
znaczenie genów i w to że mamy jednak ograniczony mocno wpływ na to
jakie będzie nasze dziecko.
Adoptując dziecko należy przyjąć je "z całym dobrodziejstwem
inwentarza" i być przygotowanym na różne niespodzianki. Trzeba być
też łagodnym dla siebie, dać sobie czas i miejsce na odczucia także
negatywne bo ta miłość może być trudna, niewdzięczna, może też
dłużej rozkwitać.
Dzieci biologiczne mogą niestety być dodatkową komplikacją dla całej
rodziny.

[ingeborg_1]

Myślę, że to nawet nie chodzi o to, że geny adoptowanego dziecka nie są nasze,
ale o fakt, że mamy tego świadomość. To furtka, przez którą wchodzi to poczucie
bezradności, gdy dziecko zachowuje się jakoś inaczej, niz byśmy sobie
wyobrażali. Nie wiem, czy da się tego uniknac, bo nie mam adoptowanego dziecka,
choć o tym myślę - dlatego czytuję to forum.

[with-out]

Mówiąc o genach, nie mam na myśli 'złych' zachowań, ale raczej mój stosunek do
małego.
Zachowania potrafię zrozumieć i zaakceptować je lub nie - tak jak w przypadku
naszego biologicznego dziecka.
Problemem jest fakt, że nie czuję tego samego do obu chłopców. Być może jest to
kwestia czasu. Zauważam pewne zmiany, powoli przełamuję się..
Jednak nigdy nie podejrzewałam, że ten proces będzie dla mnie tak trudny!

[evee1]

> Problemem jest fakt, że nie czuję tego samego do obu chłopców.
Byc moze wlasnie powinnas miec dwojke biologicznych dzieci , zeby zobaczyc,
ze nawet do wlasnych dzieci mozna miec rozny stosunek, szczegolnie jak sa bardzo
rozne i wymagaja innego rodzaju zaangazowania ze strony rodzicow.

Ja akurat nie mam dzieci adoptowanych, ale bardzo bym chciala i to dzieci
starsze raczej. Mam dwojke dzieci biologicznych (12 i 13 lat) i chcialabym miec
wiecej dzieci, ale wlasnie niekoniecznie poprzez ich rodzenie - zreszta teraz
juz jestem za stara ). Poza tym bylam juz w ciazy, mialam w domu niemowlaki,
mam to za soba (i wcale do tego nie tesklnie), ale akurat tego okresu dobrze nie
pamietam, wiec to nie jest cos co mnie wiaze z moimi dziecmi. Mnie wiaze z nimi
codziennosc, chociaz nie zawsze bywa lekko. I czuje, ze moglabym dac milosc,
poczucie bezpieczenstwa i fajny dom dzieciom, ktorym sie to od losu tak jak moim
biologicznym dzieciom nie trafilo.

Podobnie jak w przypadku moich wlasnych dzieci, ktore kocham, z ktorymi dziele
swoje zycie i ktore dostarczaja mi wielu doswiadczen i nie oczekuje od nich za
to wdziecznosci, nie widze powodu dlaczego mialabym zaczac oczekiwac tego od
dzieci adoptowanych. Raczej to ja jestem wdzieczna losowi za to, ze one sa, ze
moge je znac, patrzec jak rosna, jak sie rozwijaja i przechodza przez kolejne
etapy zycia. I ja to mam szanse widziec to "od podszewki". To wspaniale uczucie,
ale tez wielki przywilej. A fakt, ze to sa dzieci, ktore ja urodzilam jest dla
mnie sprawa drugorzedna. Moze dlatego, ze dzieci mialam bardzo latwo (hm, az za
latwo) i nie mialam nawet okazji poczuc potrzeby posiadania dziecka. Tak w ogole
to nie czuje, ze adopcja bylaby jakas moja misja zbawiania swiata. Jezeli juz to
raczej czuje wielki zal, ze nie moge adoptowac, mimo, ze chcialabym miec wiecej
dzieci w domu.
Poza tym swietnie zdaje sobie sprawe, ze dzieci adoptowane (szczegolnie te
starsze) przychodza z bagazem doswiadczen i ze wcale nie jest latwo takie dzieci
wychowywac. Jest inaczej, trudniej, ale kto powiedzial, ze wychowywanie dzieci i
zycie w ogole ma byc latwe?

