zgodnie i razem.

[zgierzak]

z zasadami parę wątków dziwnych wyleciało z listy. reklamacje proszę składać
zdodnie z drogą służbową.

[menthal]

Staram sie powstrzymywać z komentowaniem kasowania postów pseudoreklamowych ale
to zaczyna być już jakaś paranoja.

Wklejam fragment opracowania na temat definicji reklamy z książki "Prawo mediów
BARTA Janusz, MATLAK Andrzej, MARKIEWICZ Ryszard"
"Definicja reklamy

Zgodnie z art. 4 pkt 6 u.r.t. reklamą jest każdy przekaz, niepochodzący od
nadawcy, zmierzający do promocji sprzedaży albo innych form korzystania z
towarów lub usług, popierania określonych spraw lub idei albo osiągnięcia innego
efektu pożądanego przez reklamodawcę, nadawany za opłatą lub inną formą
wynagrodzenia.

Definicja ta przejęta została z europejskiej konwencji o telewizji
ponad-granicznej z 5 maja 1989 r. Według art. 2 lit. f tekstu pierwotnego
„reklama” oznacza wszelkie publiczne obwieszczenia mające na celu popieranie
sprzedaży, zakupu lub wynajmu produktu lub usługi, promocję idei czy sprawy lub
spowodowanie innego skutku pożądanego przez reklamującego, dla których to celów
udzielono reklamującemu czasu transmisyjnego na zasadzie odpłatności lub za
inne, podobne wynagrodzenie. W tekście zmienionym protokołem strasburskim
przyjęto, iż pojęcie „reklama” oznacza wszelkie publiczne obwieszczanie
dokonywane w zamian za zapłatę lub podobne świadczenia albo do celów
autopromocji, mające na celu popieranie sprzedaży, zakupu lub wynajmu produktu
lub usługi, promocję sprawy czy idei lub spowodowanie innego skutku pożądanego
przez reklamującego lub samego nadawcę.

Nieco odmienne ujęcie znajdujemy w dyrektywie nr 97/3 6/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z 30 czerwca 1997 r. zmieniającej dyrektywę 89/552/EWG w
sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i
administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej
działalności transmisyjnej. Zgodnie z art. l lit. c dyrektywy nr 89/552/EWG po
zmianie „reklama telewizyjna” to jakakolwiek forma ogłoszeń nadawanych za opłatą
lub podobną formą wynagrodzenia, nadawana w celach autopromocji przez
przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne w ramach ich działalności handlowej,
przemysłowej lub rzemieślniczej lub wolnych zawodów w celu promocji towarów lub
usług, włączywszy obrót nieruchomościami lub praw i obowiązków w zamian za zapłatę.

Jak widać, brak w tej ostatniej definicji odniesienia do „spraw lub idei”, co
wskazuje na zamiar ustawodawcy objęcia regulacją działań o charakterze rynkowym.
Dlatego obie wskazane powyżej definicje (tj. konwencyjna i unijna) różnią się
istotnie. W czasie, gdy uchwalono ustawę o radiofonii i telewizji (tj. w 1992
r.), znane były co prawda oba rozwiązania - bliski był przy tym termin
ratyfikacji konwencji, odległa zaś perspektywa wejścia do Wspólnot. Zapewne z
tego względu sięgnięto do definicji konwencyjnej, która - moim zdaniem - nie do
końca jest zgodna z dalszymi przepisami ustawy, wyraźnie nakierowanymi na
reklamę typu gospodarczego.

