jak wygladaja nauki przedmalzenskie?

[mglisty_poranek]

Napiszcie prosze jak wygladaja te spotkania.

[agnrek]

Wszędzie inaczej - albo pogadanka albo zwykłe przekazanie materiałów do
poczytania albo... mierzenie temperatury i przynoszenie wykresów.

[magdunia_86]

ja z moim narzeczonym już byliśmy na naukach przedmałżeńskich i to była
pogadanka , o życiu o aborcji i takie tam

[elkam80]

Nauki przedmałżeńskie obejmują 12 tematów. U nas odbywały się
2 razy w tygodniu po 1.5 godziny i było 6 spotkań (czyli 3 tyg.).
Spotkania miały charakter wykładów, nie trzeba było odpowiadać
na pytania ani nic.
Trochę inaczej jest z poradnią.
Pozdrawiam.
_______
mój suwaczek

[agata.wegier]

heeej!! własbie takich nauk 1,5 godzinnych szukamy.. powiedz jestes z warszawy,
gdzie na tkie mozna sie zapisa, bede baaardzo wdzieczna za odpowiedz,
pozdrawiam
agaa

[elkam80]

niestety nie mogę Ci pomóc... jestem z Poznania
Pozdrawiam

mój suwaczek

[malfa]

Może 10 spotkań godzinnych? Polecam parafię św Zygmunta w Warszawie. Kurs się
zaczyna koło 20 marca. Ja kończę ten poprzedni i było do tej pory całkiem ok.

[agata.wegier]

ooo to juz lepiej, masz jakis namiar na te parafię albo na osobe
kontaktową...?? jutro planujemy pojezdzic po kosciołach i może podjedziemy i
tam...

[malfa]

Jest to parafia św Zygmunta na placu Konfederacji na Bielanach, przed kościołem
jest duuuża tablica informacyjna i tam są wszelkie informacje dotyczące kursu.
Po prostu idziesz do kancelarii (godzina otwarcia też będzie na tej tablicy) i
prosisz o kartki z rozpiską tematów konferencji nauk przedślubnych (na niej
zbiera się podpisy) i z tymi kartkami idziecie na pierwsze spotkanie chyba 20
marca (spotkania są co wtorek o 20)i już. Żadnych zapisów nie ma. Powodzenia!

[czambalamba]

hmm, no my w tę niedzielę na szczęscie juz kończymy te nauczki...
w sumie powiem Ci szczerze, że nic nowego się nie nauczyłam co do wykresów
itp... tego u nas nie było, może z racji tego że wspólnie z nami było około 150
osób (!!!) plaga chyba jakaś czy co ponoć takie rzeczy mają być na wizycie w
poradni przykościelnej która też jest obowiązkowa (nas tylko złapią na 2
spotkania w poradni, bo narnormalniej w świecie zabrakło im terminów - na taką
ilość osób
a tak, to w ogóle u nas prowadzi zajęcia para z 22 letnim stażem, i pani
opowiada o panach, a pan o paniach, na jednych zajęciach był ksiądz który
pogadał trochę na temat tego, że w ogóle dzieci prawie się nie rodzą no i
jeszcze na ostatnich będzie rozprawiał o podobnych rzeczach...
ale powiem szczerze, że tematyka takich zajęć zależy od parafii - ansi znajomi
chodzą do innej parafiiw tym samym czasie zaczeli, i u nich jak nie o
homoseksualiźmie to o aborcji, czystości itp.. więc co parafia to inna
tematyka
poza tym jest zimno, mało miejsca i tłok
u nas jest lista która krąży i trzeba się wpisywać, u innych wyczytują
pozdrawiam, zyczę powodzenia ))

[minerwamcg]

Wiesz co, ja kiedyś udzielałam w tej sprawie wywiadu do jednego ze ślubnych
pism. Jak chcesz, to przeczytaj, co im napisałam:

Cztery podwójne spotkania, które składają się na cały kurs zaliczałam w 4
różnych kościołach Krakowa, bo tak mi pasowały terminy.

Zaczęłam nauki przedmałżeńskie w lutym 2005 r. Zaskoczeniem było, że za całą
tę operację się płaci (na kościelnych stronach o kursach nie ma nic, a świeckie
są nieaktualizowane od 2001. Kosztuje to 60 zł. od pary - ja płaciłam tylko 30,
bo mój narzeczony jako ewangelik nie miał obowiązku tych kursów odbywać.

