"oddychasz sztuką ?"

[med_max]

Doprawdy sztuka jest cudownym zaklęciem. W naszej jaźni gnieżdżą się ponure
mordercze siły, złowrogie popędy do niszczenia, nienawiści i gwałtu. Jedynie
sztuka, jak czarodziejska fujarka, potrafi nas od nich uwolnić. Może właśnie
tak człowiek może się zmieniać na lepsze?
Ale trzeba chcieć.

[markiza_de_kotlet_mielony]

Są trzy rodzaje prawdy...

Fałsz

[aard]

med_max napisał:

> Doprawdy sztuka jest cudownym zaklęciem. W naszej jaźni gnieżdżą się ponure
> mordercze siły, złowrogie popędy do niszczenia, nienawiści i gwałtu. Jedynie
> sztuka, jak czarodziejska fujarka, potrafi nas od nich uwolnić.
FAŁSZ. Jeszcze, a może przede wszystkim, miłość.

Miłość

[med_max]

Ej aard. Zbyt kategoryczne stwierdzenie /"fałsz"/ Pamiętaj o tym, że w miłości,
do nienawiści tylko jeden krok i to wcale nie slogan. Miłość jest piękna ale
człowiek słaby. Zbytno szafujemy pojeciem miłośći. Miłość wyklucza chęć
kontroli i jakąkolwiek przemoc. Kto zatem prawdziwie kocha? Pojmować sztukę,
jest znacznie łatwiej.Wiekszośći ludzi wydaje się tylko że kochają.
"Człowiek lubi wierzyć, że kocha, ale analiza jego psychiki odsłania stan
zupełnie różny od tego, co omawiam tu jako miłość".(Erich Fromm "Egoizm a
miłość własna")

Pytałeś

[aard]

med_max napisał:

> Ej aard. Zbyt kategoryczne stwierdzenie /"fałsz"/
Pytałeś, "prawda czy fałsz?". Nie dałeś innej możliwości, więc kotegoryczność
mojej wypowiedzijest dzieckiem Twojej dychotomii.

Miłość jest niedefiniowalna i nieuchwytna, ale jej pozytywny wpływ na psychikę
udowodniony.

Mylisz się aard:)

[med_max]

