Znani Strzelczanie

[maksik9]

Proponuję tu wpisywać znanych Strzelczan na przestrzeni historii, którzy
osiągnęli coś na szerszej arenie, z krótkim życiorysem i osiągnięciami.
Dla sportowców osobny wątek.

Dr Erich Mende

[maksik9]

urodz. 28.10.1916 r. w Gross Strehlitz, w latach 1945 - 1948 studiował prawo
w Bonn i Köln. Od 1949 r do 1980 poseł do Bundestagu.
W latach 1960-1967 Przewodniczący FDP.
W latach 1963-1966 Vice-kanclerz Niemiec w rządzie Erharda.
Napisał kilka książek, traktujących głównie o polityce i jego drodze w polityce.
Jego syn Walter Mende był w latach 1994 do 1999 burmistrzem w Leverkusen.
Zmarł 6.05.1998 w Bonn.

Jak- Jan Krawiec stal sie Giovannim Sarto

[arno10]

I ojcem PiusaX pochodzil z ziemi Strzeleckiej a dokladnie z Jemielnicy

[stefan_ems]

arno10 napisał:

> I ojcem PiusaX pochodzil z ziemi Strzeleckiej a dokladnie z Jemielnicy

Hmm, ciekawe! Kilka cytatów na ten temat z różnych stron internetowych:

"...Najprawdopodobniej po Powstaniu Listopadowym 1830 r. Jan Krawiec pochodzący
z Wielkopolski opuścił ojczyste strony, gdy ta część kraju dostała się pod
panowanie Prus. Jako uchodźca polityczny wyjechał do Włoch..."

"...Pochodzi z rodziny Krawców z Wielkopolski, z których wyszedł ojciec...
papieża Piusa X. Historia (W skrócie) była następująca. Na początku XIX wieku ze
wsi Jemianica na Śląsku Opolskim, wówczas pod zaborem pruskim [Jemielnica nigdy
nie była pod zaborem pruskim - stefan], wyemigrował "za chlebem" Jan Krawec.
Dotarł on do miejscowości Riese Fod Wenecją, gdzie został listonoszem...."

"...Około 1790 r. przywędrował do wsi Jemielnica na Śląsku Opolskim młynarz,
Józef Krawiec, który w przysiółku Gajdowo zbudował młyn i założył gospodarstwo.
Jeden z jego synów, Jan, wyemigrował w poszukiwaniu pracy najpierw do Niemiec, a
później do północnych Włoch. Tam, w miejscowości Riese na północ od Wenecji,
został listonoszem, ożenił się z włoską szwaczką i miał z nią dzieci..."

Czyli dziadek Piusa X Józef Krawiec przybył do Jemielnicy z Wielkopolski, dla
jego syna Jana (ojca Papieża), Jemielnica mogła być tylko przystankiem w dalszej
podróży przez Niemcy do Włoch.
Okazuje się, że w wyborze Piusa X w 1903 roku ogromną rolę odegrał kardynał z
Krakowa, który zastosował prawo veta na prośbę Franciszka Józefa – cesarza
Austrii i króla Węgier w celi wyeliminowania innego kandydata na stolicę
apostolską, który nie był po myśli cesarza.
www.promemoria.pl/arch/2004_11/pius_x.html
Kurde, poczytałbym jeszcze, ale już późno a jutro cza do roboty ;-)
Pzdr.

[stefan_ems]

Tutaj jest ciekawa strona na ten temat:
www.wodip.opole.pl/opolszczyzna/gminy/strzelce_opolskie/g2_strzelce_opolskie/
Dziwne, że nie znalazł się tam wspomniany Erich Mende.

Teophil Woschek

[stefan_ems]

Urodził się 11 kwietnia 1888 roku w Kadłubie. Był drugim i zarazem
ostatnim gubernatorem (naczelnikiem) prowincji Górny Śląsk. Adwokat z zawodu,
był w latach 1919 – 1930 radnym miasta Gliwice i jego honorowym obywatelem. W
1930 roku został przewodniczącym Plenum Prowincji oraz przewodniczącym Partii
Centralnej na Górnym Śląsku.

Jego następca dr.h.c H. Piotka, kontynuował Woschek trudny proces
odbudowy, który Piontek po podziale Górnego Śląska wskutek traktatu
wersalskiego, skutecznie rozpoczął. Opieka społeczna, budowa dróg, budownictwo
wodne, podobnie jak sztuka i nauka były dla Woschka, jako przewodniczącego
różnych instytucji, związków i zrzeszeń, szczególnie ważne. Sprawą priorytetową
było utrzymanie samodzielności, tej dopiero w 1919 roku utworzonej prowincji.

W1933 roku Woschek został zmuszony przez narodowych socjalistów do
ustąpienia ze stanowiska gubernatora. Zabroniono mu również sprawowania,
pełnionego urzędu rejenta. W ten sposób podzielił los dr H. Lukaschka,
prezydenta Górnego Śląska, zdymisjonowanego w 1933 roku.

Po dymisji T.Woschek podjął obowiązki adwokata i doradcy hrabiowskich
zakładów Schaffgotsch oraz pracę w dyrekcji dóbr hrabiowskich Ballestrem. Jako
adwokat, który nie przystąpił ani do NSDAP, ani do żadnej innej organizacji
partyjnej, udowodnił swoją niezłomność charakteru, nacechowanego
chrześcijańskimi, humanitarnymi i demokratycznymi ideałami. W szczególności
bronił ludzi prześladowanych ze względów politycznych i rasowych. Mimo to, po
przejęciu ziem śląskich przez Polskę, również władze polskie zabroniły, temu
powszechnie na Górnym Śląsku lubianemu i cenionemu byłemu gubernatorowi, dalszej
praktyki adwokackiej.

W 1946 roku T.Woschek wraz z żoną został wysiedlony do zachodnich
Niemiec. Tam znalazł zajęcie w zarządzaniu Zjednoczonego Terytorium
Gospodarczego we Frankfurcie. Od 1949 roku podjął pracę jako radca ministerialny
w Federalnym Ministerstwie ds. wysiedleńców. Zmarł 3 stycznia 1952 roku.


Ta postać powinna być bliska sercu radnemu P. Karolowi Cebula, gdyż, o ile się
nie mylę mieszka w Gliwicach.

