wątek niepolityczny /specjalnie dla evonki/

[cassani]

sorry że tak sram tymi wątkami, no ale muszę reagować na oczekiwania
społeczne.
Więc do rzeczy. Całe życie bazgrałem jak kura pazurem, nawet kolejni
wykanczani przeze mnie nauczyciele języka polskiego godzili sie z tym że
pisze nieczytelnie i moje wypracowania oceniali raczej intuicyjnie niz
merytorycznie. Sprawę w jakimś stopniu rozwiązała komputeryzacja i edytory
tekstu, zresztą w związku z czym niemal w ogóle oduczyłem się pisać ręcznie.
Napisanie dla mnie odręcznie kartki A4 to męka - dostaje skurczu dłoni, musze
przerywać, jak spisuję coś na szybko z klientem powoduje to dodatkowy stres -
poważnie mówię. Wszyscy, dosłownie wszyscy, nauczyciele, rodzice, koledzy,
dziewczyny do których pisałem miłosne listy (na które odpisywały zazwyczaj w
konwencji "a co tu jest napisane", albo po prostu dzwoniły i prosiły o
tłumaczenie)pogodziły sie z moim charakterem pisma - a raczej z jego brakiem.
Wkraczając w dorosłe życie byłem przekonany że ten problem mam za sobą, a
wspomniana klawiszywacja pisma tylko podziałała wzmacniająco na ten spokój.
A tu proszę - niespodzianka. Kilka instytucji nie chce przyjąć do wiadomości
tej mej ułomności i ciepliwie wymaga ode mnie "czytelny podpis". Tłumaczę
kolejnym listonoszom, spedytorom, że ja nie umiem czytelnie pisać - a oni się
tylko uśmiechają. Czy ktoś ma ten sam problem? Czy ja mogę jakoś poprosić
Pocztę Polską czy kurierów żeby zdjęli ze mnie obowiązek czytelnego
podpisywania się? Przecież jak się podpisze nieczytelnie to tym bardziej nikt
nie podrobi?

[zamek]

Z wypracowań z polskiego miałem przez dłuższy czas stałą ocenę - 5- z dopiskiem
"Pismo!". Nie ukrywam, zaczęło mnie to wkurzać, i w końcu poprosiłem rodziców,
aby mi sprezentowali pióro. I całe szczęście: mój charakter pisma stał się
całkiem czytelny i faktycznie, do dziś dnia częściej piszę piórem niż
długopisem. Mam tylko taki feblik, że zupełnie nie uznaję piór na naboje. Jeżeli
nawet dostaję takowe pióro, kupuję tłoczek i piszę takim kolorem atramentu,
który mi odpowiada.

A ja mam ekskluzywne pióro, dostałam je

[aaa202]

i jest to najbardziej kłopotliwy prezent, jaki kiedykolwiek otrzymałam. Wstydzę
się go używać, wydaje mi się, ze wszyscy się gapią i myślą: skąd taka szmaciara
ma takie pióro. No i nie da się nim pisać byle jak, fakt.

[zamek]

Jeżeli jeszcze raz powiesz o aaa202 per "szmaciara", to się obrażę :/
A może używaj go w ramach spleenu? Proszę bardzo, moje życiowe emploi zawiera
między innymi takie oto very exclusive pióro i dobrze mi z tym :)

Ale to pióro

[aaa202]

jest jak perła przed wieprzem. Wszystko mu się błyszczy. Też w środku. I trwałe
skurczysyństwo jest takie! Noszę w torbie, torbą rzucam, na torbie siadam,
torbę zapodziewam, a na nim ani rysy.

Popieram Kaśkę - piórami żelowymi pisze się najwygodniej.

też kiedyś pisałem piórem

[cassani]

ale jak juz to wole dobre długopisy żelowe. Jakoś wyokrąglają moje kulfony.

Mam pokrewny problem

[aaa202]

pisząc na tablicy stawiam wielkie litery. Dzieci mówią, że widzą, widzą, że
mogę mniejsze pisać, ale ja nie umiem! Na kartkach też stawiam woły. Mój podpis
nie mieści się w żadnej kratce, w żadnej rubryczce. Czy twórcy druków nie
przewidzieli, że ktoś może mieć podpis większy od kupy pluskwy?

