kiedy dziecko???

[aniolki21]

Z gory przepraszam ze ten watek umieszczam na tym forum, wiem ze to nie do
konca ta tematyka, ale uwazam ze jestescie bardzo mile i wyrazicie swoje
zdanie Mysle ze jak planuje sie slub to pewnie tez mysli sie o dziecku. Moj
maz chcialby miec dziecko i namawia mnie zebysmy sie zdecydowali. Ja w sumie
to sama nie wiem. Maz ma 27 lat, ja 23. Oboje pracujemy, mieszkanie
wynajmujemy. Kiedys chcemy wybudowac domek. Na zycie pieniedzy nam starcza,
nawet jestesmy w stanie cos odlozyc. Jak przemysle sobie nasza systuacje to
wydaje mi sie ze powinnismy sobie poradzic z wychowaniem dziecka. Ale ja
poprostu sie boje byc matka. Boje sie ze sobie poradze. Nie wiem czy dziecko
bardzo przeszkadza w pracy. Nie chce stac sie 'kura domowa'. Kiedys chce miec
dzieci, tylko nie wiem kiedy. Kiedy Wy decydujecie sie na dziecko? Tez macie
obawy? Jak godzicie bycie matka i prace, spotkania ze znajomymi itp..
Z gory dziekuje za wypowiedzi

[veevaa]

No, dziecko nie przeszkadza za bardzo zapewne, bo bysmy wygineli. kwestia
organizacji dobrej, pomocy ze strony meza przede wszystkim. jesli masz rodzicow
na miejscu, i ktores jest na emeryturze, to pewnie tez beda pomagac, wiec
bedziesz miala duzo lzej.
my chcemy miec dziecko, ale dopiero jak narzeczony skonczy studia i ja dojde do
2-3-go roku. wtedy jest latwiej. narzeczony ma prace, ale ma tez studia dzienne,
pisanie magisterki. slub w sierniu, ale dziecko nie moze sie teraz pojawic, bo
narzeczony tez chce uczestniczyc w hodowli dziecka, a nie tylko wieczorem uspic
i juz...
sama musisz znalezc odpowiedni czas. z punktu widzenia gentyki itp. - im
wczesniej, tym lepiej. kazdy sie boi nowej roli w zyciu, ale bycie matka nie
jest zle!

[mada.d.n]

hodowli? na rolniczej jesteś czy co? (żartuje, bez obrazy, ale tak to
zabrzmiało)
musicie zdecydować i rzucić się na głęboką wodę, bo inaczej każdy moment będzie
nieodpowiedni, co do zrobienia, kupienia, gdzieś wyjechać itd.
ja kończę studia, mój narzeczony jest 5 lat starszy, ale na wieść od dziecku,
które ja planuję za niecałe 2 lata (jego narodziny), Tomek mówi, że jeszcze nie
teraz itp. wg niego chyba nawet w ciągu najbliższych 5 lat nie będzie
wystarczjąco kasy i czasu. a mój zegar tyka, poza tym cenię sobie posiadanie
młodych rodziców (oboje przed 50), którzy teraz nie maja już na głowie dzieci i
mają czas dla siebie (każde z osobna - są po rozwodzie) i bardzo mi się to
podoba - wychowac dzieci i móc jeszcze coś zrobic, zobaczyć itp.
pomyśl co jest ważniejsze, a znajomymi się nie przejmuj - będą jeszcze częściej
Was odwiedzać i przynosić dzidziusowi mnóstwo prezentów!


zabrałam sie za pisanie ale nadal mi się nie chce!! (magisterka)
jeszcze dużo czasu... bardzo dużo...
<Pyrda i Kajtek

[veevaa]

mada.d.n napisała:

> hodowli? na rolniczej jesteś czy co? (żartuje, bez obrazy, ale tak to
> zabrzmiało)


Nie My sobie z prawie-mężem różne zarty lubimy robic, slowne tez
Dlatego zamiast wychowywanie mowimy "hodowla dziecka", albo "wychów". bo na
poczatku to faktycznie przypomina hodowle

[anetina]

szczerze - wychowanie dziecka to nie jest hodowla
to już mówi ci doświadczona mama

[golinda]

ja mam 27 lat, mój M. też, ale jakoś oboje jeszcze nie czujemy chęci posiadania
potomstwa...

[maya28]

Dla mnie pora na dziecko jest wtedy gdy: osiągnie się juz jakas niezależność
finansową, skończy edukacje, kobieta zdobędzie jakąś pozycje zawodową, tak aby
miec pewność, ze sie ma gdzie wracac po urlopie i małżenswto jest już na iles
sprawdzone. A wiek? To chyba drugożedna kwestia, aczkolwiek ciężko te wszystkie
założenia spełnić w wieku 23 lat. Ale to moje zdanie

mam nadzieję, że niedługo

[iw.75]

planujemy zaraz po ślubie - latka lecą i młodsi niebędziemy, a obawy?? Tak jak
napisała, któraś z babek zawsze będą obojętnie czy ma się 23 lata tak jak ty czy
31 tak jak my Będziemy musieli jakoś połączyć naszą prace zawodową i
wychowywanie juniora.
Pozdrawiam i idę łyknąć kwas foliowy )

Nasz ślub już za...