Piotr Gaszowiec z Rozmierzy

[stefan_ems]

Wśród uczonych Ślązaków, którzy kroczyli w pierwszych szeregach humanistów
krakowskich, Piotr Gaszowiec z Rozmierzy Polskiej pod Strzelcami zajmuje
szczególne miejsce. Urodził się prawdopodobnie około roku 1425 jako heres –
dziedzic Rozmierzy (...) Za panowania Henryka Piastowicza powstała w Strzelcach
w roku 1379 szkoła miejska. Przypuszczać należy, że młody Piotr uczęszczał do
tej szkoły, a skończywszy lata nauki oraz kurs wyższy, immatrykulował się w roku
1447 na uniwersytecie krakowskim. Zastanawia fakt otrzymania już w 1448 roku
tytułu bakałarza, a w roku 1452 liberalium artium. Piotra Gaszowca nie
zatrzymała krakowska uczelnia. Żądny wiedzy i rozmiłowany w studium medycyny
udał się na uniwersytet do Perugii 9 miasto środkowych Włoszech). Rozpoczął swe
studia medyczne wPerugii w roku 1452, a zakończył je w Koloni w 1456.
Skończywszy studia za granicą wrócił Piotr Gaszowiec do Krakowa i został
profesorem medycyny oraz lekarzem nadwornym Kazimierza Jagielończyka. Umarł 18
maja 1464 roku.

W 1453 opracował Gaszowiec katalog 15 jasnych gwiazd stałych.

Z zagranicy Gaszowiec pełen nowej głębokiej wiedzy. W Krakowie zajął od
razu wybitne stanowisko w życiu miasta. Trzykrotnie piastował godność rektora
wszechnicy krakowskiej, na której też był do końca życia profesorem medycyny.
Jako rajca miejski wygłaszał przez szereg lat wspaniałe mowy o duchu
humanistycznym. Z techniką kompozycyjną takich mów wraz ze sposobami ich
wygłaszania musiał się zaprzyjaźnić bliżej jeszcze we Włoszech. Gaszowiec zrestą
to jeden z pierwszych humanistów polskich.

W 1471 roku znajdował się Gaszowiec w orszaku zdążającym pod przewodem
Jana Długosza do Pragi celem obięcia tronu dla królewicza Władysława.
Postępowość Gaszowca, jego krytyczny stosunek do otoczenia, przejęcie się nowymi
prądami i nowym sposobem życia, jaki szedł do nas z Włoch, widać choćby tym, że
nie zważając na głosy opinii ani też na swoje szlacheckie pochodzenie pojął za
żonę zwykłą mieszczkę krakowską.

---

Na ścianie Ratusza, (ale nie jestem pewny) wmurowana jest tablica ku jego czci.
Nasuwa mi się pytanie autorom: Skąd wzięli oni nazwę "Rozmierz Polska"
obowiązującą niby w XIVw.?

Alfons Sznura

[stefan_ems]

Honorowy obywatel Strzelec Opolskich roku 2000, strzelecki radny, orędownik
pojednania między narodami polskim i niemieckim, autor filmu „Strzelce Opolskie
przez stulecie” i książki autobiograficznej „Miłość a wielka niewiadoma”,
inicjator remontu szpitala i laudacji hrabiego Andreja Marii Renarda –
ostatniego właściciela zamku i Strzelec Wielkich, który doprowadził nasze miasto
– Strzelce Opolskie do niebywałego rozkwitu.

Alfons Sznura urodził się 10 kwietnia 1930 roku w rodzinie robotniczo-
chłopskiej na Mokrych Łanach, gdzie mieszka do dziś w domu, który pamięta jego
dzieciństwo.

Okres dzieciństwa były to trudne lata, ponieważ kryzys gospodarczy i bezrobocie
dawały się we znaki 8-osobowej rodzinie, posiadał bowiem jeszcze pięcioro
rodzeństwa: 3 siostry i dwóch braci.

W 1936 roku rozpoczął naukę w niemieckiej szkole na Mokrych Łanach,
którą mimo wybuchu II wojny światowej, ukończył w 1944 roku.

Mając niespełna 14 lat, musiał wyjechać do Dąbrowy Górniczej, aby
nauczyć się zawodu tokarza w Hucie Bankowej.

Po rozwiązaniu szkoły, 19 stycznia 1945 roku, zaczęła się jego tułaczka
„za chlebem”. Zanim powrócił do domu rodzinnego pracował u niemieckich gospodarzy.

W1946 roku, dzięki zabiegom rodziny i za pośrednictwem „Czerwonego
Krzyża”, udało mu się powrócić do Polski i postanowił, że za wszelką cenę musi
nauczyć się mówić „po polsku”.

Z wykształcenia tokarz, ale posiadający talent i zmysł artystyczny. Do
jego wytworów rękodzielniczych zaliczyć możemy: tabernakulum i świeczniki
znajdujące się w Kaplicy na Osiedlu Piastów Śląskich w Strzelcach Opolskich,
tabernakulum w kościele w Jemielnicy, w Błotnicy Strzeleckiej, w Opolu, w
Częstochowie, w Warszawie oraz obraz z metaloplastyki ks. Josefa Glowatzkiego –
budowniczego szpitala w Strzelcach Opolskich.

W 1988 został wybrany na radnego w Strzelcach Opolskich, był członkiem
fundacji remontu szpitala, który wspomagany był także przez wnuka przedwojennego
burmistrza – Andrzeja Gundruma. Otwarcie szpitala nastąpiło 19 czerwca 1994 roku.

Od 1990 roku uczestniczy w kontaktach z zaprzyjaźnionym, partnerskim
miastem Soest.

„Alfons Sznura z uporem, pasją i dociekliwością historyka gromadzi
dokumenty dotyczące przeszłości miasta, wykorzystując je w kontaktach z byłymi
mieszkańcami Strzelec Opolskich. Stara się zachować dla potomnych pamiątki z
przeszłości, utrwalając je w różny sposób: przy pomocy pisma, taśmy filmowej,
tablic pamiątkowych, pomników i albumów.

