Cebularz - spécialité de la maison

[dociek]

Mimo, że temat ten pojawiał się już na forum, powracam do niego. Bo
cebularze kosztuję nadal i mi smakują wybornie. Proponuję na
początek umieszczać tu znane wam przepisy na wypiek cebularzy. Kto
ma swoje, niech się dopisuje. Zrobimy tu też ranking smaków, jakości
i piekarni. Wskazane są również wszelkie opowiastki z nimi
powiązane. Cebularz lubelski wart jest zainteresowania. Dla wielu,
nie tylko Lubliniaków, ten placek z cebulą to jednoznaczne
skojarzenie z Lublinem i Lubelszczyzną. Jest w nim również zapisana
historia Regionu, choćby samo pochodzenie tego ciasta nawiązujace do
korzeni żydowskich, czyli do współmieszkańców naszych terenów.
Lubelski Cebularz to przecież smakowita promocja naszego miasta i
województwa. Władzunie Kochane i Wy, Piekarze Miejscowe, weźcie na
warsztat Cebularza i dajcie go posmakować "Europie". Powalczcie o
wpis od unijnego rejestru!

Składniki:- 5 dag drożdży,- łyżka cukru,- 1/2 kg mąki (najlepiej
krupczatki),-
szklanka mleka,- jedno jajko,- łyżeczka soli,- 6 dag margaryny,- 1
kg cebuli,-
4 łyżki oleju. Jak przyrządzić?
CIASTO:Drożdże wymieszać z cukrem, 2 łyżkami mąki i częścią cipłego
(ok. 30 st.
C) mleka. Pozostawić do wyrośnięcia. Rozpuścic w garnku margarynę z
reztą
mleka. Wyrośnięty rozczyn i ciepłe mleko z margaryną dodać do mąki z
solą.
Jajko roztrzepać za pomocą widelca i dodac do pozostąłych składników
zostawiając trochę na posmarowanie brzegów cebularzy (około łyżki).
Wygnieść
ciasto tak, aby odstawało od ręki, w razie potrzeby dodać mąki.
Nasępnie
pozostawić do wyrośnięcia. Gdy ciasto podwoi swoją objętość można
robić
cebularze.
CEBULA:Gdy ciasto rośnie przygotowujemy cebulę. Cebulę pokroic w
piórka i
podsmarzyć na oleju, do uzyskania złotego koloru. Na końcu doprawić
solą i
pieprzem.
FORMOWANIE CEBULARZY:Ciaso dzielimy na 12 części. Każdą częśc
wałkujemy na
owalne placki. Układmy 6 placków na jednej płaskiej, wysmarowanej
olejem
blaszcze do pieczenia (tyle powinno się zmieścić). Brzegi placków
smarujemy
pozostawionym jajkiem. Nastęnie kładziemy porcje (1/12) cebuli,
rozkładając ją
równomiernie po całym placku.
PIECZENIE CEBULARZY:Blachy z cebularzami pieczemy pojedyńczo, jednak
na
początku obie wstawiamy do lekko nagrzanego piekarnika (50 st. C) i
czekamy aż
cebularze wyrosną. Potem wyjmujemy jedną balchę, podnosimy
temperaturę do 200
st. C i pieczemy do momentu, aż cebularze sie zarumienią. Nasępnie
wkładamy
drugą blaszke i pieczemy j.w. Potrzebne przybory:Miska, garnuszek na
rozczyn,
patelnia, wałek, balszka do pieczenia.Jak podawać?Cebularze jeść
najlepiej
prosto z balszki, jeszcze ciepłe.
Uwagi:Przepis może trochę skomplikowany, ale warto spróbować -
zawsze wychodzą
i są przepyszne, a poza tym bardzo tanie.
Czas przygotowania:Przygotowanie ciasta - około 15 min,Rośnięcie
ciasta - okło
40 min,Pieczenie - około 40 min.

Wg przepisu Agi23

[dociek]

"Do certyfikatu "Gwrantowana tradycyjna specjalność" czekają w
kolejce: kiełbasa jałowcowa, kabanosy, kiełbasa myśliwska, olej
rydzowy, pierekaczewnik (wielowarstwowy pieróg z Podlasia).

Dołączcie do tej "kolejki" Lubelskiego Cebularza !!!

[folkatka]

olej rydzykowy? a gdzie to toto mozna kupić?

[dociek]

Proszę do kuchni nie wnosić polityki. Bo wszystko będzie niejadalne.

Jeżeli chodzi o cebularze, to ja preferuję stare wzorce. Mój
osobisty smak "klasyczny" nasmakowitszego cebularza, to proste,
nieuzdatnione wynalazkami i słodzeniem, bułaczane, szarawe ciasto
rodem z piekarni LSS Społem Lublin. Wielkość placka średnia i
ta "nowsza" - najmniejsza, bo właśnie takie są najlepiej wypieczone.
Pod kubek zsiadłego mleka lub kefirku - taki cebularz, to
wspomnienie szybkich sniadań z dzieciństwa i młodości. To jest to,
co po dziś mi smakuje "w nagłym głodzie". Hamburgery i zapiekanki
odpadają. Może jeszcze być "pizzowa odmiana" cebularza LSS, ale
wyłącznie z pizzerii Piccolo, przy wejściu do Sasa. To także
lubelski "smaczek".
Wracając do cebularzy. Odrzucają mnie robione na cieście
posłodzonym, jakby takim zbliżonym nieco do drożdżówek. To jakieś
nieporozumienie.

[empi]

Słuszna uwaga, wszelkie politykowanie w tym wątku będzie usuwane w
imię wyższych racji. Cebularz naprawdę zasługuje więcej na uwagę niż
nasza polityka. :)
> Wracając do cebularzy. Odrzucają mnie robione na cieście
> posłodzonym, jakby takim zbliżonym nieco do drożdżówek. To jakieś
> nieporozumienie.
Taki słodki cebularz to jak pamiątka z Cepelii, profanacja.
pzdr.

[Gość: kucharz]

empi napisał:

> (...) wszelkie politykowanie w tym wątku będzie usuwane w imię
wyższych racji.

Niezły popis zamordyzmu.

A swoją drogą cebularz to pożyteczny wypiek, choć nie wiem czy
wypada go sobie przywłaszczać jako wynalazek lubelski. Identyczne
placki z cebulą można spotkać niemal na całym Bliskim Wschodzie w
Północnej Afryce i wielu krajach Azji.

[dociek]

Tak się składa, że jako swoisty, oryginalny wypiek cebularz jest w
Polsce specyficzny wyłącznie dla Lubelszczyzny, a z racji naszego
członkowstwa w Unii, również i dla Europy, skutkiem tego, stał się
lubelskim produktem regionalnym. A Ty, Kucharzu wspominasz tu o Azji
i Afryce. Poza tym, polemizowałbym z tą "identycznością".