A może Ty masz jakieś zaburzenie neurologiczne?

nie wiem czy mam zaburzenie

[cassani]

uczyłem się pisać w tych szczęśliwych czasach kiedy nie uważało się że połowa
dzieci ma jakieś wymyślone choroby, dysleksje i inne takie tam. Pewnie jakbym
się uczył dzisiaj dostałbym jakieś zaświadczenie i pozostał do końca życia
analfabetą.

Mój dziadek miał piękny charakter pisma

[aaa202]

ale po wylewie, chociaż po czasie niby wszystko wróciło do normy, pisał
zupełnie niczytelnie.
A pamiętasz czasy, że za 3 błędy ortograficzne na maturze dostawało się lufę i
trzeba było zdawać poprawkę? Ech, były czasy... nie było dyslektyków,
dysgrafików, dyskalkulatów. Byli tylko ci, którzy musieli więcej pracować, żeby
dobrze czytać, pisać, liczyć.

[zamek]

Ja pamiętam. Były to te piękne czasy, kiedy uczeń jeszcze coś musiał zrobić i
udawało się go czegoś nauczyć.

no to popłynęliśmy

[cassani]

kiedyś to było, a dzisiejsza młodzież, ho, ho! :)

Ja dzisiejszą młodzież podziwiam

[aaa202]

są często cholernie ambitni. Ja zdołałam jeszcze skończyć studia w czasie,
kiedy był to czas totalnej olewki, swobody. Mieszkałam u mamy i taty, piłam
wino, imprezowałam, uczyłam się w styczniu i czerwcu, reszta to były
permanentne wakacje. Jezioro, namiot, łódka, samogon kupiony we wsi, gitara,
sweter, wspólna szczotka do zębów.
Dziś ludzie pchają jednocześnie dwa fakultety i dodatkowo pracują. Tacy jacyś
szybko "starzy" się robią, wymiętoleni, bez złudzeń, bez marzeń, bez durnoty.
Trochę też mi ich żal.

ten wysyp szkolnych chorób

[cassani]

powinien być ścigany z urzędu. już widze jak wszyscy pseudo-dyslektycy wejdą w
życie dorosłe...

[rozmowy_kontrolowane]

Gdyby trzeba było coś komuś napisać, to jestem do dyspozycji- ładnie piszę i
lubię to robić:)

z piwa

[cassani]

się pismem nie wykręcisz!
:)

o, proszę! druga staranna!

[evonka]

jak ja. :-)
narazie jesteśmy w mniejszosci.. ;-)

no to może założymy jakieś stowarzyszenie

[brite]

"Stowarzyszenie Bazgrzących Jak Kura Pazurem". Kto chce zostać głównym skrybą?

W podstawówce jedna polonistka tak bardzo nie mogła znieść moich robaczków, że
zrzuciła je na karb mojej leworęczności i sugerowała przestawienie się na
praworęczność. Wysłała mnie do jakiejś poradni, gdzie, o ile dobrze pamiętam,
niczego nie stwierdzono.

A w liceum moja polonistka twierdziła

[aaa202]

że Proust napisał "Ulissesa", a "Staszic poprawiał po Kołłątaju".

A jak radzisz sobie ze sprzętami ze świata praworęcznych: klamkami,
skrobaczkami do warzyw, otwieraczami do puszek, skrzynią biegów itd.? Zdarza Ci
się wkurzyć, że jakieś narzędzie jest zupełnie nieporęczne? A na snowboardzie
którą nogą do przodu jeździsz?

Ja bym sobie poszła do jakiejś poradni, ale nie wiem, do jakiej.

[evonka]

a ja jestem praworeczna, prawooczna, ale lewonożna... czyli na snowboardzie
lewą do przodu...

[brite]

> A jak radzisz sobie ze sprzętami ze świata praworęcznych:

Nie przypominam sobie żadnych problemów z klamkami - poza tym klamki są różne po
obu stronach drzwi :) Za to bywały problemy z używaniem obieraczki do ziemniaków
oraz nożyczek. Ze skrzynią biegów ani ze snowboardem nie miałem nigdy do czynienia.

[gikona]

Ja ma odwieczny prolem z nożyczami, musiałam się nauczyć ciąć prawą

[brite]

ja też tnę prawą. Gdy próbuję lewą, mam jakieś dziwne wrażenie, że nic nie
przetnę tylko pognę.

