Grób za życia

[hubar]

Pomnik za życia z miejscem na portret
"Na łódzkich nekropoliach coraz częściej można zobaczyć pomniki stawiane
osobom... żyjącym. Na nagrobku zostawia się tylko miejsce na datę śmierci,
czasami również na fotografię. Zdarzają się jednak przypadki, że na grobie
umieszczane jest zdjęcie żyjącej jeszcze osoby.

– Klient płaci i wymaga – kwituje krótko Jan C., pracownik zakładu
kamieniarskiego. – Podziwiam jednak odwagę tych ludzi. Patrzeć przez kilka
czy kilkanaście lat na własny grób? Brrr, przecież to jakiś koszmar."

lodz.naszemiasto.pl/wydarzenia/271231.html--
Jakoś argumentacje ludzi mnie nie przekonują i nadal szok wywołują u mnie
groby bez dat śmierci.

[Gość: eyemakk]

masz racje. dla mnie to był szok, jak cos takiego zobaczylem. czego ludzie nie
robią dla oszczednosci? postawi pomnik i ma spokojne sumienie ze będą ją (to
najczęściej baba jest, zauważ) mieli gdzie pochować. tak jakkby sie bała że jak
nie wybuduje tego pomnika, to pochowają ją pod płotem albo położą na środku
chodnika ku uciesze psów, wron i dzieci (!)

czasem staram sie zrozumieć psychikę starszych ludzi, zwłaszcza kobiet. i tu
chyba nie chodzi o starsze kobiety w ogóle, tylko o TE starsze kobiety, rocznik
1940 i starsze. nasze mamy już takie nie będą. chyba. a zresztą nie wiem, to
takie ... dziwne, widziec te ich fascynacje śmiercią, tym kto umarł, kogo
nekrolog widziały, ten błysk w oku i to swobodne podejście do swojego wizerunku
na pomniku... może one chcą tam iść? może przeczuwają że tam jest lepiej?

[Gość: Tomi]

Więcej tolerancji dla starych kobiet,których zapobiegliwość tak rani Wasze
delikatne uczucia.

Eye jak zwykle mnie rozbawił :-)

[aard]

Brawo, Eye, nawet o cmentarzach tak pisać :-))))))))))))))
Co do meritum zgadzam się z Tobą i z Micin - to jest koszmar, a od siebie
dodam: przede wszystkim głupota. No po co to? Co mnie obchodzi, co się stanie z
moim ciałem po smierci? Kruki czy wrony jeden pies...
Ale wizja pochówku marynarskiego (jeśli już jakiegokolwiek), czyli w żagiel i
za burtę dla rekinów albo ewentualnie zaginięcia w górach najbardziej mi
odpowiada :-)
Polecam to (w razie czego) waszej pamięci :-))

[Gość: Maruda]

Z jednej strony taka przezorność może być usprawiedliwona. Np. kobieta zostaje wdową, a jest bezdzietna, nie ma praktycznie żadnej rodziny. Stawia pomnik męzowi i by całość zgodna była z jej koncepcją umieszcza też tam swoje nazwisko.
Jest stara, uzgadnia z kim trzeba warunki swojego pochówku i żyje dalej ze spokojem myśląć o własnej śmierci. Umiesz liczyć- licz na siebie. Gorzej, gdy w jej kończącym się już życiu pojawia się kolejny mężczyzna. Wtedy pojawia się problem. (przykład znany mi)

Natomiast to, że wdowa umieszcza swoje dane na pomniku męża mając żyjące, kochające dzieci czy wnuki moge tłumaczyć tylko zachwianiem psychiki związanym ze śmiercią bliskiej osoby. Skazuje swoje dzieci na patrzenie na swój przyszły grób za jej życia, a to nie jest fair. Okazuje się w ten sposób brak zaufania i jakiś dystans dzielący ją mimo wszystko od rodziny.

Nie widzę problemu, by takie rzeczy jak własny pochówek czy preferencje względem pomnika omawiać jeszcze za życia z rodziną, ale pozostawiając samo 'dzieło' w jej rękach.

[ileana]

Bylam zszokowana gdy po raz pierwszy zobaczylam taki grob.
Wprawdzie groby rodzinne od dawna byly znane ,i czlonkowie rodzin wiedzialy
gdzie beda pochowane po smierci .
Ale kupowanie za zycia grobu wieje horrorem i zdziwilo mnie ze to kobiety w
tym prym maja.
Ludzie starzy na pewno mysla o smierci i ze spokojem (moze i nie takim
spokojem)mysla o wszystkim zwiazane z nia.

Zgadzam sie z Maruda ze logicznym jest omowic kwestie pochowka,choc
dziwnie sieczuje na sama mysl o tym..
Jestem ciekawa jaki procent ogolu kupuke wlasne groby?
pozdr.