Niestety w moim przypadku jest to bardziej akademicka dyskusja, bo moj maz
wiecej dzieci juz by wolal nie miec (w kwestii genow i ewentualnych trudnosci
wychowawczych ma podobne zdanie co ja). O ile w przypadku wlasnego musialby z
jego narodzinami sie pogodzic, o tyle w przypadku adoptowanego musialby sie sam
swiadomie na ten dodatek do naszej rodziny zgodzic.

Rodzina zastepcza w naszym przypadku, z roznych powodow, odpada. Tez o tym
myslalam, ale wlasnie dlatego, ze moja potrzeba adopcji nie wynika z potrzeby
pomocy dzieciom (w kazdym razie nie wprost) to doszlam do wniosku, ze to nie to.

[ingeborg_1]

To ciekawe, co piszesz. Szczerze mówiac, gdy myślę o adopcji, tych rzeczy
właśnie sie boję. Że własnego i adoptowanego dziecka nie będę przytulać tak
samo. Albo, że będziemy już po kwalifikacji, zobaczę dziecko i nie będe
wiedziała, czy uda mi się z tym konkretnym dzieckiem zbudować odpowiednią
bliskośc. Bo gdy rodzi się dziecko, wiadomo, że to jest to jedyne i nie można go
zamienić, a przy adopcji mamy prawo nie zaakceptować proponowanego nam dziecka i
tu się otwiera niebezpieczny obszar...
Trudne te sprawy, szkoda, że tak mało rodziców którzy maja biologiczne i
adoptowane dzieci jednocześnie sie wypowiada. Pewnie was mało.

[samanoca]

Od dłuższego czasu i w naszym domu wraca temat adopcji.
Jesteśmy już biologicznymi rodzicami, nasz synek ma 4 lata. Niestety kolejne
dziecko biologiczne pociąga za sobą pewne ryzyko związane z genetyką.
Do adopcji dojrzewamy i myślę, że jeszcze sporo czasu upłynie zanim postanowimy
podjąć pierwsze kroki. Niemniej temat ten wraca do nas jak bumerang. Myślimy
raczej o adopcji dziecka starszego, 2-4 latka, choć zdajemy sobie sprawę z tego,
że im starsze dziecko, tym może być trudniej zdobyć jego miłość i zaufanie.
Ktoś tutaj napisał, że trzeba brać pod uwagę, że dziecko adoptowane może nie
spełniać naszych oczekiwań. Przepraszam, ale kompletnym bezsensem wydaje mi się
taki tok rozumowania. Trzeba pamiętać, że biologiczne dzieci, naszych marzeń,
planów, czy ambicji mogą również nigdy nie spełnić. Żadne dziecko (ani
biologiczne, ani adoptowane) nie jest od tego, by być takim, jakim je sobie
wymarzyliśmy.

[samwieszkimjestem]

Słuszna uwaga.

[martyneczkap]

więc w Twoim przypadku jest takie samo zagrożenie że ta adopcja się nie uda.
Wiem że oczywiście napiszesz że na wiele się napatrzyłaś, wiele czytałaś , Twoja
wiedza jest naj... itp. ale kiedy ja czy mi podobne osoby dojdziemy kiedyś do
bliższego etapu adopcji (jeśli wogóle to kiedyś nastąpi) to też się wcześniej
nasłuchamy, naczytamy itp. Bez obaw nikt dzieci nie wydaje takim
"hurraoptymistom" jak m.in mnie nazwałaś, choć naprawde niewiele wspólnego ma
to określenie ze mną. Więc pozwól pozastanawiać się trochę innym, a nie sprawiaj
wrażenia ze jesteś jedyną osobą na forum (i chyba na całym świecie) która jest
urodzona do adopcji, bo możesz się bardzo sparzyć na takim podejściu (czego Ci
nie życzę). jak nie masz nic do powiedzenia na dany post to łyknij trochę zimnej
wody, policz do 10,naprawde nic się nie stanie jak jakiejś z odpowiedzi nie
skomentujesz

