Skąd w domu psiak/kociak/chomik/kanarek?

[Gość: Maruda]

Zainspirowany tym, co napisała Kropka w wątku nt. adopcji psiaka zakładam ten wątek.

Skąd wzięło się u Was w domu zwierzę? Podrzutek? Przybłęda? <Niekoniecznie wymarzony> Preznet? Wyszukany, wychodzony, champion z rodowodem? Czy może "rasowy burek"? Dachowiec czy znów- pers czy inny?

[Gość: Ruryk]

Swoja sunie kupilem po Uniwersalem. jest zwyklym kundlem, Kupilem ja tydzien
po tym jak samochod smiertelnie potracil mi poprzedniego psa. nie wytrzymalem
tej pustki w domu.

[yaa]

Pies Pif jest ze schroniska. Wziąłem go stamdąd gdy miał 6 tygodni. Miałem
kiedyś chomika, którego...znalazłem w parku. Pewnie komuś uciekł.
Pozdrawiam
Yaa

... hodowla myszy?

[yarro_]

O Yaaa! Znów piszesz!

~~

A co do mojego zwierzyńca...
Pierwszą myszkę dostałęm, podobnie jak moi koledzy z klasy, od naszych
koleżanek na dzień chłopaka. Potem kolega odstąpił mi swoją, gdyż jego mama nie
mogła znieść widoku myszy w domu. W ten sposób miałem białego samca (swojego) -
Łazarza i czarnego (od kolegi) - Zacheusza. W Wakacje biały Łazarz zdechł.
Dostałem potem od znajomych parkę biało-łaciatego samczyka i płowo-brązową z
białym brzuszkiem samiczkę. Łaciaty otrzymał imię Tomasz, zaś płowa - Miriam.
Wszystkie żyły przez pewien czas w jednym akwarium... i to był błąd ;)
Tomek szybko poradził sobie z Miriam i... czarnym Zacheuszem, który okazał się
samiczką ;) Tak Zacheusz, zachodząc w ciążę stał się Elżbietą. Pierwsza ciąża
Elżbiety była nieudana, natomiast Miriam urodziła siedem pięknych myszek. Sześć
oddałem do sklepu, a jedną - Martę (identyczną w maści jak mama, tylko z białym
pędzelkiem na końcu ogonka ;) zostawiłem dla siebie. Obecnie Marta jest tak
oswojona, że sama wskakuje mi na rękę, gdy tylko włożę ją do akwarium ;).
Potem, z powodu braków mysio-lokalowych, Tomek znów zapłodnił Elżbietę (myszy
to maszynki do rodzenia dzieci - mogą zawsze i wszędzie ;). Elzbieta urodziła 8
naprawdę pięklnych maleństw, z czego sobie znów zostawiłem jedno mysiątko -
krowio-łaciatego Aarona . Potem była TRZECIA ciąża Elżbiety (Tomek był po
tamtej tylko dwa dni w akwarium, a proszę jaki szybki i skuteczny ;) Z
trzeciego 9-myszkowego miotu, który był urodziwy ponad wszystko, zostały mi
trzy piękne myszki: Marek - czarny jak węgiel, Filip - płowo-brązowy z białym
brzuchem i białą "myszką" na główce, oraz Nieporadka (bo była ostatnia,
najmniejsza i taka nieporadna ;) - biało-buro-łaciata, tak jak jej tata Tomek.
Tak oto miałem z jednej myszki na dzień chłopaka prawdziwą hodowlę ośmiu
wspaniałych myszy. Odtąd żyły po cztery, rozdzielone płciami, w dwóch połówkach
akwarium (samiczki: Elżbieta, Miriam, Marta i Nieporadka, oraz samce: Tomek,
Aaron, FIlip i Marek). Dodam jeszcze, że mam kontrolę nad dwójką braci Aarona,
gdyż podarowałem ich przyjacielowi i moge ich odwiedzać ;).
Niedawno mój myszostan sie skurczył, gdyz zdechł ze starości Tomek - "ojciec
wszystkich mysich dzieci". Został pochowany w parku na Zdrowiu.

