Premier Jarosław Kaczyński w Krakowie

[Gość: Galahad]

Troche nie myslisz.
Po pierwsze Majchrowski generalnie "przespal" fundusze unijne - bardzo niewiele
ich miasto wykorzystuje.
Po drugie, po co dawac Majchrowskiemu fundusze, skoro albo je zmarnuje, albo
jego Familia się nimi tak zajmie, że rozpłyną się w okamgnieniu.
Jeśli Cie to nie przekonuje, to proponuje, zebys wplacil oszczednosci calego
zycia na Krakowska Szkole Wyzsza.
POdobny efekt ;)

Premier przyjechał wesprzeć b. narkomana i sadystę

[Gość: keriM]

Polecam bardzo ciekawy ciekawy tekst o Ryszardzie Psie Terleckim, ktory z
pewnoscia przebije rewelacje Pana Stechnija, tak ochoczo wykorzystywane przez
PiS za posrednictwem Gazety Polskiej:

Artykuł z numeru 44/2006 tygodnika "Przegląd".

Dlaczego Ryszard Terlecki, kandydat na prezydenta Krakowa, wstydzi się dziś, że
był hipisem?

Stany Zjednoczone były w szoku po zamordowaniu prezydenta Johna Kennedy'ego.
Trwały tam jeszcze zmagania o pełnię praw dla czarnoskórych obywateli USA.
Interwencja amerykańska w Wietnamie była przedsięwzięciem nie tylko militarnym,
ale i próbą konsolidacji społecznej, bo w dżunglach Indochin ramię w ramię
walczyli biali Amerykanie z Południa USA i czarnoskórzy z miast Wschodniego i
Zachodniego Wybrzeża. Ale wojna ta bezpośrednio przyczyniła się do rozwoju
ruchu kontestacji młodych - dzieci kwiatów. Czy pierwsze komuny hipisów, jakie
powstały w prawie bezludnych okręgach zachodnich stanów USA, skupiały
uciekinierów obawiających się otrzymania karty powołania do wojska, czy też
ruch miał podłoże ideologiczne - złamanie dotychczasowych postaw społecznych
Amerykanów - trudno jednoznacznie ocenić.

Nie bardzo wiadomo, jak i kiedy ruch hipisów dotarł do Polski. W drukowanym na
łamach "Gazety Wyborczej" (19-20 sierpnia 2006 r.) fragmencie książki
zatytułowanym "Polskie dzieci kwiaty" Kamil Sipowicz zastanawia się, kto był
pierwszym u nas hipisem. Może był nim Grek Dimitrios Kourtis zwany Milo, może
zaś "Pies" z Krakowa, czyli Ryszard Terlecki (dzisiaj profesor, szef
krakowskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej, kandydat Prawa i
Sprawiedliwości na urząd prezydenta miasta Krakowa).

Józef Pyrz znany jako "Prorok", "Jonasz" był "ideologiem" ruchu w Polsce.
Pochodził z Gawłowa koło Bochni, miejscowości położonej na obrzeżach Puszczy
Niepołomickiej. Uczęszczał do Szkoły Kenara w Zakopanem, a ukończył Liceum
Sztuk Plastycznych w Kielcach. Następnie podjął studia w Akademii Teologii
Katolickiej w Warszawie. Uzdolniony - rzeźbił w drewnie, malował, ale w
Gawłowie uważany był za dziwaka. Właśnie on opracował swoisty manifest polskich
hipisów "Jak stać się wolnym? (dla ludzi, którzy posiadają świadomość, że są
zniewoleni)". Należy - dowodził w nim - "zerwać wszelkie kontakty ze
środowiskiem niosące smród intelektualny", "rzucić dom, gdzie dojrzewało
przyzwyczajenie i rutyna", "rzucić państwo, gdzie czyny twoje określane były
przez prawo i obowiązki, a nie uczucie miłości", "wyjść z narodu, który rości
sobie prawa wobec ciebie z powodu języka, krwi, rasy, granic", "zerwać z
kulturą, która by mogła uczynić ciebie niewolnikiem schematu
narodowego", "wyjść z państwa, które chce uczynić z ciebie mięso armatnie,
nabój do kuli". Twierdził także, iż "seks jest spełnieniem", "seks należy w
sposób szczególny uwolnić od wszelkich zahamowań". W środowisku polskich
hipisów popularny był również "Skowyt" Allena Ginsberga, jednego z "ideologów"
ruchu w Stanach Zjednoczonych.