Pierwsze spotkanie (parafia Matki Boskiej Zwycięskiej w Borku Fałęckim) było
z księdzem.
Przed spotkaniem, kiedy księdza jeszcze nie było, odbył się formalny nalot
rozdawaczy ulotek - co chwilę wpadał jakiś facecik z chytrą miną i wciskał
każdemu do garści reklamę: a to fotograf, a to limuzyna, a to kamerzysta, a
to salon z sukniami... Towarzystwo zbite w stadko i przyczajone pokornie
brało wszystko - ja wzięłam ze dwa świstki i na wszystkie następne mówiłam
"dziękuję, już mam". W końcu przyszła siostra, która prowadziła zapisy i...
też rozdała ulotki.
Pierwszą godzinę zajęła katecheza na poziomie ósmej klasy: co to jest
sakrament, co sprawia, to jest łaska i do czego jest potrzebna, słowem nic
nowego - choć nie neguję, że niektórym to by się przydało. Jako dość
świadoma chrześcijanka (sporo lat spędzonych w Oazie i duszpasterstwach
akademickich) nie dowiedziałam się nic nowego i tej pierwszej nauki
wysłuchałam grzecznie acz bez entuzjazmu. Była wygłoszona na tyle składnie i
z temperamentem, że tym, którzy mogli coś z tego skorzystać, przydała się na
pewno.
Następną godzinę ten sam ksiądz mówił o problemach komunikacji w małżeństwie, o
rozmawianiu ze sobą i z dziećmi - a propos tego ostatniego podejście miał
sensowne, mówił, że Kościół nie wymaga, abym urodziła troje dzieci - wspomniał
tylko o prostej zastępowalności pokoleń, co akurat jest logiczne. I o tym, że
ludzie mają prawo w pewnym momencie poczuć się spełnieni jako rodzice i
powiedzieć stop. I że liczba dzieci zależy od tego, ile jest się w stanie
wychować, w czym się zgadzam w całej rozciągłości.
Dorzucił parę anegdot z życia małżeńskiego, nawet niebrodatych, w których,
za co go lubię, dokładał za różne małżeńskie grzeszki po równo mężczyznom i
kobietom.
Na drugim spotkaniu, które w całości miało być poświęcone płodności i
naturalnym metodom planowania rodziny, nie byłam, bo mnie zmogła grypa.
Miałam zamiar odbyć je później, ale zaczęliśmy załatwiać formalności w
Warszawie i wobec problemów z różnicą wyznania i katolicko-protestancką
ceremonią ślubną takie drobiazgi jak brak jednego podpisu na karcie z
pieczątkami przeszły niezauważone. Poniekąd żal - miałabym niepowtarzalną
okazję sprawdzić na własnej skórze, dlaczego po tym spotkaniu jedne
dziewczyny załamują się, a inne kwiczą ze śmiechu. Metody NPR znam,
znalazłam parę sensownych stron w internecie, nawet przez kilka dni sama z
ciekawości robiłam wykres, coś tam wyszło, coś nie wyszło, potem się
rozchorowałam i wszystkie obliczenia poszły w diabły. No, ale ja jestem w
tej uprzywilejowanej sytuacji, że chcę mieć dzieci I to jak najprędzej.
(Dygresja - z jednej strony wszyscy odradzają późne macierzyństwo, z
drugiej, jeżeli kobieta trzydziestodwuletnia miesiączkuje od dwudziestu lat,
to zna rytm swojego organizmu dużo lepiej, niż osiemnastolatka,
miesiączkująca od sześciu i łatwiej jej czuć, kiedy ma dzień płodny, kiedy
nie).