[Gość: kucharz]

No, może z identycznością rzeczywiście przesadziłem, bo podobno nie
ma nawet dwóch identycznych komórek, zawsze jakaś mała różnica
istnieje. Powiedzmy więc, że chodzi o wypieki bardzo podobne, tym
bardziej, że sam lubelski "oryginał" występuje w kilku różniących
się ciut smakiem wariantach.
Oczywiście, nie mam nic przeciwko temu aby cebularz został
zarejestrowany w UE jako lubelski wyrób regionalny, zawsze to jakiś
wyróżnik. Ja, osobiście, robię cebularze (dość rzadko, to
prawda) "na oko", bez przestrzegania sztywnej receptury, ale
ustanowienie wzorca tego wypieku jest niewątpliwie pożyteczne.
Dziękuję więc, że zamieściłeś swój przepis.

W Gdańsku sprzedają cebularze jako pizze cebulowe

[Gość: mores]

[dociek]

Profanacja! I jednego i drugiego.

[empi]

Cebularz na Liście Produktów Tradycyjnych wydannej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi , są tam także
inne produkty z naszego regionu i kraju.
pzdr.

[empi]

Cebularz lubelski" został wpisany na Listę Produktów Tradycyjnych
przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - taką decyzję otrzymał 27
kwietnia 2007 r. Krzysztof Kuras - piekarz z Abramowic Prywatnych
koło Lublina. Ponad rok zabiegał o wypromowanie cebularza, który
wypiekany jest w każdej piekarni na Lubelszczyźnie, a znany w wielu
regionach Polski i za granicą.
Chwała mu za to. :)
Taką informację znalazłem w Przeglądzie Piekarniczym. Może ktoś jadł
cebularze produkowane w piekarni Pana Kurasa z Abramowic Prywatnych?
Może sprzedawane są w też w Lublinie?.
pzdr.
pzdr.

[blood_free]

Cebularz, wypieku Gminnej Spoldzielni z Kamionki, jedzony pod koniec lat
80-tych. Prawdziwe, lekko tylko zakwaszone ciasto, odpowiednia proporcja cebuli,
czyli nie za duzo i nie za malo, a w sam raz :PPP. Bez maku, smakowalo wybornie.
Tyle tylko, ze bylo to 20 lat temu, pod koniec zycia nieboszczki PL. Dzis pewnie
nie istnieje ani piekarnia GS w Kamionce, ani przepis na tamto wysmienite
ciasto. Acha przypomnialo mi sie, ze calkiem niezle cebularze w PRL serwowala
prywatna piekarnia, wlasnie zeby nie pokrecic, ale chyba Pana Kozluka z
Kowalskiej albo Furmanskiej, sorry ale to juz tyle lat uplynelo...

[dociek]

Kolejny przepis na cebularza wyszukany w necie.

www.gotowanie.wkl.pl/przepis25915.html

[dociek]

Marzy mi się na Starym Mieście punkt gastronomiczno-handlowy, w
którym znalazłyby się w szerokiej ofercie, do spożycia na miejscu i
na wynos, lubelskie dania, wyroby, wypieki, napoje. A do tego
dołączyłbym sprzedaż pamiątek, gadżetów lubelskich, wszelkich
wydawnictw i innych artykułów z ogólnego zakresu: "lubliniana".
Tak sobie wyobrażam miejscową, stałą promocję naszego miasta.
W tym miejscu winny się znaleźć najlepsze lubelskie cebularze.

[krt_czart]

Do kompletu przepisów dodam i ten. Choć niepokoi mnie ten cukier,
czy cały zostaje przerobiony przez drożdże? Ja też nie akceptuję
słodzonych cebularzy. Ble!

www.kwestiasmaku.com/kuchnia_polska/drozdzowe_wypieki/cebularze/przepis.html

[ejno]

Uwielbiam cebularze:)

[leniak]

bo co dobre to dobre...

[ejno]

Pamiętam jakie pyszne cebularze kupowałam od śp Pana od wf-u,
Stolarskiego, sprzedawał też mniamuśne paluchy ehhh to były czasy.
Smak tych specjałów cały czas pamiętam:)

[Gość: gosc]

Kuźmiuka z Furmańskiej, tego się nie zapomina :-)

[Gość: jakto]

człowieku nie mogłeś się zamknąć, ich i tak nie można kupić bo w południe
brakuje. Ale to prawda, są najlepsze na świecie. I mówię to sprawdziwszy wiele z
nich. To że czasem są trochę gorsze niż lepsze świadczy że nie jest to jakaś
fabryka stabilizowana chemicznie. Świeży cebularz od Kuźmiuka, z masłem i solą.

[Gość: ulan]

Dawno temu w Krasnobrodzie będąc kuracjuszem sanatorium dziecięcego na podzamczu
chodziliśmy na wycieczki do maleńkiego Krasnobrodu i tam na rynku w centrum był
kowal i piekarnia od kowala dostawaliśmy lub kupowali hacele a w piekarni obok,
CEBULARZE ludzie nie jadłem nigdzie lepszych te były mistrzostwem świata!A swoją
drogą ciekaw jestem czy coś zostało z tego pięknego rynku bo piekarni pewnie
niema?.Jeśli zdrowie pozwoli muszę tam wrócić.

[dociek]

Moja prywatna degustacja. Trzy, podobnej wagi, świeże cebularze
nabyte w sklepach z pieczywem. Wyroby: Przedsiębiorstwa Piekarskiego
w Lublinie Sp. z o.o., Piekarni S.C. Kuźmiuk & Goławscy oraz
Piekarni LSS Społem. Subiektywna ocena po degustacji:
najsmaczniejszy od Kuźmiuka, potem Społem, na koniec PP w Lublinie.
Podkreślam, że wszystkie jednak były dobre i nie udziwnione
dodatkami, na właściwym pieczywie oraz nie osłodzone. Brawo!

[empi]

Właśnie negocjuję z żoną warunki kontraktu na upieczenie mi
cebularza wg receptury Macieja Kuronia :)
pzdr.

[_aaa_]

cebularze z Furmańskiej z piekarni Kuźmiuka...jestem po nie ganiana przynajmniej raz w tygodniu, ale po te małe. Wieksze podobno są mniej chrupkie.
Apropos tej piekarni. Generalnie wszystko ok, ostatnio pojawiły sie nawet bagietki, ale drożdzóweczki lekuchno cebulką od cebularzy trącą. Nie to, że ja sie czepiam, bo nie jadam ani tego ani tego, ale nie moge już słuchać komentazy mojej matki na ten temat.

Proźba do pana Sergiusza - kupcie drugą stolnicę!

[me-ry]

A najlepsze są posmarowane tylko masełkiem.

[dociek]

Bywa również cebularz i ciepłą, tanią przekąską - przygrzany w
piecyku, niekiedy z plastrem żółtego sera i polany kechupem. Tak
serwowano go w szkolnym sklepo-bufecie uczniom w jednej z lubelskich
szkół.

[lech.niedzielski]

Litości !!!
Królestwo za cebularza !!!!!!!!!!!!

