Odszedł ks. Twardowski

[zorka7]

Pamiętam jak dwie godziny po śmierci mojej córeczki "znalazł" mnie jeden z
wierszy Księdza...
Przeczytałam:

"a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij
że jesteś
gdy mówisz że kochasz"

Uznałam to za boży znak, dar.

Ów wiersz stał się drogowskazem na cały okres żałoby. Uczyłam się spokoju od
najzwyklejszych rzeczy i czynności. Próbowałam zapominać o sobie, swoim bólu,
pomagając raz po raz innym.

Jeśli mogę pomyśleć o raju, wyobrazić go sobie jak dziecko, to chciałabym by
ksiądz siadł teraz pod jabłonką i czytał wszystkim dzieciom, które przyszły
Tam przed nim, o biedronce i innych tajemnych stworkach z tego świata.

Uśmiecham się...

[Gość: Łukasz]

Uśmiecham się za Ciebie Księże Janie

[Gość: lesław]

Kiedyś zacząłem czytać tomik ks. Twardowskiego, w mojej szkolnej bibliotece
(lata 80- te) Pani bibliotekarka powiedziała, że nie ma takiego poety, potem
czytałem pozyczony tom - "nie przyszedłem pana nawracać" miałem tylko na to
jedną noc i przedpołudnie - ukryłem się na strychu... i tak mi zostało - nigdy
wtedy nie przypuszczałem, że zostanę literaturoznawcą i miłośnikiem poezji.
Dziękuję Ci księże Janie - dziękuję