[micin]

No cóż, moja Babcia sobie takie coś zafundowała. Mnie osobiście ciarki
przechodzą, jak patrzę na to puste miejsce na datę. (Żeby było śmieszniej- na
nagrobku jest 19.., więc i tak do zmiany. Babcia sądziła, że XI wieku już nie
dożyje, ale dzięki Bogu- ma się dobrze:-))) Ale z pewnością nie zrobiła tego ze
strachu, że jej dzieci czy wnuki będą skąpić na nagrobek.
Ja osobiście chciałabym, aby mnie skremowano (po śmierci, ofkors:-))) i wsypano
do jakiegoś akwenu:-D Żadnych nagrobków, grobowców sobie nie życzę:-)

[piasia]

Pamiętacie film "Kaprysy Łazarza"?

Umierający ojciec próbował wymusić na rodzinie, żeby pochowano go w jego
rodzinnej wsi, bo jak nie - to nie umrze. Rodzina wyłaziła ze skóry, żeby się
zgodził na pochówek na miejscowym cmentarzu, nawet ksiądz mu własne miejsce
oddał "suche, z ładnym widokiem". Najlepsza była żona - że 1-go listopada każda
wdowa będzie miała gdzie iść na grób, a ona co? żadnej radości.....

Ile razy widzę ten film, płaczę ze śmiechu.

Takie było kiedys podejście - śmierć była rzeczą wpisaną w życie i zadbanie o
miejsce na cmentarzu PRZED było rzeczą równie naturalną jak wybudowanie domu.

Teraz uciekamy od tego, boimy się, kojarzy nam się to z makabrą. A śmierć to
przeciez normalne życie....

[Gość: MAXRAK]

piasia napisała:

> Pamiętacie film "Kaprysy Łazarza"?
>
> Umierający ojciec próbował wymusić na rodzinie, żeby pochowano go w jego
> rodzinnej wsi, bo jak nie - to nie umrze. Rodzina wyłaziła ze skóry, żeby się
> zgodził na pochówek na miejscowym cmentarzu, nawet ksiądz mu własne miejsce
> oddał "suche, z ładnym widokiem". Najlepsza była żona - że 1-go listopada
każda
>
> wdowa będzie miała gdzie iść na grób, a ona co? żadnej radości.....
>

Masz całkowitą rację.Przecież każdy kiedyś w końcu umrze.Niektórzy po prostu
szybciej to pojmują.Mój dziadek już dawno ma swój grób,choć wcale nie
zamierzatak szybko umierać.
> Ile razy widzę ten film, płaczę ze śmiechu.
>
> Takie było kiedys podejście - śmierć była rzeczą wpisaną w życie i zadbanie o
> miejsce na cmentarzu PRZED było rzeczą równie naturalną jak wybudowanie domu.
>
> Teraz uciekamy od tego, boimy się, kojarzy nam się to z makabrą. A śmierć to
> przeciez normalne życie....

[kropka]

piasia napisała:

> Takie było kiedys podejście - śmierć była rzeczą wpisaną w życie
A teraz się zmieniło?

> Teraz uciekamy od tego, boimy się, kojarzy nam się to z makabrą. A śmierć to
> przeciez normalne życie....
no własnie. Jesli ktos chce mieć wymarzony dom, to dlaczego nie może mieć
wymarzonego grobu?

[srootootoo]

micin napisała:

> No cóż, moja Babcia sobie takie coś zafundowała. Mnie osobiście ciarki
> przechodzą, jak patrzę na to puste miejsce na datę. (Żeby było śmieszniej- na
> nagrobku jest 19.., więc i tak do zmiany. Babcia sądziła, że XI wieku już nie
> dożyje, ale dzięki Bogu- ma się dobrze:-))) Ale z pewnością nie zrobiła tego
ze
>
> strachu, że jej dzieci czy wnuki będą skąpić na nagrobek.
> Ja osobiście chciałabym, aby mnie skremowano (po śmierci, ofkors:-))) i
wsypano
>
> do jakiegoś akwenu:-D Żadnych nagrobków, grobowców sobie nie życzę:-)
>


Droga micin! Nie martw się!
Będę nosił twoje prochy w pudełku po landrynkach.:-)

[Gość: ELVIZ]

Ja piszę magisterkę o cmentarzach i powiem wam, że nie powinno być dozwolone
kupowanie za życia, gdyż zabierane jest potencjalne miejsce na pochowanie kogoś
innego. Cmentarz ma ograniczone możliwości związane z powiększeniem terenu.
Jeśli ktoś kupuje - widok mnie nie przeraża. O śmierci rozmawiam spokojnie i
normalnie, każdego z nas czeka ten moment - tylko nie wiemy kiedy. Lepiej mówić
o tym zjawisku otwarcie, bo gdy znajomy odejdzie nie będzie wielkieg szoku.
A może taka babcia chciała odejść w sposób, który nie stworzy problemu
zagonionym młodym osobom??? Może nie ma co liczyć na dzieci???
Ja osobiście nie preferuję kupna za życia, mimo że załatwialiśmy grób dla babci
to powiem wam, że wydaje mi się, że ona nie umarła, tylko zniknęła. po prostu
jej nie ma - to jest głupie uczucie. Odeszła tak, by nikt nie odczuł smutku -
to jest fascynujące, jak ona to zrobiła.