Ogniskuje wokół siebie ludzi różnych orientacji i światopoglądów, dążąc
do prawdziwego pojednania”

---
Państwo Sznura fajrowali niedawno "Złote Gody"! Gratulujemy!!
www.strzelceopolskie.pl/?aid=939

[adam630]

Stefan, dwia drobne uzupełnienia: Alfons Schnura. Tak się obecnie nazywa. I
wydał jeszcze jedną książkę - Powrót do przeszłości, z własnym zapisem historii
jego ukochanych Mokrych Łanów. Opisał to na podstawie, między innymi, wielu
rozmów z ludźmi, którzy już odeszli i własnych wspomnień z dzieciństwa. Jak
piszesz, z tej książki wyraźnie wychodzi Jego patriotyzm lokalny i miłość do
pojednania. Wspaniały, ciepły człowiek. Pozdrawiam. Adam.

[stefan_ems]

Serwus! Nie jestem autorem tego tekstu. Zacytowałem tylko pracę dzieci z
gimnazjum nr 2 w Strzelcach ze strony, do której link jest gdzieś poniżej.
Trudno mieć im te niedociągnięcia za złe, choć Twoje uwagi są jak najbardziej na
miejscu.
Dzięki i pozdr.

[adam630]

Cześć! Teraz zauważyłem link:)) No cóż, pewnie dzieci pisały pracę kiedy
książki nie było, albo nauczyciel "nie doczytał". Maczałem paluchy w tym
wydawnictwie, nie było ono w powszechnej sprzedaży, więc nie każdy je miał
możliwośc kupić. Takie realia. A przy okazji - maczam też paluchy w innym
przedsięwzięciu, do którego zapraszam i Ciebie i pozostałych forumowiczów,
także jako współredaktorów. www.cyberportal.pl - taki to ma adres, dopiero się
zaczyna, ale mamy nadzieję, że się ładnie rozwinie i pozostanie na długo :))))
Pozdrówka, Adam. Mój mail: [e-mail]. Zapraszam, czekamy na pomysły i nie
tylko.

[stefan_ems]

No no... ciekawie się zapowiada. Jedyny mankament, którego ośmielę się uczepić
to to, że design strony głównej jakoś nie świadczy o tym, że portal dotyczy
Ziemi Strzeleckiej. Dodałem do opisu tego forum.
Pzdr.

[adam630]

Zgadza się, ale mamy problem - nie chcemy się ograniczać tylko do Strzelec
Opolskich, a symbolika strzelca wszędzie używanego jakoś nie za bardzo kojarzy
się z Lesnicą, czy Zawadzkiema a już zupełnie z Kolonowskim. Ale czekamy na
cenne rady i pomysły :D:D:D:D
Adam

Jerzy Gorecki

[stefan_ems]

Jedną z najciekawszych postaci w długiej historii Leśnicy był Jerzy Gorecki.
Urodził się w tym miasteczku w drugiej połowie XVI wieku jako syn młynarza Po
odbyciu studiów medycznych dał się poznać jako nieprzeciętny lekarz. Z czasem
Gorecki dostał się na dwór cesarski w Wiedniu i został lekarzem przybocznym
cesarza. Otrzymawszy godność hrabiego dworu zaczął się tytułować „Claramontanus
de monte Galea”, niewątpliwie do Góry Chełmskiej, czyli obecnej Góry Św. Anny. Z
dworu cesarskiego przeniósł się Gorecki na dwór królewski w Warszawie. Tutaj był
on lekarzem królów polskich: Zygmunta III i Władysława IV. W roku 1634
sporządzając testament, medyk królewski pragnął ufundować w Leśnicy kolegium. Na
ten cel przeznaczył on wszystkie zaoszczędzone pieniądze. Po śmierci Jerzego
Goreckiego fundacja jego uległa w roku 1653 przekształceniu w stypendium dla
młodzieży studiującej. Ze stypendium korzystała przez długie wieki – aż do
czasów II wojny światowej – liczna grupa młodzieży z terenu całej Opolszczyzny.

Andreas Maria Renard

[stefan_ems]

Hrabia Andreas Maria Renard urodził się w roku 1795, w Strzelcach Opolskich.
Jako potomek przybyłej z Francji około roku 1600 rodziny Renard, odziedziczył w
roku 1815 od ojca Johanna Babtisty II i matki – hrabiny Gaschin, wielki majątek
pochodzący od bezdzietnie zmarłego, spowinowaconego z księżną Gaschin hrabiego
Philipa Colonny.

Andreas, nie tylko zarządzał odziedziczonym majątkiem, lecz także
znacznie go powiększył. Należały do niego nie tylko włości w powiecie
strzeleckim, oleskim, lublinieckim, raciborskim i bytomskim, ale także majątki w
okolicach Troppau i Bielska, posiadłości Jastrembica iNadworna w Galicji oraz
majątek koło Tarvis w Alpach Karniskich..

Całą swoją energię zainwestował w budowę i modernizację odziedziczonych
od hrabiego Colonny hut. Został drugim po hrabim Henckelu

Von Donnersmarcku, producentem żelaza na Górnym Śląsku.

W 1819 roku Renard wybudował po prawej i lewej stronie Małej Panwi
hutę. Zaledwie parę lat później jej udział w produkcji blachy na Górnym Śląsku
wynosił 50%.

Wiele uwagi Renard poświęcił także zakładom w Żędowicach, które w roku
1837 zmodernizował. W okresie późniejszym zakłady te należały do najważniejszych
jego przedsiębiorstw. Najważniejszym jednak przedsięwzięciem księcia, było
wybudowanie w 1836 roku po lewej stronie Małej Panwi huty w Zawadzkiem,
nazywanej imieniem pełnomocnika hrabiego, barona Zawadzkiego. Dyrektor
Korszusek, który w 1841 roku przejął kierownictwo przedsiębiorstwa, rozbudował
hutę, uruchamiając odlewnię stali tyglowej. Jakość wytwarzanej w hucie
„Zawadzkie stali nie ustępowała wysokojakościowej stali pochodzącej z Anglii. Z
tego też względu huta w Zawadzkiem stała się jednym z najznaczniejszych
przedsiębiorstw Górnego Śląska. W roku 1845, na targach wrocławskich, produktom
tej huty przyznano najwyższe wyróżnienie jakościowe.

W roku 1854 zmarła żona hrabiego, w roku 1855 zginął na polowaniu jego
najmłodszy syn. Sześćdziesięcioletni wówczas Renard przekształcił
przedsiębiorstwo rodzinne w hutniczo – górniczo – drzewną spółkę akcyjną
„Minerva S.A.”, która w roku 1871 przeszła w posiadanie Śląskich kolei Żelaznych
S.A.,Huta Pokoju S.A.