[agab28]

My mamy po 28 lat i razem jestesmy juz 11, wiec chcielibysmy w najblizszej
przyszłości, jak sie uda.

[mela781]

my zaczynamy starania za miesiąc przed ślubem, bo tak mi wychodzą dni
płodne.Wiem,że już dojrzaliśmy do tak odpowiedzialnej decyzji i nie możemy się
już doczekać...

[mariszka72]

My nie planujemy dzieci wcale. Ja mam 34,5, mąż 32,5 i jakoś nie potrafimy
myśleć o dzieciach, czujemy się całkowicie spełnieni i szczęśliwi w naszym
związku, bez takich "dodatków", które ponoć miały by nas jeszcze
bardziej "uszczęśliwić". Bo nie da się "jeszcze bardziej"

I w zupełności wystarcza nam nasza 5-letnia siostrzenica

[marcysia51]

No cóż zapragniecie dzieci na stare lata jak nie bedzie miał sie wami kto
opiekowac lub jednego z was zabraknie.No ale podejrzewam,że wy nie
przewidujecie takiego scenariusza i bedziecie zyć wiecznie.Życzę powodzenia.
Ja zaszłam w ciążę pół roku po slubie,staralismy sie rok,czyli zaczelismy pół
roku przed slubem.Teraz myślę,że czas najwyzszy na drugie,ale jestesmy
dziecioroby co?

[mariszka72]

marcysia51 napisała:

> No cóż zapragniecie dzieci na stare lata jak nie bedzie miał sie wami kto
> opiekowac lub jednego z was zabraknie.

1) Skąd takie przekonanie, że KAŻDY koniecznie musi "zapragnąć dzieci na stare
lata"?

2) Produkowanie dzieci tylko i wyłącznie po to by "na stare lata" ktoś się tobą
opiekował lub jako zamiennik męża/żony uważamy nie tylko za egoistyczne ale tez
i chore. Świadczy tylko i wyłącznie o niedojrzałości, zaborczości i totalnym
braku poszanowania dla interesów dziecka.

> No ale podejrzewam,że wy nie przewidujecie takiego scenariusza

Masz rację, TAKIEGO chorego scenariusza nie przewidujemy. Przewidujemy,
natomiast, że gdybym jednak zaszła w ciążę, to bylibyśmy najszczęśliwszymi
rodzicami i kochalibyśmy to dziecko jak siebie samych. I nigdy nie
stworzylibyśmy dla tego dziecka uczucia, że żyje dla nas, lub, że ma spłacić
jakiś dług wobec nas. Dziecko ma żyć przede wszystkim DLA SIEBIE, i dając mu
życie, musisz się liczyć właśnie z tym, a nie oczekiwać, że Cię będzie zabawiać
na starość i opiekować się. Z takiego chorego myślenia właśnie biora się
później toksyczni rodzice, niszczące życie swoich dzieci takimi oczekiwaniami...

[marcysia51]

Tak,tak najszczęśliwszy rodzice na świecie mówią,że dzieci się produkuje
hahahaha.
Faktycznie zajmijcie sie tylko sobą,po za tym jestescie za starzy na dzieci.

[mariszka72]

marcysia51 napisała:

> Tak,tak najszczęśliwszy rodzice na świecie mówią,że dzieci się produkuje

"Produkcja" dzieci odnosiła się do tego, co TY napisałaś, bo to przecież TY
zasugerowałaś, że dziecko jest potrzebne do opieki nad nami w naszej starości.
A takie podejście do sprawy przywodzi na myśl tylko jedno słowo -
"produkowanie". I nie ma to absolutnie NIC wspólnego z NASZYM podejściem do
tego tematu. Ale być może ten temat przerasta Ciebie samą i nie widzisz
delikatnych różnic?

> po za tym jestescie za starzy na dzieci.

Najwyraźniej nie znasz się ani na fizjologii, ani też na osiągnięciach
współczesnej medycyny. Radzę troszeczke się podszkolić, zanim napisze się takie
brednie.

[magdalenow]

Przepraszam, to nie do ciebie tylko do tej całej marcysi z toba sie zgadzam w
100%

[magdalenow]

No jeżeli twoje dzieci beda tak samo bezczelne, ironiczne i głupie jak ty to
zrób nam przyjemności ich wiecej nie rób!

[trusia29]

zgadzam się z mariszką72 - nie kazdy musi miec potrzebe posiadania dzieci i
dobrze każdy ma mprawo zyc tak, jak chce
my z męzem zaczniemy starac się o dzidzie po wakacjach (ja mam 30 a on 32 lata)

[lena_maj]

Gratulacje! nie wiedziałam, że ludzkie szczenięta hoduje się po to by w zębach
kaskę na starość swym "rodzicom" przynosiły... no to proponuję wyhodować całe
stado - byście tylko dobre rodowody mieli. A jak już piątka wyhodowana z
dobrymi genami, to na starość cacy - jedno domek wybuduje, drugie konto zasilać
będzie, trzecie zamieszka z hodowcami by pielęgnować, a jak reszta się
finansowo nie spisze - proponuję uśpić.
eh.. żal czytać po co wy te dzieci chcecie mieć...

[marcysia51]

Mój syn będzie grał w piłe i jeżdził mesiem więc chyba tez mi cos odpali nie?
Wiesz co ja w ciąży się z nim miałam.