Trzecie spotkanie, poświęcone psychologii zycia rodzinnego, odbyłam w
parafii Bożego Ciała.
Prowadziła je młoda dziewczyna, wyraźnie zażenowana faktem, że musi mówić do
dużej grupy osób, aż miałam ochotę wstać i poprosić, żebym mogła ją
zastąpić, bo mi żal było. Nie wiem, czy dlatego, czy z innego powodu mówiła
raczej
ogólnikami, na dokładkę przedstawiając problemy i ich możliwe rozwiązania
wyłacznie z punktu widzenia żony. Faceci albo chrapali, albo oglądali sufit
i ściany. W sumie nie powiedziała nic wartego zapamiętania, a to co powiedziała,
ja też bym potrafiła, w dodatku "sprzedając" tę prościutką psychologię w
sposób mam nadzieję bardziej atrakcyjny dla słuchacza.
Potem mówił ksiądz. O potrzebie spowiedzi, o rachunku sumienia, o tym, jak
się spowiadać (łacznie z formułkami). Najwyraźniej czuł, że dla wielu będzie
to pierwsza spowiedź od bardzo dawna i jedyna na bardzo długo. Rzeczowo i
sensownie, nie zahaczając jednak ani słowem o tzw. trudne tematy, które przy
spowiedzi budzą największe kontrowersje.
Rozdał książeczki "Rachunek sumienia narzeczonych", będące streszczeniem
tego, co powiedział. Do tego jeszcze wrócę.
Takie mi się to wszystko wydało trochę "dla nikogo". Dla tych, którzy
prowadzą życie sakramentalne i wiedzą, jak i po co trzeba się spowiadać,
było to zbyt ogólne - powtarzanie paru powszechnie znanych prawd. Dla tych,
kórych trzeba do spowiedzi przekonać - zbyt jałowe, zbyt mało atrakcyjne.

Wracając do rachunku sumienia narzeczonych - przy czwartym przykazaniu
zaskoczyło mnie pytanie "czy nie odmawiamy rodzicom prawa do współdecydowania o
naszych sprawach". Ożeż do licha! Oczywiście, że odmawiamy. Jesteśmy dorośli,
odpowiedzialni, bierzemy ślub ze sobą, a nie z rodzicami. Dopuszczanie
rodziców "do współdecydowania" oznacza dla mnie mamę zaglądającą dorosłej córce
pod kołdrę i tatę, który dyktuje, kogo zaprosić na wesele. O obojgu
narzeczonych zaś świadczy, że dojrzeli może do wszystkiego, ale na pewno nie do
małżeństwa. I że dla dobra swojej przyszłej rodziny powinni sie rozstać i
wrócić do siebie, kiedy będą dorośli - bo ślub bierze się we dwójkę, a nie w
szóstkę.

Pierwszy wykład z trzeciego spotkania zaliczyłam po raz drugi (bo mi się
pomyliły dni) u OO. Franciszkanów. Miałam porównanie - prowadziła go
dziewczyna o wiele lepiej przygotowana, mówiła ciekawiej i nawet z polotem
(choć też z babskiego punktu widzenia, może przydałby się psycholog-facet) -
zawaliła natomiast kompletnie tzw. język ciała - była ubrana od stóp do głów
w obszerny granatowy płaszcz i miała mały, śmieszny czarny kapelusik
naciśnięty na oczy. Prawie jej nie było widać, chociaż starała się
gestykulować, uśmiechać etc. Była czarną górą z cienkim głosem

Na czwarte spotkanie wybrałam się do Dominikanów. Zajęcia z apostolstwa
rodziny w świecie prowadziło małżeństwo, niestare i sympatyczne, a do tego
najwyraźniej starające się, by uczynić wykład mozliwie atrakcyjnym. Było
więc odpalanie od siebie świec, by zobrazować rozprzestrzenianie się wiary,
była prezentacja w power poincie o tym, jak człowiek świadczy o swojej
wierze wobec innych ludzi, było znowu parę anegdot, tym razem o dzieciach
uczących się pacierza - a to któreś pytało, co to są "jakoimy", inne znowu
mówiło na mszy "narodził się z zmarłej dziewicy"... Ogólnie rzeczy sensowne
i nawet dość konkretne, które co prawda nam, trzydziesto-z okładem-letnim
koniom nie objawiły żadnych nowości (o tym, że i w jaki sposób mamy ze sobą
i z dziećmi rozmawiać o Bogu, mamy przegadane i obdyskutowane na wszystkie
strony), mogły się jednak przydać młodszym.
Następny wykład prowadził dominikanin, o uczestnictwie we Mszy świętej.
Znowu - nic nowego, ale dało się tego słuchać bez zgrzytania zębów.
Zapamiętałam jedno, że warto mieć "swój" kościół i "swoją" mszę - ale znowu,
my pomimo różnicy wyznania już takowy i takową mamy.