[dociek]

www.radio.lublin.pl/index.php?site=news_details&id=42312
Grażyna Ruszewska:

"...Ale panowie spoglądali na mnie smutno, lekko obolałym wzrokiem.
Postanowiłam ratować honor kulinarny Lublina. Tłumaczyłam, że nasz
region jest pełen smaków. Że krężałki, pazibroda, kluski po
żydowsku, że zaciera, parowańce, racuchy, pieróg biłgorajski, oleje
lniane i rzepakowe produkowane tradycyjnymi metodami, cebularze
itd. „Tak? A gdzie to można kupić w Lublinie?” – zapytali, a ja
przestałam wyliczać. „No, mamy takie różne imprezy, gdzie się to
wszystko promuje...”. „Tak? A po co i dla kogo, skoro tylko na tych
imprezach można tego spróbować?”. „No, jest taka piekarnia…” –
przypomniałam sobie. Ale piekarnia była już zamknięta.
Następnego dnia zaprowadziłam ich na obiad do mojej ulubionej
restauracji. Wołowina po burgundzku. Sznycel po wiedeńsku. Zupa
tajska. Wiedziałam, że się nie rozczarują. Dania przygotowane
znakomicie i ze znajomością rzeczy. Panowie byli zachwyceni. Ja
właściwie też. Byłabym całkowicie, gdybym na kulinarnej mapie miasta
mogła im pokazać następnym razem: o, tu, pod tym adresem są:
krężałki, pazibroda, kluski po żydowsku, zaciera, parowańce,
racuchy, pieróg biłgorajski… "

[empi]

znalezione w necie:

Psiocha kartoflana vel Lamieszka ziemniaczana
Jest to potrawa z przepisów mojej prababki, czyli z przełomu XIX i
XX wieku. Starsi używali na lubelszczyźnie tej pierwszej nazwy, a
młodsi, czyli moja mama, już drugiej. Jest to bardzo prosta potrawa
podawana najczęściej w połączeniu z zupami kwaśnymi (ogórkowa,
żurek, kapuśniak z kiszonej)
Pamiętam jak moje babcia to przyrządzała, matka moja zawsze
upomninała ją by stosowała nazwę lemieszka. Niestety receptura mojej
babci jaką pamiętam różni się od tych spotkanych w necie. Może ktoś
coś bliżej w tym temacie coś wie?
pzdr.

[Gość: Maja]

dociek napisał:

> Bywa również cebularz i ciepłą, tanią przekąską - przygrzany w
> piecyku, niekiedy z plastrem żółtego sera i polany kechupem. Tak
> serwowano go w szkolnym sklepo-bufecie uczniom w jednej z lubelskich
> szkół.

Czyżby I LO?

[dociek]

W związku z zasadami tutejszymi nie wolno mi promować konkretnej
szkoły, która docenia wartość smakowo-odżywczą cebularzy.

Ostatnio, choć sporadycznie, acz pozytywnie zaskakuje mnie piekarnia
w wielkim hiermarkecie przy ul.Zana. Cebularze ich wypieku bywają
niekiedy smaczne i z "wyczuciem". Jeżeli są świeże, wypieczone
należycie i chrupiące, wcale nimi nie pogardzę. Cóż, przypuszczam,
że jedna zmiana opanowała wypieki francuskie, a druga nasze - stąd
ta niestałość w jakości cebularzy.

[Gość: croolevna]

A może budowlanka? =D

[Gość: pucus]

ja pamiętam takie danie ze sklepiku w VIII L.O.

do blood free (i nie tylko)

[Gość: bosman]

to o czym piszesz to cebularze od P.Kuźmiuka z piekarni na
Furmańskiej. Niewątpliwie najlepsze. Pamietam je od zawsze.

[Gość: E]

Cebularze pod nazwą "cebulaki" występują też w Przemyślu ale
lubelskie są lepsze, tamte z Podkarpacia mają lekko słodkawe ciasto
co nie bardzo pasuje do słonej cebuli.

[Gość: E]

Mieszkam w Lublinie od 12 lat. Nie wiem jak dlugo jeszcze tu bedę
ale myślę że Lublin już zawsze kojarzył mi się będzie z cebularzami
właśnie ( moja ulubiona przegryzka podczas studiów, z kefirem,
ślinka mi leci...) a także z pierogami z miętą- takich poza Lublinem
nie jadłam nigdzie. Chętnie bym takich jeszcze skosztowała a nawet
zrobiła sama ale nie wiem skąd się bierze mietę do takich pierogów.
próbowałam z suszoną robić ale to nie jest to. Świeża ale skąd?

[_aaa_]

Miętę bez większego problemu dostaniesz w marketach. Sprzedają ją w doniczkach podobnie jak bazylię czy inne zioła.

[dociek]

Na weselu w mojej rodzinie dla zanęcenia gości przybyłych spoza
Lublina i województwa podaliśmy jako pieczywo właśnie cebularze.
Zajadali się nimi niesamowicie. A wszystkie, już do końca "poszły"
na poprawinach. Także i te, co trochę już straciły na świeżości. Do
tego, prócz standardowych trunków była do dyspozycji lubelska Perła.
Jako dodatkową atrakcję wykorzystaliśmy Jarmark Jagielloński
zapraszając także tam "kilkudniowych" gości. Polecam organizatorom
wesel ten pomysł, szczególnie gdy jest dużo gości nietutejszych. Tak
też można promować Lublin. Reklama bezpośrednia jest
najskuteczniejsza.

[dociek]

Wprawdzie poniżej wiele się powtarza, ale i tak nieustająco można
jeść i smakować cebularza. :)
***

www.restauratorzylubelscy.pl/?mod=recipes&do=read&recipeId=22
Pierwowzorem Cebularza był okrągły placek z ciasta pszennego,
wypiekany na obszarze obecnego Bliskiego Wschodu już przed wiekami.
Kroniki piszą, że pierwsze chleby miały kształt okrągłego placka
wypiekanego z ciasta pszennego, co więcej w wielu Krajach Bliskiego
Wschodu ta forma wypieku utrzymała się do dziś. Do Polski placki
przywędrowały w okresie sprowadzenia Żydów przez króla Kazimierza
Wielkiego. Wspólne życie obok siebie dwóch narodów, Polskiego i
Żydowskiego pozwoliły na współpracę gospodarczą i wpłynęły na
wzajemne przenikanie.

Tradycje lubelskiego piekarstwa sięgają okresu średniowiecza, a
pierwsze wzmianki o cebularzu i przekazywanej z pokolenia na
pokolenie recepturze tego wyjątkowego, wywodzącego się z kuchni
żydowskiej placka, sięgają dziewiętnastego stulecia. Cebularze jako
pierwsi zaczęli wypiekać Żydzi z lubelskiego Starego Miasta. Potem
receptura rozprzestrzeniła się po całej Lubelszczyźnie. Przed wojną
był wypiekany m.in. przez Żydów kazimierskich i zamojskich. Trudno
jednoznacznie określić, kiedy lubelscy rzemieślnicy zaczęli wypiekać
cebularze, faktem jest jednak, iż przysmak ten po wojnie szybko
rozpowszechnił się w całym regionie. Piękny złocisty kolor,
chrupiąca skórka oraz niepowtarzalny zapach sprawiają, że od lat na
pierwszy kęs mamy chęć, gdy cebularz jest jeszcze ciepły, wprost
wyjęty z pieca. Ten placek z cebulą nie ma sobie równych i cała
Lubelszczyzna jest z niego tak dumna, jak górale z oscypka.