[deborah2]

"dodatki"??
o matko,co za ohydne określenie !!!
ciekawe,czy ta 5-letnia siostrzenica na starość zaprowadzi Was do lekarza
albo "podetrze tyłek"...
żałosna jesteś.

[mariszka72]

deborah2, poczytaj co trochę wyżej odpisałam marcysi, bo powielasz ten sam
schemat pt. "dziecko - opiekun dla starych rodziców". Ja nie uznaję posiadania
dzieci dla spełnienia własnych egoistycznych potrzeb czy to teraz, czy na
starość.

A tak a propos, to na świecie są miliony starych osób którym nikt z rodziny
nie "podciera tyłków" i nie prowadzi za rączkę do lekarza (to musi być bardzo
polskie). Żyją zadbani, szczęśliwi i samodzielni aż do śmierci i nie zatruwają
nikomu życia i oburzają się jeśli ktoś z rodziny chce im "pomóc", w sposób jaki
z marcysią opisujecie. Szkoda, że nie znacie takie osoby, być może
zrozumiałybyście co to godność, jeśli chodzi o osoby starsze...

[deborah2]

po 1. uważam,że dziecko to opiekun dla rodziców na starość
po 2. kto ma się zająć rodzicami jak nie dzieci? dom spokojnej starości,
hospicjum,obcy ludzie ? i Ty mówisz o szacunku #)???

[mariszka72]

deborah2 napisała:

> po 1. uważam,że dziecko to opiekun dla rodziców na starość

Nawet do tego stopnia, że musi zaniechać własne życie dla rodziców? To tylko
świadczy o zaborczości rodziców, ich bezgranicznym egoizmie, i przekładaniu
odpowiedzialności za własne życie na barki dzieci. Bo i po co myśleć o jakimś
zorganizowaniu własnej starości, skoro po to się właśnie spłodziło dzieci? To
straszne myslenie, i jakżesz TYPOWE dla krajów słowiańskich i latynoskich...

> po 2. kto ma się zająć rodzicami jak nie dzieci? dom spokojnej starości,
> hospicjum,obcy ludzie ? i Ty mówisz o szacunku #)???

Tak, ja mowię o szacunku dla siebie i dla własnych dzieci. Niezdolność do
podejmowania własnych decyzji, przekładanie odpowiedzialności za własne życie
na barki dzieci, to świadczy o kompletnym braku szacunku. Człowiek, który coś
wie na temat szacunku, SAM decyduje o swojej starości. Przede wszystkim,
starzeje się godnie, z wdziękiem. Porównaj sobie osoby po 60-70 (nie mówiąc już
o tych którzy mają 80-90) w Polsce i na Zachodzie, różnice są zaskakujące. A
przecież wszystko zależy tylko i wyłącznie od człowieka, jego nastawienia do
życia i starości. W Polsce faktycznie dominuje przekonanie, że dzieci powinni
się opiekować starymi rodzicami, a więc ci rodzice przestają dbać o siebie, bo
i po co, skoro i tak dziecko się nimi zaopiekuje. W krajach zachodnich jednak
ludzie mają więcej szacunku dla siebie i sami dbają o siebie aż do samego
końca, są SAMODZIELNI i WOLNI i cenią to sobie najbardziej. I tak samo cenią
samodzielność i wolność swoich dzieci, nie oczekując od nich żadnej pomocy czy
opieki. I jeśli dziecko z własnej niewymuszonej woli coś zrobi dla rodziców, to
jest ok. Ale nikt nie wymaga tego, nikt nie szantazuje, nikt nie stara się
wzbudzić w dziecku poczucia winy ("my ciebie wychowaliśmy, tak nam było ciężko,
a teraz musisz się nami zaopiekować, bo bez ciebie umrzemy"). Bo takie
zachowanie jest chore i niedojrzałe!

[lady_of_avalon]

mariszka72 napisała:

To
> straszne myslenie, i jakżesz TYPOWE dla krajów słowiańskich i latynoskich...
>

Moim zdaniem to PIĘKNE myslenie. Jakże typowe dla krajów słowiańskich i
latysnoskich...


> ludzie mają więcej szacunku dla siebie i sami dbają o siebie aż do samego
> końca, są SAMODZIELNI i WOLNI i cenią to sobie najbardziej. I tak samo cenią
> samodzielność i wolność swoich dzieci, nie oczekując od nich żadnej pomocy
czy
> opieki.

Nie oczekują czy nie dostają???
Dlka mnie umieszczanie ojca czy matki w domu starców jest strasznym przykładem
rozpady rodziny na Zachodzie, który tak przywołujesz...

[mariszka72]

lady_of_avalon napisała:

> Moim zdaniem to PIĘKNE myslenie. Jakże typowe dla krajów słowiańskich i
> latysnoskich...

Za "piękne" uznajesz przekładanie własnej odpowiedzialności oraz zależność
emocjonalną i szantaż? Dobre...

> Nie oczekują czy nie dostają???

Wyraźnie napisałam, że "nie oczekują", a to jednak nie to samo, co "nie
dostają". Znam j. polski wystarczająco dobrze, by móc rozróżnić znaczenia tych
słów.