Podkreślić należy, iż konwencja o telewizji jest aktem prawnym o charakterze
społeczno-politycznym i generalnie ma za zadanie realizację celów, dla których
powołana została Rada Europy. Chodzi zatem głównie o zagwarantowanie „praw
człowieka i podstawowych wolności” - art. 3 Statutu Rady Europy - co w
kontekście art. l lit. a przewidującego, iż celem Rady jest osiągnięcie większej
jednomyślności między jej członkami, aby chronić i wcielać w życie ideały i
zasady, stanowiące ich wspólne dziedzictwo, wskazuje, że w zamierzeniu zadaniem
podstawowym tego organu nie jest ingerencja w procesy gospodarcze. Zapewne
dlatego konwencyjna definicja reklamy jest tak obszerna - podporządkowana bowiem
została wskazanemu w preambule celowi, tj. zagwarantowaniu wolności wyrażania
opinii i informacji. Przejęcie jej do tekstu ustawy o radiofonii i telewizji
powoduje, iż znacznie rozszerzono obowiązek stosowania ocen z zasady
przewidzianych przez odpowiednie przepisy dla reklamy gospodarczej, co wywołuje
określone trudności praktyczne, które prowadzić mogą de facto do niestosowania
restrykcji ustawowych. O kwestiach tych będzie dalej mowa.

Konwencja, ze względu na to, iż wszystkie ratyfikowane umowy międzynarodowe
stanowią źródło prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, jest częścią
krajowego porządku prawnego. Należy jednak pamiętać o zobowiązaniach, jakie
wynikają dla Polski w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej. Powstaje
zatem pytanie, czy przejęte aktualnie rozwiązanie zawarte w ustawie o radiofonii
i telewizji pozostaje w opozycji względem obowiązku ujednolicania prawa
wewnętrznego z prawem unijnym, wynikającym z Układu Europejskiego.

Jak wiadomo, dyrektywy wiążą ich adresatów co do celu, jaki zamierza osiągnąć
dana regulacja; cel ten realizują m.in. definicje. W aktualnym stanie prawnym
tak podstawowe rozwiązanie legislacyjne jak definicja ustawowa ma szerszy zakres
aniżeli odpowiednie rozwiązanie unijne. Stąd wątpliwość, czy spełnione zostało
wymaganie ujednolicenia prawa. Rozszerzając zakres omawianego pojęcia,
przesądzono, iż przepisy dotyczące reklamy „klasycznej”, tj. gospodarczej, będą
miały zastosowanie także do reklamy, której przedmiotem są określone akcje
społeczne (np. walka z narkotykami), w tym charytatywne. Krajowe rozwiązanie,
szersze od „odpowiednika” unijnego, wywołuje zatem ten skutek, iż nieco
odmienny będzie zakres ochrony. Co prawda można przyjąć, iż możliwość
dokonywania korekt w stosunku do przepisów dyrektywy dopuszczona została w jej
art. 3, jednakże analizowane rozszerzenie pojęcia reklamy tylko z trudem mieści
się w dozwoleniu, gdyż wątpliwe jest, czy można go uznać za przepis bardziej
szczegółowy. A zatem wprowadzenie do tekstu definicji obszaru reklamy społecznej
(charytatywnej) może być problematyczne.

Przechodząc do bliższej analizy art. 4 pkt 6 u.r.t, wskazać należy, że
przesłanki uznania danego komunikatu za „reklamę” w myśl tego przepisu są
następujące:

1) odpowiedni przekaz nie pochodzi od nadawcy,

2) jego celem jest:

a) promocja sprzedaży lub innych form korzystania z towarów lub usług lub

b) popieranie określonych spraw lub idei albo

c) dążenie do osiągnięcia innego aniżeli wskazany powyżej efektu, pożądanego
przez reklamodawcę,

3) przekaz ten jest nadawany za opłatą lub inną formą wynagrodzenia.

Warunek pierwszy przyporządkowania danego przekazu do „reklamy”, tj.
niepochodzenie od nadawcy, nie jest wyraźnie wskazany ani w definicji
konwencyjnej, ani unijnej. W obu aktach prawnych podkreśla się raczej fakt
rozpowszechniania jej za pomocą odpowiedniego środka przekazu. Można oczywiście
przyjąć, iż chodzi o reklamę pochodzącą od podmiotu względem nadawcy
zewnętrznego, gdyż fakt emisji powiązano z odpłatnością. Niemniej jednak
odmienne ujęcie ma swoje skutki w zakresie interpretacji: nie przesądzono bowiem
kategorycznie w międzynarodowych aktach prawnych, iż za reklamę nie może być
uznana w określonych wypadkach zwłaszcza własna oferta rynkowa nadawcy (o czym
wyraźnie jest zresztą mowa w znowelizowanym tekście konwencji).