Smak wyrobu z każdej piekarni jest nieco inny, jednakże zarówno
rzemieślnicy, których piekarskie tradycje sięgają okresu okupacji,
jak i zakłady prowadzące działalność od niedawna przyrządzają go z
jednakowych podstawowych surowców według ściśle określonej
receptury. Drobno poszatkowana cebula z dodatkiem maku
przygotowywana jest na 3-4 godziny przed wypiekiem. Nadzienie
delikatnie solimy na 30 minut przed włożeniem cebularzy do pieca,
tak by cebula puściła sok. Pszenne ciasto wzbogacone dodatkiem
tłuszczu oraz mleka jest wyjątkowo smaczne i cenne odżywczo, a
pokrajana w kostkę cebula, sól oraz mak dodatkowo podnoszą jego
walory smakowe, zapachowe i estetyczne, odróżniając cebularze od
innych rodzajów pieczywa. Tak jak dawniej, gdy pieczywo to wypiekano
w opalanych drewnem piecach, tak i dziś, gdy każda z piekarni to
nowoczesny, zaawansowany technicznie zakład produkcyjny, cebularze z
poszanowaniem tradycji formuje się ręcznie, zwracając baczną uwagę
na zachowanie jednolitych proporcji – 15-20 centymetrowej średnicy i
jednakowej na całym obwodzie, około 1,5 centymetrowej grubości
placka. Każdego ranka do sklepów w całym regionie trafiają tysiące
sztuk tego tradycyjnego przysmaku.

Cebularze
5 dag drożdży
łyżka cukru
1/2 kg mąki (najlepiej krupczatki)
szklanka mleka
jedno jajko
łyżeczka soli
6 dag margaryny
1 kg cebuli
3 czubate łyżki maku

Drożdże wymieszamy z cukrem, 2 łyżkami mąki i częścią ciepłego
mleka. Pozostawiamy do wyrośnięcia. Rozpuszczamy w garnku margarynę
z resztą mleka. Wyrośnięty rozczyn i ciepłe mleko z margaryną
dodajemy do mąki z solą. Jajko roztrzepujemy za pomocą widelca i
dodajemy do pozostałych składników zostawiając trochę na
posmarowanie brzegów cebularzy (około łyżki). Wygniatamy ciasto tak,
aby odstawało od ręki, w razie potrzeby dodajemy mąkę. Następnie
pozostawiamy do wyrośnięcia.

Gdy ciasto rośnie, przygotowujemy cebulę. Cebulę kroimy w kostkę i
podsmażmy na oleju do uzyskania złotego koloru. Do ciepłej jeszcze,
ale już zdjętej z ognia cebuli wsypujemy mak oraz doprawiamy solą i
pieprzem.

Ciasto dzielimy na 12 części. Każdą część wałkujemy na owalne
placki. Brzegi placków smarujemy pozostawionym jajkiem. Następnie
kładziemy porcje cebuli, rozkładając ją równomiernie po całym
placku. Zanim wstawimy do gorącego piekarnika, poczekajmy chwilkę,
aż znów podrosną. Pieczemy w 200 stopniach do momentu, aż cebularze
się zarumienią.

A teraz przepis na przygotowanie cebulki na cebularze zdobyty w
jednej z lubelskich piekarni, gdzie cebularze wypieka się „od
zawsze” – jak nam powiedziano.

łyżki czubate maku
2 wielkie cebule pokrojone w grubą kostkę
szczypta soli
2 łyżki oleju

Cebulę do cebularzy przygotowujemy na dzień, dwa przed pieczeniem
cebularzy. Pokrojoną w kostkę cebulę obgotowujemy chwilkę we wrzątku
i odcedzamy. Gorącą wrzucamy do słoika, posypujemy makiem i solą i
wlewamy olej. Słoik zakręcamy i wstrząsamy, by wszystko się
dokładnie wymieszało. Po ostygnięciu wkładamy do lodówki. Dzięki
takiemu potraktowaniu cebula jest słodka i miękka.

[dociek]

A teraz kilka słów o cebularzu w blogu

passenger.blox.pl/2008/02/cebularz.html

No tak. Wysmarowałam tekst o tym, jak to sobie chodzę do piekarni po
cebularze, a nie pomyślałam, że normalni ludzie nie wiedzą co to
jest ten cebularz (normalni- czyt. nie mieszkający w Polsce C).
Komentarz Odwodnika pod ostatnią notką uświadomił mi, że tego
wynalazku nie jada nikt oprócz lubelaków, bo to przecież produkt
regionalny. Reszcie nieuświadomionego świata już objaśniam, czym
jest cebularz. To jest taki mały placek (?) wypiekany z pszennego
ciasta z cebulą po wierzchu i makiem, Pizza biedoty. Perła wschodu.
Duma Lubelszczyzny. Esencja kwintesencji cebulozy ze swawolną nutką
wnętrza makówki. Cebularz...:)

Od razu powiem, że nie mam zielonego pojęcia jak coś takiego
sprodukować metodą chałupniczą, przepis znam tylko jeden: Trzeba
wejść do pierwszego lepszego lubelskiego spożywczaka bądź piekarni i
powiedzieć : "Cebularza poproszę" :)

[dociek]

eatbyhim.blogspot.com/2006_03_01_archive.html

Kurier z 21.08.2004
WIADOMOŚCI: Cebularz idzie do UE
Piekarze z Lublina chcą, aby cebularz był w Unii Europejskiej
produktem regionalnym i chronionym.

(...)
Ekspertem w sprawie cebularzy jest bez wątpienia Sergiusz Kuźmiuk.


(...)
— Ojciec podpatrzył przed wojną u nich (żydów) recepturę i sam
zaczął je piec — mówi Kuźmiuk. — Potem ja przejąłem pałeczkę i od
pokoleń robimy cebularze wedle tej samej receptury — opowiada. A co
takiego jest w cebularzu, że warto go chronić? Oprócz wody, mąki,
cukru, cebuli, maku, oleju, soli i drożdży nic.

(...)
Cebularze z Lublina po wojnie szybko rozpowszechniły się w całym
regionie. Teraz nie ma problemu z tym, aby kupić je w Zamościu,
Hrubieszowie, Chełmie, Włodawie, a czasami nawet Warszawie. Na
pomysł zarejestrowania cebularza w UE wpadło Stowarzyszenie
Rzemieślników Piekarstwa RP i pracownicy Zespołu Szkół nr 5 w
Lublinie.
(...)
— W czasach gdy obowiązywały urzędowe ceny, nie mogliśmy
zarejestrować cebularza, bo go nie było w wykazie — mówi Jan
Winnicki, kierownik działu produkcji LSS „Społem”. — W końcu
zarejestrowaliśmy go jako drożdżówkę z cebulą.

(...)
— Wypromowaliśmy kozie rogi jako lubelskie ciasto. Możemy więc
zrobić to samo z cebularzem — mówi Jadwiga Piotrowicz, technolog z
ZS nr 5 w Lublinie. — Jeśli cebularz znalazłby się na liście, nasi
piekarze mogliby go pokazywać na wystawach za granicą.

(...)

