WIERSZYK

[Gość: behemot]

Pan w Białej Szacie ruszył już w drogę
W sobotni wieczór pożegnał tłum
Szedł w stronę żródła,czując na twarzy
Powiew halnego i jego szum

Po drodze mijał cichych,klaszczących
W oknach rozniecał płomienie świec
Kirem ozdabiał sztandary płaczące
Młodych jednoczył w rytm bicia serc

I szedł powoli w niemałym trudzie
Dłonią zaś kreślił zbawienia znak
Jedni mówili o jakimś cudzie
Inni,ze już nadziei brak

Szedł szlakiem w góry,wsparty na krzyzu,
W ostatniej drodze był całkiem sam
Na szczycie z kluczem Piotrowym w dłoniach
Witał Go uśmiechnięty,Niebieski Starszy Pan

Jak ojciec syna wziął Go w ramiona
I razem przeszli przez Niebios próg
Jestem zmęczony,ale już w domu
Tak Synu-szepnął Mu Ojciec,Bóg.

Gdy Go miniemy na ścieżce życia
Bo nie po drodze będzie z Nim iść
Krzyż nas przygniecie,smutek i łzy
To spójrzmy w to okienko małe
Przy Franciszkańskiej,w Krakowie,trzy

Poczujesz ulgę,żeś nie jest sam
Będzie tam czekał,dłoń ci podając
W białej sutannie,z jasnym obliczem
Ojciec,Dobry Starszy Pan.

[terraincognita]

Jest ten sam na stronie ogolnopolskiej. Bez przesady. Moze to nie jest dno
poezji,ale nawet Konopnicka pisywala lepsze.

[Gość: behemot]

Co sie czepiasz okolicznosciowej twórczosci ludowej.Tym komentarzem dałeś wyraz
wysokiej próby ignoranctwa.Rymów czestochowskich sie nie ocenia,one po prostu
są.Teraz zatop się w Herbercie,popraw Miłoszem i otrzep swój wyrafinowany gust z
okruchow plebejskosci.Pozdrawiam.

[terraincognita]

Nie przepadam za Herbertem. Lubie Galczynskiego. Tez pisywal z rymami,ale jakie
dobieral! Dla mnie na nim skonczyla sie dobra polska poezja,mimo noblistow...

[Gość: behemot]

Rozumiem.No to zostal Ci Tuwim i Brzechwa.

[terraincognita]

Malo nazwisk polskich tworcow zachowales w pamieci,behomocie!