Hrabia Renard zmarł w roku 1875. Jego syn, prawnik, hrabia Johannes
Renard, urodzony 24 marca 1829 roku w Strzelcach Opolskich, był w latach 1861 –
1874 członkiem parlamentu pruskiego, w latach 1867 – 1874 był przewodniczącym
niemieckiego Reichstagu. W latach 1868 – 1874 był przewodniczącym „Minervy”.
Zmarł, przed swoim ojcem, 7 marca 1874.

Stanisław Smoleń

[stefan_ems]

Urodził się 1 listopada 1938 roku w Ligocie Mur w powiecie zawierciańskim w
rodzinie chłopskiej. Szkołę podstawową ukończył w Kroczycach, a następnie
uczęszczał do Liceum Pedagogicznego w Zawierciu. Po ukończeniu rozpoczął naukę w
Studium Nauczycielskim w Raciborzu, na kierunku filologia polska, które ukończył
w 1958 roku. Następnie przeniósł się do Opola na filologię polską w Wyższej
Szkole Pedagogicznej. Dyplom magisterski otrzymał w 1961 roku. W tym samym roku
podejmuje pracę w Liceum Ogólnokształcącym w Strzelcach Opolskich w charakterze
nauczyciela, wiążąc się już na stałe z tym miastem. W 1967 roku przenosi się do
Techniku Mechanicznego w Strzelcach Opolskich. W 1978 roku obejmuje stanowisko
wicedyrektora w tejże szkole, które piastuje aż do odejścia na emeryturę. W 1974
roku obronił dysertację doktorską pt. „Walka o polskość na ziemi strzeleckiej”
na uniwersytecie Wrocławskim. Otrzymuje tytuł doktora nauk humanistycznych.

Doskonalił również swoje kwalifikacje zawodowe zdobywając II stopień
specjalizacji nauczycielskiej z zakresu języka polskiego. Z wykształcenia
filolog, z zamiłowania badacz historii Śląska, ze szczególnym akcentem na ziemię
strzelecką

Otrzymał mnóstwo ważnych odznaczeń i nagród

Zasłużony Działacz Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich

Srebrna Oznaka honorowa „Zasłużony popularyzator Wiedzy”

Oznaka „Zasłużony Działacz Kultury”

Złoty Krzyż Zasługi”

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i wiele innych



Był także historykiem ziemi strzeleckiej. Małżeństwo z rodowitą Ślązaczką i
nawiązanie bliskich stosunków z rodzinami śląskimi przybliżyło Stanisławowi
Smoleniowi język śląski, zwyczaje i tradycje. Jako nauczyciel na co dzień miał
kontakty z młodzieżą wywodzącą się z okolicznych wsi i umiał czerpać z tego
żywego źródła. Do dziś zachowały się liczne wywiady przeprowadzone przez uczniów
z „omami” i „opami” na temat tradycji świątecznych i innych obyczajów śląskich.
Był to początek jego prac na temat folkloru ziemi strzeleckiej.

St. Smoleń przemierza również prawie każdy zakątek ziemi strzeleckiej,
głównie jako prelegent Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Każde spotkanie ze
Ślązakami w wiejskim klubie owocowało nowymi materiałami historycznymi i
folklorystycznymi. Gromadził każdy dokument, kalendarz, widokówki, spisywał
rozmowy. Materiały te zarówno języku niemieckim jak i polskim stanowią część
domowego archiwum. Są to śpiewniki, modlitewniki itp. Prawdziwym białym krukiem
w zbiorach są mapy strzeleckiego powiatu: dwujęzyczna, polsko-niemiecka i
niemiecka oraz Księga Protokołów Urzędu Powiatowego w Strzelcach Opolskich od
1885 do 1912 prowadzona częściowo w języku polskim a częściowo w języku niemieckim.

Zbierając materiały do pracy doktorskiej przeprowadził około 150 wywiadów z
byłymi aktywistami o polskość lub członkami rodzin nie żyjących już działaczy.
Ta, licząca ponad 500 stron książka, jest próbą zbadania i obiektywnej oceny
całokształtu dziejów ruchu polskiego w powiecie strzeleckim. Postaciom, którą
darzył szczególnym szacunkiem był Tomasz Skowronek, pierwszy powojenny burmistrz
w Strzelcach Opolskich.

Dzieje cmentarzy, parafii, a także wybitne indywidualności duchowe – to kolejne
źródło badań Smolenia. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje postać
arcykapłana Maksymiliana Gancarskiego – proboszcza parafii pw. św. Wawrzyńca.

O Stanisławie Smoleniu możemy powiedzieć:

„Na wieczny odpoczynek odchodzi najbardziej znany ze współczesnych piewców tej
Ziemi”.

Pozostało po nim wiele pięknych wierszy (nie opublikowanych), książki
(Strzelce znane i nieznane”), artykuł publikowane w „Głosie św. Wawrzyńca”.

Theodor Aufrecht

[stefan_ems]

Prof. dr T. Aufrecht, wybitny językoznawca i indolog, urodził się 7 stycznia
1821 roku w Leśnicy w wielodzietnej rodzinie żydowskiej. Po ukończeniu gimnazjum
w Opolu studiował w latach 1842 - 1846 w Berlinie filologię i językoznawstwo
porównawcze. W 1847 roku w Halle otrzymał tytuł doktora filologii. W latach
1849/50 wydał dzieło „Uber die umbrischen Sprach - denkmoler”, dzięki któremu
zapewnił sobie miejsce wśród wielkich językoznawców. Nieco później habilitował
się na Uniwersytecie Berlińskim. Jako nieetatowy docent uczył języka
staroangielskiego oraz staronordyckiego. W roku 1852 wyjechał do Oxfordu, a po
roku do Cambridge. Tam współpracował nad wydaniem „Rygwedy”, najstarszego i
najcenniejszego pomnika literatury indyjskiej, który w latach 1861/63 wydał w
języku łacińskim. W 1862 roku został powołany przez Uniwersytet w Edynburgu na
nowo założoną katedrę sanskrytu i językoznawstwa porównawczego. Wtedy też ożenił
się z Helen Mary, która okazała się pełną zrozumienia i poświęcenia towarzyszką
życia.