[hubar]

Może zainteresuje Cię taki oto nagrobek:
ihumor.switch.pl/pokaz_obrazek.php?rodzaj=rozne&kat=5&obr=02
Nie wiem, kto mógł na coś takiego wpaść!

[Gość: ELVIZ]

Ja sobie postawię nagrobek w kształcie notebooka hehe;)

Miejsce na cmentarzu.

[pijaw]

Racja! Miejsca na cmentarzu powinny być reglamentowane.
Dlaczego? Dlatego, że na przydział miejsca, w tym na powiększenie cmentarza
potrzebne są takie same zezwolenia od gminy jak na powiększenie wysypiska
śmieci. Dlaczego? Bo cmentarz jest jedną wielką bombą biologiczną zagrażającą
podziemnym warstwom wodonośnym. Dlatego służby cywilne bardziej panikują gdy
powódź zaleje cmentarz niż całe miasto. I to wcale nie z powodów religijnych,
czy emocjonalnych więzów z pochowanymi. Osobiście jestem za kremacją. Uważam
też, że w miastach powyżej 200tys. mieszkańców kremacja powinna być
obowiazkowa. Niestety od czasów nazizmu w naszym kraju krematorium kojarzy się
jednoznacznie z ludobójstwem. A to dziwne, bo naziści większości krematoriów
nie wybudowali - zwykle korzystali z tych istniejących, wybudowanych przez
polskie miejskie władze właśnie w trosce o miejsca cmentarne. Uważam, że to
paranoja, żeby oddawać atrakcyjne miejsca trupom, zamiast wybudować tam osiedle
ładnych domków. Mamy ogromne cmentarze (niektóre to przepiekne parki -
uwielbiam spacery po starych cmentarzach), a dusimy się w ciasnych blokach. I
kto jest tu świrem?

[al-ki]

A mnie to wisi, czy wyląduję na cmentarzu czy w krematorium.
Chociaż...
Cmentarz to już przeżytek. Gdyby tak zostać spalonym i wystrzelonym w kosmos...

Ważniejsze od miejsca i sposobu pochowania jest to, co po sobie pozostawimy - pamięć czy smród.

[pijaw]

al-ki napisał:

> Cmentarz to już przeżytek. Gdyby tak zostać spalonym i wystrzelonym w
kosmos...

Oj, to to!!!
>
> Ważniejsze od miejsca i sposobu pochowania jest to, co po sobie pozostawimy -
pamięć czy smród.
>

Hehe, własnie :-)

[ileana]

Osobiscie nie interesuje mnie co z moim cialem bedzie po smierci.Spalenie
jest najbardziej slusznym z wielu wzgledow,choc kojarzy mi sie to jeszcze z
obozami smierci.
Maria Kallas w testamencie kazala sie spalic a jej popioly rozsypac na morzu
Egejskim..Tak tez uczyniono..
pozdr.

BTW: Rozsypywanie prochów.

[pijaw]

Wg polskiego prawa, prochy zmarłych można jedynie:
1. pochować w urnie na cmentarzu (w ziemi, w rodzinnym grobie - wtedy nie
trzeba płacić za miejsce, lub w specjalnej scianie pamięci)
2. rozsypać na specjalnym terenie za krematorium (tzw. "ogród pamieci")
3. Rozsypać do morza w odległości minimum 1km od linii brzegowej.

Na wszelkie pozostałe ekstrawagancje, jak np. rozsypanie prochów we własnym
ogródku, trzeba mieć pisemne zezwolenie. Chyba z gminy, ale do tej pory nie
potrzebowałem, więc nie wiem :-)

[Gość: Bart]

Koleżanka mojego kumpla dostała od babci na osiemnaste urodziny miejsce na
cmentarzu. Pewnie z życzeniami stu lat!

Pozdrawiam i memento mori.

[Gość: eyemakk]

no i bedzie gdzie babcie pochować. a kasa z ubezpieczalni będzie dla dziewczyny
(oby juz wtedy była dojrzałą kobietą, przecież nie zyczymy babci źle:)

[angolia]

A mnie to kompletnie nie rusza... Przecież gdzieś będą mnie musieli pochować.
To chyba nawet wolałabym znać to miejsce, sama je sobie wybrać itp. Teraz
wydaje mi się to raczej trochę... Fascynujące (?), choć podejrzewam, że za te
kilkadziesiąt lat inaczej będę do tego podchodzić (jeśli dożyję). A może nawet
nie będę się miała okazji ustosunkowywać do "tego", ale do czegoś całkiem
innego? Kto wie jak będzie pochówek wyglądał w przyszłości...

[ileana]

MNie dziwnie tez horrorem pachna takie groby..ale to podejscie czysto
emocjonalne.
pozdr.

Grobowce horrorem pachnące...

[pijaw]

Hm.. brzmi nawet romantycznie :-)