***************

Niestety, do tej pory Cebularz Lubelski nie dostąpił jeszcze
wpisania do unijnego Rejestru Gwarantowanych Tradycyjnych
Specjalności. :/

[Gość: kucharz]

Gość: kucharz napisał:
(...) cebularz to pożyteczny wypiek, choć nie wiem czy wypada go
sobie przywłaszczać jako wynalazek lubelski. Identyczne placki z
cebulą można spotkać niemal na całym Bliskim Wschodzie w Północnej
Afryce i wielu krajach Azji.

Autor: dociek napisał (11.08.2008):
Tak się składa, że jako swoisty, oryginalny wypiek cebularz jest
w Polsce specyficzny wyłącznie dla Lubelszczyzny, a z racji
naszego członkowstwa w Unii, również i dla Europy, skutkiem tego,
stał się lubelskim produktem regionalnym. A Ty, Kucharzu
wspominasz tu o Azji i Afryce.

Autor: dociek napisał (24.08.2008):
Pierwowzorem Cebularza był okrągły placek z ciasta pszennego,
wypiekany na obszarze obecnego Bliskiego Wschodu już przed
wiekami. Kroniki piszą, że pierwsze chleby miały kształt
okrągłego placka wypiekanego z ciasta pszennego, co więcej w
wielu Krajach Bliskiego Wschodu ta forma wypieku utrzymała się do
dziś.

A już przyznać się do ciut błędnej opinii nie dało rady, Panie
dociek?

[dociek]

Kucharzu, Kucharzu, ależ absolutnie nie zakwestionwałem obecności na
terenie Azji i Afryki podobnej formy pieczywa jak nasz cebularz.
Przecież to właśnie stamtąd społeczność żydowska wraz z wędrówkami
tego ludu przynosła nam obyczaj wypieku cebularzy. Moja opinia
dotyczyła faktu wyłącznego wypiekania i powszechności cebularza na
Lubelszczyźnie jako "swoistego, lubelskiego produku regionalnego" w
ramach Europy, a nawet ściślej, Unii Europejskiej. Tenże wypiek,
jako specyficzny, o wielowiekowej tradycji i charakterystyczny dla
naszego Regionu w ramach Unii winien, nie tylko według mojego
zdania, znaleźć swoje miejsce w stosownym Rejestrze Gwarantowanych
Tradycyjnych Specjalności.

Weźmy za przykład podobną wędrówkę, choćby tak charakterystycznego
dla Lubelszczyny "forszmak'u". Najpierw przepis:

W rondlu rozgrzać 2 łyżki tłuszczu dodać 2 drobniutko posiekane
cebule. Zeszklić. Dodać mąkę (w zależnosci od ilosci, którą chcemy
przygotować), całość dokładnie mieszając zagotować. Nie przysmażać.
Dodać koncentrat pomidorowy, wymieszać. Wszystko to robić na małym
ogniu i szybko, aby nie przywarło. Dolać wody sos zagotować. Sos
powinien być raczej rzadki, bo jeszcze sporo go wyparuje. Doprawić
do smaku solą, pieprzem, papryką, cukrem, wrzucić listek bobkowy. Ma
mieć smak słodkawo-kwaśny. Ale ostrożnie z koncentratem pomidorowym
bo kolejnym składnikiem są ogorki kiszone. Do tak przygotowanego
sosu wrzucić pokrojone w drobną kostkę: 2 duże ugotowane uprzednio w
łupinach ziemniaki, bardzo różną wędlinkę bądż mięsko (pozostałości
skrojonych wędlin - przystawek np. ze "stołu weselnego"
lub "imieninowego" ;p ), ze 2 ogórki kiszone, w ostateczności
korniszony (do smaku). Całość pitrasić na płytce ok. 1/2 godziny
często mieszając. Na koniec dodać śmietanę. Podawać w kokilkach ze
świeżym, chrupiącym chlebem "prosto z piekarni". Można spożywać jako
danie, jak np. boef Strogonoff (czyli po prostacku: gulasz z
polędwicy z dodatkiem pieczarek) lub w rzadszej postaci jako "zupę".
Lubelszczyznę uznaje się za region największej popularności tej
właśnie formy potrawy.

Forszmak, to podobno jednakże żydowska potrawa, a jej nazwa
oznacza "zakąskę". W znanej, swoistej, żydowskiej recepturze nie ma
wcale w składzie ogórków w różnej postaci (kiszone, marynowane),
pomidorowego koncentratu, ale za to są śledzie oraz wołowina,
cielęcina, baranina ewentualnie kurczak. Wieprzowina natomiast
odpada z przyczyn religijno-kulturowych. Istnieją w Europie trzy
kraje, w ktorych jest znany forszmak: Polska, Rosja i Finlandia. A
gdzie powstał? Jeżeli w kuchni finskiej uchodzi za potrawę
pochodzacą z Polski, to niewykluczone, że i do rosyjskiej dostał się
z Polski. Wg. przepisu Ćwierciakiewiczowej z 1860 r., forszmak
zawiera podobne składniki jak, wg wcześniej wspomnianego,
przepisu "żydowskiego":

Resztki pieczeni cielęcej posiekać na maszynce; na funt tej masy
wziąć jednego dobrego śledzia (!!!) wymoczonego, obrać ze skóry i
ości, utłuc w moździerzu. Sześć średniej wielkości kartofli ugotować
i utrzeć na tarce; zagotować ćwierć funta młodego masła z łyżką mąki
pszennej i kilkoma łyżkami rosołu i bulionu, wlać 2 łyżki śmietany.
Wszystko, wyzej wymienione, posolić popieprzyć, włożyć jedną
upieczoną, roztartą cebulę, wbić po jednemu 2 całe jajka, mieszać
długo, poki nie zrobi się jednolita masa. Gdyby była bardzo gęsta,
można dolać jeszcze parę łyżek bulionu, pomnąc, że jajka utrzymują
wszystko razem. Wysmarować formę, lub rondel masłem, wysypać bułką,
włożyć całą masę, osypać jeszcze bułką i wstawić do pieca na dobrą
godzinę. Można dodać do tego łyżkę tartego parmezanu lub sera
zielonego, czy szwajcarskiego.
Tą potrawę podaje się na śniadanie, lub po wódce przed zupą; jada
się również na zimno z octem i oliwa.

Różne przepisy, pochodzenie... I na koniec zachodzi pytanie, czy
taki np. "forszmak", Kucharzu, jest regionalną potrawą lubelską, czy
nie?



Jeżeli mam wybierać, wybieram piwo i sex.

[Gość: kucharz]

Z "regionalnością" potraw sprawa jest dość skomplikowana, bowiem w
kuchni (podobnie jak w polityce :) na przestrzeni wieków i
terytoriów "wszystko już było" i wiele narodów oraz społeczności
lokalnych rości sobie prawa do rozmaitych "wynalazków" kulinarnych.
Ja sam nie jestem więc zwolennikiem "przypisywania" potraw do
obszarów geo- czy etnograficznych, a opowiadam się za
konkretnymi "adresami", pod którymi można dostać daną potrawę w
wybornym smaku czy osobliwej - jak byśmy to powiedzieli
nowocześnie - konfiguracji.
Tzw. globalizacja jest raczej nieodwracalnym faktem i mnie,
osobiście, nie dziwi już wcale, że znacznie lepsze spaghetti napoli
można zjeść w Wiedniu niż pod Wezuwiuszem. Podobnie jak niezwykle
rozczarował mnie łosoś po norwesku zaserwowany w Oslo, w porównaniu
z tą samą potrawą podaną w małej restauracyjce ... nad Wisłą w
Warszawie.
Pozostaje więc tylko kwestia pochodzenia i mnogości przepisów -
wariacji, ale z tymi kwestiami radzisz sobie o wiele lepiej ode
mnie, więc nie będę się "wychylał".
Pozdrawiam.