[evee1]

Ech, ja o adopcji mysle od jakichs osmiu lat, a Bociana czytam od mniej wiecej
trzech. I ja juz sie wieeele namyslalam . Nie wiem czy kiedys adoptujemy, byc
moze - kiedy za pare lat przeorganizuje swoje zycie, zostaniemy RZ, ale dla
mnie nie bedzie to idealne rozwiazanie, ja wlasnie wolalabym adopcje. Wlasnie
dlatego, ze nie zalezy jedynie na jakims altruistycznym pomaganiu.

[kawka74]

> moze - kiedy za pare lat przeorganizuje swoje zycie, zostaniemy
RZ, ale dla
> mnie nie bedzie to idealne rozwiazanie,

Ale istnieje możliwość bycia rodziną zastępczą z założeniem, że
dojdzie do adopcji. Takie rodziny są prowadzone przez ośrodki
adopcyjne. Oczywiście istnieje ryzyko, że sytuacja się zmieni, ale
następuje to bardzo rzadko. Niewiele jest takich rodzin, które się
na to decydują, ale może Wy się kiedyś zdecydujecie? Jest to bardzo
potrzebne po to, żeby dzieciaki, których sprawa trwa (w sensie ich
rodzice mają sprawę o pozbawienie praw), nie trafiły do domu
dziecka, tylko od razu do ludzi, którzy mogą ich adoptować, a na
razie pełnią funkcję rodziny zastępczej.

[evee1]

Ja nie mieszkam w Polsce i u nas sytuacja jest nieco inna. Nie ma tu w ogole
domow dziecka, funkcjonuje jedynie system rodzin zastepczych, ktorych zreszta
jest strasznie malo i ich brakuje. Ale brakuje glownie rodzin dzialajacych w
charakterze pogotowia opiekunczego, chociaz tych stalych tez jest jak na
lekarstwo. Odebranie praw rodzicom to praktycznie ostatecznosc i dzieje sie to
rzadko, zakladajac, ze lepiej dac szanse rodzicom, zeby podreperowali swoje
zycie, tak aby mogli sie jednak dziecmi opiekowac. Nie pamietam juz jak czesto,
ale dzieci w RZ musza widywac sie regularnie ze swoimi rodzicami i to znacznie
czesciej niz raz na rok. Nawet dzieci adoptowane maja widzenia z rodzicami
biologicznymi i nie wiem czy to akurat jest takie dobre.

[kawka74]

W Polsce proponuje się takie samo rozwiązanie - do któregoś tam roku mają być
zlikwidowane domy dziecka, dzieci mają przebywać w rodzinach zastępczych
określony czas, a ich rodzice biologiczni nie będą tracić praw rodzicielskich,
chyba że w ostateczności. Uważam to za kiepskie rozwiązanie, niewiele lepsze od
obowiązującego w Polsce modelu, bo niektórych problemów w rodzinie nie da się
naprawić (co skazuje dzieci na kilkuletnią tułaczkę po rodzinach zast.), to raz,
dwa - co to jest ostateczność i co się musi z dzieckiem stać, żeby jego rodzicom
odebrano prawa, a trzy - skąd wziąć odpowiednią liczbę rodzin zastępczych,
których i teraz brakuje, a co dopiero po likwidacji domów dziecka. Jasne, że
dziecku lepiej będzie w RZ, niż w domu dziecka, ale i tak to rozwiązanie mnie
nie przekonuje i, jak zwykle w naszym kraju, jest zabieraniem się do problemu od
dupy strony.

