Gość: antena
IP: *.chello.pl
15.11.08, 01:19
nie byłam, ale pierwsze głosy niezbyt entuzjastyczne... a publika
ponoć oszalała z zachwytu ;-)
z blogu Doroty Szwarcman
Śpiewaczka, którą pamiętam z wspaniałych występów w Filharmonii
Narodowej i z przejmującego wykonania Vier letzte Lieder Richarda
Straussa na festiwalu w Salzburgu (to nagranie jest ze zbliżonego
okresu, to jest wcześniejsze), zawsze miała jednak pewne tendencje
do śpiewania, jak mówią fachowcy, “pod dźwiękiem”. Jakiś kłopot z
utrzymaniem intonacji, z przeponą? Trudno powiedzieć. W każdym razie
to, co stało się z jej śpiewaniem, jest kolejną ilustracją mojej
tezy, że wszelkie utrwalone błędy emisyjne z wiekiem się pogłębiają.
Teraz, choć program recitalu zwanego Pięć pór roku był wdzięczny i
ciekawie skomponowany (składał się z pieśni Brahmsa, Wolfa,
Schuberta, Berga, Schoenberga, Berlioza, Messiaena, ale i Gershwina,
Kosmy czy Michela Legranda), po prostu nie zdzierżyłam i uciekłam po
przerwie wypełnionej miłym krakowskim życiem towarzyskim z dodatkiem
rozdawanego białego wina. Oj, zapiłam trochę to zmartwienie, tym
większe, że barwę Jessye ma wciąż piękną i ciemną, tylko słuchać już
się tego nie da…
Podobny ból przeżyłam parę lat temu, kiedy w Nantes zdarzyło mi się
posłuchać po latach Barbary Hendricks. Nie przepadałam nigdy za jej
gęstą “groszkową” wibracją, a teraz jej tylko ta wibracja została…
A przecież nie z każdą śpiewaczką coś takiego się dzieje. Pamiętam
dość już w latach Victorię de Los Angeles, Christę Ludwig czy Teresę
Berganzę - wszystkie zachowały dźwięk, klasę, czystość intonacji.
Wspaniała stara gwardia. Te śpiewaczki były perfekcjonistkami całe
życie i to zaprocentowało. Nigdy dość pracy nad sobą.
szwarcman.blog.polityka.pl/?p=242