[dociek]

Polecam tego typu imprezy jak "Święto chleba" w lubelskim skansenie,
są one nie tylko pouczające, ale i smakowite ;)

www.kurierlubelski.pl/module-dzial-viewpub-tid-9-pid-60094.html


Kurier WIADOMOŚCI LUBLIN 25.08.2008

KOROWAJ TO CHLEB, KTÓRY JE SIĘ RAZ W ŻYCIU, NA WŁASNYM WESELU.
NIESTETY, CORAZ RZADZIEJ – TRADYCJA ZANIKA

Korowaje, staropolskie gryczaki, cebularze, sękacze, kołacze,
pierogi ze wszystkimi możliwymi rodzajami nadzienia. Do tego bułki,
chałki, drożdżówki, ciasta, ciasteczka, miód. Ale przede wszystkim
chleb – ze zdobieniami, które ograniczała tylko fantazja piekarzy.
...

– W tym roku po raz pierwszy zorganizowaliśmy konkurs „Korowaj
2008” – mówi Marta Fornal, etnograf z Zamościa. – Co to jest
korowaj? To specjalny chleb. Dziś tradycja pieczenia go prawie
zanikła, ale kiedyś był ważnym elementem każdego wesela. Był to
chleb wyjątkowy, bo każdy dostawał go tylko raz w życiu, w chwili,
gdy żenił się lub wychodził za mąż.

Nazwa „korowaj” funkcjonowała kiedyś na wschodzie, w całej Polsce
wypiek był znany również jako kołacz. – Korowaj pieczony był
specjalnie dla pary młodej – opowiada Marta Fornal. – Oznaczał
dostatek i pomyślność w ich przyszłym życiu. Już przy pieczeniu go
trzeba było ściśle przestrzegać kilku reguł.
...

Stowarzyszenie Rzemieślników Piekarstwa RP „Region Lubelszczyzna”
zorganizowało chlebowy festyn już po raz dziesiąty. Na wszystkie
prezentowane tam rarytasy nie zabrakło amatorów, tym bardziej że
święto kusiło nie tylko podniebienia.
...
Publiczność na festynie nie tylko oglądała i kosztowała, ale również
oceniała. Każdy mógł zagłosować na najładniejsze, jego zdaniem,
stoisko. Swojego faworyta wybierało także jury. Oceniało również
najlepszy „Cebularz lubelski 2008” i najpiękniej ozdobiony chleb.

[jola_iza]

wróciłam z Przemyśla do Lublina. Nijak się mają tamtejsze cebulaki do naszych
cebularzy:)
A tak przy okazji zapytam, czy ktoś od babć dostał przepis na placek z burakami
cukrowymi , lub marchwią ? To są smaki mojego dzieciństwa a nijak w necie
znaleźć nie mogę :)

[dociek]

Moje babcie akurat takich placków nie robiły, ale od czego mamy
teraz google? Buracarza (buraczaka) próbowałem bardzo dawno,
poczęstowany kiedyś, w jednym z podmiejskich gospodarstw. Było to w
dzieciństwie, podczas pieszej, polnej "wyprawy" trasą
tzw. "wąwozów". Obecnie stoją tam bloki dzielnic LSM i Czuby.

www.gotowanie.wkl.pl/forum_wiadomosc.php?id=9869&post=9911&offset=2860&nrw=2&nro=1

Autor: autes
Temat: Odp: burak cukrowy
Data: 2004-10-08 19:51:17
U nas taki placek nazywa się "buraczak". Te buraki a właściwie
1jeden większy burak wystarcza na blaszkę - najpierw trzeba go
ugotować na miękko potem zetrzeć na tartce, do tego dodajemy 3
jajka, 2 dkg drożdży rozpuszczamy w 1/4 szklanki ciepłej wody z
dodatkiem 2 łyżeczek cukru, dodajemy jeszcze 3/4 szklanki cukru
(albo jak kto woli może być + - ) Dodajemy mąki tak na oko (ok. 2
szklanki) i wyrabiamy ciasto. Wkładamy do wysmarowanej tłuszczem
blaszki i na koniec posypujemy go makiem - ale nie koniecznie.
Do mleczka REWELACJA!!!


www.apetycik.pl/teksty.php?tekst=472&kat=2
Skarby w Trawnikach


Raz w roku w Trawnikach pod Lublinem zbierają się gospodynie, by
publicznie zaprezentować gościom, jak gotowały ich babcie.

W ciągu trzech lat małe spotkanie miłośników tradycji zamieniło się
w kulinarny festiwal nazwany "Trawnicka zaciera". Od najsłynniejszej
potrawy z tamtych stron. Dzięki uprzejmości Reginy Kamińskiej, która
w tamtejszym Gminnym Ośrodku Kultury szefuje bibliotece, zbiera
zapomniane recpetury i jest dobrych duchem imprezy - mamy do
dyspozycji oryginalne przepisy.
Wśród ich autorek jest także rodzynek, ks. Stanisław Gałat.
To są skarby polskich kulinariów.
Nic dziwnego, że wielkimi fanami sztuki kulinarnej, która kwitnie w
Trawnikach, są Piotr Bikont i Robert Makłowicz.
A oto garść autentycznych przepisów!

...

Przaśniak

Skladniki:

2 1/2 szklanki mąki

1 1/2 szklanki kwaśnego mleka

1 jajo

1 łyżka masła

1 łyżka cukru

1 łyżeczka sody

2 łyżki maku.

Wykonanie:

W miskę wsypać mąkę, dodać sodę, masło, mleko, jajko, cukier,
rozmieszać razem, i wlać do mąki. Wyrobić ciasto, wyłożyć na blachę,
posypać cukrem i makiem.

Przaśniak z marchwią

Składniki:

2 1/2 szklanki mąki

1 1/2 szklanki kwaśnego mleka

1 jajo

1 łyżka masła

1 łyżka cukru

1 łyżeczka sody

2 łyżki maku

1 torebka przyprawy korzennej

2 szklanki przetartej marchwi.

wykonanie jak wyżej.



Przaśniak z burakiem cukrowym.

tak samo jak z marchwią, ale bez przyprawy.

(Agnieszka Ciok)

...

Buracarz

Dwa buraki cukrowe w sam raz, nie za duże nie za małe ugotować na
miękko w całości.

Obrać, zetrzeć na miałko, dodać 5 dag drożdży i 4 szczypty proszku
do pieczenia.

Mąki wgnieść tyle, aby ciasto było dość gęste i dobrze wyrobić.