> Dlka mnie umieszczanie ojca czy matki w domu starców jest strasznym
przykładem
> rozpady rodziny na Zachodzie, który tak przywołujesz...

Proponuję czytać posty troche wolniej i nie śpieszyć się z pochopnym
odpisywaniem. Nie pisałam nigdzie o "umieszczanie ojca czy matki w domu
starców", a z cech Zachodu przywołuję te najbardziej pozytywne, które warto
było by podpatrzeć i zastanowić się. Chyba, że samodzielnośc, wola, szacunek
dla siebie i innych, to według Ciebie cechy godne potępienia.

[nathkas]

> A tak a propos, to na świecie są miliony starych osób którym nikt z rodziny
> nie "podciera tyłków" i nie prowadzi za rączkę do lekarza (to musi być bardzo
> polskie). Żyją zadbani, szczęśliwi i samodzielni aż do śmierci i nie
zatruwają
> nikomu życia i oburzają się jeśli ktoś z rodziny chce im "pomóc", w sposób
jaki

zatruwają??? wiesz co nie masz pojęcia co to starość!!! ale zobaczysz jeszcze,
zmienisz zdanie, moja babcia jest po 3 wylewach, i według Ciebie zatruwa nam
życie, ???? jesteś żałosna!!!

> z marcysią opisujecie. Szkoda, że nie znacie takie osoby, być może
> zrozumiałybyście co to godność, jeśli chodzi o osoby starsze...

godności?? co Ty w ogóle wypisujesz?? co Ty wiesz o godności?? co Ty wiesz o
życiu?? swoją matke uśmiercisz jak będzie niedołężna?? żeby Ci kłopotów nie
sprawiała?? gratuluję podejścia do ludzi i życia, i życzę żebys poznała co to
starość na własnej skórze !!

[kopciuszek12]

A ja muszę stanąć w obronie mariszki. Bardzo chcę mieć dzieci, ale nie po to,
żeby mieć opiekunów na starość. Uważam, że płodzenie dzieci głównie w tym celu,
żeby ktoś się kiedyś mną zaopiekował jest wyrazem egoizmu i rzeczywiście między
innymi stąd się biorą toksyczni rodzice. Rodzice, którzy potem ciągle wtryniają
nos w nie swoje sprawy, podli teściowie itd.

Wcale nie znaczy to jednak, że jestem wyrodną córką i oddam swoich Rodziców, czy
też Teściów do domu starców. Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji. Mam szacunek
do starszych osób, kocham Rodziców.

Nie chcę traktować swoich (przyszłych) dzieci jak własność, jak służących (co
nie znaczy, że będę je wychowywać bezstresowo na nieczułych leni). Dziecko jest
w domu tylko gościem. Ma prawo do własnego życia. Przychodzi na świat, a potem
odchodzi i zakłada swoją rodzinę i ma swoje sprawy, i trzeba to uszanować.
Słyszałam teorię, że do 25% rozpadów małżeństw przyczyniają się kochający rodzice.

[maya28]

Niestety w Polsce jeszce panuje przekonanie o tym, ze dzieci maja być z
rodzicami ( a co będzie gdy np. postanowią sie wyprowadzić za granicę??) i
rodzice, nawet jak ich dzieci będą miały po 40 lat, maja prawo nimi dyrygować.
moim zdaniem więcej szacunku. Jak widze rodzicow zyjących zyciem swoich dzieci
i wtracajach sie non stop to ręce opadają. Z drugiej strony dzieci wyciągaja po
wszystko ręke do rodziców i oczekują utrzymania niemalże do 30-tki, bo przeciez
praca jest nie dla nich. Koło sie zamyka.

[kopciuszek12]

Masz rację, w Polsce dominuje takie wzajemne uzależnienie. Dorosłe dzieci
notorycznie wymagają od rodziców pomocy finansowej, a rodzice ciągle wścibiają
nos w sprawy swoich dorosłych dzieci. Kochane wnuki z radością opiekują się
babciami i ich emeryturami. Rozżalone synowe przymykają oko na docinki
teściowych, bo a nuż nie przepisze domu czy coś. Nie wiem, jak jest w innych
krajach. Często trudno przerwać to błędne koło... Współczuję wszystkim, którzy
nie umieją / nie chcą / nie mogą odciąć pępowiny...

[katarzyna_banach]

Mysle ze troche przesadzacie mowiac ze w Polsce panuje wzajemne uzaleznienie.
Przeciez jest tyle niezaleznych par, przeda jak sie da ale nie sa zalezni.
Podobno 2 miliony wyjechalo za granice, mysle ze to tez swiadczy o probie
usamodzielnienia gdyz wiekszosc jednak to mlodzi ludzie.
A ze rodzice probuja sie wtracac we wszystko? No coz, taka ich uroda...
Chcialabym moc przyrzec ze ja tak nie bede robic...

[maya28]

Generalnie większe niż np. w krajach Europy Zachodniej, US. Po prostu ludzie
mieli i ciągle jeszcze mają mniejsze możliwości zarobkowe. A tu jeszcze panuje
powszechniej przekonanie, ze rodzice "powinni" dać, co wiąże za sobą
konsewencje w postaci zbytniego ingerowania w wybory dorosłych dzieci. Z
resztą, wydaje mi sie, ze nie ma u nas jeszcze zwyczaju szanowania swoich
dzieci. Szacunek należy sie wyłącznie rodzicom.