Pierwszą "krakowską" grupę hipisów Provos założył w październiku 1967 r.
student UJ, który z tym ruchem zetknął się podczas wakacyjnego pobytu we
Włoszech. W grudniu 1967 r. do Krakowa przyjechali hipisi z Warszawy.
Ekscentrycznie ubrani, długowłosi, obszarpani i brudni, z kwiatami we włosach i
malowanymi na twarzach, różnymi napisami na ubraniach, obwieszeni dzwoneczkami,
łańcuszkami i tzw. pacyfą, czyli międzynarodowym znakiem ruchu, wzbudzali
zainteresowanie przechodniów, czasem negatywne reakcje. Zwano
ich "chrystusikami".

Warszawiacy wrócili do stolicy, pojechał z nimi też m.in. Ryszard Terlecki. Tam
krakowianie zapewne poznali zwyczaje hipisów, nauczyli się wdychać opary
płynu "tri" (trójchloroetylen dostępny wówczas w każdym sklepie z artykułami
gospodarstwa domowego służył do wywabiania plam). W środowisku polskich dzieci
kwiatów ów surogat narkotyku nazywano "klejem" (niektóre grupy hipisów
amerykańskich używały zamiast i oprócz narkotyków pewnych klejów wywołujących
halucynacje, czasem i dzisiaj w Polsce praktykują to niektóre nastolatki), a
seanse wdychania "kleingami". Były nawet (np. w Mławie) przypadki picia tego
żrącego i oddziałującego na system nerwowy wywabiacza. Kilka osób zmarło,
więcej odratowano po próbach samobójczych. W Krakowie leczono naćpanych w
Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Kobierzynie; pierwsze ofiary "tri"
trafiły tu pod koniec lat 60.; lekarze psychiatrzy nazywali ich "trimanami".
Jeżeli w 1960 r. w Kobierzynie leczyło się siedmiu narkomanów
zażywających "klasyczne" środki odurzające, to w 1969 r. na leczeniu przebywało
29 narkomanów, w tym aż 18 z powodu wąchania "tri". Środek ów w 1970 r.
wycofano ze sklepów i pralni chemicznych.

Przy ul. Grodzkiej w zrujnowanej, przeznaczonej do wyburzenia oficynie
regularnie spotykała się 14-osobowa grupa hipisów Ryszarda Terleckiego w tzw.
hip-chatce. Tam wąchano klej, uprawiano wolną miłość z nieletnimi. Hipisi
otaczali opieką nieletnich uciekinierów z domów rodzinnych, udzielali im
schronienia; rodzice szukając dzieci, odwoływali się do pomocy milicji. Nic
dziwnego, że MO inwigilowała to środowisko, które na dodatek oskarżano o obrazę
moralności (nagie kąpiele w fontannie na Rynku, stosunki płciowe w miejscach
publicznych. Potem doszły fałszerstwa recept lekarskich i włamania do aptek.
Bywało, że pod wpływem środków odurzających i alkoholu byli sprawcami różnych
wybryków, np. mycia nóg w ciepłym moczu). "Pies" aresztowany pod zarzutem
spowodowania pożaru (oskarżano go o rozpalenie ogniska na krużgankach klasztoru
ojców franciszkanów) zeznał podczas przesłuchania, że "grupa jest częściowo
wzorowana na amerykańskich freaks i włoskich hippies. Nazywają ją "komuną", w
której nie ma osobistej własności".

Choć hip-chatka została zlikwidowana, od połowy maja 1968 r., grupa powiększa
się; w Krakowie spotykają się m.in. w popularnej wówczas kawiarni Krzysztofory,
w Noworolu (kawiarnia Sukiennice) przez tę młodzież określanym mianem "syfu",
pod Ratuszem, w herbaciarni przy ul. Floriańskiej, w Klubie MPiK, na Plantach u
wylotu Szewskiej. Znajdują nowe meliny. W listopadzie 1969 r. grupa hipisów
zapaliła świeczki na Plantach, w pobliżu tzw. Drobnerówki (Pawilon Wystawowy
BWA) i zbierała datki, a około 20 hipisów uczestniczyło w mszy żałobnej
zorganizowanej ku czci lotników USA poległych na wojnie w Wietnamie.