Nie zaszkodzi wbić jaj parę.

Na wysmarowaną blachę wyłożyć, piec na złoto.

Słodkawy i treściwy ze świeżym mlekiem smakuje najlepiej.

(Ks. Stanisław Gałat)

[jola_iza]

ślicznie dziękuję właśnie o te przepisy mi chodziło, ten z makiem też był pyszny :)

[dociek]

To co gdzieś znika.

Gryka (hreczka, tatarka) jako roślina uprawna, jadalna jako element
potraw regionalnych z Lubelszczyny i kresów wschodnich jest
stosunkowo powszechnie stosowana. W Polsce główny region upraw
stanowią okolice Janowa Lubelskiego. Nie tylko używana jako
samodzielnie danie: sypka kasza gryczana ze skwarkami
pod zsiadłe mleko, ale również jako drobniejsza kaszka krakowska,
czy mąka gryczana stanowiąc "bazę" lub dodatek do wyrobów, dań,
potraw i nawet napojów.
Przykładowe wyroby: kiszka - kaszanka gryczana, pieróg biłgorajski z
kaszy gryczanej (inna nazwa to piróg biłgorajski), pierogi lubelskie
z kaszą, serem i śmietaną na słodko, kisiel gryczany, czy sołoducha -
napój z mąki żytniej z gryczaną. Gryka jest też rośliną wysoce
miododajną, stąd też ciemny i aromatyczny miód gryczany przydatny do
wypieków oraz do wyrobu miodów pitnych.

[dociek]

Kisiel gryczany

Dzień wcześniej przygotować na noc podkwasek (można go uzyskać z
pozostawionego ciasta przygotowanego na wypiek chleba) i moczyć w
nim kaszę gryczaną białą (niepaloną). Przemielić w maszynce kaszę
(najlepiej 2 – 3 razy). Odcisnąć na sicie wodę z kaszy
(kilkakrotnie). Wodę pozostałą z odciśniętej kaszy gotować
cały czas mieszając, aż zgęstnieje (uważać na to, żeby nie
przypalić!). Wylać do naczyń i pozostawić w chłodnym miejscu, aż
osiągnie konsystencję galarety.
Kisiel podawać pokrojony w kostki, polany olejem rzepakowym z
odrobiną soli.

[dociek]

Zagadka kulinarno-regionalna:

Co to jest sołoducha i do czego służy?

[kaczor.donald]

Zazdroszczę :) Najlepsze cebularze kupowałem w Opolu Lubelskim. A
niestety w Warszawie ciężko znaleźc jakiekolwiek przypominajace te z
Lubelszczyzny (chociaz na Opaczewskiej mi posmakowały)

Sorry Szanownemu Państwu, ale ...

[hela6]

Mieszkam w okolicy Wrocławia i cebulak , cebularz, czy jak go jeszcze zwał, jest
tu dość popularny, głównie w budach na dworcu.
Lubię, ale popełniłam właśnie ten wypiek i stwierdzam ze TO smakuje tylko na
dworze, jak człowiek głodny.

[Gość: druster]

Fakt, że dociek chyba trochę przesadził z tymi peanami na rzecz
cebularza. Jak świeży, to owszem, da się zjeść, ale niestety,
szybko czerstwieje zwłaszcza na brzegach, które robią się twarde i
niesmaczne. Cebularz trzymany do wieczora w chlebaku (pojemniku na
chleb) potrafi tez "zakazić" wonią cebuli inne pieczywo.

De gustibus non est disputandum

[dociek]

Znam osoby, które ze swojego jadłospisu całkowicie wyrzuciły cebulę
i czosnek, bo po nich "niestosownie z paszczy jedzie". Znam wrogów
zielonego koperku, kminku, czy sałaty i pietruszki. Osobiście, nie
przepadam za krupnikiem... zupą.
Ale, co kto lubi? Ksiądz kapustę, organista kury tłuste.

Jednakże w ramach propagowania cebularza lubelskiego nigdy bym się
nie odważył nawet częstować kogoś wyrobami z Wrocławia, a raczej bym
zaprosił o świcie na ulicę Furmańską w Lublinie na chrupiące i
pachnące cebularze. Przede wszystkim, na ŚWIEŻE, prosto z piekarni,
Druster!!! Prawdziwy cebularz nie ma odrobiny chemicznych
wynalazków - syntetycznych ulepszaczy i ma normalnie prawo z czasem
podsychać, bo jest cienkim plackiem, a nie "unijnym" bochenkiem o
konsystencji i smaku waty wiskozowej.

[Gość: druster]

Nie, no ja tak źle o cebularzu nie myślę, przyznam się że nawet
dziś zjadłem dwa takie małe. Ale nie wiem czy były z Furmańskiej,
raczej nie sądzę. Chyba będe musiał kiedyś pofatygować się na tę
Furmańską żeby sprawdzić co tak intensywnie zachwalasz. :)

[hm`]

Heh, ale generalnie to cebularz jest niedobry. ;]
pozdr. hm`

[kaczor.donald]

Generalnie tak, bo niestety dobry jest tylko pieczony na
Lubelszczyxnie ;)

[hm`]

Gdzie by nie byl pieczony jest niedobry. ;]
pozdr. hm`

[Gość: Hubert]

Nie wiem co jest, ale od kiedy ten wątek pojawił się na forum
zjadłem już ze dwadzieścia cebularzy, podczas gdy poprzednio
zjadałem - mniej więcej - jednego na miesiąc. :)

[dociek]

I jak Hubert? Smakują, prawda? Ja wolę takie mniejsze, bo wiadomo,
że są najlepiej wypieczone i najbardziej chrupiące (takie prosto z
piekarni). To całe śniadanie: cebularz i zsiadłe mleko lub kefirek.

[dociek]

Nikt się nie zainteresował pytaniem. Zatem, sam odpowiem. Sołoducha -
chłodzący napój fermentowany z mąki żytniej z gryczaną. Specyficzną
słodycz nadaje mu gryka.

A teraz przepisów kilka odnośnie mniej znanej w Lublinie, ale równie
wspaniałej, regionalnej specjalności jak cebularz - o krupniaku,
czyli o pierogu (pirogu) biłgorajskim z kaszy gryczanej.


www.minrol.gov.pl/DesktopModules/Announcement/ViewAnnouncement.aspx?
ModuleID=1300&TabOrgID=1526&LangId=0&AnnouncementId=3967&ModulePositi
onId=1774



Przepis 1:
2 kg ziemniaków. 1 kg tłustego twarogu, 0,8 kg kaszy gryczanej, 6
jajek, 1 szklanka śmietany, słonina, smalec, sól, pieprz, mięta
(może być suszona). Ziemniaki obrać, ugotować i odcedzić. Kaszę
gryczaną wsypujemy do ugotowanych ziemniaków, garnek przykrywamy
pokrywką i odstawiamy na pół godziny. Ser biały starannie kruszymy,
słoninę kroimy w kostkę i topimy. Miętę rozcieramy w moździerzu.
Ziemniaki z kaszą przekładamy do miski. Dodajemy biały ser, tłuszcz
ze skwarkami i jajka.