W roku 1875 rozpoczął pracę na Uniwersytecie w Bonn. W trzytomowym wydaniu
„Catalogus Catalogorum” zreasumował wszystkie rękopisy sanskrytu włącznie z
biografiami autorów. Na polu literatury indyjskiej stały się one dla każdego
naukowca niezastąpioną i bezcenną pomocą. T. Aufrecht był typem naukowca starej
daty. Nigdy nie gonił za sławą, a mimo to dużą popularność przyniosło mu
jedynie wydane drukiem w 1873 r. dzieło „Kwiaty z Hindostanu”. Zmarł 4 kwietnia
1907 r. w wieku 86 lat w Bonn. Brytyjskie Królewskie Towarzystwo Azji, którego
był honorowym członkiem, umieściło w swym żurnalu nekrolog, w którym jego osobę
wspominały inne towarzystwa uczonych. Uniwersytet w Cambridge nadał mu tytuł
doktora literatury, natomiast Uniwersytet Edynburski tytuł doktora prawa.

Marek (?) z Jemielnicy

[stefan_ems]

O tym, co było, najlepiej porozmawiać z osobami leciwymi. Marek Prawy? Jaki on
tam prawy, przecież to był lump, złodziej i rozbójnik, któremu nie chciało się
pracować i tyle. Jak widać nie ma w tym cienia sympatii, a raczej drwina. To nie
był nasz człowiek, którym można się chwalić. W świadomości przeciętnego
jemielnicznina Marek został określony jako postać tajemnicza (mityczna).

Od 1965 roku budynek szkoły podstawowej w Jemielnicy zdobi pamiątkowa
tablica, na której Marek został określony jako rewolucjonista. Rewolucja jawi
się zazwyczaj jako gwałtowna zmiana, przewrót.

Cała nasza wiedza o Marku ogranicza się do świadectw niemieckiego
historyka Johannesa Ziekurscha, który w książce pt. „Hundert Jahre
Agrargschichte” opisał wystąpienie tego słynnego jemielniczanina. Jego relacja
została oparta na dokumentach sądowych z końca XVIII wieku.

Rok 1794 stał się pamiętnym dla Jemielnicy. Tutejsi chłopi byli
poddanymi oo. Cystersów, jak również króla Prus. Przełożony cystersów, opoat
Eugan Staniczka, który urodził się w Strzelcach był zaprzyjaźniony z hrabiami
Colonnami. Poprzednicy Staniczki wprowadzili bardzo ekstensywną gospodarkę w
klasztornych lasach, gdzie zostało już tylko mniej wartościowe drewno miękkie.
Staniczka próbował temu zaradzić, wprowadzając racjonalne gospodarowanie drewno
stanem. Ograniczono wyrąb, a chłopi otrzymali niewielką ilość lichego drewna na
opał i do budowy domów. Ta decyzja wywołała niezadowolenie wśród chłopów,
ponieważ według dawnych praw mieli oni swobodny dostęp do klasztornych lasów.
Jeden z nich, którego zwano Markiem (dokładnie nie wiadomo czy to imię czy
nazwisko) oświadczył publicznie wobec mieszkańców wioski : „O ile wieś nie
otrzyma lepszego drzewa, to będzie w naszej wsi tak samo jak działo się we
Francji, lepszego drzewa chociażby siłą weźmy”. W sytuacji, gdy do Jemielnicy
docierały luźne informacje o rewolucji we Francji, które przynosili chłopi
będący żołnierzami armii pruskiej, słowa Marka tak mocno wypowiedziane były
bardzo niebezpieczne. Należy pamiętać o tym, że Prusy były wtedy z Francją w
stanie wojny. W tym świetle Marek był zdrajcą, a jego słowa mogły stać się iskrą
zapalną kolejnego buntu na wsi śląskiej.

O słowach Marka doniesiono ministrowi śląskiemu Hoymowi. Ten zareagował
błyskawicznie. Rozkazał generałowi Mannsteinowi aresztować Marka, a następnie
dla postrachu przepędzić go przez rózgi. Marka porwano w Jemielnicy i
przewieziono do Opola. W dniu 17 marca 1794 roku, a był to dzień targowy i wielu
ludzi przyjechało do Opola, na rynku na oczach zgromadzonych gapiów,
przeprowadzono Marka sześć razy przez dwa szpalery żołnierzy zaopatrzonych w rózgi.

Po tej procedurze Marek nie był w stanie podnieść się z miejsca, gdzie upadł.
Skrwawionym nieszczęśnikiem musiał się zająć pułkowy felczer.

Dwa dni później aby zastraszyć okolicznych chłopów, przewieziono
posiniaczonego Marka na odkrytym wozie do Jemielnicy. Według nie potwierdzonych
przypuszczeń Marek zmarł w 1812 roku (urodził się w 1747 roku). Na tym kończy
się cała prawda o chłopie pańszczyźnianym, Marku z Jemielnicy.

Po drugiej wojnie światowej władze komunistyczne usilnie szukały takich
postaci, których poczynania prawdziwie umacniały ich wzorce ideowe. Robotnicy,
jak i chłopi byli w cenie. Na tej podstawie wykreowano chłopskiego bohatera i
buntownika Marka, któremu ładnie dodano przydomek Prawy. Tuż po wojnie wymyślono
„Pieśń o Marku Prawym”, wydając jej XVIII-wieczną metrykę. Na temat Marka
napisano również kilka książek. Korneli Dobkiewiczowa skreśliła powieść
kierowaną do młodzieży pt. „O Marku Prawym z Jemielnicy”. Powieść pt. „W
Jemielnicy sądny dzień” napisał Zbigniew Zielonka. Natomiast Wilchelm Szewczyk w
pracy pt. „Trzynaście portretów śląskich” jeden z nich poświęcił Markowi.
Ponadto co jakiś czas tu i tam pojawiały się wzmianki dotyczące Marka. W sumie
stworzono całkiem kolorową ni to baśń, ni to legendę.

Na jednej szali ziarno prawdy, na drugiej wielka masa zmyśleń. Tu
nicpoń, a tam bohater. Nieraz wraca ów dylemat. Jedno jest pewne Marek był
odważnym człowiekiem. Trzeba pamiętać o tym, że Marek był zwykłym chłopem
pańszczyźnianym, czyli według ówczesnych norm nikim. Mimo to zaistniał, a pamięć
o nim przetrwała.