Po pierwsze sorry, nie pamiętałem pytania z sygnaturki:)
Po drugie, miłość jest o dziwo i niestety dobrze zdefiniowana. I to pewnie
bedzie dla wiekszośći druzgocące ale przecież to jest twórcza dyskusja. Cytuję
zatem piękny esej Hermana Hessego:)
O miłości
"Kochaj bliźniego swego jak siebie samego" (a siebie samego jak bliźniego
swego). (Biblia)
"Dobre jest wszystko, co sprzyja życiu, wzrostowi, rozwojowi. Zło to wszystko,
co życie dławi, ogranicza, rozrywa na kawałki." (Erich Fromm)
"Czego nie wiem, tego się lękam; czego się lękam, tego nienawidzę; czego
nienawidzę, to chcę zniszczyć." (Jonathan Caroll)
Czytajcie uważnie (i kilka razy) - każde słowo ma tu swoje miejsce i znaczenie.
Pominięcie części to... brak zrozumienia tego, co chciałbym przekazać.
<< Nie ma chyba sprawy, którą byśmy podejmowali z takimi zawrotnymi nadziejami
i tak pełni oczekiwania, która by jednak zawodziła z taką regularnością jak
miłość. >> (Erich Fromm "O sztuce miłości")
I nie ma sprawy, którą tak często mylilibyśmy z czymś całkowicie odmiennym,
jakże złudnym, bo tylko pozornie wyglądającym na miłość. Rozejrzyjcie się
dookoła. Nie ma słowa bardziej nadużywanego niż miłość, którą nazywane jest
niemal każde przyjemne uczucie. Czy my właściwie wiemy czym jest prawdziwa
miłość? I czy naprawdę umiemy kochać???
Prawdopodobnie wielu z Was (każdy?) odpowie, że tak. W takim razie zastanówcie
się nad poniższym cytatem: << Z pewnością subiektywnym uczuciem może być
przyjemna ekscytacja, która na poziomie świadomości wiąże się z konwencjonalnym
terminem "miłość". Człowiek lubi wierzyć, że kocha, ale analiza jego psychiki
odsłania stan zupełnie różny od tego, co omawiam tu jako miłość. >> (Erich
Fromm "Egoizm a miłość własna")
Pomyślcie także nad słowami Jerzego Turyńskiego: << Ci, co kiedykolwiek
naprawdę kochali mogą łatwo zauważyć, że rzeczy- wiście kochaną osobę 'odbiera
się jednocześnie', 'wszystko na raz', zaś jakiekolwiek zmiany, jej wewnętrzne
zmartwienia/zgrzyty/dysonane wychwytuje się 'sercem', w jednej chwili.
Zakochani tym różnią się od prawdziwie kochających, iż kochają nie drugą osobę
(bo jej nie znają), a tylko w większości złudne, bo całkowicie własne
wyobrażenia o niej, tj. w istocie - zakochani kochają swoją .... podświadomość,
siebie. Dlatego w prawdziwej miłości nie ma mowy o jakimkolwiek oszustwie,
manipulacji itd., bowiem druga 'połowa' wychwyci każdy fałsz natychmiast ... i
będzie całkiem słusznie domagać się wyjaś- nień. Dokładnie tak samo, jak każdy
z nas domaga się wyjaśnień przy- czyny pojawiającego się w jakiejś części ciała
bólu i jego usunięcia. Zaś 'tylko zakochanym' można manipulować na prawo i na
lewo, od przodu i od tyłu, z góry i z dołu ... i z każdego innego kierunku. >>
Nie chciałbym jednak zostać źle zrozumiany. To, że komukolwiek zarzucam 'brak
miłości' nie znaczy, że takiej zdolności (do miłości) mu odmawiam. Wręcz
przeciwnie - przedstawiam ten tekst właśnie dlatego, iż jestem głęboko
przekonany, że każdy jest zdolny do miłości. Jednak musi tę zdolność w sobie
rozwijać - bo IMO miłość to nie kwestia przypadku, ale właśnie realizowanych
zdolności, stosunku do świata i samego siebie.
I jeszcze jedno. Często mówi się, że nie wszystko jest tylko "czarne" albo
jedynie "białe". Dlatego, kiedy piszę (ja i cytowany Erich Fromm) o miłości i
jej braku, nie mam na myśli całej osoby (osobowości, psychiki,...). To nie tak,
że stawiam wyraźną granicę pomiędzy tych, co kochają i tych, którzy tego nie
potrafią. Można jednocześnie kochać i nienawidzić! To, że ktoś dostrzeże w
sobie część zdolną do miłości, nie powinien na tym poprzestawać - nie jesteśmy
idealni. Obserwujcie siebie uważnie, Wasz stosunek do innych, gotującą się w
Was złość, kiedy coś nie idzie po Waszej myśli, złośliwość, zazdrość i zawiść.
Jak często to wszystko się pojawia?
<
< Z dotychczasowych rozważań wynika, że miłości nie można rozdzielić od
wolności i niezależności. W przeciwieństwie do symbiotycznej pseudomiłości,
fundamentalnym warunkiem miłości jest wolność i równość. Jej warunkiem jest
siła, niezależność, integralność "ja", które potrafi istnieć samodzielnie i
wytrzymać samotność. Warunek ten dotyczy zarówno osoby, która kocha, jak i
osoby, która jest kochana. Miłość to spontaniczny akt, a spontaniczność
oznacza - również dosłownie - zdolność działania z własnej, wolnej woli. Jeśli
skutkiem lęku i słabości własnego "ja" człowiek nie może znaleźć oparcia w
samym sobie, to nie jest w stanie kochać. Stanie się to w pełni zrozumiałe,
jeśli zapytamy, na co ukierunkowuje się miłość. Miłość stanowi przeciwieństwo
nienawiści. Nienawiść jest namiętnym pragnieniem niszczenia. Miłość jest
namiętną afirmacją swego "obiektu" {Słowo "obiekt" ujmuję w cudzysłów, ponieważ
w przypadku miłości "obiekt" przestaje być obiektem, to znaczy czymś przeciwnym
i oddzielonym od podmiotu. To nie przypadek, że słowa "obiekt" i "obiekcja"
mają ten sam źródłosłów.}. Miłość nie jest więc "afektem", lecz aktywnym
dążeniem, które za cel ma szczęście, rozwój i wolność swego "obiektu". Ta
namiętna afirmacja nie jest możliwa, jeśli własne "ja" jest kalekie,
autentyczna afirmacja zawsze opiera się bowiem na poczuciu mocy. Człowiek,
którego "ja" jest upośledzone, może kochać tylko w ambiwalentny sposób - mocną
częścią swego "ja" może kochać, natomiast kaleką musi nienawidzić. >> (Erich
Fromm "Egoizm a miłość własna")
Proponuję taką analogię - osobowość człowieka to... "splot nici", z których
część jest biała, a część czarna. Ktoś, kto nie potrafi zajrzeć w głąb drugiego
człowieka, a _przede_wszystkim_ w siebie, zobaczy jedynie "rozmyty obraz" i
stwierdzi, że "są różne odcienie szarości". Przyznam mu rację - z takiej
perspektywy rzeczywiście niewiele jest rzeczy całkowicie "czarnych"
bądź "białych". Ale to nie jedyny widok. Wniknięcie głębiej prowadzi do
wniosku, że 'drobne elementy' ("nici") są właśnie "białe" _lub_ "czarne"! Mało
kto jest całkowicie dobry bądź całkowicie zły. Szukajcie w sobie wszystkich
czarnych nitek, one na pewno tam siedzą, jednak spychane są w podświadomość!
Wyrywajcie z siebie chwasty przemocy, lenistwa i bierności, rozwijając miłość
(zrozumienie). Ale miłość pozbawioną iluzji, pełną PRAWDZIWEGO szacunku,
zaufania, równości i wolności - bo bez nich miłość wyradza się w swoje
przeciwieństwo: chęć kontroli i przemoc.
Nie ukrywam, że to trudne zadanie - dawniej sam miałem opory przed przyznaniem
się do błędów. Ale miłość wymaga siły i odwagi. Dlatego nie rezygnujcie z
samodzielnego docierania do prawdy, piękna i miłości! Życie jest cudowne, gdy
człowiek zrozumie co znaczy kochać naprawdę!!! Wszystkiego dobrego!