Przepis 2:
1 kg ugotowanej na sypko kaszy gryczanej, 1 kg ugotowanych i
rozgniecionych ziemniaków, 1,5 kg twarogu, 70 dkg stopionej na
skwarki słoniny, pół litra 18% śmietany, 10 jajek, sól, pieprz,
mięta. Wykonanie: całość wyrabiamy na jednolitą masę. Dodajemy
przyprawy. Wykładamy do wysokiej blachy grubo wysmarowanej smalcem i
starannie ugniatamy, by nie było pustych przestrzeni. Wierzch
wygładzamy i zwilżamy wodą (można posmarować jajkiem). Pieróg
wstawiamy do nagrzanego pieca (180-200 st.C) i pieczemy około
1,5 godziny.
Można jeść na gorąco lub zimny ze śmietaną, mlekiem albo masłem.
Młodzież ostatnio polewa go keczupem. Niektórzy pałaszują go zamiast
chleba.

Przepis 3: [ Żakowy(?)]
Skład: 1)1 kg obranych ziemniaków, 2)60 dag sera białego, 3)50 dag
kaszy gryczanej, 4)ok. 10 dag masła, 5)2 jajka, Przygotowanie: 1)
ziemniaki ugotować , kaszę zalać wrzątkiem i po kilku minutach
odcedzić, 2)ugotowane ziemniaki utłuc z masłem i wymieszać ze
sparzoną kaszą pozostawić do ostygnięcia. 3)następnie do
przestygniętych ziemniaków dodać rozkruszony ręką ser jedno całe
jajko i jedno żółtko (białko zostawić do posmarowania). 4)doprawić
do smaku solą, pieprzem, można dodać szczyptę majeranku i dobrze
wyrobić. 5)przygotować blachę taką jak na makowiec tzn. wysmarować
tłuszczem i wysypać mąką; 6) włożyć przygotowany pieróg , posmarować
po wierzchu białkiem, 7)piec w średnio nagrzanym piekarniku (ok. 170-
190 stopni). Upieczony pieróg jest brązowy i "dudni" tak jak świeży
chleb.

Można go jeść jak jest ciepły i używać zamiast pieczywa, można go
również odgrzewać i stosować do różnego rodzaju grzanek.

[empi]

Doćku szukałem w googlach i jedynie pokazywały się nazwiska
pochodządze od tej nazwy :) Niemniej napitek wydaje się ciekawy. Jak
u niego z procentami?. W kontekście tej fermentacji :).
pzdr.

[dociek]

Napój chłodzący - wyraźnie napisałem! ;) Procenty porównywalne do
kwasu chlebowego, podpiwku, ewentualnie, do znanego starszym
pokoleniom, serwowitu.

Oto zmodyfikowany "ułatwiony" przepis na sołoduchę (cukier zamiast
mąki gryczanej). Cukier i rodzynki, o których pisze "gery" to był
zbytek i cenny rarytas na kresowej wsi, stąd poniższy przepis, to
jedynie "cepeliada dla mieszczuchów", tzw. namiastka oryginału ;).
Jeżeli chodzi o smak tejże faktycznie oryginalnej wersji sołoduchy,
to ja osobiście raczej preferuję z regionalnych napojów: prawdziwy
(nie "kupczy"!) kwas chlebowy, podpiwek i sok z brzozy.

Sołoducha wg kuchnia.gery.pl/cms/?id=371

0,5 kg żytniej mąki
1 l wody
25 dag cukru
10 dag rodzynek

Mąkę żytnią zaparzyć gorącą wodą, wsypać cukier, rodzynki, przykryć
pokrywką i postawić w ciepłe miejsce na 2 - 3 dni.
Gdy już czuć zakwas, przecedzić przez sito i wstawić do lodówki.
Wspaniale odżywia cały organizm.

[plotkarz3]

Niezłe są w Biedronce.
Nie wiem jaka piekarnia je dostarcza.

[dociek]

Zadaję sobie pytanie, czy cebularz poza swą wartością odżywczą i
smakową ma również właściciwości zdrowotne? Wprawdzie ta cebula w
cebularzu jest podsmażana i zapieczona, ale...

www.abcgospodyni.pl/cebula.html
Cebula nazywana jest królową warzyw. Jest znana na całym świecie i
to już od bardzo dawna. Egipcjanie tak bardzo cenili cebulę, że
przypisywali jej cechy wręcz boskie.
Na temat zastosowania cebuli w kuchni nie trzeba pisać, gdyż wiedzą
wszyscy na ten temat wiele. Ta pradawna roślina warzywna i zarazem
przyprawowa została przywieziona z Azji Środkowej i bardzo szybko
się rozpowszechniła. W Europie Południowej, Egipcie i Azji jest
spożywana na surowo lub po upieczeniu, z chlebem lub jako
przystawka. Na Węgrzech oraz w krajach leżących na północ od Węgier
cebula dodawana jest przede wszystkim do potraw duszonych i
smażonych.
Cebula zawiera wiele substancji biologicznie czynnych, jak np.
olejki lotne, witaminy, pektyny, białka, składniki mineralne itp.
Zielone liście cebuli tzw. szczypior, zawierają witaminy C,B1, B2,
PP, karoten, składniki mineralne, w tym znaczne ilości wapnia i
potasu.
Cebula łagodzi skutki złej diety. Substancje zawarte w cebuli
zapobiegają powstawaniu skrzepów w naczyniach krwionośnych a
istniejące zatory likwidują. Tak więc cebulę powinni jadać zwłaszcza
Ci, którzy hołdują złej, tłustej i ciężko strawnej kuchni.
Ma też cebula inne bardzo korzystne działanie – obniża poziom
cholesterolu we krwi. Co ciekawe, zarówno cebula surowa, smażona,
jak i gotowana zachowuje te właściwości.
Skuteczna przy przeziębieniach. Powinno się ją podawać w pierwszym
stadium choroby, gdy zaczyna nas „łamać" w kościach i jeszcze nie
wiadomo, czy atakują nas wirusy czy bakterie. Można ja ordynować
dzieciom. Dla wspomożenia organizmu w porach roku sprzyjających
katarom warto dodawać cebule do surówek i sałatek.
Cebula na męskie kłopoty i damską urodę. Cebula zawiera sporo cynku,
który zapobiega prostacie, czyli przerostowi gruczołu krokowego.
Dlatego cebuli nie powinno zabraknąć w diecie każdego
czterdziestolatka. Zwłaszcza że jest ona również zaliczana do
afrodyzjaków.
Cynk wpływa także na wygląd skóry. Cebula może więc być uznawana za
jarzynę kosmetyczną. Spora zawartość cynku, siarki i krzemu sprawia,
że cebula jest jednym z głównych składników w „farmach piękności".
Dowiedziono, że codzienne zjadanie główki cebuli przez trzy miesiące
wyraźnie poprawia wygląd włosów, przyspiesza ich porost, wzmacnia
je, nadaje im sprężystości.
Kosmetolodzy wykorzystuję jeszcze jedną właściwość cebuli – jeśli
ktoś ma uporczywe zapalenie spojówek, radzą płakać przy jej
krojeniu. Okazuje się, że płacz oczom służy.
...