A pozostała siódemka raźno biega po akwawrium ;) Mowię wam, myszy są naprawdę
sitene. Nigdy się z nimi nie nudzicie, a patrzec na ich harce mozna w
nieskończoność ;)

Dziękuję za uwagę.

Pozdrawiam!

Yarro

PS - Przyjmuję zamówienia na myszki, półtoramiesięcznym wyprzedzeniem (ciąża
około 21-25 dni, plus trzy tygodnie odchowania). Y.

[markiza_de_kotlet_mielony]

A więc tak...


Chomika dostałam "pod choinkę"...i gdzieś średnio do 6 klasy szkoły podstawowej
byłam przekonana i przekonywałam innych,że mój chomik żył 6 lat...
Dopiero przy okazji jakichś tam rozmów sąsiedzkich, usłyszałam jak moja matka,
mówi,że mieliśmy DWA chomiki...Ja - SZOK ?! Jak to dwa? Kiedy?
No i mi sie przypomniało, jak kiedyś mój Tuptuś (swoja drogą , z tego co sie
orientuję bardzo oklepane imię dla chomika...w tym kraju) "zgubił się" na
kilka dni...a później "się odnalazł" :)

Jako mniejwięcej 7- letnie dziecko,chodziłam w niedzielę sama do kościoła i
dostawałam jakieś pieniądze na ofiarę ,
już dzisiaj dokładnie nie pamiętam jak to sie stało,że kiedys ich nie
wrzuciłam..., a po "kościele" poszłam sobie na wystawę ptaków, na której
za "tamtą" forsę kupiłam sobie los i wygrałam kanarka:)))
Początkowo nie byłam zadowolona z wygranej, chociaż była to Główna Nagroda,
bo bardziej byłam zainteresowana "pierdołami", które mozna było wygrać...
Ale cóż...do szarej, papierowej torebki, zapakowali mi ptaszka, wrzucili mu
trochę żarcia i zrobili dwa otwory...to wzięłam i poszłam do domu...i dopiero
jak mi brat pozazdroscił tego kanarka, to stwierdziłam,że jest "coś " warty:)))
Od tego czasu, przestałam wrzucać "na ofiarę" i zostałam stałą bywalczynią
wystaw ptaków, które się tam odbywały co tydzień i tak co niedzielę wracałam z
koscioła z nowym kanarkiem...wciągnęłam w "to" brata, który niestety ani razu
nie wygrał kanarka, czym był bardzo zasmucony, a ja w gruncie rzeczy
zazdrościłam Mu tych pierdół, które wygrywał On...raz mu nawet dałam jednego...
tzn. wymieniłam za taką szmirowatą gumową zabawkę, która wtedy wydawała mi
się "czymś"
co tydzień miałam kolejnego kanarka,
a moi "starzy" problem ...co zrobić z n-tym kanarkiem...skąd wziąść w niedzielę
kolejną klatkę...aż w końcu przestali mi dawać "na ofiarę"...
Kanarki juz są wszystkie Św. Pamieci i spoczywają w parku pod drzewami...

Pies -kupiony...niestety...teraz w chmurkach...ciało oddane do kremacji:(((

Rybki "dostane" od koleżanki...ale historia jest dosyć ciekawa, bo chciałam je
tylko po to,
żeby zastapiły kwiatki w szklanym , okragłym wazonie...rybki zdechły przez
uduszenie...ale do dzisiaj pamietam ten przepiekny zielony odcień wody...:)
Miejsce pochówku...W.C

Dżdżownice przyniesione z "kółka biologicznego" w Pałacu Młodzieży...tam
stanowiły pokarm...u mnie były hitem nr.1 ...stały na biurku...w plastikowym,
okragłym pudełku po margarynie...miały ziemię i mech...i pokrywkę...
Organizmy samożywne:))))
Zginęły śmiercią tragiczną...pewnej nocy mamusia wyniosła je na balkon,
bynajmniej nie po to,żeby miały wiecej tlenu...a rano sie okazało,że padał
śnieg...dużo śniegu...za dużo:)


Patyczaki - przyniesione też z "kółka biologicznego"

I na razie nic nie pamietam...
raz tez trzymałam ślimaka winniczka na balkonie...przyniesiony z parku...