Dziękuję autorom! ;-)

[stefan_ems]

Za kawał dobrej roboty! Uważam, że niektóre teksty są kontrowersyjne, np. ten
dotyczący Twórców Banku, ale nie jestem historykiem i być może się mylę. Pozdrawiam.

Materiały zebrali i opracowali:

Natalia Sosnowska i Grzegorz Wojda, uczniowie Publicznego Gimnazjum nr 2 w
Strzelcach Opolskich

Pod kierunkiem nauczycieli:

Barbary Skrzypulec

Beaty Bogackiej

Andrzeja Olewicza.

www.wodip.opole.pl/opolszczyzna/gminy/strzelce_opolskie/g2_strzelce_opolskie/ludz.htm

dr Bernard Maseli

[rakfiol]

Wibrafonista, kompozytor, aranżer, producent, pedagog. Urodzony w Strzelcach
Opolskich, laureat nagrody specjalnej gali Laurów Ziemi Strzeleckiej za rok
2002, przyznanej przez Stowarzyszenie Ziemii Strzeleckiej. Nie wymawia "r" ;).
Jak mówił ze sceny podczas zawadczańskiego koncertu: "moje "r" jest
karykaturalne" (kalykatulalne).
Karierę na polskiej scenie jazzowej rozpoczął w 1985 roku wraz z zespołem "WALK
AWAY" na festiwalu "Jazz nad Odrą" we Wrocławiu, gdzie zdobył główną nagrodę
solistyczną, a zespół pierwsze miejsce w swojej kategorii.
Wraz z zespołem "WALK AWAY" nagrał dziesięć płyt długogrających i brał udział
we wszystkich największych festiwalach jazzowych w kraju i za granicą
(czterokrotnie festiwal "Jazz Jamboree" w Warszawie, "Jak-Jazz" w Indonezji,
wielkie trasy koncertowe wraz z Urszulą Dudziak, wspólna trasa koncertowa z
legendarnym trębaczem Milesem Davisem jako tzw. support).

W latach 1985-87 współpracował z zespołem "YOUNG POWER", z którym nagrał dwie
płyty.

W 1992 roku wraz z pianistą Zbigniewem Jakubkiem zakłada duet pod nazwą "BACK
IN" (dwie płyty). Od 1995 roku rozpoczyna trwająca do dziś współpracę ze
znakomitym basistą Krzysztofem Ścierańskim (początkowo jako trio "MUSIC
PAINTERS" wraz z perkusjonalistą Jose Torresem, ostatnio jako duet "Big 2").

Od kilku lat zajmuje się również produkcją muzyczną. Jako producent zaistniał
płytami "Tylko Chopin" dla Lory Szafran, oraz płytą "Melodies" Anny
Serafińskiej. Od 12 lat zajmuje pierwsze miejsce w kategorii wibrafon, w
ankiecie "Jazz Top" miesięcznika "Jazz Forum" oraz wysokie miejsca jako
kompozytor i aranżer. Również od 12 lat jest wykładowcą na Wydziale Jazzu i
Muzyki Rozrywkowej, Katowickiej Akademii Muzycznej.

Ostatnio wraz z saksofonistą Jerzym Główczewskim i wokalistą Kubą Badachem,
utworzył pierwszy swój projekt autorski pod nazwą "The Globetrotters". Zespół w
krótkim czasie zdobył dużą popularność wśród fanów, czego wyrazem są dwie płyty
oraz blisko 130 zagranych koncertów i współpraca z gwiazdą instrumentów
perkusyjnych Nippy Noya (Indonezja).

Bernard Maseli współpracował między innymi z takimi muzykami jak: Urszula
Dudziak, Michał Urbaniak, Mino Cinelu, Nippy Noya, Bill Bruford, Dean Brown,
Mike Stern, Frank Gambale, David Fiuczyński, Eric Marienthal, Bob Malach ,
Matthew Garrison, Dave Samuels, Ewa Bem, Lora Szafran, Mieczysław Szcześniak i
wielu innych.
Jest autorem wielu kompozycji i aranżacji (również produkcje radiowe) i nagrał
ponad trzydziesci płyt.

WYBRANA DYSKOGRAFIA

Z WALK AWAY
PENELOPA - Emscherland Sound Studio
WALK AWAY - Polskie Nagrania SX2749
WALK AWAY - LIVE-Polskie Nagrania SX2919
HELP YOURSELF - Zic-Zac 0010
FX-Walk Away Records
WALKING AROUND - Walk Away Records
DOUBLE WALK - Walk Away Records

Z URSZULĄ DUDZIAK
MAGIC LADY - IN-Out Records
SATURATION - Walk Away Records

ZE STANISŁAWEM SOJKĄ
SOYKA ACOUSTIC - Zic-Zac
Z MUSIC PAINTERS
MUSIC PAINTERS - Gowi Records
INNA BAJKA - Gowi Records

Z LORĄ SZFRAN
TYLKO CHOPIN - Polskie Nagrania Edition

Z ANNĄ SERAFIŃSKĄ
MELODIES - Sony Music

ZE ZBIGNIEWEM JAKUBKIEM
ELECTRIC LIVE- Polonia Records

Z YOUNG POWER
YOUNG POWER - Polish Jazz,vol.75-Polskie Nagrania SX 2525
NAM MYO HO RENGEKYO - Polskie Nagrania SX2797

Z THE GLOBETROTTERS
THE GLOBETROTTERS - Futurex
FAIRY TALES OF THE TREES - Soliton

Z KASIĄ KLICH
LEPSZY MODEL - Sony Music

Z ANNĄ MARIĄ JOPEK
UPOJENIE - Warner Music Poland

Z PH CONNECTION
1 CONNECTION - Yellow Records

Informacje o Bernardzie Maselim pochodza ze strony:
www.globetrotters.vernet.pl/mainpl.htm
na stronie opisane także sylwetki pozostałych czlonków zespołu The
Globetrotters W działach Movies i Mp3 do pobrania (legalne) pliki z muzyką
grupy oraz filmy przedstawiające fragmenty koncertów Globetrotterów.