[dosia1974]

Cyt: > Zresztą, jeśli wejdzie w życie kilka pomysłów rządowych,
problem rozwiąże się > sam, bo adopcji nie będzie prawie wcale. "

Jakie projekty rządowe? Ja o niczym nie słyszałam... Napisz proszę
co ten wspaniały rząd kombinuje!...
Czy to pewne, że taki pomysły wejdą w życie???
Pozdrawiam!

[kawka74]

Już mówię. Był - nie wiem, czy jest aktualny - taki projekt, żeby w ciągu
najbliższych lat zlikwidować domy dziecka, ich zadaniem obarczyć rodziny
zastępcze, a praw rodzicielskich nie odbierać, chyba że w ostatecznej
ostateczności. Dzieci miałyby trafiać do takich rodzin zastępczych najwyżej na rok.
Nie wiem, ile z tego projektu się uchowało, mam nadzieję, że niewiele.
Oczywiście sensowna jest likwidacja DD, ale skąd brać rodziny zastępcze? Poza
tym co rodzic musiałby zrobić (ergo - co musiałoby wycierpieć dziecko), żeby
zostały mu odebrane prawa? Jak daleko sprawy musiałyby zajść? Ile szans trzeba
dać rodzicom? Trudne, bardzo trudne.
Więc adopcji byłoby naprawdę niewiele, choć jakieś byłyby, bo zawsze pozostaje
zrzeczenie.

[dosia1974]

Kurczę... Faktycznie bez sensu. Tym bardziej, że nie rozwiązuje
największego problemu - maltretowania, zaniedbywania i ogólnie
niezajmowania się dziećmi.
Myślałam, że może ktoś w końcu pomyśli (rzecznik praw dziecka?) i
pozbawianie praw rodzicielskich będzie prostsze i szybsze... No nic.
Szkoda.

[deminiminis]

Altruizm? Dobry uczynek? Uszczęśliwienie dziecka?
Nie, nie i jeszcze raz nie.

Ach jaka jesteś wspaniała, że adoptowałaś dziecko! Robisz coś pięknego! Jakie to
dziecko ma szczęście, że do was trafiło! Powinno być wam wdzięczne.
O to chodzi?

Uszczęśliwić dziecko... No przyznam, że trzeba mieć wysoką samoocenę, żeby tak o
sobie myśleć. Można się bardzo starać, żeby dziecko było szczęśliwe, ale zdrowo
jest widzieć swoje wady i ułomności i mieć świadomość, że to się może nie udać.
Sam fakt przygarnięcia sierotki nie uszczęśliwi dziecka, mało tego dziecko może
być bardzo nieszczęśliwe z tego powodu, bo ono przecież miało mamę (mowa o
dzieciach starszych, które pamiętają dom rodzinny), dzieci idealizują swoich RB.

Postawa autorki wątku trąci litością, a ostatnią rzeczą jakiej potrzeba dziecku
adoptowanemu to litość.

To rodzic adopcyjny powinien zostać uszczęśliwiony dzieckiem, to rodzic
adopcyjny powinien czuć się szczęśliwy i spełniony, że dziecko do niego trafiło.
Dziecko ma prawo być wyczekane, wytęsknione, upragnione, wywalczone.
To jest chyba zasadnicza różnica między motywacją rodzin dzietnych a
bezdzietnych. Dziecko adoptowane dla rodzica ma ogromna wartość.

Nie wiem czym sobie na to zasłużyłam, że trafiło do mnie takie wspaniałe
dziecko. Jestem wdzięczna losowi za to, że mogę wychowywać tą mała istotę.

I żeby nie było. Ja nie mam nic przeciwko adopcji przez osoby, które mają dzieci
biologiczne. Powaliły mnie argumenty dlatego się wypowiadam.

A sytuacja kiedy rodzic ado stara się o kolejna adopcję jest rózna od sytuacji
gdy rodzic biolo stara się o adopcję dlatego, że rodzic adopcyjny NIE MA innej
możliwości, to jest JEDYNA droga do powiększenia rodziny.