[aquarius11]

Ja swojego pieska kanapowego(rottweiler feat. owczarek niemiecki = Gończy
Polski), aż sie zdziwiłam, że jest podobny do rasowego psa, mam od znajomych
już 12 lat, kurcze jak ten czas szybko leci!!!! Jest niesamowity! Jest moim
trzecim zwierzakiem - wcześniej miałam chomika Kleksa, który okazał się Kleksią
a jeszcze wcześniej małego pieska imieniem ołówek, którego podarowała mi
ciotka, ale przyznam się szczerze, że go nie lubiłam - gryzł mnie po
piętach!!!! ciocia zabrała go z powrotem do siebie, później dopadła go
nosówka - koniec znacie. Z Ołówkiem tak się stało, bo byłam mała i nie dokońca
rozumiałam co oznacza zwierzak w domu, z moim obecnym psiakiem jest inaczej -
bardzo chciałam mieć psa i zawsze brałam, biore i będę brać odpowiedzialność za
to, że go mam - nie nawidzę ludzi, którzy traktują psy, zwierzęta przedmiotowo -
jak zabawki - jak są małe są kochane jak zaczynają przeszkadzać - to na bruk!
Ja nawet nie lubie zawozić swojego psa do babci gdzie ma swój drugi dom lubie
sama się nim zajmować! Pozdrawiam wielbicieli zwierzaków

[trishika]

Mój pierwszy chomik - od kolegi. Wabił się Rocky, był brązowy i ciągle uciekał
z akwarium. Zdechł po 3 latach
Potem był kanarek - prezent. Wabił się Kasztelan i cudownie śpiewał. W
miedzyczasie pojawił sie kolejny chomik - Ziutas (wzięłam go od kolegi). Był
beżowy i miał długie futerko. Jak na chomika był nietypowy, bo piszczał sobie
czasem jak myszka. I to on niestety był sprawcą śmierci kanarka. Ziutas uciekł
z akwarium i pierwsze miejsce które odwiedził to była właśnie klatka kanarka.
Kasztelan zdechł na za zawał serca. Ziutas odszedł ode mnie po 4 latach.
A teraz mam kota Franciszka - urodził się komuś na podwórku, był taki biedny,
opuszczony. To go wzięłam. Jest pręgowany, szary. Ma dopiero 11 miesięcy i jest
najcudowniejszym kotem na świecie.

[kropka.]

Markizo, historia z kanarkami - cudo! :)))

Zawsze miałam w domu jakieś podrzutki lub znajdy. Nie pamietam, żeby rodzice
kupili jakieś zwierzę, choc zawsze w domu było. Widocznie to dziedziczne.
Suka - omc seter. Jako 6-tygodniowy szczeniak przyszła do nas tylko na dwa
tygodnie do czasu, gdy jej prawowita pani wróci z urlopu. Było to 5 lat temu.
papuga - kupiona za wszystkie pieniądze, jakie miałam, bo strasznie wyskubana
była i z dramatyczną przeszłością.
kotka - wyszarpnięta wiejskiemu Burkowi z pyska.
Jakos sie to tałatajstwo dogaduje, choć z natury - nie powinno. Rządzi papuga.

[jasam]

Jak kupilismy do domu chomika - znajoma powiedziała - "no to juz przepadliście"
Ależ skąd, to tylko 1 chomik.
Ale tak było.
Chomik zdechł, był następny. ten zachorował po zjedzeniu "świeżej" sałaty,
trzeba było go uspic. i toczyło sie dalej.
Teraz jest duże kocisko - dachowiec, juz troche stary licząc lata kocie, ale
jest jak domownik.
pozdr.

[yarro_]

Czytaliście dzis analogową??

[Gość: Maruda]

No proszę :-) Pobiegłem po gazetę, zobaczyłem i jest nie super- hiper- miło :-)))
Ale, to że mój wątek to pestka przy tym, w jakiej ilości zapodali Yarro :-)
Pogratulować!!! Czy mi się wydaje, czy Redakcja NIC nie obcięła?