Kolejna przesłanka wskazuje cel takiego przekazu, jakim jest „promocja sprzedaży
czy innych form korzystania z towarów lub usług”, co zwykle charakteryzuje
reklamę gospodarczą i nie wymaga bliższego komentarza.

Już nieco więcej wątpliwości budzi wskazanie, iż reklamą jest również
„promowanie określonych spraw lub idei”, a więc wartości o znaczeniu społecznym,
w tym politycznym. Takie rozwiązanie powoduje następujący skutek praktyczny: po
pierwsze - odpowiednie przekazy będą traktowane jako reklama, po drugie -
pociąga ono za sobą konieczność stosowania do nich ocen właściwych dla tego typu
emisji.

Do kategorii „reklamy” włączone zostały m.in. promocje polityków (partii,
ugrupowań, klubów itp.), co w praktyce może prowadzić do pewnych wątpliwości
interpretacyjnych, jeśli zważymy iż np. zgodnie z art. 16b ust. 3 p

[menthal]

iż np. zgodnie z art. 16b ust. 3 pkt 2 i 3 u.r.t. reklama nie może w
szczególności zawierać treści dyskryminujących ze względu na rasę, płeć lub
narodowość, jak również ranić przekonań religijnych lub politycznych. Oba
wskazane przykładowo przypadki spotyka się w praktyce, właśnie w reklamie
„politycznej”. Ponadto immanentną cechą tzw. reklamy społecznej jest
podkreślanie pewnych patologii i obrazowanie ich, co może uzasadniać zarzut
naruszenia godności ludzkiej. Przykładem może być np. kampania „Dzieciństwo bez
przemocy”: w spocie widzimy małą dziewczynkę, która karmi misia. „No jedz” -
zachęca wrogim głosem. Gdy kaszka brudzi zabawkę, dziecko krzyczy: „widzisz co
zrobiłeś kretynie, do czego mnie doprowadziłeś” i szarpie misia za ucho.
Nietrudno zauważyć, że film oddaje autentyczne sytuacje, w zamiarze zaś
realizatorów było propagowanie idei dzieciństwa bez przemocy. Niezależnie od
godziwego celu, powstaje problem prawny związany ze sposobem odbioru takiego
przekazu przez dzieci, co prowadzi do pytania, czy nie jest to reklama
niedozwolona na podstawie art. 16b ust. 3 pkt 4 u.r.t, który to przepis nie
dozwala, aby reklama zagrażała m.in. psychicznemu lub moralnemu rozwojowi dzieci.

Oba powyższe przykłady wskazują, iż należałoby wprowadzić przy okazji kolejnej
nowelizacji ustawy rozsądne odróżnienie reklamy gospodarczej od innych treści o
charakterze reklamowym, rozumianym potocznie jako „wzbudzanie zainteresowania
jakimś problemem”.

Z konwencji o telewizji przeniesiono kolejną przesłankę pozwalającą na
przyporządkowanie danego przekazu do reklamy. Mowa jest o takim komunikacie,
który zmierza do osiągnięcia „innego efektu pożądanego przez reklamodawcę”. A
zatem „innego” aniżeli wcześniej wskazane w omawianym przepisie promocja
sprzedaży lub innych form korzystania z towarów lub usług czy popieranie spraw
lub idei. W związku z tym powstaje pytanie, bardzo istotne jeśli chodzi o zakres
pojęcia „reklama”, jakie działania można do tej grupy przekazów przyporządkować.