[katarzyna_banach]

No jasne, na Zachodzie i US jesli nie pracuja sami to korzystaja z "socjalu".
Moim zdaniem rodzice ingeruja bo boja sie przestac byc czescia zycia swoich
dzieci, bo np martwia sie o nie i sa (nad)opiekunczy. Chca byc potrzebni i
pomocni. Dzieci to jednak inaczej odbieraja. Ale chyba nie znaczy to ze nie
szanuja swoich dzieci, cokolwiek to oznacza.Takie jest moje zdanie.

[stolberg]

my jestesmy po slubie cywilnym juz 2 lata (mamy 24 lata)i narazie nie mamy
dzieci 02.08.2008 planujemy koscielny wiec jak by dziecko bylo w najblizszych
miesiacach bylo by supper a gorzej by bylo jak by bylo w 2008 (mi to obojetne
ale byle bylo by zdrowe)

p.s wlasnie wczoraj dowiedzialam sie ze moja szwagierka (28lat)i jej maz (25)
beda mieli dziecko jest w 7 tygodniu ciazy.sa 2 lata po cywilnym i rok po
slubie koscielnym

nigdy

[agatha111]

[olaimikolaj]

Moim zdaniem sama musisz byc gotowa na dziecko. Nie wiem czy to przychodzi z
czasem, taka decyzja, czy sie do tego dorasta. My mamy oboje po 28 lat,
jestesmy bardzo gotowi na dziecko. Czuje to po prostu. Skoczylismy studia juz
jakis czas temu, "poszumielismy sobie". Nasz slub jest za 1,5 miesiaca, od pol
roku biore kwas foliowy, moze jestem juz w ciazy od kilku dni, moze jeszcze
nie. Moim zdaniem to sie poprostu czuje, czy czlowiek jest gotowy przyjac takie
malenstwo do swego zycia. Ja czuje, ze zrobilam juz w zyciu to, w czym dziecko
mogloby mi przeszkadzac lub utrudniac. Ciesze sie, ze oboje bardzo chcemy tego
malutkiego stworka.
Nie sadze by dziecko moglo nam teraz w czymkolwiek przeszkodzic, ani w karierze
zawodowej, ani w podrozach, ani w naszym zyciu towarzyskim. Oczyiwiscie
pierwszych kilka miesiecy bedzie trudnych, ale potem...
Wazne zebys Ty czula ze tego chcesz, ze to jest moment w Twoim/Waszym zyciu na
dzicko. Bo jesli podejmiesz pohopna decyzje, to bedziesz obwiniac swojego meza,
ktory jak piszesz jest juz gotowy na potomka, za to ze spodziewacie sie dziecka.
Ja chcialabym miec juz w swoim brzuchu taka fasolke, chociaz do slubu jeszcze
kilka tygodni.

[mariszka72]

olaimikolaj napisała:

> Moim zdaniem sama musisz byc gotowa na dziecko.

> Wazne zebys Ty czula ze tego chcesz, ze to jest moment w Twoim/Waszym zyciu
> na dzicko.

Ja myślę, że nie można "wyłączyć" z tego zdania MĘŻA. Myślę, że OBYDWOJE w
związku muszą chcieć mieć dziecko. RAZEM muszą dojrzeć do takiej decyzji i
RAZEM muszą tego chcieć. Jeśli to jest tylko jednostronnę pragnienie, to nic z
tego dobrego nie wyjdzie...

[aniolki21]

dziekuje za wszystkie rady
musze to jeszcze przepyslec no i oczywiscie z mezem porozmawiac)
ale chyba poczekam jeszcze conajmniej rok lub dwa
Pozdrawiam

[inska_mania]

Troszke zazdroszcze tym parą, które "zaliczyły wpadke" na pierwszych latach
studiów. Mam w swoim otoczeniu właśnie takie dwie, aż miło popatrzeć Gdyby to
mój narzeczony mógł rodzić to zapewne w dziewięć miesięcy po ślubie mielibyśmy
dziecko. I pewnie ślub by się odbył już w tym roku lub rok temu Ja jakoś mniej
jestem przekonana do urodzenia dziecka przed trzydziestką - jeszcze nie czuję
się na tyle odpowiedzialna żeby odpowiadać za kogoś. Ale z drugiej strony to coś
czuję, ze decyzję o urodzeniu dziecka będę odkładać z roku na rok - bo to
jeszcze będzie za wcześnie. W planach na najbliższe pięć lat nie mamy dziecka -
czyli właśnie do trzydziestki.

[olaimikolaj]

inska_mania napisała:

> Troszke zazdroszcze tym parą, które "zaliczyły wpadke" na pierwszych latach
> studiów. Mam w swoim otoczeniu właśnie takie dwie, aż miło popatrzeć Gdyby
to
> mój narzeczony mógł rodzić to zapewne w dziewięć miesięcy po ślubie mielibyśmy
> dziecko. I pewnie ślub by się odbył już w tym roku lub rok temu Ja jakoś
mnie
> j
> jestem przekonana do urodzenia dziecka przed trzydziestką - jeszcze nie czuję
> się na tyle odpowiedzialna żeby odpowiadać za kogoś. Ale z drugiej strony to
co
> ś
> czuję, ze decyzję o urodzeniu dziecka będę odkładać z roku na rok - bo to
> jeszcze będzie za wcześnie. W planach na najbliższe pięć lat nie mamy
dziecka -
> czyli właśnie do trzydziestki.