[yarro_]

Obcięła, ale tak, że nie widać ;)

[Gość: Maruda]

To teraz ja:

Był chomik... zginął śmiercią tragiczną po 2,5 roku spokojnego żywota. Jeśli tak można jego żywot nazwać - trochę jednak go męczyłem ;-)
Był pies... schroniskowy, stary, bardzo sfatygowany psychicznie, jak się okazało wobec mnie (5 lat) bardzo agresywny i niebezpieczny, poszedł do domu z ogrodem <starsze małżeństwo>
Był kanarek... najpierw zguba, znaleziony na balkonie!!! Szybko znaleźli się jednak właściciele, a pragnienie kanarka zostało... Był więc inny, już całkiem nasz... Po kilku latach poszedł do dziadków <po wykryciu alergii i przyczyny kaszlu itp>
Był kociak (3 tygodniowy), znaleziony kilka lat temu przez moją mamę na klatce schodowej w mikołajki. Odkarmiony i z powyższego powodu oddany starszej pani.
Po drodze były rybki, ale nieumiejętnie ulokowane pozjadały się nawzajem.
Był żółw, ale od początku chorował i po pół roku zdechł.

Pisząc to uświadomiłem sobie, że coś nie mam szczęścia do zwierzaków. Mam jednak pewność co do tego, że KAŻDE <może oprócz nieszczęsnych rybek> miało zapewnione u mnie w domu godne warunki, i maksymalną opiekę.

Teraz, po latach życia w świadomości posiadania alergii i odgrażaniu się, że kiedys i tak będę mieć psiaka, życie zrobiło mi największą chyba niespodziankę, jaką mogło. Mam nagle psa, którego zawsze znałem, kochałem i którego wzięcie do domu było dla wszystkich nas tak oczywiste jak to, że po nocy jest dzień. Zadna alergia się teraz nie liczy, bo od czego są odkurzacze i inne takie.
Jak sobie o tym teraz pomyślę, nadal wydaje mi się to takie niewiarygodne...


:-DDD

[lavinka]

Najpierw mała Paulinka chciała mieć papugi. Chciała tak bardzo,że nikt nie
zdołał jej odmówić. Potem jak jedna papużka się utopiła, druga oddano...
Ale mała nadal tęskniła za papugami... no i wytęskniła sobie dwie nowe...
A potem koleżanka dostała psa i nie miała co zrobić z chomikiem. No to już
nieco większa Paulinka przygarnęła chomika, ale że też chciała mieć psa jak ta
koleszanka no to załatwiła szczeniaka przy okazji... a potem szczeniak chorował
i zdechł... i wtedy babcia Paulinki kupiła jej małą sunię na pocieszenie.
I mała sunia jest przy już dużej Paulinie po dziś dzień.

lav

p.s.Chomik zdechł po pół roku, papużki po ośmiu.(Typtuś i Kolombinka, chomik
nazywał się chomik)

[micin]