Zainteresowani tym ruchem socjolodzy przebadali ponad stu hipisów, w tym ok.
jedną trzecią stanowiły dziewczęta. Byli to ludzie w wieku 16-23 lata,
przeważali 19-, 21-latkowie. Połowa nie uczyła się ani nie pracowała. W badanej
grupie byli nawet uczniowie szkoły podstawowej. Hipisi przeważnie wywodzili się
z rodzin o średnim poziomie materialnym, niektórzy mieli znanych rodziców
(ojciec Ryszarda - Olgierd Terlecki - był dziennikarzem w "Życiu Literackim").
W tej subkulturze istniała swoista hierarchia: "Podziemni" to mężczyźni w wieku
18-25 lat o długich włosach, ekstrawagancko ubrani, legitymujący się co
najmniej średnim wykształceniem, a najmniej liczni "Wolni" ("przeciętni") to
młodzież z dyplomami, która nie przyznaje się do formalnej przynależności, ale
inspiruje i sympatyzuje z ruchem. Trzecia grupa to młodzi płci obojga z długimi
włosami, ekscentrycznie ubrani, często brudni. Manifestują swą przynależność do
hipisów, zdarzali się wśród nich upośledzeni umysłowo. Wagarowanie, ucieczki z
domu, porzucenie nauki lub pracy usprawiedliwiali "ideologią" hipisów.

Zdaniem prof. Marii Susułowskiej, psychologa z Uniwersytetu Jagiellońskiego,
rozwojowi ruchu hipisów mogło sprzyjać szybsze dojrzewanie fizyczne, seksualne
i intelektualne młodzieży, czemu nie towarzyszył rozwój emocjonalny. Brak
samodzielności, odporności psychicznej i emocjonalnej powodował, że
niepowodzenia życiowe prowadziły często do załamania, a wtedy łatwą ucieczką od
rzeczywistości staje się narkotyk. Tempo życia, zaf

Premier przyjechał wesprzeć b. narkomana i sadystę

[Gość: keriM2]

Tu znajdziesz ten tekst w całości: www.alternatywa.com/modules.php?
name=News&file=article&sid=1044

Ciekawe są także wspomnienia Olgi Kory Jackowskiej o Psie z jej autobiografii
Podwójna linia życia. Przedstawia go jako postać despotyczna, sadystyczna,
lubiąca eksperymentować z seksem (w tym z nieletnimi) i narkotykami.

Panie Premierze Kaczyński, panie Ministrze Sprawiedliwości Ziobro, Panie
Rokita, czy to naprawde jest wasz kandydat, bo na pewno nie mój.

[krakowek]

Familia Terleckiego

Niejasne układy Terleckiego z Rokitą sięgają początku lat 90’tych i
firmy „Arka” S.A. Od 1993 r. porobiła ona długi, mataczyła, tworzyła dziwne
spółki córki i doprowadziła kilku polskich dostawców do bankructwa w tym
firmę „Pro-Rynk”. Do dnia dzisiejszego długi te pomimo wyroków Narodowego Sądu
Administracyjnego nie zostały spłacone.

W tych latach prezes spółki był niejaki pan Ryszard Terlecki, a w jej zarządzie
w ciągu lat zasiadał m.in.: Jan Maria Rokita, Mieczysław Gil, Tadeusz Schoen,
Jan Polkowski, Krzysztof Bukowski. Dzisiaj Ci panowie mają czelność tworzyć
razem honorowy komitet poparcia Ryszarda Terleckiego. Warto również przyjrzeć
się jeszcze kilku ludziom zakładającym pierwszą spółkę Arka sp. z o.o.
przekształconą później w firmie Arka S.A. Jako współzałożyciel pojawiają się
również niejaki Ryszard Legutko.

Dług wobec firmy „Pro-Rynk” rozpoczął swoja historię w 1994. Już wtedy upadał
Krakowski Czas wydawany przez Arka S.A. a pod druk którego firma Pro-Rynk
dostarczała papier. Dzisiaj nie ma już Krakowskiego Czasu, nie ma też firmy Pro-
Rynk, a Arka S.A. jest w upadłości.

Do dzisiaj Pan Jan Maria Rokita posiada 10 udziałów w firmie Arka S.A., ale nie
wykazuje ich w swoich zeznaniach podatkowych.

Niejasne interesy goni prokuratura. Ale pomimo wyroków NSA, komornik nie jest w
stanie ściągnąć z masy upadłościowej Arka S.A. długów. Ktoś sprawę skutecznie
blokuje.

Czy Kraków ma podzielić losy Arku S.A. i firm z nią współpracujących?

[krakowek]

zabierz premierze tam takiego kandydata