A dlaczego zazdroscisz tym parom, ktore zaliczyly wpadke? Ja tez mam w swoim
towarzystwie takie osoby. Dziewczyna jest sfrustowana. Dziecko urodzila po
pierwszym roku sama jeszcze bedac dzieckiem. Marzyla o zyciu studenckim, po
wykladzie na piwo, po egzaminie impreza. A teraz po wykladzie do domu, a na
egzaminie sie denerwuje, bo mala goraczkuje. Chciala podrozowac autostopem po
Europie. Nie wiadomo czy wogole skonczy studia. A maz pracuje by utrzymac
rodzine, wiec nie ma sily i czasu na nic.

[inska_mania]

olaimikolaj napisała:

> A dlaczego zazdroscisz tym parom, ktore zaliczyly wpadke?(...)

Moi znajomi (te dwie pary) są razem, wzięli śluby, dzieci na całe szczęście
zdrowe. Obie pary podróżują po kraju i Europie razem z dziećmi i nigdy ale to
nigdy nie powiedzieli po urodzeniu dzieci (jak jedna z tych dziewcząt była w
ciąży to trasznie się wściekała z tego powodu i uważała, że to koniec świata),
że żałują wpadki. A ja z nostalgią wspominam jak mimo studiowania na dwóch
kierunkach miałam znacznie więcej czasu niż teraz pracując. Obawiam się, że z
roku na rok będzie mi coraz trudniej przerwać prace i porzucić wygodne życie
żeby urodzić dziecko.

[mamma320]

Ja zaliczyłam "wpadkę" zaraz po maturze, nigdy nie byłam sfrustowana, oczywiście
nie było łatwo , wiele razy rezygnowaliśmy obydwoje(ja i ojcic dziecka) z
przyjemnosci ale nigdy nie odbijało się na moim/naszym samopoczuciu aż tak
bardzo.Widocznie byłam badziej dojrzała psychicznie niż mi się to wydawało gdy
się dowiedziłam że jestem w ciążyUdało mi się skończyć studia pracuję i myślę
o drugim dziecku i już się nie boję Pewnie gdybym nie miała już dziecka trudno
by mi było podjąć decyzję czy to już ten czas...Dlatego cieszę się że zaliczyłam
"wpadkę"

[leeloo2002]

ojej, gdybym planowala tak jak Ty, pewnie jeszcze dlugo bylabym bezdzietna - a
tak, wpadlam no i mam dzisiaj 3,5 letnia corke. Na poczatku ciazy bylam
oszolomiona, bo wydawalo mi sie, ze to sie moze zdarzyc kazdemu, tylko nie
mnie.. No, ale szybko doszlam do siebie i wlasciwie mojej corce zawdzieczam
napisanie pracy magisterskiej w ostatnich miesiacach ciazy (przedtem mialam ja
rozgrzebana przez kilka lat i zero motywacji, zeby skonczyc bo juz mialam dobra
prace). No i wogole zawdzieczam jej wszytsko co najlepsze. Nie ma sie czego
bac, bo po urodzeniu dziecka dostajesz niesamowitego powera do zycia.
I wszystko nabiera wlasciwego wymiaru i naturalnie sie uklada.
Ja nie mam zadnej babci "na miejscu", a mimo wszytsko soebie radze i staram sie
o kolejne bebe
Nie ma sie czego bac: roznych rzeczy mozesz w zyciu zalowac, ale na pewno nie
tego ze urodzisz dziecko.
Jeszcze jedno: nie jest takie oczywiste, ze tak od razu zajdziesz w ciaze, bo
(przepraszam za brutalnosc) nie jestes ju siksa..
Moj brat+bratowa starali sie o zajscie w ciaze 11 lat - mimo, ze teoretycznie
nie bylo zadnych barier natury medycznej.

[leeloo2002]

O rety, cos mi sie pomylilo, ty masz 23 lata, nie wiem czemu przeczytalam: 32
No to masz jeszcze sporo czasu

[kopciuszek12]

Jestem Twoją rówieśniczką. Do niedawna miałam mnóstwo rozterek, podobnie jak Ty,
z czasem było ich coraz mniej, a ostatnio trochę "zaszaleliśmy" i za
kilka/kilkanaście dni się przekonamy, co z tego wyniknie. Ja mam pracę, on ma
pracę i chyba jakaś wielka katastrofa musiałaby się zdarzyć, żeby dla nas tej
pracy zabrakło . Też wynajmujemy mieszkanie, też chcemy mieć domek.

Nie chcę czekać do momentu, gdy starania o dziecko będą syzyfową pracą.
Przerażam się troszkę, gdy czytam, jak kobiety po trzydziestce (nie tylko, ale
głównie) w pocie czoła dzień w dzień pracują uparcie ze swoimi partnerami nad
spłodzeniem potomstwa. Może to mylne wrażenie, może nie. Chciałabym, aby moje
pierwsze dziecko zostało powołane na świat spontanicznie, przyjemnie bez stresu,
w porywie namiętności. Pewnie, że problemy z zajściem w ciążę mogą się
przydarzyć każdemu, ale przychodzi czas, gdy z punktu widzenia statystyki i
medycyny jest po prostu trudniej. Ja nie chcę czekać do momentu, gdy będę
musiała się ścigać z zegarem biologicznym.