[gikona]

A ja mam takie duże krawiecke nożyce, których używam jak mnie moc twórcza
najdzie, mamją tak wyprofilowane uchwyty, że się ich nawet nie da w lewej ręce
trzymać a o ciachnięciu to tylko pomarzyć...

No bo ja właśnie mam w pamięci

[aaa202]

zabawę w leworęczną. Nie dość, że ta łapa jakaś niezborna, to jeszcze wszystko
nie po tej stronie. A kiedy otwieram drzwi, które mają klamkę "lewą", to zdarza
się, że odruchowo próbuję otwierać ją prawicą, co owocuje tym, że do
pomieszczenia wtaczam się tyłem.
O ciągłym przypominaniu sobie, gdzie jest prawo, a gdzie lewo już nie wspomnę.
Jakoś lewo jest dla mnie bardziej prawe, niż prawe. Logiczne, nie?:)
Nie masz prawa jazdy?

[brite]

Przy rozpoznawaniu prawo-lewo też mam chwilę zawahania i orientację rozpoczynam
od strony ręki, którą piszę, wtedy już wiem, który kierunek jest który.

Prawka nie mam - w zasadzie samochody to jedna z tych rzeczy, które w ogóle mnie
nie interesują. Podobnie jak komórki. Zresztą, przy moim roztargnieniu i
monologu wewnętrznym zwracanie uwagi na jakieś tam biegi, znaki drogowe, innych
użytkowników ruchu to za dużo na raz.
Kiedyś na pewno przyjdzie czas na naukę, ale u mnie w domu nigdy nie było
żadnych tradycji motoryzacyjnych, ani środków na takie zbytki, zatem muszę
wykazać trochę własnej inicjatywy w tej kwestii. A że, jak już napisałem,
zupełnie nie interesuję się samochodami, więc bez jakiejś silnej zewnętrzej
motywacji przełom szybko nie nastąpi.

[gikona]

Przy rozpoznawaniu prawo-lewo też mam chwilę zawahania i orientację rozpoczynam
> od strony ręki, którą piszę, wtedy już wiem, który kierunek jest który.

-ja mam tak samo, nigdy nie wiem która jest która

Prawka nie mam - w zasadzie samochody to jedna z tych rzeczy, które w ogóle mni
> e
> nie interesują.

- to tak jak u mnie + problemy z koncentracją

Oj Brite coś to dziwnie wygląda...

[brite]

> Oj Brite coś to dziwnie wygląda...

1. Nie jestem kobietą (właśnie się upewniłem)
2. Wolę kobiety (też właśnie się upewniłem)

może jednak

[brite]

powinienem się przespacerować na tę genderkonferencję?

[gikona]

sprawdziłam, nie jestem facetem uff...;)

Ależ!

[aaa202]

Przyrząd do jeżdżenia to obecnie kwestia paru tysięcy. Jako młodzieniec
pracujący i zapewne oszczędny nie powinieneś mieć z tym problemów. Gorzej,
jeśli chcesz mieć SAMOCHÓD.
Są ludzie, którzy traktują całą tę motoryzacyjną subkulturę, jakby o loty w
kosmos chodziło. Tymczasem jest to zwykłe narzędzie sprawniejszego
przemieszczania się. Nie podsycajmy tej mitologii.
Jazda to przyjemność, wolność, zabawa - niepozbawione aspektów praktycznych.

No i Ciebie na pewno nikt a priori nie wyzwie od "bab za kierownicą" co jakoby
ma być bardzo obraźliwe. Ja zaś muszę uciekać w studia gender;-)

kwestia kwestii nierówna

[brite]

> Przyrząd do jeżdżenia to obecnie kwestia paru tysięcy.

Kwestia paru tysięcy to dla mnie kwestia tysięcy. Bez wdawania się w szczegóły,
to dla mnie dość poważna kwestia.
Jeżeli kiedyś dojdzie u mnie do wejścia w posiadanie czterech kółek, to na pewno
będzie to przede wszystkim narzędzie, jak wiertarka czy widelec.
Ale na razie nie czuję powołania.