Podsumowując, gdybym dzisiaj miała jeszcze raz odbyć kurs przedmałżeński
poszłabym do Dominikanów. Zdaję sobie sprawę, że byłam dość specyficzną
"klientką" - raz, że faktycznie pół życia spędziłam w młodzieżowych i
studenckich duszpasterstwach, więc problemu z tym, czym jest łaska Boża a
czym jest i powinna być spowiedź nie miałam, a dwa, że mając swoje lata i
dość serio traktując swoje chrześcijaństwo umiałam być krytyczna i
wymagająca.
Niepokoi mnie, że te kursy w większości wypadków trafiają w próżnię. Dla
takich "koneserów" jak ja nie są niczym nowym i nicz

Cd, bo mi ciachnęło

[minerwamcg]

Niepokoi mnie, że te kursy w większości wypadków trafiają w próżnię. Dla
takich "koneserów" jak ja nie są niczym nowym i niczego nie uczą, a dla
młodych ludzi, którzy szkolne katechezy już dawno zapomnieli a u spowiedzi
byli przed bierzmowaniem są zbyt suche, zbyt powierzchowne. Mają w sobie coś
z posyłania lekarza do zdrowych, zamiast do "tych, co się źle mają".
U Dominikanów zdecydowanie najlepiej przygotowani byli prelegenci. W
pozostałych kościołach - cóż, sympatycznie słuchało się księdza u Matki
Boskiej Zwycięskiej, jeszcze raz sprawdza się zasada, że dobry prelegent to
3/4 sukcesu. Dziewczyny natomiast, panie psycholog od Bożego Ciała i od
Franciszkanów, minęły się z powołaniem. To, co mówiły miało sens - ale
kompletnie nie umiały tego sprzedać.

Co bym zmieniła? Przede wszystkim wszystkie te spotkania "katechetyczne", o
sakramencie małżeństwa, o spowiedzi, o uczestnictwie we Mszy świętej -
prowadziłabym w sposób o wiele bardziej żywy i życiowy, żeby pokazać ludziom
zniechęconym do Kościoła, że Kościół się do nich nie zniechęcił. Żeby była
nadzieja, że faktycznie na serio się wyspowiadają, przyjmą nieświętokradzko
Komunię, a ich sakrament małżeństwa będzie zawarty ważnie. Pouczyłabym o
wszystkich dylematach sumienia, jakie mają ludzie wierzący, ale np.
mieszkający ze sobą bez ślubu czy wychowujący wspólnie dzieci. Jaka jest dla
nich droga pojednania z Bogiem, co muszą, a czego nie. Wszystko to
powiedziane serio, bez taryfy ulgowej, ale bardzo życzliwie. Podkreślając,
że warto się starać.
Pozostałe spotkania dałabym prowadzić ludziom, którzy autentycznie umieją i
lubią mówić do innych. Bo co komu z nienagannej pod względem
światopoglądowym pani psycholog, która jednak czuje się zawstydzona tym, że
mówi o do czterdziestu osób, więc z tych nerwów mówi banałami, bezbarwnie i
płasko?
Mam czasem wrażenie, że organizatorzy tych kursów nie przyjmują do
wiadomości, jaka jest sytuacja. Że młodzi ludzie są dzisiaj zupełnie inni,
niż jeszcze kilkanaście lat temu, a ich problemy moralne o wiele
poważniejsze i sytuacje życiowe o wiele bardziej skomplikowane. A jeśli
przyjmują do wiadomości, to oczywiście ten stan rzeczy potępiają i... na tym
kończą.
Oczywiście są wyjątki - Dominikanie nie udają, że mówią do członków Bractwa
Różańcowego. Kiedy małżeństwo mówiło o religijnym wychowaniu dzieci, padło
m.in. sformułowanie "mówimy wam o tym teraz, bo albo jeszcze nie macie
dzieci, albo są one bardzo małe, więc warto, żebyście wiedzieli..."

nauki

[askiem]

Ja jestem świeżo po naukach.
Trwały 6 dni (pół godziny po mszy). Wykłady na różne tematy: o rodzinie i jej
planowaniu, o naturalnych metodach, o religii, Bogu, miłości, kobiecie,
mężczyźnie... wszystko wszystko. Cztery wykłady prowadził ksiądz, jeden tato-
mąż i mama-żona
Szczerze powiem nic nowego się nie dowiedziałam, do niczego mnie nie
przekonali, chociaż aż tak strasznie nie było (częściej śmiesznie).
Na koniec dostaliśmy zaświadczenia o ukończeniu kursu przedmałżeńskiego.
Ale czeka nas jeszcze poradnia...

[agata.wegier]

a gdzie miałas te nauki??? ja jestem z warszawy???