Jeśli masz za dużo wątpliwości, to poczekajcie jeszcze. Może w pewnej chwili
poczujesz, że już nie chcesz czekać . To chyba powinna być w pełni świadoma
decyzja, między innymi po to, żeby nie było tak, że gdy się to dziecko urodzi, a
Tobie będzie z jakichś powodów trudno (za dużo obowiązków, odcięcie od świata,
cokolwiek), będziesz miała żal do ukochanego, że Cię do czegoś zmusił .

Mam nadzieję, że nie stanę się zakompleksioną "kurą domową". Jeśli zostanę "kurą
domową", to mam nadzieję, że taką radosną i świadomą wyboru. Zamierzam pracować
zawodowo, zamierzam spotykać się ze znajomymi. Wiele osób mi mówi, że nie
podołam, ale ja już nie raz ludziom pokazałam, że mogę dokonać więcej niż im się
wydaje .

Jestem głęboko przekonana, że to, czy sobie poradzisz, czy nie, zależy w dużej
mierze od Twojego podejścia, nastawienia. Znam co najmniej kilka osób, które
lubią z góry zakładać, że sobie nie poradzą no i sobie nie radzą (zazwyczaj
nawet nie próbują). Inni lubią porywać się z motyką na księżyc i na ogół dobrze
na tym wychodzą.

Powodzenia

[marvel_maid]

Ja nie zamierzam mieć dzieci. Bardzo lubię swoje życie. Ponad wszystko cenię
niezależność, możliwość rozwijania się, pracy i nieskrępowania w robieniu
planów.

[aleksandracypr1]

Dziewczyny dziecko to prawdziwy cud. Jestem szczęśliwą matką 3 letniej córeczki,
która w niczym mnie nie ogranicza-wlaśnie wróciłam z nauki gry w tenisa,
wieczorem rower, a w weekend wycieczka w góry.Pracuje zawodowo, mała chodzi do
przedszkola i nie ma rzeczy, której nie mogłabym zrobić bo przeszkadza mi w tym
dziecko.Może łatwo mi się mówi bo córeczka rozwija się prawidłowo i mało
choruje, ale życze każdej z Was by zaznała takiego szcześcia.Lekarz mi kiedyś
powiedział iż dziecko raczej rozbija związek niż go cementuje-zupełnie sie z tym
nie zgadzam!

[paola_23]

Zgadzam się w 100%!!!
Nigdy w życiu nie uważałam że dzieci krępują i ograniczają rodziców, bo to oni
sami się ograniczają albo są ograniczeni...
Jeżeli bym nie chciała mieć dzieci to w sumie po co mi ślub?!
Popełniłabym grzech bo jedym z założeń ślubu jest mieć dzieci ...

mój suwaczek

[marvel_maid]

paola_23 napisała:

> Zgadzam się w 100%!!!
> Nigdy w życiu nie uważałam że dzieci krępują i ograniczają rodziców

Chyba niewiele robisz w życiu i nigdzie nie chodzisz skoro uważasz, że dziecko
w niczym nie będzie cię ograniczać.

> bo to oni sami się ograniczają albo są ograniczeni...

Dla mnie ograniczony jest człowiek, któremu dziecko przesłania cały świat, a
przede wszystkim kobieta, która uważa, że jedynym celem jej życia jest
urodzenie dziecka.

[paola_23]

Wiesz co osiągnęłam w życiu tyle ile powinnam mając na względzie mój wiek,
ukończyłam szkołę i od paru lat sama się utrzymuję. Nie rozumiem twojego
dziwnego podejścia i nastawienia na NIE! Ja kiedyś też planowałam że będę sama a
tymsamym nie będę miała potomstwa. Jednakże ponad siedem lat temu poznałam
człowieka, który dał mi nadzieje na to że istnieją na świecie ludzie wspaniali,
szlachetni, kochający, dający poczucie bezpieczeństwa itd. Myślę o dziecku (nie
o jednym!) ale narazie jestem na takim etapie swojego życia że jeszcze nie czas
by się zdecydować. Czas pokaże i oddaje tę sprawę losowi, tak chyba najlepiej,
Powracając do twoich zarzutów to twoje posty te i wcześniejsze mówią same za
siebie, że jesteś chyba nastawiona do życia pesymistycznie! Jednak to twoje
życie i jak dla mnie możesz się zadręczać całe życie!
Tylko błagam Cię nie twierdz takich bzdur że dziecko ogranicza i przysłania
reszte świata! Owszem jak sobie na to pozwolisz i tak będziesz chciała to tak
też się stanie. Ja zamierzam pracować, uczyć się jeszcze i zajmować się mężem i
domem. Równocześnie nie zamierzam pod jakimkolwiek pozorem rezygnować ze spotkań
towarzyskich! Od zawsze nie lubiłam dyskotek itp. ale spotkania u znajomych i
przyjaciół oraz wychodzenie z nimi będą nadal!!!
Wszystko zależy od ludzi jak do tego podchodzą!
Pozdrowienia!!!