Mirosław Sekuła

[maksik9]

Mirosław Sekuła urodził się 20 czerwca 1955 r. w Strzelcach Opolskich. Jest
żonaty, ma dwoje dzieci – córkę i syna. W 1980 r. ukończył studia na Wydziale
Chemii Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Po studiach, w latach 1980-84 podjął
pracę w Instytucie Chemicznej Przeróbki Węgla w Zabrzu, najpierw jako asystent,
później członek Rady Naukowej. W 1990 roku wybrany do Rady Miejskiej Zabrza
został jej przewodniczącym, w latach 1994 – 1998 pełnił funkcję wiceprezydenta
Miasta Zabrza. W 1997 r. wybrany został na posła do Sejmu RP z listy Akcji
Wyborczej Solidarność. Od grudnia 1999 r. przewodniczył sejmowej Komisji
Finansów Publicznych, był też członkiem Komisji Samorządu Terytorialnego i
Polityki Regionalnej. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej powołał Mirosława Sekułę na
stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli 6 lipca 2001 r. Po wyrażeniu zgody
przez Senat RP, w dniu 20 lipca 2001 r. Mirosław Sekuła objął stanowisko Prezesa
NIK.

Hubertus Mynarek

[stefan_ems]

Naukowiec do spraw religii, filozof, teolog i pisarz. Jest jednym z
najwybitniejszych krytyków Kościoła XX wieku. Jako profesor wykładał na
uniwersytetach w Bambergu i w Wiedniu religioznawstwo, filozofię religii oraz
teologię fundamentalną. Mynarek od roku 1958 mieszka w Niemczech. Były ksądz,
autor takich ksążek jak "Mistyka i rozsądek", "Eros i kler", czy "Zakaz myślenia".

de.wikipedia.org/wiki/Hubertus_Mynarek
www.revo.org/pl/archiwum/Nr12/nr12_Mynarek.html

Joachim Gabor

[stefan_ems]

Joachim Gabor urodził się 6 lutego 1929 roku w Strzelcach Wielkich. Jego ojciec
prawdopodobnie w 1919 roku otworzył sklep obuwniczy w tym mieście. Początki
butów Gabor sięgają roku 1924, kiedy to w Strzelcach powstały pierwsze, ręcznie
robione modele. W latach trzydziestych firma Gabor zatrudniała ok. trzydziestu
pracowników. Rodzice Joachima Gabora nie przeżyli "wyzwolenia" w 1945 roku a ich
dom został zniszczony.
W 1949 roku Bernhard i Joachim Gabor założyli w Barmstedt koło Hamburga pierwszą
fabrykę obuwia. Od przeszło 50 lat Gabor jest symbolem najwyższej kultury
obuwia. Jest synonimem idealnie dopasowanego kształtu, doskonałej jakości
wykonania i modnego design.

www.mittelalter-genealogie.de/_comics/jpegs/19_Strzelce_Opolskie_GroB_S.htm

[stefan_ems]

Zostałem pouczony, że jest również polska wersja tego komiksu. Do prawdy - nie
wiedziałem ;-)
www.glubczyce.pl/komiks/StrzelceO.htm
Polecam również przejrzenie innych – ciekawa forma prezentacji historii Śląska
Opolskiego.
www.glucholazy.info/index2.php?textid=344

Pzdr.

Jan Gabryel Maria Andrzej hr Renard

[maksik9]

Urodzony 24 III 1829 r w Gross Strehlitz. Był najstarszym synem Andrzeja hr
Renarda. Od 1861 roku był posłem regencji opolskiej do pruskiej Izby
Deputowanych , a później od 1871 roku do Reichstagu.
Jako członek powiatowej komisji szkolnictwa i poseł powiatu położył wielkie
zasługi dla podniesienia szkolnictwa powszechnego na Śląsku. Miał bardzo poważny
udział w założeniu w Gross Strehlitz gimnazjum, które na jego cześć nazwano
"Johanneum". Podarował 6 morgowy plac pod budowę, a w testamencie umieścił zapis
dwóch fundacji, jedna 60 tys., druga 3 tys. marek. Odsetki z pierwszej miały być
rozdzielane przez właściciela Strzelec dla trzech uczniów gimnazjum urodzonych w
powiecie Gross Strzelitz, a z drugiej miały być rozdzielane przez kolegium
profesorskie. Jego wielką pasją był sport konny. Od 1861 prowadził stajnię
wyścigową w Olszowej.Hodowla koni pełnej krwi w Olszowej była jedną z
najlepszych w Europie. Konie z Olszowej biegały po wszystkich najważniejszych
torach europejskich, wygrywając ogromne sumy.Rocznie przybywało około 12 szt
źrebiąt, sprzedawanych we Wrocławiu po bardzo wysokiej cenie. "Daily Telegraph"
zaliczyło go w poczet najbardziej znanych koryfeuszy sportu konnego."Breslauer
Zeitung" z 1874 r w artykule pośmiertnym napisała "Uważamy, że nie będzie za
dużo powiedziane, że Hrabia Jan Renard był jednym z bardziej znanych i
popularnych osób w całej Rzeszy Niemieckiej. Zwracająca uwagę kolosalna postać i
szeroka, świeża, jowialna twarz Hrabiego były dobrze znane i przyjmowane tak w
Berlinie jak i we wszystkich niemieckich miastach do których w czasie sezonu
wyscigów,sprowadzały go interesy sportu i hodowli koni. W kręgach
parlamentarnych był Hrabia w dużej mierze lubiany, też przez politycznych
przeciwników, ktorzy jego gościnny dom chętnie odwiedzali, tak jak i jego
polityczni przyjaciele".
Jan hr. Renard zmarł w pełni sił mając 45 lat w Wiedniu 7 III 1874 roku, po
przeprowadzonej operacji wrzodu ucha, po której nastąpił krwotok i zakażenie.
Trumna ze zwłokami została przewieziona pociągiem do Strzelec.Na pogrzebie w
ktorym brało udział tysiące ludzi obecny był premier von Hagemeister, książe
Hohenlohe-Oeringen oraz inni przedstawiciele władz.

