kocham nie bije

[afika]

serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34513,3619338.html
jestem za takimi akcjami - przemocy jest łatwo nauczyć - trudniej zresocjalizować.
Co wy na to?

Co my na akcję, czy co my na bicie?

[aaa202]

Czy co my na resocjalizację?

Na akcję - oczywiście

[afika]

jak zwykle szczególizm forumowy bierze górę nad treścią...

Wlej mi, wlej;-)

[aaa202]

[gikona]

do pełna?;)

A wczoraj, a wczoraj...

[aaa202]

jadłam na lubelskiej starówce pierogi ruskie i piłam do nich żołądkową gorzką.
Byłam w niebie...:)

Ale nie psujmy wątku.
Akcja szczytna, zacna, cel doniosły. Jestem za. (Ale szczerze mówiąc mało mnie
obchodzi to, co wisi na bilboardach. Nie czytam tego, nie oglądam. Tym samym
przesłanie naścienne nigdy do mnie nie trafia. No, chyba, że do podświadomości.)

Więcej jeszcze w temacie bicia - nie znam nikogo, kto nie byłby w dzieciństwie
przez rodziców trzepnięty, szarpnięty (za rękę, za ucho, za kurtkę). Przypadki
ciężkiego czy regularnego lania rzadko dochodziły moich uszu. Ale karcenie przy
użyciu fizycznej przewagi rodzica jest powszechne. Ciekawe, czy da się bez
tego. Byłoby wspaniale.

Rozszerzenie problemu

[bryzolin]

Jeśli chodzi o bicie powodujące uszczerbki fizyczne czy rany to oczywiście
zdecydowanie nie. problem jest nieco szerszy, bo częstej reakcji
rodziców/opiekunów polegającej na krzyku lub niegroźnym fizycznie klapsie czy
szturchańcu chyba nie uda się nigdy uniknąć, ale prócz kary fizycznej chodzi
często również o negatywną reakcję psychiczną przy najlżejszej choćby przemocy
fizycznej. Małe dziecko płacze przy lekkim klapsie, słabszym nawet niż przy
oczyszczaniu zabrudzonego ubrania a więc nie z powodu bólu ale agresji
rodzicielskiej, a nastolatek uderzony nawet lekko zostaje głęboko upokorzony
psychicznie i czuje się gorzej niż zbity pies.
Co o tym myślicie? Czy nie ma tu przypadkiem ran psychicznych?