[marvel_maid]

paola_23 napisała:

> Powracając do twoich zarzutów to twoje posty te i wcześniejsze mówią same za
> siebie, że jesteś chyba nastawiona do życia pesymistycznie!

Czy to, że lubię swoje życie i nie chcę zmieniać go na gorsze jest dla Ciebie
równoznaczne z pesymizmem? Chyba ktoś tu myli pojęcia.
Zastanów się trochę nad swoimi postami, bo widzę że uwielbiasz atakować innych
i na siłę przekonywać do swojego zdania. Ja Ci niczego nie narzucam, wypowiadam
SWOJE zdanie, więc skąd w Tobie tyle oburzenia. Wszyscy powinni myśleć tak jak
Ty?

[paola_23]

Przestań z obrzucaniem innych błotem bo tak a nie inaczej się wypowiedzieli. To
ty atakujesz nie ja! Napisałam że myśleć możesz sobie co chcesz ale nieprawdą
jest stwierdzenie o dzieciach niszczących człowiekowi życie! Reszta jest twoją
sprawą. uważaj jak chcesz ale zawsze kiedyś możesz zmienić zdanie! Zresztą nie
tylko ty!
Nie obrażaj się zaraz bo ktoś ma inne zdanie od twojego. Ja nawet nie czepiam
się tego że nie chcesz mieć dzieci bo to twój wybór. Stwierdziłaś tylko że
dzieci to poprostu koniec świata a z tym zdaniem myślę że większość się nie
zgodzi...
Nic poza tym!
Zyczę powodzenia by wszytko w życiu Ci się udało!
Pozdrawiam!!!

[nionczka]

Ja uwielbiam dzieci i zamierzam miec 3. A przynajmniej chcialabym. Zamierzamy
zaczac starania na krotko przed slubem. Chcialam wczesniej, ale juz nie mamy
czasu, zebym zaszla w ciaze i urodzila przed slubem. Wiec trzeba bedzie
poczekac. Bede wtedy miala 30 lat a moj narzeczony 32. Ja osobiscie nie
zdecydowalabym sie na dziecko nie majac ustabilizowanej sytuacji zawodowej,
tzn, ze po porodzie bede miala gdzie wrocic do pracy. Juz to osiagnelam wiec
czas na dziecko.

Zgadzam sie w 100% z Mariszka, ze nie kazdy musi chciec miec dzieci. Jest wiele
kobiet, ktore nie chca byc matkami i nie ma w tym nic zlego, nienormalnego.
Sama znam takie. Lepiej zeby osoby, ktore nie czuja powolania do macierzynstwa
nie mialy dzieci.

[paola_23]

W naszym przypadku jak najszybciej!!!


mój suwaczek

[anja_d]

A ja w polowie sierpnia zapisuje sie do Pani prof ktora prowadzi ciaze kobiet
chorych na serce i jade do niej zaraz po slubie i po wizycie u kardiologa. Nie
moge sie doczekac kiedy zaczniemy starania a juz w ten poniedzialek ide do
ginka zeby mnie przygotowal do ciazy i dal skierowania na wszystkie potrzebne
badania. Mam cala liste od kolezanki, ktora rodzila niedawno. Poniewaz jestem
chora na serce, a ponadto jestem strasznym tchorzem bo wiem juz jak boli
gojenie sie ran po operacji serca, to chce urodzic dziecko teraz dopoki moj
organizm jest "w pelni" sil. Jestem bardzo szczesliwa ze juz niedlugo bede
szczesliwa mezatka i ze Bog dal mi szanse zostania matka

[chmurcia4]

Ja z narzeczonym postanowiliśmy starać się o dziecko po ślubie i sądzę że to
dobre rozwiązanie, bo nie przyzwyczaimy się do siebie tylko, a będziemy mogli
dzielić się nasza miłością z jeszcze jedną osóbką ))
Wiele z was pisze, że ciężko jest podjąć decyzję - czy to już, czy jeszcze nie?
I tego też się obawiam, dlatego bez względu na wszystko (praca, dom, wyjazd,
studia itp.) postanowione - skoro będziemy małżeństwem i rodziną, to w rodzinie
powinne być dzieci ))

Zobaczymy jak wyjdzie, bo jak napisała jedna z pań w innym wątku:
< Człowiek szczela, Pan Bóg kulę nosi> )

A tak na marginesie, znam dwie pary: jedna, nie planując nawet jeszcze ślubu,
nie ukończone studia, bez lokum i poważnej pracy, zaliczyła wpadkę, druga jest
szczęśliwym młodym małżeństwem i młodymi rodzicami. W obu przypadkach dziecko
wniosło w ich życie tyle ciepła i radości, że tylko się dziwić i radować razem
z nimi

POZDRAWIAM CIEPLUTKO!!!

[paola_23]

To piękne co napisałaś! Jestem całym sercem z Tobą i będę trzymała kciuki by
wszystko się udało, choć wiem że napewno się uda!!!
Zasługujesz na szczęście!!!

[cooletka]

Powinnas byc przekonana czyli dojrzec do kwestii posiadania dzieci
I niewazne czy masz 23 lata czy 28
Ja mam 28 i jeszcze chyba nie dorosłam