Rozumiem, że Kwestia to nie kwestia

[aaa202]

pewno, że kasa niemała.
Można też umiejętność prowadzenia samochodu przekuć na zarobek. I Kwestia od
razu maleje. I kwestia staje się warta gry.
Ja tam drapię zdrapki. I krzyżówki rozwiązuję. Miałam wygrać Citroena, tak na
to liczyłam i dupa. Jakaś bździągwa z Otwocka wygrała. Z Otwocka, wyobrażasz
sobie?
;-)

przypominam brajcie

[cassani]

że raz siedziałeś obok skrzyni biegów - pamiętam!

O, widzisz, leworęczność to chyba jedyny

[aaa202]

przykład "choroby szkolnej", która przestała być już chorobą. Dziś już chyba
nikt nie zmusza dziecka do bycia praworęcznym. A mam książkę "Zdrowie dziecka"
z jakichś osiemdziesiątych lat, gdzie rodzicom leworęcznego dziecka polecano
przywiązywać lewą rękę bandażem, żeby zmusić je do używania prawej.

och, co za zaszczyt! :-)

[evonka]

specjalnie dla mnie...! dzięki!
od razu lepiej...

ja natomiast pisałam zawsze bardzo łądnie, jak przystało na panienkę z dobrego
domu, pobierajaca nauki gry na fortepianie i uczącą sie francuskiego.. ;-))

i generalnie mi tak zostało, ze pisze dosć starannie. i wogóle niecierpię jak
ktos bazgrze!!! jak celowo bazgrze, tzn. sie nie stara. to troche tak jakby
móił niewyraźnie, zebym nie zrozumiała... co inengo wada wymowy czy ułomność w
koordynacji ręka-dlugopis..

ale co dziwnego; otoż, mam wrazenie, ze moje pismo jest za każdym razem inne.
nie mogę ustalic sobie jednego charakteru... czy to oznacza chwiejną
osobowość?? ;-)))

jak moja mama

[cassani]

moja mama jako nauczycielka (choć WFu) to ma ładne pismo - takie niemal
artystyczno - szlacheckie. Aż przyjemnie czyta się jej pismo, taką zgrabną
kursywę potrafi ustawić.

moja koleżanka

[evonka]

ma pismo cudowne! jak za czasow naszych prababek... piękne! duże, kształtne
litery.. ach! pisze powoli i starannie. jak zapisuje numer telefonu to to trwa
chyba ze dwie minuty.. ale potem to na taka karteczke aż miło popatrzeć!

a w którą stonę przechylacie literki jak piszecie? zgodnie z kierunkiem pisania
czyli w prawo, czy do tyłu? a może piszecie zupełnie pionowe literki..?

nasz mechanik z pracy

[cassani]

wszystko pisze pismem półtechnicznym. A długopis tak naciska ze odbija się w
zeszycie na 5-6 kartek. jego zeszyt z notatkami wygląda jakby go ktos w pralce
trzymał :)

oj, okropne!

[evonka]

wrrr...
czy dłoń sciska rownie mocno??

no strasznie

[cassani]

jak on pisze to ja aż wargi zagryzam!

mam kolegę, co mówi niewyraźnie

[evonka]

i do tego szybko... zwłaszcza przez telefon.
jak dzwoni to musze go prosić parę razy, zeby powtórzył. a i tak nic potem nie
rozumiem... najgorsze jest to, ze czasem to po prostu juz tak przytakuję, ze
niby rozumiem, a potem on mnie o coś pyta i wychodzi na to, ze nie słuchalam...

Mój ojciec też pisze pismem technicznym

[aaa202]

A co do uścisków dłoni - zapoznawanie się w dzieciństwie z rzeszą pracowników
fizycznych spowodowało u mnie odruch "ściskaj mocniej niż oni". Inaczej rękę
trzeba było lodem okładać. Po prostu człowiek silny ściskaj serdecznie i
jowialnie.

jowialnie!

[evonka]

ależ słowo! ostatni raz sie z nim spotkałam chyba w jakiejs lekturze
szkolnej... piękne...