Wykładnia gramatyczna pozwala na objęcie tym zakresem wszelkich komunikatów,
które zmierzają do realizacji dowolnego celu założonego przez reklamodawcę, a
więc np. dla budowania image'u przedsiębiorstwa. Szczególnego rodzaju
ograniczenia mogą tu jednak wynikać z definicji sponsoringu, co oznacza, iż
pewne działania nie mogą być traktowane jako reklama, w szczególności działania
dotyczące budowania renomy oznaczeń indywidualizujących przedsiębiorcę oraz jego
działalność (por. art. 4 pkt 7 u.r.t.). Dlatego, w świetle definicji ustawowej,
za reklamę uznać można np. przekaz, którego treścią będzie negatywne opisanie
innego przedsiębiorcy czy pozytywna ocena własna reklamodawcy - osoby fizycznej.

Zupełnie inną sprawą jest to, czy takie emisje nie będą niedozwolone w świetle
dalszych przepisów regulujących zasady prowadzenia reklamy.

Jako kolejny warunek uznania danego przekazu za reklamę wskazać należy to, iż,
podobnie jak ma to miejsce w ustawie - prawo prasowe, nadawanie reklamy w radiu
lub telewizji ma przynosić nadawcy korzyść. Może ona przyjmować różne formy. W
literaturze wskazuje się, że może tu chodzić zarówno o wynagrodzenie w sensie
materialnym, jak i osobistym. Pojęcie korzyści materialnej nie budzi większych
wątpliwości; jeśli zaś chodzi o korzyść osobistą, to w wypadku nadawcy można o
niej mówić np. wówczas, gdy w zamian za udostępnienie czasu emisji
przedsiębiorca-nadawca buduje swój wizerunek (np. jeśli zrezygnuje z opłaty,
emitując „za darmo” reklamę określonej akcji społecznej, co w zamierzeniu
wskazywać ma na jego społeczną wrażliwość).

Powstaje pytanie, czy opłata, o której mowa w art. 4 pkt 6 u.r.t, może być
jedynie symboliczna. Wydaje się, że nie, chyba że będziemy mieli do czynienia z
przypadkiem wskazanym powyżej (tj. z określoną korzyścią osobistą).

Jeśli chodzi o pojęcie „reklamodawca”, to, moim zdaniem, za takiego uznać należy
przedsiębiorcę zainteresowanego osiągnięciem efektu reklamowego. Obojętne jest
przy tym, kto faktycznie w jego imieniu wykupuje czas antenowy (zleca emisję
reklamy).

Na tle omawianej regulacji powstaje pytanie, czy nadawca może emitować reklamy
bez wynagrodzenia. Kwestia ta szczegółowo została omówiona w związku art. 36
ust. l pr.pras. Uwagi tam przedstawione są aktualne także w odniesieniu do nadań
radiowych i telewizyjnych."

W przypadku reklamy internetowej można niezgodzić się że reklama musi być
odpłatna chociaż nieodpłatność dotyczy raczej drobnych ogłoszeń od osób
prywatnych niezajmujących się działalnością gospodarczą. Są to raczej ogłoszenia
ze ktos cos sprzedaje a nie promujace wlasna dzialanosc gospodarcza. Z
powyzszego szczegolnie wazne jest jednak to ze reklama pochodzi od reklamodawcy
czyli "przedsiębiorcy zainteresowanego osiągnięciem efektu reklamowego". Opinie
osób o przedsiębiorstwach oraz ich towarach i usługach nawet jesli sa
zachecajace, nie sa reklama lecz opinia konsumencka ktora pozwala lepiej ocenic
poziom produktow a w konsekwencji zmniejszyc ryzyko bycia oszukanym przez hasla
reklamowe.
Ponadto regulaminie forum nie zostały zakazane informacje handlowe czyli
przekazy od przedsiębiorcy o jego działalności pozbawione elemetów wartościujących.

Wydaje mi się że na forach gazety admini mają możliwośc kasowania pojedynczych
postow i pozostawiania reszty watku wiec dobrze by bylo korzystac z uprawnien z
wiekszym umiarem bo korzystanie z forum robi sie frustrujące.

[ropuche]

Zgierski geniusz pióra i myśli. Tak trzymaj, całkiem dobra odmiana.

[zgierzak]

dzięki za takie szkolenie. u nas to wszystko razem nazywa się kapuśniak na
świńskim ryju.