Oj, ja zawsze byłam nazywana przez rodziców 'psią/kocią mamą', ponieważ
znosiłam do domu wszelkie zwierzaki, które w moim mniemaniu były zabiedzone,
głodne, wychudzone i bezpańskie:)))) Później trzeba było szukać jakiegoś
chętnego na ten zwierzyniec... Jak już nie mogłam przygarnąć jakiegoś psiaka,
to chociaż wynosiłam z domu co tylko się dało- a według mnie było zbędne- aby
dokarmić biedne stworzenie. Wszelkie szyneczki, kiełbaski i inne smakołyki
znikały z lodówki w zastraszającym tempie:)
Miałam już sporo kotów- chociaż szczerze mówiąc- za kociakami nie przepadam.
No, ale jeden z nich był wprost genialny. Była to czarna kotka, nieduży
dachowiec z pięknym, grubym, puszystym ogonem. Co było ciekawe- nie reagowała
na 'kici kici' a tylko i wyłącznie na swoje imię: Puma:))) Hehe, a jej
ulubionym smakołykiem były.... ogórki kiszone małosolne:)))
Poza tym był seter irlandzki, który gdzieś zaginął....
Owczarek niemiecki, którego sąsiad- sk....n mi otruł- bo za głośno szczekał.
Dog niemiecki czarny- którego w związku z pewnymi sprawami osobistymi musiałam
oddać w dobre ręce:(((
No i zawsze był z nami jamnik. Najpierw podpalany, który zginął śmiercią
tragiczną pod kołami samochodu. Później rudy, którego- jeszcze jako
szczeniaczka- ktoś mi ukradł. No i trzeci, również rudy, który jest z nami do
dzisiaj- podluch niesamowity. Wsystkie tsy jamniki to były suczki i wabiły się
wdzięcznie: Funia:))))
Chomików kilka się także przewinęło przez mój dom, ale wszystkie zwiały:)))
Miałam też papużkę, która niestety zdechła, ponieważ zostałam oszukana przez
sprzedawcę i shandlował mi nierozłączkę....-jedną!!!
Z gryzoni najlepiej wspominam szczura. Na początku miałam wątpliwości co do
takiego zakupu, ale później nie zamieniłabym mojej szczurzycy na żadnego
chomika! Inteligentna bestia reagowała na swoje imię. Mogła swobodnie chodzić
po mieszkaniu /cud, że Fuńka jej nie upolowała/, ale nigdy nie brudziła za
żadnymi szafkami- miała swoje jedno miejsce na te sprawy. Piorunujące wrażenie
robiłam chodząc z nią na ramieniu- i ktoś np. mówił: o, jaki słodki chomiczek-
a ja odwracałam się- to osobnik na widok długiego ogona mało zawału nie
dostawał:)))))
Polecam- szczur nigdy mnie nie ugryzł- natomiast chomik nie raz.
Jejku, ależ się rozpisałam. I pomyśleć, że to tylko króciutkie streszczenie:)))
W każdym razie nigdy nie miałam żadnego zwierzaka z rodowodem- albo kupowałam
za symboliczną kwotę, albo przygarniałam. Takie są najfajniejsze.

[pijaw]

Pani mojego serca nie daruje żadnemu kotkowi, któremu się źle dzieje, więc tę
drącą japę wybałuszoną puchatą kupkę nieszczęścia przyniosła z łzami w oczach
do domu. I tak już zostało. Jakby mogła toby pozbierała wszystkie koty z
okolicy. Ja tez je uwielbiam. W dodatku nie jestem na nie uczulony (na pieski
tak :-( ). Pierwsze były okrzyki zachwytu: "Popatrz jakie duuuże oczka!!! I
jaki puchaty!! Jaki ogon!!1 Suuuper!!!" Jest śliczny/a!! (W międzyczasie
przekonaliśmy się już że to ona :-))". Zachwyt minął następnego dnia, gdy kotek
przestał się bać. Nie stroszył się już, więc ogonek mu się zmniejszył,
a "puchatość" jakby szybko wyliniała :-))) no i oczka ma nnormalne :-))))
Ale to najkochańszy kot na świecie i nie mamy następnego, bo nie chcemy aby ta
kotka była zazdrosna. Ale za to wszędzie gdzie nie pojedziemy, dokarmiamy
wszelkie kotki i inne zwierzaki. :-))))))))))))))

[saperka]

Ja mialam tylko koty. Jak byłam jeszcze w podstawówce, mama uczyła w liceum. Kiedy jej wychowawcza klasa kończyła szkołę, dostała od nich śliczną kotkę, typowego dachowca. Zwierzątko było ze schroniska i niestety na tyle ciężko chore, ze pomimo intensywnego leczenia zdechło.:(( A j oczywiście ryczałam niesamowicie domagając się kota. Skutecznie. Kilka miesięcy później wzięliśmy kotka od znajomych, którym się kotka okociła. Jest z niego ładny "tygrys" (ok. 10 kg). Na imię ma Melon i mieszka ze mną już 8 lat:))).