[iw82]

"To rodzic adopcyjny powinien zostać uszczęśliwiony dzieckiem, to rodzic
adopcyjny powinien czuć się szczęśliwy i spełniony, że dziecko do niego trafiło.
Dziecko ma prawo być wyczekane, wytęsknione, upragnione, wywalczone.
To jest chyba zasadnicza różnica między motywacją rodzin dzietnych a
bezdzietnych. Dziecko adoptowane dla rodzica ma ogromna wartość.

Nie wiem czym sobie na to zasłużyłam, że trafiło do mnie takie wspaniałe
dziecko. Jestem wdzięczna losowi za to, że mogę wychowywać tą mała istotę. "


Moja rodzona córka nie była wcale tak wyczekiwana, wywalczona, upragniona itd.
Po prostu się pojawiła i już. Było ciężko, dała mi popalić, często płakałam i
myślałam sobie na co mi to było.

Jest szczęśliwym , kochanym dzieckiem a ja szczęśliwą mamą i to właśnie widok
szczęścia na jej małej twarzyczce codziennie sprawia że myślę o adopcji.
Będzie ciężko ? trudno już raz to przetrwałam .

i nie wierzę w to 'lepiej umotywowane' kochanie wywalczonych dzieci bo moim
skromnym i niewyedukowanym zdaniem ludzie często tak czegoś pragną właśnie na
zasadzie "nie mogę tego mieć więc tak bardzo tego pragnę" . a jak już wywalczą
to .... upragniona gwiazdka z nieba okazuje się nie tak wspaniała .

więc nie pouczajcie innych i nie narzucajcie swoich opinii, bo nie ma żadnych
dowodów na to że rodzice nie mogący mieć dzieci będą rodzicami lepszymi niż Ci
którzy już rodzinę stworzyli.

od razu wam powiem że adopcja w UK wygląda zupełnie inaczej i nie ma takiego
nacisku na to żeby w pierwszej kolejności dawać dziecko ludziom nie mogącym mieć
własnych dzieci.
Głównym celem jest znalezienie dziecku domu a nie Tobie dziecka.
Rozpatrywane są aplikacje par nieformalnych, małżeństw, rodziców samotnych, par
homoseksualnych, mniejszości etnicznych, rozwodników,
ludzi z małymi dochodami, żyjących na zasiłkach, bogaczy, osób niepełnosprawnych.

Dzieci czekają na rodziny- i mają trafić do rodzin które do nich pasują w jakimś
tam sensie.
osoba która rozmawiała wstępnie ze mną powiedziała mi od razu, że współczesna
adopcja ma na celu jak najszybsze i bezbolesne znalezienie domu dla dzieci, a
nie dostarczenie dzieci osobom bezpłodnym.

[verdana]

Alez nikt chyba tu nie mowi, ze adopcja nie ma na celu znalezienia
domu dla dzieci! Tylko weź pod uwage jedna rzecz - osrodki adopcyjne
działaja dla dobra dziecka, ktore bedziesz adoptować - a nie maja
obowiazku liczyc się - zgodnie zreszta z tym, co napisałas - z
dobrem dziecka, ktore już masz. I na tym polega wasnie rola
przyszłych rodzicow adopcyjnych - aby zapeniajac dom nowemu dziecku
nie dpopuscic do tego, aby ucierpiao na tym inne dziecko. Co z tego,
ze wlasne.
A niestety, znam przypadki , ze bardzo ucierpiało. A z wlasnej
rodziny znam przypadek, ze bylo wszystko w porzadku. Ale zastanowic
się trzeba dziesięć razy bardziej, niż gdy nie ma się dzieci.

[kasia_lelo]

Martyneczkap, lipsmacker, asiasg, weronisia_5 minęło 9 lat, przeczytałam cały wątek i ciekawa jestem, czy zdecydowaliście się na adopcję? Mam nadzieję, że tak i że dzieciaczki i ich rodzeństwo są szczęśliwi.