[stefan_ems]

A propos Jana hr. Renarda to w dzisiejszym "Strzelecu" można znaleźć artykuł, w
którym wspominają tragiczną śmierć jego brata – Hipolita.

www.strzelecopolski.pl/index.php?id=1322

[maksik9]

w Strzelceu brak bardzo istotnego fragnentu relacji;
.."Tok tej sprawy według opowiadania obecnych myśliwych i panów jest mniej
więcej następujący: Panowie są ustawieni. Pędzenie zaczęło się, ale nie było
strzałów z powodu braku słonek. Nagonka jest oddalona od strzelców jedynie 10
kroków. Hrabia oddaje stojącemu za nim strzelcowi swoja strzelbę i przyklękuje
do swojej żony, która siedzi przy nim na krzesełku myśliwskim. Żartują i
pieszczą się nawzajem. Nagle pada strzał. Hrabia wywraca sie trafiony w tył
głowy i toczy się na ziemię. Pół godziny jest bez przytomności; później
przychodzi do siebie ale stracił wzrok. Został tak szybko, jako możliwe,
przeniesiony na noszach do pobliskiego budynku (Schweizerei) i tam też umarł...

[stefan_ems]

Może doczekamy się godnego upamiętnienia rodziny Renardów w naszym mieście(?)
Nieśmiało wspomina o tym nowa gazeta regionalna - "Kurier Strzelecki":

forum-strzelce1.fm.interia.pl/KS/str4.pdf

Helmut W.Klein

[maksik9]

Helmut Walter Klein urodził się 7.11.1918 r w Gross Strehlitz. W latach 1937 -
1939 studiował sztukę na Uniwersytecie we Wrocławiu (wtedy Breslau). W 1944 r
opuścił swoją ziemię ojczystą i znalazł się w Hamburgu. Długoletnia ciężka praca
i rozwijanie pewnego, tylko jemu znanego procesu eksperymentalnej grafiki i
malarstwa olejnego sprawiły że stał się znany. Od 1973 do 1978 roku pracował
jako Docent w Wyższej Szkole Ludowej w Hamburgu i Norderstedt, w latach 1978 -
1990 jako prywatny docent w grafice, rysownictwie i malarstwie olejnym. Oprócz
tego kierował szkołą mistrzów dla artystów nieprofesjonalnych oraz kierował
północnoniemieckim Mal-Clubem w Hamburgu. We wrześniu 1996 r odwiedził rodzinne
miasto i spędził w Strzelcach Op. 3 tygodnie. Tu stworzył serię obrazów miasta i
jego okolic, między innymi namalował obraz olejny(73x102 cm) przedstawiający
Górę Św. Anny. Ostatnim razem odwiedził ojczyste strony w 1997 r. Obrazy swoje
podpisywał "Parvus" ". Bardziej znane obrazy to "Schlitenfart", Walpurgisnacht",
"maritim spirit" .

Pinkepaula po wojnie najbardziej znana mieszkanka

[achim1]

Morze to smieszne ale najbardziej znana mieszkanka strzelec po wojnie byla
ww.Pinkepaula osoba ktora juz w tamtych czasach przwodzila gangowi zlodzieji i
szulerow byla znana w calym wojewodztwie .

[stefan_ems]

achim1 napisał:

> Morze to smieszne ale najbardziej znana mieszkanka strzelec po wojnie byla
> ww.Pinkepaula osoba ktora juz w tamtych czasach przwodzila gangowi zlodzieji i
> szulerow byla znana w calym wojewodztwie .

To ciekawe Achim! Nigdy o niej nie słyszałem. Napisz proszę coś więcej na jej temat.
Pzdr

[arno10]

pul zycia spedzila w resteueracij --Polonia

[arno10]

stefan_ems napisał:

> achim1 napisał:
>
> > Morze to smieszne ale najbardziej znana mieszkanka strzelec po wojnie byl
> a
> > ww.Pinkepaula osoba ktora juz w tamtych czasach przwodzila gangowi zlodzi
> eji i
Acha i jeszcze bola bywalczynom zlotego rogu to jest tam kolo Kosmidra
fotografa fajnol mordownia tam bola czesc same zumowiny ze strzelec sie tam
spotykaly bo bol tam i na rynku dworzec autobusowy
> > szulerow byla znana w calym wojewodztwie .
>
> To ciekawe Achim! Nigdy o niej nie słyszałem. Napisz proszę coś więcej na jej
t
> emat.
> Pzdr
>
>

[stefan_ems]

No faktycznie, mam zaległości :-(
Pewnie dlatego, że nie jestem z samych Strzelec.

Zawsze mi się marzyła swoja knajpa w Strzelcach. Marzenia zostały, ale nazwa już
jest – "PINKEPAULA" ;-)))

Ewentualnych udziałowców zapraszam do współpracy.

Tylko zaraz zaraz .... to chyba nie jest ta pani, która często widoczna była na
poboczu trasy E4 pomiędzy Izbickiem a Nakłem? A może to ta córka, tylko że to
nie pasuje do Twojego opisu "fajnol" (?) ;-)

Pzdr.

[jorgel]

stefan_ems napisał:


> Zawsze mi się marzyła swoja knajpa w Strzelcach. Marzenia zostały, ale nazwa
> już jest – "PINKEPAULA" ;-)))

Chopie, jak sie puff założisz to sie go mogesz tak zwać. :)) A Pinkepaula tak
nołprawdy to sie zwała Inga Nowak.

jorg

[chris722]

Bardzo znanymi osobami w Strzelcach sa...a moze byli takze: RYSIU i MIECIU z
Domu Opirki Spolecznej, mozna ich bylo spotkac na placu Zeromskiego!! :-)
Niestety nie wiem jak ich losy sie dalej potoczyly, slyszelem, ze jeden znich
niedawno zmarl! Mysle ,ze wielu strzeleczczan, szczegolnie ludzi w moim sedziwym
wieku (34) przypomina ich sobie!! Oni nalezeli poprost do Obrazu Miasta, tak jak
Pinkepaula..... :-)

[johanna1973]

drogi chris,
ja nie pamietam rysia ani miecia...ale wiem co czujesz...ja znalam pewnego
krzysia z rychla...ciagle o nim mysle...on byl, najfajniejszym,
najprzystojniejszym mezczyzna ze strzelec opolskich..
pozdrowienia

[dorfer]

Ta co stoła między Izbickiem a Nakłem to "DZIURKACZ".Pseudonim ten mówi sam za
siebie.Była tak "piękna" ze musiala stołć tyłem do drogi.