[vauban]

To ja piszę (praworęcznie) względnie czytelnie, odczytujący moje kanciaste
gryzmoły mają tylko nieco problemów z identyfikacją poszczególnych samogłosek
typu "a", "o" i "e" - są do siebie bliźniaczo podobne ;). Ale i ja odzwyczaiłem
się od pisania ręcznego, strasznie powoli to idzie, a po dwóch stronach A-4 ręka
by mi chyba odpadła !
W liceum miałem kolegę, który pisał tak pięknym, kaligraficznym pismem, że nikt
nie mógł się nadziwić, jak on to robi. Czytanie jego wypracowań byłoby absolutną
przyjenmością, gdyby nie to, że chłopak robił makabryczne błędy ortograficzne.
Nie zdałby matury przez to, ale w dawnych (1989) czasach, dawało się co nieco
zachachmęcić, na egzaminie jego praca dyskretnie zawędrowała na mój stolik,
poprawiłem, i wszyscy byli zadowoleni.
Bo ja z kolei błędów nigdy nie robiłem i nie robię - jakoś sam z siebie, bo nie
pytajcie mnie, co to jest przydawka albo orzeczenie w zdaniu, względnie dlaczego
pisze się szewc i krawiec, a nie krawc i szewiec - po prostu wiem, jak coś się
pisze i już. Dlatego tez "internetowa" pseudoortografia doprowadza mnie nieraz
do rozpaczy. Podobnie brak polskich znaków.
Uściski dłoni ? Nie za często, potem się trzeba zastanawiać, czy to aby nie był
kolejny TW... (a, cholera, miało nie być o polityce, tfu, przepraszam).

[vauban]

jednak zrobiłem, znajdźcie ;)

[evonka]

przyjeNMością ??
inne fajne: "tylko nieco" :-)

[vauban]

MN, tak. nieco jest OK

[dziad_borowy]

Moj charakter pisma to dopiero nieporozumienie. Jednak mimo pewnych wad tego
faktu, jak na przyklad wyraz lekkiego niesmaku gdy sie patrze na nie okiem
estety, ma to tez pewne plusy. Gdy trzeba bylo kolektywnie cos napisac nigdy to
nie bylem ja i moje wrodzone lenistwo jadlo sobie wtedy bonusowego pączka. Z
brzydkim ale za to smacznym napisem "lukier".
Dzierżżż!!!

Zaś ja

[aaa202]

połowie klasy wypisywałam usprawiedliwienia, jako posiadaczka "dorosłego"
charakteru pisma.
Sobie też wypisywałam imitując pismo ojca. Ojciec potem przynosił z wywiadówek
te usprawiedliwienia, kładł mi na biurku i mówił: No, no, jak mi się charakter
pisma ostatnio polepszył. A ten podpis! Podpis mam szczególnie ładny.

ja to robilam za zgodą rodzicow

[evonka]

pytałam mamy czy właśnie wypisane przeze mnie usprawiedliwienie uznałaby za
swoje. patrzyla, wnikała i mówiła; to ja chyba napisałam.. ;-)))

My tu gadu gadu,

[zamek]

a ogródek mi się sam nie skopie. Jadę na włości :)

ucałuj

[cassani]

ogórki!
PA!

i cukinie!

[evonka]

moje ulubione ostatnio...

i Kurczaki!

[huann]

a nie, to wszak Chocianowice...
ale no to Wszystko Jadalne, tylko z wyczuciem, żeby nic się nie pogniotnęło, ok? :>

Ja tez

[orientman]

Mam nieczytelny podpis. W dodatku moje podpisy roznia sie od siebie. Mam dosc juz marudzenie
roznych ludzi, ze moj podpis sie nie zgadza. Robienia cyrku, pokazywania im wszystkich kart platniczych
oraz dowodu osobistege w celu udawadniania, ze ja, to ja i ze mam kazdy podpis inny.

a, to dlatego

[brite]

sygnaturki nie będzie!

[orientman]

pewnie dlatego :)

[bocian84]

cassani napisał:

> Czy ktoś ma ten sam problem?


Powiem tak: W szkole podstawowej byłem fenomenem, bowiem w 8 klasie
wychowawczyni nakazała mi pisać wyłącznie w zeszycie w trzy linie. Czy muszę coś
dodawać?

nic dodać nic ująć

[cassani]

fenomen :)
ze mną aż tak drastycznie nie było - aczkolwiek nauczycielki polskiego
wykazywały się daleko idącą cierpliwością!

[lavinka]

No ja umiem się już tylko podpisywać ;-) Jak moja prababcia która była zupełną
analfabetką i wynalazek pt. "lewizor" był dla niejj cudem ;-)))

lav

[lavinka]

A w dzieciństwie bazgraniny oduczyła mnie madre. Kazała mi przepisywać zeszyty.
I zawsze miałam dwa. Roboczy i ten do pokazywania Pani ;-)))